Les vacances de Monsieur Hulot

Op een dag als gisteren, grijs, koud, winter, een gepaste film om rustig naar te kijken ; je wordt er op slag vrolijk van.

De vakantie-uittocht naar zee begint in Frankrijk en Monsieur Hulot heeft eveneens een kamer geboekt in een hotelletje in de kuststad Saint-Marc-sur-Mer. De hele film ademt een sfeer uit van een Frankrijk dat misschien nooit bestaan heeft en doet me denken aan de animatiefilm 'Les Triplettes de Belleville', die de kijker eveneens (tijdelijk) onderdompelt in een imaginaire, gemoedelijke wereld die doet wegdromen. De geslaagde filmmuziek van Alain Romans zorgt nog meer voor een naïeve en onbekommerde toets. Tati blonk hier ook uit in tal van ingenieuze vondsten die toch vrij indrukwekkend zijn en die tegelijk lijken uit te blinken door hun eenvoud.

Enkel en alleen al de aanwezigheid van Monsieur Hulot volstaat om zaken in het honderd te doen lopen. Deze zonderling, ontsproten aan het brein van Jacques Tati en door hemzelf op het witte doek gebracht, komt aan in zijn antieke wagen, een soort rijdende en knallende antieke kist en zet buiten zijn eigen weten voor enkele dagen het leven van de andere gasten in het hotel enigszins op stelten.
Er is geen intrige in het verhaal, geen drama, de hele film bestaat uit een aaneenschakeling van tafereeltjes.

Enkele personages komen vaak terug en vormen zo karikaturen of archetypes : de intellectuele student annex soixant-huitard avant la lettre, de zakenman, de lokale testosteronbommen, de oude man met allerlei sterke verhalen, de alleen maar rondwandelende gepensioneerde enz.

Over en uit ?

Daar lijkt het alvast op.
Een paar dagen geleden maakte General Motors bekend dat het Svenska Aeroplan Aktiebolaget, beter bekend als Saab zouden opdoeken. De gesprekken met de laatste potentiële overnemer waren op de klippen gelopen. Al lijkt er nog een sprankeltje hoop over te blijven, omdat Spyker een gewijzigd, ultiem bod zou hebben ingediend in een poging GM te vermurwen.

Een relatief kleine, eigenzinnige Europese autoconstructeur die verdwijnt, ik vind het toch heel jammer, en lang niet alleen omdat we er zelf een bezitten. Nu hebben we een extra reden om met onze huidige wagen nog enkele jaren te blijven rijden, want wie wil daar nu nog geld voor geven ?
Maar wat moet er dan in de plaats komen ? Toch geen dertien-in-een-dozijnwagen als, pakweg een VW zeker ? M. wil dan weer geen Japanner voor onze deur. Mogelijk biedt S. de oplossing, want hij wil al lang een Alfa Romeo, iets waar ikzelf ook niet weigerachtig tegenover sta. Of een Lancia, of een Fiat, of toch maar een Citroën, dat de laatste jaren weer innovatievere modellen uitbrengt ? We zien wel als het probleem zich stelt.


Ik ben geen Saab-historicus, maar voorzover ik weet situeerde de glorieperiode voor het merk zich rond de jaren '80, toen het zowel qua design hoge ogen gooide als vrij goede verkoopresultaten boekte. In '89 werd het dan gedeeltelijk overgenomen door GM (in 2000 helemaal) en van dan af ging het eigenlijk de hele tijd bergaf. GM heeft dan wel getracht het merk drijvende te houden, maar voor zover ik er over kan oordelen met verkeerde strategieën, waardoor de eigenheid en eigenzinnigheid ervan geleidelijk verloren gingen. Saabs werden meer en meer eenheidsworst en gingen lijden aan storende euvels, zoals een minder goede afwerking of minder degelijkheid bijvoorbeeld (mee doordat er componenten werden gebruikt van andere merken).

Hierbij nog twee foto's van modellen die mij steeds aan het dromen hebben gezet : de Saab 900 en en de eerste generatie Saab 9000 (wat mogelijk een te ambitieus project is geweest).

Mis poes

Donderdagmiddag had ik nu niet echt leedvermaak met de automobilisten, maar ik maakte bij mezelf toch de bedenking dat de NMBS in dergelijke omstandigheden, met de hevige sneeuwval en de daarmee gepaard gaande verkeersellende op de weg, kon, moest en zou aantonen dat de treinen in het voordeel waren.

Mooi niet dus.
In plaats van om 18 uur thuis te komen, werd het 19.50 uur, waar bovendien nog heel wat geïmproviseer aan te pas kwam...

En dan de dagen ervoor maar pochen en er prat op gaan dat men geen grote problemen verwachtte. De sneeuw was daarenboven nog aangekondigd ook.
De trams van de MIVB deden het trouwens niet beter, wat ik ook zelf heb mogen ondervinden. Toch wel een dik kwartier om de paar honderd meter tussen Rogier en het Noordstation (nota bene een overdekt traject) af te leggen !

Bienvenue chez les Ch'tis

Zaterdag die film zien staan in de plaatstelijke winkel van de keten 'Boekenvoordeel' en maar meteen meegegritst. Ik had hem namelijk nog niet gezien en was er al van bij het uitkomen (intussen toch al zo'n dik anderhalf jaar geleden) benieuwd naar.

Goede keuze bleek achteraf. Intussen vliegen de 'biloute HEIN' ons om de oren thuis. De kinderen keken namelijk mee toen ik hem 's avonds opzette. S. vond hem maar stom, maar R. die intussen toch al 10 jaar oud is en dus al eens iets anders wil zien dan tekenfilms, vond hem heel leuk, ook al snapte hij lang niet alles.

'Bienvenue chez les Ch'tis' is een leuke, pretentieloze film over een postbeambte in de Provence die droomt van een job aan de Middellandse Zee, maar die tot zijn (en zijn vrouws) ontzetting naar het departement Nord-Pas-de-Calais wordt overgeplaatst. Compleet ander kader, andere taal, ander klimaat, andere gewoonten.
De filmmakers lachen enerzijds wel met eigenheden van de plaatselijke bevolking en hun gebruiken, maar houden anderzijds de andere Fransen, die doorgaans neerkijken op deze streek, een nog bijtender spiegel voor, want hun vooroordelen spruiten (zoals zo vaak natuurlijk) voort uit onwetendheid.

Deze qua opzet al bij al bescheiden prent presteerde het om de meest succesvolle Franse film aller tijden te worden en stootte daarmee 'La Grande Vadrouille' van de eerste plaats en bracht een ware Ch'timania teweeg bij onze zuiderburen.
Wat mij betreft, steelt Kad Merad de show als nieuwe directeur van het postbureau van Bergues (met een beetje slechte wil spreek je dat in het Frans als 'beurk' (bweikes) uit), maar de andere acteerprestaties mogen er beslist ook zijn.
Een vermakelijke film, zeker als je enige affiniteit hebt met het Franse taalgebied. Klein minpunt aan onze editie is dat de vertaling niet steeds alle grappen goed kan weergeven, maar een kniesoor die daarom maalt. Het verplicht de kijker extra op te letten en goed te luisteren.

Opera

Sinds een week luister ik weer eens naar opera. Dat komt met periodes.
Zo was ik zondagavond was ik in een wat mindere stemming en had ik zin om in bad eens naar opera te luisteren. Het liefst nog vrij luid ook. De buren zullen het geweten hebben. De enige opera in huis (de rest ligt op het werk) was 'La Gioconda' van Ponchielli, opgenomen in 1959 in de Scala, met Maria Callas in de sterrol. Mooi, mooi.

Van opera, en klassieke muziek in het algemeen, heb ik vrij weinig kaas gegeten, maar ik heb toch een bescheiden collectie waar ik regelmatig iets van beluister. Zoals zondag. En eerlijk gezegd, ik kan een barslechte opvoering nauwelijks of niet onderscheiden van een magistrale. Wat ik wel nog enigszins kan is oordelen of ik iets mooi vind of niet. Verder gaat mijn 'kennersoor' niet.

Maria Callas, een naam waaraan haast niet te ontkomen valt, maar haar wereldwijde bekendheid heeft ze misschien net zo goed te danken aan haar glamourleven als aan haar artistieke verdiensten. Zit ik er ver naast als ik beweer dat ze de eerste operazangeres was die een wereldster werd en sprak door haar privéleven net zoveel tot de verbeelding. Momenteel maken we misschien een beetje hetzelfde mee met het 'glamourduo' Netrebko-Villazon, maar ik denk dat de doorsnee man of vrouw in de straat nog nooit van dit koppel gehoord heeft.
De blinde adoratie die soms spreekt uit sommige reacties valt daar ook deels door te verklaren als je het mij vraagt ; mensen zoals ik die ergens wel de klok hebben horen luiden, maar die niet weten waar de klepel hangt en gewoon nazeggen wat zovele anderen voor hen beweerden, maar niet noodzakelijk met kennis van zaken.

Waarin Callas, naast het zingen, ook nog uitblonk en baanbrekend was, was het acteerwerk op het podium. Zoals u wel zult weten, vormt opera een combinatie van beide en zij voegde heel wat dramatiek toe aan de rollen die ze speelde, gaf ze meer psychologische diepgang. Helaas bestaan er nagenoeg geen beelden van haar aan het werk (cameraploegen mochten toen nog niet filmen tijdens opvoeringen), met uitzondering van een opname van de BBC, dat in 1964 het tweede bedrijf van 'Tosca' in Covent Garden mocht uitzenden op tv. Ik pik er een willekeurig fragment uit. Helaas was haar stem toen al een poosje niet meer in al te beste doen (haar topjaren op dat vlak lagen in de jaren '50), maar het blijft toch de moeite om te beluisteren èn te bekijken. Tegenspeler en booswicht van dienst is hier Tito Gobbi.

Uiteraard was zij niet de enige mooie of indrukwekkende stem/verschijning in het wereldje. Begin deze week snuffelde ik wat op You tube en trof leerde daar toevallig de naam van Joan Sutherland kennen, de zangeres van het bovenstaande fragment. Wie luistert, zal merken dat opera niet steeds synoniem hoeft te staan met bombast om indruk te maken en te ontroeren. Het is integendeel de ingehouden en beheerste zang die in deze om haar moeilijkheid bekend staande aria de luisteraar treft.
Sutherland heeft ook een bekroonde carrière gekend, en deed qua zangkwaliteiten blijkbaar helemaal niet onder voor Callas.

Voor wie geïnteresseerd is in operawerk van Maria Callas, bracht EMI in 1997 naar aanleiding van haar 20-jarig overlijden een hele reeks opnames uit, gaande van te pruimen tot absolute hoogtepunten in het genre. Enkele jaren geleden heb ik er een aantal gekocht uit nieuwsgierigheid. Probeer het ook eens, u zult het zich niet beklagen, denk ik. Kies bij voorkeur wel een zwarte uitvoering ; de blauwe zijn van iets mindere kwaliteit.

Godsdienstige symbolen

Eergisteren zag ik op het VRT-journaal een bijdrage gewijd aan religieuze symbolen.
Het CGKR (Centrum voor gelijke kansen en voor racismebestrijding) pleit voor een wettelijk kader omtrent dergelijke symbolen in de openbare ruimte.
De directeur, Jozef De Witte, kwam het standpunt van het CGKR vertolken.

Intussen werden wat beelden getoond van religieuze symbolen en wat zagen de kijkers : alleen maar gesluierde (moslim?)vrouwen.
Een kleine fixatie bij de VRT misschien ?

Franse touche-à-tout

Een update over mijn leesvoer is ook al (te) lang geleden.

Ik was bij 'Zwarte weduwen' van Sabine Adler gebleven.
Niet bepaald opbeurend, ook al beeldt de schrijfster zich in dat Raisa alsnog uit haar omgeving en uit Tsjetsjenië kon ontsnappen om elders met behulp van een nieuwe identiteit een nieuw bestaan op te bouwen. Hopelijk zat de vork ook echt zo aan de steel, maar dat komt de lezer niet te weten. De officiële versie is dat Raisa overleed, zonder te zeggen waaraan.
Ook dood zijn haar beide zusters die deelnamen aan de gijzelingsactie in het Moskouse theater. Samen met zo goed als andere gijzelnemers en een aanzienlijk aantal gegijzelden.

Adler probeert nog het meest in de huid van Hejda te kruipen, de tweelingzus die eigenlijk het minst van de twee reden had om zwarte weduwe te worden, iets wat ze zogezegd gaandeweg ook begint te beseffen. Daar waar haar zus haar echtgenoot, en tegelijk papa van het kind in haar buik, op een wrede manier verloor, volgde zij haar omdat ze altijd al samen waren en een haast onverbrekelijke band hebben. Te laat snapt ze dat ze zich in iets gestort heeft, waaruit geen weg terug is en dat waarschijnlijk fataal zal aflopen.

En hoe gaat het nu met Tsjetsjenië ? Veel meer dan dat er nu een regelrechte schurk (Ramzam Kadyrov) aan het hoofd staat en dat er nog geregeld mensen uit de weg worden geruimd die gerechtigheid willen laten geschieden of ten minste, de waarheid trachten te achterhalen van wat er gebeurde met anderen die spoorloos verdwenen of gedood werden, weet ik ook niet.


Momenteel is het de beurt aan een geniaal Frans verlichtingsdenker : Diderot, die van de Encyclopédie (samen met kompaan D'Alembert en vele anderen).
Dit boek vormt het tweede deel van een vijfdelige cyclus en bevat zijn 'romanwerken'.
Vanaf het eerste boek dat ik van hem las, ben ik een grote fan : "Jacques le fataliste" is dermate grappig, modern, bruisend dat ik het onweerstaanbaar vind en al meermaals gelezen heb. Daarnaast en tegelijk kaart het ook ernstige onderwerpen aan. En het leest bovendien als een trein.
Een andere gelijkenis met Sade en heel wat schrijvers van die periode is de fraaie schrijfstijl. Heel anders dan hoe men nu schrijft, maar ik vind het een extra verleiding. In die mate dat ik dergelijke werken het liefst in de oorspronkelijke taal lees omdat ik vrees dat een vertaling naar het Nederlands er onrecht aan zou doen.

Na het frivole en libertijnse "Les bijoux indiscrets", in het Nederlands "De loslippige sieraden" ('loslippig' heeft hier geen betrekking op de mond van de vrouw, maar op een ander deel van haar anatomie), ben ik momenteel bijna aan het einde van "La religieuse" gekomen (De non), wat een stuk minder opbeurend is.
Het hoofdpersonage is dan wel fictief, de omstandigheden die erin verteld worden vermoedelijk heel wat minder en het verhaal is deels gebaseerd op echt gebeurde feiten. Een jonge vrouw wordt tegen haar wil door haar ouders tot een kloosterleven veroordeeld en ondergaat jaren aan een stuk pesterijen, vernederingen en mishandelingen in 3 verschillende kloosters. Samen met het feit dat ze voor een hedendaagse lezer wel uiterst naïef lijkt, vormt deze aaneenschakeling van ellende een parallel met de Justine van D.A.F. de Sade, nog een wicht dat voor het ongeluk geboren lijkt.
Ondanks de onnozele 'ongereptheid' van Suzanne Simonin beklijven toch heel wat passages door de wreedheid van haar kloostergenoten. Ik lees dit werk van Diderot niet als een pamflet tegen godsdienst (hij scheen zelf naar het atheïsme te zijn geëvolueerd), maar wel als een bijzonder scherpe aanklacht tegen het kloosterleven, de Kerk, het beteugelen van de natuurlijke impulsen enz.
Ook het einde van de lesbische overste van Suzanne is toch wel dramatisch, verteerd door schuldbesef omdat ze lesbisch is, wat in die wereld als duivels leek te worden beschouwd.
Hysterische aanvallen à volonté doorheen deze hele roman.
Indrukwekkende lectuur, dat zeker.
Een leuke anecdote i.v.m. La religieuse, is dat het hele werk eigenlijk als opgezet spel moet worden beschouwd. Diderot en zijn maten wilden een vriend die zich al heel wat jaren in Normandië had teruggetrokken, weer naar Parijs lokken en hun lokaas was zogezegd een non die probeerde het kloosterleven te ontvluchten, compleet met brieven van de fictieve non in kwestie naar de vriend, de marquis de Croismare. Deze laatste trapte in de 'val' en geloofde echt wat hem geschreven werd, in die mate dat de 'samenzweerders' zich verplicht zagen hun heldin te laten sterven, omdat Croismare anders tot de actie ging overgaan. Later kwam alles uit, zonder dat dit tot een breuk leidde tussen de protagonisten.

Andere werken die onder meer nog aan bod komen : "Supplément au voyage de Bougainville", "Le neveu de Rameau" en "Jacques le fataliste".

Oumou Sangare

Het is hier een tijd stil geweest, maar voor deze Afrikaanse diva wil ik best nog een inspanning leveren.
Woensdagavond te zien en, vooral, te horen in De Warande. En het was de moeite, ondanks het toch vrij korte concert (amper iets langer dan een uur).

Oumou Sangare is een Malinese zangeres, Afrikaanse superster en tevens zakenvrouw en voorvechtster voor gelijke vrouwenrechten, wat in haar teksten naar verluidt ook duidelijk tot uiting komt. Naast een mooie verschijning heeft ze ook een betoverende, lichtjes hese, maar heel krachtige stem, waarvan hier een fraai voorbeeld. Of hier.

Het concert van woensdag was verre van uitverkocht, wat ons toch enigszins verbaasde, omdat de zaal helemaal niet zo groot is en omdat Oumou Sangare toch een vrij bekende artiest is. Er zat wel een groepje zwarten in de zaal en dat viel al snel op, want ze waren zowat de enigen die ongegeneerd rechtveerden en dansten op de muziek. De rest van het, grotendeels niet zo jonge publiek, bleef braafjes zitten. Een enkeling vertrok zelfs. Nochtans was het concert zowel voor ogen als voor oren een heus festijn.
De zangeressen/danseressen gaven het beste van zichzelf en de muzikanten waren ook goed op dreef. Mogelijk was de mix aanvankelijk niet echt evenwichtig waardoor Sangare soms overstemt werd door de instrumenten, maar dat werd dan later toch rechtgezet. Het was duidelijk dat iedereen al goed op elkaar was ingespeeld, logisch ook, want blijkbaar zijn ze al zowat ruim een half jaar op tournee. Intussen danste het zwarte publiek vrolijk voort en bij de afsluiter van het concert (jammer genoeg zonder bisnummers) kwamen ze tijdens de presentatie mee het podium op geklauterd om daar nog wat te dansen en de groepsleden en Sangare in het bijzonder te bedanken.

Hierbij een impressie van hoe het er woensdagavond ook aan toe ging (wel mindere geluidskwaliteit).

Tevreden trokken we huiswaarts, ik nog met een gesigneerde dvd als kers op de taart.

Als afsluiter nog het nummer waarmee Ko Sira opent, de prachtplaat waarmee ze ook buiten Afrika doorbrak en die ik in 1993 meteen na het uitkomen kocht nadat ik op Radio Tropical een aantal nummers had gehoord. Aan dat radioprogramma heb ik heel veel te danken en het heeft ontegensprekelijk een grote invloed gehad om mijn muzikale ontwikkeling.

Totaal andere wereld

Zaterdagavond hadden we een afspraak in Charleroi om een jonge mama en papa te gaan bezoeken. Het hele gezin mee en iedereen heeft zich (vrij) goed gedragen.

In Charleroi (Marchienne-au-Pont) zijn we onder meer langs enkele enorme fabrieken gereden, wat echt wel een indrukwekkend zicht is. Geen idee of ze nu nog op volle capaciteit draaien.

Daarna, in het landelijke Anderlues, tussen de koeienvla's en de maaidorsers, enkele uren bijgepraat bij een glas, chips, kaas enz. en dan weer, na een fijne avond, naar huis. Half slapend bijna aan het stuur.

Op de radio was een gesprek gaande i.v.m. armoede. Wat me op het einde trof, was de vraag van een jongeman uit de 4de wereld. Een of andere professor, maatschappelijk assistent of iemand anders die zich met die realiteit bezighoudt had de woorden 'imputer' en 'éradiquer' (la pauvreté) gebruikt. De jongen moest vragen wat beide betekenden, want hij begreep ze niet...
Niet dat ik de Nederlandstalige equivalenten elke dag gebruik, maar ik ken ze wel. Hij blijkbaar niet en hij was ook niet te beschaamd om dat te laten blijken.
In wat voor wereld moest hij zijn opgegroeid en leven. Even was ikzelf beschaamd, want ik had er geen flauw benul van dat zoiets mogelijk was in België.



Wie nog mooie, zelfs poëtische foto's uit deze voor velen te mijden stad en omstreken wil bekijken : klik hier.

Klassieker uit de Russische literatuur

Oblomov

Een mooie ode aan de ledigheid, ook al sterft de antiheld uiteindelijk aan zijn ‘ziekte’ van het nietsdoen.

Samen met Oblomov gaat stilletjesaan de oude Russische landadel ten onder. Het compleet onbeholpen hoofdpersonage droomt nog vaak van zijn onbezorgde kindertijd, waarin hij geen bekommernissen had en zou graag dat Arcadië terugvinden, maar dat blijkt onmogelijk. De tijden zijn veranderd en dat komt tot uiting in de ondernemende Stolz, Oblomovs onvoorwaardelijke vriend, maar tegelijk diens tegenpool in zowat alles en ook ergens wel zijn geweten (samen met Olga).
Olga verbreekt uiteindelijk haar verloving met Oblomov omdat ze beseft dat ze het niet kan halen tegen zijn aard.

Dit boek heeft wat mij betreft een terechte plaats in de literatuur. Ook deze tweede lezing bleef een waar genot. Het is nog geen magistrale psychologische roman zoals Gontsjarovs landgenoot Dostojevski er schreef, maar beslist een voorbode. Ook hier worden treffende analyses en portretten gemaakt en tegelijk is er plaats voor een luchtiger noot. De figuur van Oblomov leeft voort in ons cultureel patrimonium en de term ‘oblomovisme’ heeft ook ingang in onze taal gevonden.

En zoals reeds eerder meegegeven, herkende ik me er in zekere mate in (maar dat zal wel voor haast iedereen in mindere of meerdere mate het geval zijn). Waar ik werk, zijn er ook heel wat personen die eerst naar mijn graad en studies kijken en daarop afgaan om te bepalen wat ik zou moeten willen en kunnen. Dat terwijl ik niet in het minst ambitieus ben en liever gewoon in de schaduw wil blijven werken, wars van alle profileringsdrang. Voor Oblomov zijn dergelijke beslommeringen ook allemaal ballast die het mensworden in de weg staat (een (romantisch ?) ideaal van hem). Mij kan al die drukdoenerij op mijn en andermans werk ook grotendeels gestolen worden. Daarnaast plooi ik me dus ook meer en meer terug op mijn gezin en zijn er meer en meer weekends waarin ik mijn huis nog nauwelijks uitkom en naast wat huishoudelijke klusjes eigenlijk niets doe. En ik vind dat niet erg, integendeel.

Zeker een aanrader, ook al is er helemaal geen intrige, geen enkele actie in het hele boek.


Nu ben ik begonnen in een boek over een rauwe realiteit : Tsjetsjenië. Het boek gaat meer bepaald over een aantal vrouwen die worden ingelijfd bij de opstandelingen en in opdracht van hen mee een grootschalige gijzeling op touw zetten in een Moskous theater. Ik herinner me daar nog wel het een en ander van, omdat M. en ik toen op citytrip naar Rouen waren en op het tv-nieuws werden er toen dagelijks beelden over getoond. Het vrouwencommando heette de 'Zwarte Weduwen', meteen ook de titel van het boek, van de hand van Sabine Adler. Het lijkt me een mengeling van feiten en fictie.

Aan de hand van de getuigenis van een jonge vrouw wordt het leven van haar familie geschetst en meer bepaald van haar broers en 2 zussen. Deze zussen sluiten zich aan bij het verzet, zoals ook al 4 broers hadden gedaan.
Het boek baseert zich op echt gebeurde feiten en getuigenissen, maar mengt feiten en fictie, want hoe kan de auteur anders de gemoedsgesteldheid en de laatste daden en gedachten weergeven van iemand die (gewelddadig) omkomt ?

De Tsjetsjeense zeden en gewoonten doen erg vreemd aan voor een Westerling en vrouwen lijken er van buitenuit een bijzonder ondergeschikte positie te bekleden. Ook de noties van (bloed)wraak zijn daar nog bittere realiteit, en maken het lot van dat volk extra tragisch nu er zich een niets ontziende oorlog afspeelt. Beide zijden gedragen zich als op uiterste wrede en bloedige wijze, er zijn geen 'goeden en slechten', en ze gijzelen alletwee de burgerbevolking.

Een heel hard en gitzwart boek dat weinig hoop biedt voor de toekomst.
Het is wel al 4 jaar geleden verschenen en intussen is er een en ander veranderd in Tsjetsjenië, maar van echt veel beterschap of vooruitgang valt er weinig te bespeuren. Hoe kun je in dergelijke omstandigheden als maatschappij in het reine komen met al wat er jarenlang gebeurd is ?
Enige serieuze Westerse reactie tegenover het Tsjetsjeense drama kan ik me eigenlijk ook niet herinneren.

Wakker worden Brompot

Vanmorgen dan toch juist gehoord : Liesbeth Van Impe werkt nu voor Het Nieuwsblad.
Van Impe werkte tot voor enkele maanden nog voor De Morgen en schreef daar vaak scherpzinnige analyses over binnenlandse politiek.

Vanmorgen hoorde ik dan op Matin Première dat ze het hoofdartikel in Het Nieuwsblad had geschreven. Had ik het ettelijke weken geleden toch goed gehoord !

Wat opzoekwerk leerde me dat ze al in mei van dit jaar ontslag had genomen bij De Morgen nadat bekend werd dat daar 26 medewerkers zouden worden bedankt voor bewezen diensten. Zij was een van de gezichten van diegenen die daartegen protesteerden en heeft dus blijkbaar een consequente beslissing genomen.

Wij hebben pas enkele dagen geleden ons jaarabonnement op De Morgen met enige tegenzin verlengd, bij gebrek aan beter. De Morgen lijkt al enkele jaren een vehikel om de lezers als potentiële klanten te aanzien voor allerlei commerciële acties. Bovendien, en dat is duidelijk merkbaar, gaat de inhoud ook achteruit, want er sluipen steeds meer typ- en andere fouten in de artikels.
Maar wat zijn de alternatieven : geen papieren krant meer, Le Soir of La Libre Belgique ? Iemand suggesties ?
Geen krant meer heeft voor mij wel als voordeel dat ik dagelijks een uur meer tijd heb om andere dingen te lezen. Da's niet mis, maar ondanks al m'n kritiek haal ik er toch ook heel wat informatie uit.

Wel benieuwd overigens hoe Van Impe staat t.o.v. de dreigende ontslagen bij Het Nieuwsblad. Ik vrees dat het overal eender is. Misschien verdient ze een plaats bij een 'grotere'/prestigieuzere krant, maar in het buitenland staan ze ongetwijfeld niet echt te springen om Vlaamse journalisten.

Genetisch een beetje voorbestemd

Een of andere internetenquête (zou te vinden zijn op http://www.OnePoll.com , maar ik heb er vruchteloos wat rondgekeken) bracht aan het licht dat volgens vrouwen : Duitse mannen te hard stinken, Britten te lui, Nederlanders te hardhandig en Russen te behaard zijn, terwijl Zweden het te snel doen.
15.000 vrouwen uit 20 landen zouden hebben geantwoord.

Spanjaarden, Brazilianen en Italianen zouden dan weer het best scoren.
Hmmm, als halve Braziliaan heb ik het dan misschien voor een stukje in het bloed ? Euhm, neen... de praktijk lijkt helaas te suggereren dat in mijn geval de realiteit enigszins anders is.

Het kan natuurlijk ook zijn dat Spaanse, Braziliaanse en Italiaanse vrouwen gewoon minder veeleisend zijn dan hun seksegenoten uit de andere vermelde landen. Maar laten we daar nu even niet vanuit gaan.

Pere Ubu (bis)

Vorige week maakte vriend PC me erop attent dat Pere Ubu naar de Botanique kwam. Het kostte me weinig tijd om te beslissen dat ik ze aan het werk wilde zien, anderhalf jaar na de eerste keer, waarvan ik sterk onder de indruk was.

Gisteren dus wat langer op het werk gebleven om iets af te maken en dan op m'n gemak naar het centrum gewandeld om iets te gaan eten. De keuze viel uiteindelijk op het Vietnamese restaurantje Thiên Long in de Van Arteveldestraat, een van m'n vaste adressen. Een heerlijke pho en een gegrilde banaan later stond ik weer op straat en wandelde nog even wat op goed geluk rond.

Daarna naar de Botanique, waar ik m'n ticket nog moest afhalen en wachten tot we binnen mochten. Ik informeerde ook nog snel of er een voorprogramma was, want zo ja, dan had ik vermoedelijk de laatste trein naar huis gemist, waardoor ik zou moeten improviseren. Maar dat bleek niet het geval (oef) en de band zou zich zelfs vrij stipt aan het schema houden : 2x 45 minuten, met een pauze van 20 minuten. Beetje vreemd, maar het was ook al wat bizar dat er enkel zitplaatsen te verkrijgen waren. Het evenement werd dan ook niet aangekondigd als een traditioneel concert, maar als een mengeling van theater en muziek : 'Long live Père Ubu'...

Het werd dus inderdaad een wat bizarre avond. Het ging eigenlijk om een project waar David Thomas recent op tournee is vertrokken : het toneelstuk 'Père Ubu' van Alfred Jarry op een eigenwijze manier gebracht door de groep. Blijkbaar is hun versie nogal dynamisch, want naar verluidt wijzigt Thomaer er haast elke avond wel iets aan, waardoor de bandleden niet altijd even goed ingespeeld zijn en dat maakt soms een rommelige indruk. Andere keren leidt het dan tot grappige situaties. Thomas zat er trouwens ook meer dan eens naast.

Echt veel muziek werd er niet gespeeld, wat toch heel wat aanwezigen moet hebben teleurgesteld (mij ook). Alleen na het einde van het stuk, kregen we als toemaatje een drietal songs, waaronder een krachtig "Non-Alignment Pact". Daarbij was het eigenaardig om zien hoe ongetwijfeld respectabele dames met handtas uit de bol gaan op dergelijke muziek. En net als vorige keer zat er ook nu vlakbij mij iemand die blijkbaar half kinds wordt zodra hij een idool ziet en bij de minste beweging, gespeelde muzieknoot of elk woord uit z'n bol ging.

Na Yo La Tengo was dit dus m'n tweede 'concert' in de Botanique en voor de tweede maal in een ongewone vorm. Toch twee keer nadenken vooraleer ik die cultuurtempel nog eens bezoek.
O ja, de trein naar huis was heel stipt. Mooi van de NMBS. Misschien moet ik wat vaker de trein van 22.46 u nemen.

Beeldschoon

Dezer dagen wordt wat mij betreft volkomen terecht teruggekeken op de loopbaan van Brigitte Bardot, een icoon bij uitstek van de sensuele Vrouw

De voorbije maanden heb ik twee films gezien met actrices wie die eer beslist ook te beurt mag vallen : Sofia Loren en Claudia Cardinale.


Sofia Loren in 'Un matrimonio all'italiana', een film daterend van 1964, waarin ze samen met Marcello Mastroianni de hoofdrollen vertolkte.


En de tweede in het indrukwekkende westernepos 'C'era una volta il West' (Once upon a time in the West). Henry Fonda speelt daarin ook een van zijn beste en moedigste rollen, denk ik, omdat hij in deze film de 'bad guy' is en niet zomaar een 'slechterik' maar iemand die door en door slecht is. Daarmee ging hij lijnrecht in tegen zijn imago.

Enfin, deze dames mogen elke dag mijn fantasieën komen bevolken.

Oblomov

Ha ! Het is al ettelijke maanden geleden dat ik hier nog over boeken gerept heb.
Wel, dat komt enerzijds omdat ik de hele tijd zoet was met een vuistdik boek gecompileerde werken van Erasmus en anderzijds omdat ik een tweede poging ondernam om een boek te lezen waar ik me al eens vruchteloos door had trachten te worstelen.

Erasmus was voor mij een vrij aangename verrassing, want buiten zijn ‘Eloge de la folie’ had ik nog nooit iets van hem gelezen. Zijn pedagogische werken blijven actueel, zijn pacifisme doet deugd om te lezen, zijn humor is verfrissend, zijn uitzonderlijke intelligentie staat buiten kijf, zijn geloof kan heden ten dage naïef of wereldvreemd overkomen, maar stoort niet echt. Erasmus lijkt me echt wel een modern denker die je begint te beseffen wat voor grote invloed hij uitgeoefend heeft op allerlei vlak.
Het was bij momenten echt wel verfrissende lectuur, maar een paar maanden aan een stuk niets anders als Erasmus zou ik nu toch ook niet iedereen aanraden.
Er blijft wel nog een hoofdstuk van 250 bladzijden over dat ik moet lezen met een beperkte selectie van zijn correspondentie. Dat is voor een andere keer.

Na deze verzamelde werken van Erasmus, probeerde ik nogmaals "Wegen van de filosofie" te lezen van Paul Ricoeur, nadat ik een eerste poging enkele maanden geleden afbrak wegens te hermetisch voor mij. Ditmaal lukte het me wel het boek bestaande uit verschillende essays uit te lezen. Structuralisme in de taal en antropologie, de Saussure, Guillaume, Lévi-Strauss, Freud, religie, Oud en Nieuw Testament, Hegel, fenomenologie, allemaal onderwerpen die aan bod komen. Ik denk dat ik het bij deze lezing allemaal een stuk beter vatte, ook omdat ik m'n tijd nam en rustig las, maar om er dan zelf nog veel zinnige gedachten aan toe te voegen of zelf bedenkingen te hebben bij hetgeen ik las, neen, dat was te veel gevraagd. Een aantal zaken herkende ik wel, dankzij m'n opleiding (de tegenstelling langue - parole (- discours) bijvoorbeeld), wat toch voor enige aanknopingspunten zorgde. Nieuw voor me was bijvoorbeeld hoe Freud religie analyseerde en 'ontmaskerde', ook al was zijn visie ook maar een mogelijke interpretatie.


Twee weken geleden ben ik dan begonnen in "Oblomov", een klassieker van de Rus Ivan Gontsjarov. Eerlijk gezegd was dit een ware verademing na de toch wel droge en zware kost die Paul Ricoeur voorschotelde.
Dit werk heb ik halfweg de jaren ’90 al eens gelezen, maar het liet een zo’n positieve indruk op me na, dat ik me al enkele jaren had voorgenomen het opnieuw te lezen.
Ilja Iljitsj Oblomov is een aristocraat die zijn dagen slijt met haast letterlijk nietsdoen, rusten, dromen, slapen. Ergens herken ik mezelf er ook een beetje in ; het voor zich uit schuiven van problemen bijvoorbeeld of, zeker de laatste maanden, gewoon het huis nog moeilijk uitkomen en iets doen.
De eerste tientallen bladzijden vind ik bij momenten ware slapstick. Verschillende personages worden voorgesteld, misschien enigszins karikaturaal en geconfronteerd met de protagonist.
Momenteel lijkt de jonge Olga Oblomov uit zijn lethargie te kunnen halen, maar net als ze zijn leven een nieuwe wending lijken te gaan geven, haalt zijn verleden hem in de vorm van oude kennissen, in.
Tekenend voor het hoofdpersonage is dat een van de weinige keren dat Oblomov echt tot actie overgaat is om een brief te schrijven waarin hij afscheid neemt van Olga. Voor een poosje komt het daarna weer goed tussen beide, maar helaas loopt alles toch faliekant af (daar ben ik nog niet geraakt).
Ik herinner me dat ik toch nogal getroffen was toen ik het boek een eerste keer las en het lijkt erop dat dit nu ook weer het geval is. Ik leef toch wel mee met Oblomov en blijf tegen beter weten hopen dat het goed komt tussen hem en Olga.

Agressie

Moegeterde treinreizigers hebben vanmorgen bijna het stationspersoneel van Herentals gelyncht (Belga) !

Bijna werd vorige week maandag de haast twee maanden durende ellende enkele treinreizigers die vanuit de Antwerpse Kempen richting Antwerpen of Brussel willen sporen, te veel. Al een paar weken was er dan wel opnieuw een spoorverbinding tussen Turnhout en de rest van het land, maar wel mits overstappen, 2-maal zelfs voor mensen die naar de hoofdstad moeten.

Maandagochtend kwam de trein uit Turnhout aan in Herentals, waarna de reizigers in principe geacht worden over te stappen op de trein komende uit Neerpelt en Mol. De tijd daarvoor is doorgaans wel nogal beperkt, zoals die ochtend ook weer, te beperkt zelfs, want de Neerpelt-Mol richting Lier vertrok voor de verbouwereerde ogen van de dutskes. Weg trein naar Lier en automatisch ook weg aansluiting in Lier naar Brussel...

Dit bracht bij sommigen blijkbaar een kortsluiting teweeg ergens in de hersenpan. Een personeelslid van de NMBS verontschuldigde zich luidkeels bij ons en sommeerde zijn collega's het de misnoegde reizigers maar te gaan uitleggen dat die trein zomaar kon vertrekken zonder een 2-tal minuten te wachten. De gemoederen begonnen zich danig te verhitten, want na een tijdje hoorden diegenen die braaf op het perron stonden te wachten en hun lot gelaten droegen, geroep en getier, waarna het spoorpersoneel zich klaarblijkelijk barricadeerde in zijn containers.

Maar gelukkig is intussen alle miserie vergeten en vergeven, want deze morgen was er opnieuw, halleluja !, een rechtstreekse verbinding naar Brussel. De ruim 10 minuten vertraging namen we er maar al te graag bij en goedgemutst knuffelden we met z'n allen de treinconducteur en -begeleiders die ons op dit heuglijk evenement vergezelden en alles in goede banen leidden.

Gezinsuitstap

Gisteren zijn we nog eens collectief uit onze lethargische staat ontwaakt om een uitstap naar Brussel te maken. Op het programma : een restaurantbezoek en een film.

Al van bij de heenreis had iedereen een uitstekend humeur (meestal balen de kinderen een beetje als ze naar Brussel meerijden, vanwege het uur durende traject). Daarvoor zorgde een werkelijk hilarisch hoorspel over een nachtegaal. Geschater, gegiechel alom in de wagen.

Het restaurant was heel aangenaam, maar jammer genoeg nogal kort omdat de filmvoorstelling reeds om 13.55 uur begon en de keuken pas om 12.30 uur openging. Niettemin genoten van het eten : Ethiopische kost, waarvoor je geen bestek, maar gewoon je vingers gebruikt. Je krijgt in een mandje opgerold deeg (lijkt op pannekoeken), waarvan je een stukje afscheurt en daarmee wat vlees, groente of saus opschept en in de mond (je eigen of die van je disgenoten) stopt. Maar zoals gezegd hadden we geen tijd om rustig na te genieten, een dessert of een lekkere koffie te nemen.

Op het programma stond immers Panique au village, een (Brusselse) 'animatiefilm'. Het procédé ? Aan de hand van het stop motion-procédé met onbeweeglijke plastic figuurtjes een film maken. Het is een iets anders als de tegenwoordige haast verplichte Pixar-kost (wat niet denigrerend bedoeld is). Met een ongetwijfeld beperkt budget, maar veel enthousiasme en liefde een film maken met toch weinig flexibel materieel (in tegenstelling tot bijvoorbeeld de poppen van Ray Harryhausen).
Helaas voor de kinderen gingen we deze knotsgekke film in het Frans bekijken, maar aangezien de humor in de eerste plaats visueel is, hebben ze er toch van genoten. Voor wie een beetje Frans begrijpt, valt er nog een stuk meer te lachen.

Na de film kuierden we nog wat rond in Brussel op weg naar onze auto en tegen de vooravond waren we opnieuw thuis. R. wilde bij zijn overgrootmoeder gaan logeren, dus bracht M. hem tot daar. Ze had echter ook gelezen dat er 's avonds enkele evenementen gepland waren n.a.v. de opening van het nieuwe cultuurseizoen. Dit behelste onder meer straattheater door een Frans gezelschap en daarna vuurwerk. Ondanks het feit dat zaterdagavond vaak Taggart-avond is, besloten we voor een keer een uitzondering te maken en samen met S. te gaan kijken. Op weg naar een plekje om toe te kijken, zagen we al een van de reuzefiguren rustig het volk gadeslaan dat begon toe te stromen. Iets later vonden we een plaats waar we onze fiets konden stallen en vanwaar we de stoet eveneens goed konden gadeslaan. Daar vlakbij lag een gevaarlijke ogende grote 'vis' klaar.

Na wat rondkijken keerden we naar ons plekje terug en na een poosje (en na een gesprek met de schooldirecteur van onze kinderen die ons had zien staan) zagen we in de verte vanalles naderen. Inderdaad, het spektakel was begonnen en naderde het eindpunt. Aan het begin van de stoet bevonden zich twee grote kwallen, huppelende inktvisjes en zeepaarden, gevolgd door een enorme, zwevende kreeftachtige en vissen bijna zo groot als een luchtballon. En plots, schoot er vanuit het steegje waar we stonden een gigantische opblaasbare zeeslang (waarvan wij eerder dachten dat het een vis was) die de optocht aanviel en de inktvissen en zeepaarden begon op te eten. En... daarna was het wat ons betreft gedaan, want de aanblik van die wrede slang die de vredelievende zeepaarden en inktvissen oppeuzelde, was voor S. te veel. Hij wilde naar huis, want was bang geworden. De afloop van het bloedbad en de ongetwijfeld daarop volgende strijd hebben we bijgevolg gemist.

Niettemin waren we tevreden over onze dag en waren op de koop toe nog net op tijd om naar Taggart te kijken, want wegens tennis werd dat later dan gepland uitgezonden. In de verte hoorden we nog het vuurwerk, maar helaas konden we er niets van zien.

Foute nostalgie (?)

Gisteren moest ik ineens aan een deuntje denken dat net geen twintig jaar geleden nogal vaak op Studio Brussel of op de voorloper van Radio 1 te horen was. Meer dan een radiohit is het bij ons nooit geweest denk ik. Maar ik kon me geen titel of groepsnaam herinneren.
Vandaag dan aan de hand van één enkele regel ("Baker man is baking bread") meteen gevonden over welk liedje het ging ("Baker Man" van het Deense Laid Back).
En nu ik het na al die tijd terughoor, vind ik dat het nog best beluisterbaar is. Het heeft iets waardoor het in je geheugen blijft plakken (ongetwijfeld heeft de vreemde/nietszeggende tekst er ook mee te maken).
Bovendien zou de, wat mij betreft leuke, clip door niemand minder dan Lars von Trier zjin gedraaid.

Oorlog en vrede

De voorbije weken heb ik twee verfilmingen van dit monumentale werk van Leo Tolstoj bekeken (dat ik zelf nog niet gelezen heb en dus via deze films ontdekte).
Een van de Amerikaanse beroemde pionier-regisseur King Vidor en de andere van de Sovjet-Rus Sergej Bondarchuk.

King Vidor is een van de grote namen van de Amerikaanse cinema. Volgens het aan hem gewijde Wikipedia-artikel was hij 7 decennia lang in de filmindustrie actief. Zelf kende ik zijn faam als regisseur die met grote menigten figuranten werkte. Enkele van zijn films werden klassiekers (ook uit de stomme periode).

Over Bondarchuk weet ik veel minder, daarvoor moet ik de extra's bij mijn editie eens raadplegen.

Beide films zijn groots opgezette projecten, maar Bondarchuks versie is dat in een overtreffende trap. Het oorspronkelijke werk duurde 8 uur (480 minuten). Helaas lijkt anderhalf uur daarvan onherroepelijk verloren (wegens slordigheid, minderwaardige kwaliteit van een deel van de gebruikte pellicule enz.). Althans dat zou moeten blijken uit een van de interviews die er als extra zijn bijgevoegd en ook uit het feit dat mijn editie (de Ruscico-versie) claimt de meest volledige te zijn die verkrijgbaar is. Dit valt soms ook op, als er bijzonder bruuske overgangen zijn, daar waar doorgaans geleidelijk gebeurt (zo zit Pierre Bezoechov op een bepaald moment met een Frans officier bij hem in Moskou aan tafel te dineren en het volgende moment staat Moskou reeds in brand). Dit stoort soms wel, evenals de vaak trage ontwikkeling van het verhaal of de innerlijke bespiegelingen van de personages. Mede daarom is het uitkijken van deze film een echte uithoudingstest, maar wel een die loont.

Er zouden ruim 100.000 mensen hebben meegespeeld als figurant in de film en naar verluidt werden er 35.000 kostuums voor gemaakt. Het maken van deze film nam ettelijke jaren in beslag en het zou nog steeds (rekening houdende met de inflatie) de allerduurste film ooit gemaakt zijn. De regisseur kon rekenen op de volledige medewerking van het staatsapparaat en ook van het Rode Leger (vandaar het immense aantal figuranten). Er mocht worden gefilmd in paleizen en op sommige haast letterlijk oogverblindende locaties.
De slag bij Borodino vormt een bijzonder indrukwekkend hoogtepunt van de film : duizenden en duizenden figuranten, fraaie choreografie en camerastandpunten, het uitwerken alleen al ervan moet een huzarenstuk geweest zijn, om van het filmen op zich van het geheel niet te spreken.
De Russische verfilming vat vermoedelijk ook veel meer de zogenaamde typische Russische (volks)aard weerspiegelen dan King Vidors versie. Zoals wel meer Russische films maakt de regisseur ook gebruik van een soort onirische scènes, als de personages in gedachten verzonken zijn, wat voor een wat onaards effect zorgt en waardoor het tempo heel erg gedrukt wordt. Dankzij de lengte van de film, en omdat hij door Russen werd gemaakt, besteedde men veel aandacht aan de zieleroerselen van de hoofdpersonages (er heerst ook innerlijk oorlog en vrede).

Deze film werd internationaal bekroond en wordt door kenners beschouwd als een absoluut cinematografisch hoogtepunt. Zelf weet ik er veel te weinig van om zo'n bewering al dan niet te steunen, maar ik ben wel tevreden dat ik hem gezien heb en eigenlijk zou ik hem minstens een 2de maal moeten bekijken.

De film van King Vidor ruimt daar heel wat minder plaats voor in, maar hij duurt dan ook 'maar' half zo lang : 3 uur en een half. Deze versie vormt eigenlijk een goed alternatief voor wie het echte werk niet ziet zitten wegens z'n lengte. Absolute troef is de ravissante Audrey Hepburn als Natasha, geflankeerd door een toch ietwat miscaste Henry Fonda en ook Mel Ferrer, Hepburns echtgenoot toen de film gedraaid werd en uitkwam (en die ik eigenlijk helemaal niet ken). Ook hier weer een groots opgezet project, maar meer op Westerse leest geschoeid, dus wat meer op actie en de intrige gericht dan Bondarchuks opus.

Eigenlijk vullen de twee films elkaar mooi aan en zijn ze beide de moeite van het bekijken waard. Iemand die nog geen van beiden heeft gezien, zou ik aanraden te beginnen met King Vidors versie, die toch kijkvriendelijker is en op sommige vlakken ook gewoon makkelijker om te volgen (zo toont de Amerikaanse regisseur op een begrijpelijker manier waarom en hoe de relatie tussen Natasha en vorst Bolkonski wordt afgebroken en heeft hij meer aandacht voor de Franse terugtocht uit Moskou en het bloedbad aan de Berezina). Wie daarna nog zin heeft in meer Oorlog en vrede kan het boek lezen of de Bondarchuks film trachten te bemachtigen of beide uiteraard.

Dit stukje vormt het eerste luik van een zogenaamd 'Napoleontische cyclus'. Hopelijk volgt binnenkort het tweede.

Even schrikken

Eergisteren meegemaakt op de trein : een jong(e) zwart(e) meisje/vrouw dat/die met haar vriendin op stap is en zonder enige gêne of rem afgeeft op Marokkanen. Ettelijke malen zei ze luidop, riep ze het haast, "makkaken".
Het komt de eerste seconden al wat vreemd over als een zwarte Nederlands met een duidelijk dialect spreekt, maar dat intussen weggeëbt effect wordt dan nog versterkt indien diezelfde persoon ronduit racistische termen hanteert.

Enigszins vervelend was ook dat niemand van de medereizigers erop reageerde.
Ikzelf evenmin. Toen ze tijdens een overstap naast mij kwamen staan, nam ik mezelf voor om er toch iets van te zeggen als ze opnieuw begon, maar op dat vlak bleef het rustig.
De twee begonnen dan weer wel (spelenderwijs ?) elkaar pijn te doen...

Toffe muziek

Twee weken geleden kwam ik op een zondagmiddag van de kust naar huis gereden en in de auto speelde onder meer een nummer van Les Rita Mitsouko dat ik niet kende, maar wel leuk vond.

De presentator vernoemde de titel, maar die ontging me wat en vertelde er nog bij dat het liedje van een LP uit 1986 was. Dat maakte opzoekingen al heel wat makkelijker en uiteindelijk kon het bijna niet anders dan dat het om het album 'The No Comprendo' ging.
In jaren '80 had ik dat al eens geleend van een klasgenote en er de eerste twee nummers van opgenomen ('Les histoires d'A' en 'Andy', maar dit was ik compleet vergeten). Het ging om 'Nuit d'ivresse' en het sluit qua sfeer mooi aan bij de twee reeds vermelde.
Vorige week ontving ik dan de twee cd's van de groep die ik naar aanleiding van dat ene op de radio gehoorde liedje bestelde. Meteen werd me ook weer duidelijk waarom ik ruim twintig jaar geleden maar twee liedjes op cassette had opgenomen : er staan namelijk ook dingen op die me heel wat minder liggen.

Naast 'The No Comprendo' had ik ook hun debuutalbum besteld en dat louter omdat daar 'Marcia baila' op staat, hun gekendste liedje, dat al bijna 25 jaar oud is, maar ook nu nog ijzersterk blijft (al is het mogelijk toch een of twee minuten te lang). De vrolijke en kleurrijke videoclip geeft ook al aan dat ze een prettig gestoord combo vormden en zorgde mee voor hun faam. Vrij recent kwam ik erachter dat het eigenlijk gaat over een Argentijnse danseres waar ze ooit mee samenwerkten en die op 32-jarige leeftijd aan borstkanker overleden is.

Als je het mij vraagt zijn ze met dergelijke muziek voorlopers van groepen als Les Négresses vertes of Mano Negro ; verschillende stijlen/invloeden combinerend tot een opzwepend geheel.

Daarnaast is er uiteraard de fascinerende levensloop van de beeldschone, frêle zangeres Catherine Ringer die een tijd onder meer als pornoactrice aan de bak kwam maar daar nooit een geheim van gemaakt heeft of flauw over gedaan. Een sterke, bewonderenswaardige vrouw. Iets wat Gainsbourgs blijkbaar niet kon snappen.

Helaas stierf de mannelijke helft van het duo, Frédéric Chichin, bijna twee jaar geleden, twee maanden nadat bij hem kanker vastgesteld werd.

Zucht

Op 21 juli waaide er in Lint een elektriciteitspyloon omver.
Een van de gevolgen daarvan was dat er tijdelijk geen rechtstreekse treinverbindingen meer mogelijk waren tussen Lier en Mechelen, waardoor pendelaars via Antwerpen-Berchem moesten reizen.

Begin augustus is dat euvel verholpen. Twee dagen later, op 4 augustus als ik het goed heb, brand het seinhuis in Herentals af.
Gevolg : wekenlang (nu nog) geen treinverkeer meer tussen Herentals en Turnhout en een beperkte dienstregeling tussen Herentals en Lier. Velen die vanuit Turnhout en Tielen vertrekken, moeten zich behelpen met bussen, terugvallen op hun sociaal netwerk of zelf naar Herentals of Lier rijden/fietsen enz.
Voor een treinreis tussen Turnhout en Brussel, normaal een rechtstreekse verbinding, moet je nu minstens 1 keer overstappen (als je de bus naar Antwerpen neemt), vaak 2 maal (wie naar Herentals gaat met de ingelegde bus, waar dient te worden overgestapt op de trein naar Lier, waar weer een andere trein wacht).
Het is koffiedik kijken wanneer er opnieuw een normale treinverbinding tussen Turnhout en Brussel mogelijk is. En overmorgen is het 1 september...

Vorige week dinsdag ontstond er vlakbij het station van Mechelen een gaslek, waardoor voor velen de avondspits alweer in het honderd liep. Ik had gelukkig verlof genomen die dag.

Vanavond verneem ik dat er in Duffel een kraan op de rails is gevallen en dat men nog niet weet wanneer dit geregeld zal zijn. Voorlopig moeten reizigers een busdienst gebruiken.
Ik ga morgen met de motor naar het werk, anders moet ik minstens 3x overstappen en de echte amateur vanuit onze streek zelfs nog meer (zet het even op een rijtje : Turnhout-Herentals, Herentals-Lier, Lier-Kontich, Kontich-Mechelen, Mechelen-Brussel).

Vrijdag nog las ik in de krant een optimistisch artikel over het hogesnelheidsnet dat in Europa tot stand aan het komen is. Interessant en hopelijk komt het er ook daadwerkelijk. Maar mijn vertrouwen in het spoor, en meer bepaald de NMBS, kreeg de laatste weken toch een flinke knauw. Tot nu toe liet ik het niet te veel aan m'n hart komen, hopende dat tegen 1 september alles min of meer in orde zou worden gebracht. Niet dus.

Het regeerakkoord dat de NMBS afsloot met de regering bepaalt onder meer dat er meer mensen per trein moeten worden vervoerd. Daar kan ik inkomen, meer zelfs, ik juich het toe. Maar is de infrastructuur daarop berekend ? Aan tal van stations zijn er grote parkeerproblemen (ik zelfs ga met de fiets tot daar, dus nauwelijks of geen last van), de vertragingen swingen de pan uit (zeker op onze lijn), afgeschafte treinen, veel stations hebben maar 1 centrale gang, waardoor bij problemen hachelijke toestanden, gedrum, flessenhalzen enz. ontstaan.
Kwaadsprekers vragen zich ongetwijfeld af of onze spoormaatschappij niet gewoon haar uiterste best doet om haar klanten weg te jagen, de auto in.

't Is hier rustig

Sinds zondagnamiddag ben ik hier moederziel alleen.
Vriendin en kroost zitten namelijk aan zee, nadat ik R. en S. donderdagavond al had weggedaan en zondag alleen terugkwam.
Op zich vind ik het wel leuk enkele dagen alleen, wat echt al ettelijke jaren geleden moet zijn, maar het is toch ook wel wennen.

Bezigheden heb ik genoeg : gaan werken, lezen ('Bezeten stad' van Stephen King lees ik sinds een week, goed voor de sfeer hier op je eentje in een af en toe krakend huis en daarnaast nog een boek over het beleg van Leningrad), surfen, toch wat huishoudelijke klusjes, muziek beluisteren, dvd's bekijken en opgenomen afleveringen van 'The thin blue line'.

En toch mis ik ze ook.
Overmorgen komen ze terug naar huis.

Aangeschoten wild

Het valt me op me hoe in de pers, althans in De Morgen, het proces gemaakt wordt van een rechter tegen wie allerlei verdachtmakingen publiek gemaakt zijn. Blijkbaar schuwt men niets onder het mom van nieuwsgaring : vertrouwelijke informatie over een tuchtdossier wordt zomaar gepubliceerd, gegevens over de financiële situatie van de persoon in kwestie worden zomaar op straat gegooid en daara volgen allerlei insinuaties.
Dit lijkt me bijna een lynchpartij in regel en balancerend op de rand van de hysterie.

Los van het feit of de persoon in kwestie al dan niet iets fout gedaan heeft, vraag ik me alvast af of er hier (alweer) geen deontologische grenzen worden overschreden.

Wegwijzers

Blijkbaar hebben ze er daar in het Antwerpse een groot gebrek aan.

Zaterdagavond moest ik in Merksem een tweedehands boek gaan afhalen bij iemand. Er raken ging nog redelijk goed, al was het niet langs de weg die ik in gedachten en behulp van wat kaartmaterieel had uitgestippeld.
Maar om weer weg te raken...

Geen duidelijke aanwijzingen over welke richting de ring is en als ik dan toch een wegwijzer zag, stonden er geen bestemmingen op, maar getallen. Op goed geluk gegokt en verloren : ik reed richting haven en later Breda en Bergen-op-Zoom. Toemme

Er weer af en ergens in Ekeren verzeild geraakt. Dan maar richting Brasschaat getuft en, toen het enigszins kon, ogen zo groot als struisvogeleieren getrokken wegens de enorme villa's die er langs die weg stonden. Een nieuwe wereld ging voor mij open. Ongelooflijk wat mij betreft ; die mensen leven carrément op een andere planeet, terwijl ik in onze streek toch al een klein beetje gewoon ben.

Via Brasschaat vond ik dan uiteindelijk toch m'n weg terug langs Brecht, Rijkevorsel enz.

Oef

Bijna op m'n bek gegaan daarstraks bij het uitstappen uit de trein toen ik iets te diep... in de décolleté van een op het perron wachtende reizigster aan het kijken was.

Bevreemdend

Zondagavond hebben we in de auto een gesprek gehoord met Mgr. Henri Teissier, sinds 2008 emeritus aartsbisschop van Algiers.
De man sprak met veel affectie liefde van Algerije, ook al heeft hij, en met hem de hele bevolking, en zeker ook de katholieken, erg geleden onder de burgeroorlog die er in de jaren '90 woedde.

Blijkbaar zijn de katholieken louter numeriek een verwaarloosbare geloofsgemeenschap in dat land. Bij wijze van voorbeeld : hij werkte of woonde (of beide) in een wijk van Algiers waar 15 katholieken leefden, midden tussen 150.000 moslims. Een toch wel verbazingwekkend cijfer, vind ik. Wat doet zoiets met uw identiteit(sbeleving) ? Heb ik alleen het gissen naar.

Voor de rest vond ik het heel aangenaam rijden, rustig, al luisterend naar iemand die iets te vertellen had, op de terugweg van een korte uitstap naar ons buitenverblijf vlakbij, waar ik samen met de kinderen wat onderhoudswerkjes heb opgeknapt, terwijl de mater familias discreet een bezorgd, maar toch een goedkeurend oogje in het zeil hield. Een gevoel van voldaanheid toch.

Aan al die grootgrondbezitters rond mij

Jullie moeten niet denken dat jullie mij daar zomaar weg krijgen.
Ik mag dan maar een keutelboerke zijn t.o.v. jullie, ik zit daar nu en ben vastbesloten er te blijven.

Jullie met jullie enorme (pluim)veestapel en gigantische plantages, volledig geautomatiseerde productieprocessen (hoe kan 1 persoon/gezin zo'n enorme "boerderij" runnen ? de schaal waarop jullie werken, grenst aan het waanzinnige) ... Zie maar dat er zich door jullie geëxperimenteer met klonen en ggo's geen bizarre fenomenen voordoen of ik ga verhaal halen.
Ja, ik ben ervan overtuigd dat jullie daar gretig aan meedoen en met jullie agro-industriële complexen tot en met gelinkt zijn aan machtige belangengroepen die maar 1 ding voor ogen hebben : steeds meer winst maken. Boerenbondjongens en (vooral) -meisjes, dat zijn jullie ongetwijfeld stuk voor stuk !

Of dat er maar geen mond- en klauwzeer of andere besmettelijke ziekten overwaaien naar mijn erf.

Dat er ooit een beweging van landloze boeren op het idee moge komen een stukje van jullie terreinen te bezetten of dat de regering eindelijk eens een grondige landbouwhervorming en landherverdeling doorvoert.

;-)

Ardennenrit

Vorig weekend ging het voor het eerst met de Duc richting Ardennen, dat 2,5 jaar nadat ik hem had gekocht. Aanleiding was een rit ineengestoken door een gewaardeerde kennis.

Verzamelen in Tilff voor een 370-km lange rit. Op het eerste zicht is 370 km niet geweldig veel, maar doorheen de Ardennen doe je er toch al snel een ettelijke uren over, zeker als je nog eens halte houdt om te eten, drinken en babbelen, onder meer in, of all places, Beffe, waar ik de sfeerfoto's nam.

Aangesloten bij een groepje van 3 anderen en samen met hen de hele rit uitgereden. Helaas de motor ook eenmaal niet zo heel zacht op z'n zij moeten leggen door een stomme fout tijdens een manoeuvre. Toch heb ik van de dag genoten en ook iets bijgeleerd over hoe ik de Duc/een motorfiets beter doorheen bochten kan loodsen.


Daarbij was het ook nog eens een gelegenheid om m'n Tripy te gebruiken, een vrij prijzig elektronisch roadbook dat je a.d.h.v. het bolleke-pijlsysteem automatisch aangeeft hoe te rijden. Ik heb het al enkele jaren, maar helaas benut ik het te weinig. Helaas heb ik ook geen bevestigingssysteem voor op het Kwekje en dus heb ik zelf een hoogtechnologisch en bijzonder moduleerbaar systeem uitgedokterd waar ik bijzonder trots op ben. Oordeel zelf :

Willy Deville

wat moet je anders bij zo'n nieuws dan naar 's mans platen luisteren en op you tube wat op zoek gaan naar filmpjes.
Bovenstaand nummer vind ik een van de mooiste op 'Coup de grâce'.

Hierbij een fraaie versie van 'Cadillac Walk'.

En tot slot het prachtige 'Big blue diamonds' uit een plaat die iedereen in zijn/haar bezit zou moeten hebben : 'Victory Mixture'. Een onmisbaar eerbetoon aan New Orleans. Het was naar aanleiding van de tournee die volgde op de plaat dat ik hem voor de enige keer in concert zag, samen met nog een rits andere artiesten uit die stad (onder andere Zachary Richard, Dr. John). Het was mooi, toen in 1992 in de Ancienne Belgique. Later in de nacht heb ik me vlakbij het Anneessensplein als de eerste de beste idioot nog laten bestelen toen ik op zoek was naar drugs...

2009 lijkt een slecht jaar voor muzikanten die ik graag hoor.

Geen goed nieuws

Ik lees net dat Willy Deville overleden is.
Dat hij ziek was, wist ik al, maar nu is het dus over en uit.

Xavier en Carmen van De Kampioenen bestaan blijkbaar echt : uw dienaar en M. namelijk...
Zij blijkt na een onnozele quiz, en dat zonder dat ik (en zijzelf ?) het wist, een seksgodin te zijn en ik een "slappe Jan".
Oordeel zelf, afgaand op de commentaar die men mij voorschotelde : "Sex wat is dat ? Jij kent niets van de wondere wereld van de sex. Je kan beter non of pater worden. Je libido Is ZERO ! Je zou beter wat ontdekken want anders staat er jou een zielige toekomst te wachten.."

Op dat vlak hebben al die pornosites blijkbaar niet veel geholpen. Hmmm, ik moet dringend eens gaan testen of ik het verschil zie/voel/proef tussen pakweg een clitoris en een aardbei of zoiets.

Vaudeville

Daar begint het stilaan op te lijken.

Nadat een op 21 juli omgevallen elektriciteitspyloon al een tweetal weken lang voor heel wat hinder zorgde door omleidingen en heel wat vertraging, bracht een brand in het station van Herentals alle treinverkeer tussen Lier en Herentals en tussen Herentals en Turnhout volledig tot stilstand.

Seinen, wissels, overwegen werkten naar verluidt niet meer. Uitstappen in Lier dan maar, waar een busdienst de verbinding tot Turnhout verzorgde. Niet veel van gezien eigenlijk. 1 overvolle bus en daarna een poos niets meer. Heb dan maar de trein naar Antwerpen genomen en vandaar de bus naar huis. Anderhalf uur later thuis dan de bedoeling was, wat niet eens zo'n slecht resultaat is.
Verwacht wordt dat het treinverkeer langs onze kanten hierdoor meerdere dagen in de war zal lopen...

Gelukkig heb ik er mijn goed humeur nog niet bij verloren.

Nachtmerries

De laatste tijd heb ik enkele bizarre dromen gehad.

Zo vannacht een over een collega op het werk die ik bij hem thuis of in zijn bureau ging opzoeken en die helemaal overstuur was. Dermate dat hij me op een moment met alle geweld wilde zoenen en op het andere een pistool tegen m'n slaap drukte.

Vorig weekend droomde ik dan weer dat ik plots benoemd werd tot kabinetschef van een of andere Vlaamse of Brusselse minister. Al die verantwoordelijkheden die op me af kwamen, al dat extra werk deden het angstzweet bij me uitbreken.

En een of twee weken geleden heb ik zelfs voor het eerst dat ik me kan herinneren echt geroepen in m'n slaap en M. daar ook mee wakker gemaakt. Het was de bedoeling dat er 'Help!' uit kwam, maar ik denk dat het eerder op geloei of gebalk leek.
Ik werd belaagd door een vreemde figuur die met met kippengaas wilde martelen. Gewoonlijk zit er een of andere vampier of haai achter me aan, maar dit heerschap kende ik niet en zijn bedoelingen evenmin. Vandaar m'n vrees denk ik.

Stemmen

Er zijn tijden geweest dat ik heel vaak geboeid naar natuurdocumentaires keek op de toenmalige BRT of de RTBF (Le Jardin Extraordinaire). David Attenborough is op dat vlak iemand waar je haast onmogelijk naast kunt kijken en, ook, luisteren. Er zijn ook tijden geweest dat ik hem gewoon een zeur vond ; mogelijk was dat in mijn rebellerende jaren.
Gisteren en eergisteren keek ik dan vanachter onze strijkplank en keukenpotten naar heruitzendingen over reptielen en amfibieën die hij presenteert ("In cold blood"). en ik was eigenlijk weer helemaal in de wolken over zijn manier van 'omkaderen', op het erotiserende af : een grijzende, uitnodigend en geboeid kijkende man met een warme stem die liefdevol over het onderwerp van de dag sprak (salamanders, kikkers en hagedissen).

Aan de andere kant van het spectrum hebben we dan weer Michel Wuyts, de wielerverslaggever van de VRT TV. Ik verdraag dat heerschap niet, tenminste, de manier waarop hij commentaar levert, want ik ken hem niet persoonlijk. De wijze waarop hij zijn tomeloos, maar ergerlijk enthousiasme overbrengt, ergert me telkens weer. Dat enerverende geratel en soms geschreeuw doorspekt met weetjes en ditjes en datjes, het doen alsof hij bij iedereen in de wielerwereld kind aan huis is. Het lijkt wel of hij zijn Frans(talig)e confraters tracht te imiteren, maar het werkt totaal niet op mij, integendeel.
De man is in mijn ogen ook enigszins verdacht omdat hij regelmatig teampresentaties verzorgt bij het begin van het wielerjaar : wat in dergelijke omstandigheden met de journalistieke onafhankelijkheid ?
Ik heb tijdens de voorbije Ronde van Frankrijk 2 bergritten bekeken, telkens op de RTBF, dit om bovenstaande reden.
En zelfs indien je geen enkele wielerwedstrijd rechtstreeks gevolgd heb, wordt je tijdens het avondnieuws nog met hem geconfronteerd.

Overigens, nu de Ronde voorbij is, kan Walter Pauli zich ook weer gewoon aan zijn politieke verslaggeving wijden en aan zijn job als redacteur/commentator van De Morgen. Zijn barokke beschrijvingen van tourritten, het etaleren van zijn meestal in deze context weinig relevante culturele bagage mag hij nu weer een jaartje achterwege laten.
Misschien had hij zijn tijd beter besteed aan het nalezen van de artikels die er in deze krant verschijnen, want recent vallen er me meer en meer slordigheden op : ontbrekende woorden, typfouten, woorden die er tweemaal staan en nog van dat fraais. Storend op den duur. Zou dit al te maken hebben met de vele ontslagen medewerkers ?

Kijkplezier

Het vorige weekend was er ten huize Brompot overigens weer een om in te lijsten op cinefiel vlak.

Zoals u waarschijnlijk al weet zoek ik de laatste tijd bij gebrek aan beter vertier in de groezelige wereld van de minder geslaagde of minder ambitieuze film.



Allereerst keken we met grote verwachtingen naar 'Attack of the killer tomatoes', een film van eind jaren '70 die de rampen- en monsterfilms uit de jaren ’50 en ’60 trachtte te parodiëren. Laat me de lezer maar meteen waarschuwen : de film is echt wel waardeloos en dat in tal van opzichten. Hij scoort dan ook heel hoog in de lijstjes van ‘slechtste film aller tijden’, al heb ik een sterk vermoeden dat er op dat vlak wellicht toch nog films gemaakt zijn die nog ‘beter’ doen. Het zou eigenlijk eenvoudiger zijn op te sommen wat er wèl goed is aan de film : om te beginnen de titel en, misschien, het concept en enkele zeldzame momenten van geslaagde humor.
Wat maakt de film een beproeving om ernaar te kijken : bijna al de rest. Barslechte acteurprestaties een amateurtoneelgezelschap nog niet waardig, een miniem budget (op zich geen probleem, maar wel hoe men daarmee omgaat), hoe het verhaal zich ontwikkelt, de montage, de humor of wat daarvoor moet doorgaan. Die laatste is van het gehalte 'Airplane' van Zucker, Abrahams en Zucker, maar gewoon veel slechter, ook al was hij er effectief een voorloper van.
Het verhaal : genetisch gemanipuleerde tomaten (ja, reeds in de jaren '70) zaaien dood en vernieling om zo de VS (en daarna de wereld ?) te veroveren. Ze worden ook steeds groter naarmate de film vordert. Jammer genoeg blijkt een van de beroemdste scènes in de film te ontbreken in mijn versie : een vrouw die op een parkeerterrein wordt achtervolgd door een reusachtige tomaat en waarin duidelijk te zien zou zijn dat deze op wieltjes wordt voortgetrokken.
Heel kort genoot deze film enige bekendheid omdat er zich op de set een echte helikoptercrash voordeed en men deze filmde. Hij werd prompt toegevoegd aan de film, waarbij duidelijk werd dat het toestel het slachtoffer werd van een kamikazetomaat.

Deze film is als een (heel) slechte grap : bedoeld om je te laten lachen, maar die wat dat betreft compleet de mist ingaat en je enkel doet (schater/glim)lachen door zijn onnozelheid en/of de gênante situatie die zo ontstaat. Het is dus zoals met zoveel B of C-films of erger : eigenlijk totaal niet genietbaar, maar op een bepaalde manier wel leuk of de moeite waard voor wie openstaat voor de 'kwaliteiten' ervan, hoe beperkt deze ook mogen zijn. Blijkbaar waren de makers zich daar ook van bewust, althans dat beweren ze nu toch. Volgens hen was het ook hun expliciete bedoeling om gewoon rommel te maken.

Alvast een verdienste van de film : nu snap ik waar Tim Burton de mosterd haalde voor het einde van zijn geslaagde 'Mars attacks', wat eveneens een liefdevolle parodie was.

Opgepast dus voor wie zich graag filmliefhebber noemt en alle blockbusters van de laatste 5 of 10 jaar heeft gezien en ervan genoten : dit is een absolute afrader, ook al geniet de film al jaren een grote cultstatus. Ik ben blij dat ik hem gezien heb, maar tegelijk was het ook gewoon tijdverlies.
Wel verbazend vond ik dat de dvd pas geschikt wordt bevonden vanaf 12 jaar, terwijl er nergens geweld of ook maar enige seks of erotiek te zien is. Mogelijk wilde men gevaar op hersenbeschadiging bij kinderen voorkomen ?



En zoals het klassiekers betaamt, werden er ook vervolgfilms van gemaakt. Ik kon dan ook niet anders dan 'Return of the killer tomatoes' in huis halen en hem de dag erna in gezinsverband, rond een pakje chips, een grote fles guaraná, olijven, gedroogde tomaten en kaasblokjes bekijken.

En blijkbaar hadden de makers (John De Bello en Costa Dillon) een patent op het idee genomen, want zij lagen ook aan de basis van deze prent. Wat misschien geen slechte zaak was, want zo konden ze zich toch enigszins herpakken. Er spelen ook enkele van de acteurs mee die in de eerste film al een rol hadden, al is er ten minste 1 zichtbaar een stuk ouder. Deze film is in haast alle opzichten een veel geslaagder werk dan de eerste, vaak grappig, spitsvondig, een al even absurd, maar met een beter uitgewerkt scenario, zelfrelativerend, soms origineel, een mooi meisje èn George Clooney in een van z'n eerste filmrollen. De hoofdrolspeler is vaak de spelbreker hier ; ofwel kan hij niet acteren ofwel moest hij overdrijven. Karen Mistal is heerlijk als wereldvreemde tomaat die incarneert in een mens en een seksgodin blijkt te zijn. John Astin speelt de rol van professor Gangreen met zichtbaar genoegen.
Deze film kan ik u wel aanraden, zelfs voor in gezinsverband, ook al zijn er hier wel degelijk heel wat expliciete en impliciete verwijzingen naar seks. Maar onze kinderen van 6 en 9 snapten ze ofwel niet of tilden er niet zwaar aan.

Beide films leidden thuis bovendien tot vrij surreële gesprekken met de kinderen over de inhoud van onze koelkasten en dat op zich was ook al best grappig.

Een volgend filmproject zou 'Chopper chicks in Zombietown' kunnen zijn. De titel luidt alvast bijzonder veelbelovend. Mocht het ervan komen, dan leest u er ongetwijfeld hier meer over.

Daarnaast heb ik toch ook naar serieuzer werk gekeken, namelijk Terror! op BBC 2 over de terreur tijdens de Franse Revolutie onder het Comité du Salut Public, met Robespierre als bekendste lid. Toch heel wat van opgestoken, zoals over het bloedbad dat in Lyon werd aangericht, wie er zoal in dit comité zat (al was het geen sinecure om de Franse namen enigszins te herkennen als ze op z'n Engels werden uitgesproken). En ook deze documentaire heeft op cinematografisch vlak m'n interesse gewekt omdat er talrijke fragmenten in getoond werden van de film 'Napoléon' van Abel Gance, die, afgaand op dat beeldmateriaal, duidelijk wèl een echt meesterwerk was.

Ritje en compliment

Vandaag in de buurt tweemaal hetzelfde ritje gereden, maar telkens met iemand anders achterop : eerst met Mathieu, dan met Thijs, allebei verstandelijk gehandicapt.

Deze week ontving ik in mijn mailbox een verzoek om een groep kinderen op kamp een fijne dag te bezorgen door met ze een motorrit van zo'n 25 km te doen. Ik kom eigenlijk nog maar nauwelijks buiten met de motorfiets, maar dit wou ik nog wel doen (enkele jaren geleden ook al gedaan en dat was goed meegevallen). Het was wel leuk om het hele lint motors te zien rijden. Gelukkig waren er ook wegkapiteins bij die alles in goede banen leidden.

De blijdschap en het enthousiasme van de kinderen alleen al, zorgden voor een fijne dag, ook voor een mysantroop als ik.

Vlak voor ik vertrok kreeg ik nog een compliment : 'gij zijt een knappe gast'. Helaas kwam het van een andere verstandelijk gehandicapte man van minstens 30 jaar oud... Ik moet toch echt wel meer buiten komen met m'n motorpak, want ik heb er wel succes mee (zie ook hier).
Na deze opkikker ging ik maar weer naar huis om er binnen een jaar misschien opnieuw bij te zijn. Zij zitten helaas voortdurend opgescheept met hun onaffe geest en/of lichaam.

't Is zo al onmogelijk om echt te weten wat er in iemand anders omgaat, ook als je de persoon in kwestie vaak ziet.
Maar de relatieve machteloosheid die je voelt bij het lezen van een boodschap op papier of e-mail en het daarmee samengaande wetenschap dat je in het ongewisse blijft van de pijn, het lijden dat er achter die gelezen woorden schuilgaat, vergroot nog het verdriet en, soms ook, de vrees.

Rust in vrede

Natalya Estemirova.
Jammer dat ze haar werk niet kon afmaken.

Leren tellen ?

Schrijf ik dan echt zo onduidelijk of was de beenhouwer gewoon verstrooid ?
Ik bestel 1 mignonette en 1 kipfilet en ik keer met 5 van elk terug huiswaarts. Ik vond het pak al verdacht zwaar, maar heb het niet gecontroleerd (hoe trouwens ?).
Dit doet me denken aan die keer dat ik 1 zwarte en 1 witte pens bestelde en met 7 van elk thuiskwam...

Restauratie

Vele, vele jaren geleden kocht ik voor de verandering eens een bouwdoos van een auto i.p.v. een tank, vliegtuig of boot.

Het ging om deze doos :


De Bugatti Royal Coupé Napoleon is een van de meest exclusieve en dure wagens die ooit gebouwd zijn en zelfs diegenen die geen kaas gegeten hebben van auto's of wie het onderwerp echt niets zegt, zullen wel moeten toegeven dat dit een prachtig voorwerp is, kunst welhaast.

Zoals zo vaak heb ik hem pas enkele jaren na aankoop gebouwd en had hem ergens op een schap geplaatst. Helaas stootte M. hem er op een dag per ongeluk (denk ik) af en viel hij op de grond. Het resultaat laat zich raden. Zo goed en zo kwaad als het ging, raapten we de onderdelen bijeen en stopten ze in een zak. Omdat ik de voorbije week wel wat tijd èn zin had, diepte ik het plan ervan op uit een doos en zette me aan de herstellingswerkzaamheden.


Let wel, mijn model heeft tal van gebreken, ten eerste omdat ik geen begenadigd modelbouwer ben, ten tweede omdat ik toen ik hem bouwde nog veel minder trucjes kende om een model enigszins presentabel te maken en ten derde omdat ik me bij het schilderen baseerde op de doos voor het kiezen van de kleuren i.p.v. op de aanduidingen op het plan. Daardoor komt het dat de auto (donker)blauw geschilderd is en niet zwart zoals gemoeten had.

Op de bovenste foto zijn al enkele chroom onderdelen opnieuw aan de motor aangebracht, voor de rest zag het wrak er min of meer zo uit als daar te zien is.
En nu staat-ie weer in volle glorie te pronken, in een vitrinekast ditmaal.



Dat allemaal uit liefde voor M. En wat krijgen we ervoor in de plaats ? Alvast geen orale seks... en op mijn verjaardag al evenmin. Snif.

Heel jammer

Frank Vandenbroecke verliest zijn ministerpost en wat schotelt de sp.a ons onder andere voor in de plaats ?
Een tafelspringer die oorspronkelijk uit het Waasland afkomstig is en zijn enthousiasme voor een van z'n bevoegdheden publiekelijk motiveert met een persoonlijke anecdote en daarnaast een trees die hoofdzakelijk verpakking vormt rondom een luchtbel.

Seg !?!

Aah, de vrouwelijke eloquentie.
Met een woord kunnen ze u soms verschillende dingen ineens diets maken, zoals bijvoorbeeld :

- wat doe jij in mijn bed, pummel ?
- laat me met rust, rund !
- geen goesting, sukkel.

En dat allemaal na een schertsende en goedbedoelde knuffel.

Bevreemdend

Op een normale werkdag vertrek ik meestal rond 6 uur 's ochtends het huis om vaak tegen 18 uur weer terug te keren (als de NMBS meewerkt).
Vorige vrijdag was ik met verlof en vertrok ik rond 18 uur 's avonds naar Brussel om tegen 6 uur 's morgens weer thuis aan te komen.

Daartussen lag een weldoende douche die de voorbeeldige gastheer een zweterige en vermoedelijk stinkende brompot aanbood (de charmes van motorrijden in een zomerse hitte), een etentje met vrienden, muziek beluisteren en veel keuvelen. Meer dan eens viel ik toen van de ene verbazing in de andere. Hoe vreemd het kan lopen tussen twee mensen die me dierbaar zijn. Die nacht zelf stond ik eigenlijk vooral met m'n mond vol tanden, niet wetend wat ik moest denken van hetgeen ik had gehoord. Het is pas de dag erop dat die zaken wat beter doordrongen.
En tijdens het beluisteren van Ry Cooders 'Chicken skin music' werd ik er eigenlijk nogal droevig van, met nummmers als 'Yellow roses', 'Stand by me' of 'Goodnight Irene' als catalysatoren voor gemengde gevoelens. Niet bepaald veel begrip, maar ook geen (ver)oordeel(ing).

Onze hoofdstad verlaten en het Ter Kamerenbos uitrijden bij het krieken van de dag heeft zo ook zijn charmes. En konijntjes de autostrade zien oversteken zie ik evenmin elke dag.
Net zoals die knaagdieren hun leven op het spel zetten om ergens op de middenberm hun ding te gaan doen, zetten sommige mensen heel wat op het spel voor iets wat mij toch enigszins ontgaat.

Is het wel wenselijk om vooraf te weten waartoe onze beslissingen en daden allemaal kunnen leiden, welke gevolgen eraan verbonden zijn ? Ik weet niet of het nog een leven zou zijn als we het voor ons uitgetekende pad al op voorhand zouden kennen. Ons dan weer halsoverkop ergens in storten en zien waar we uitkomen, vormt echter ook niet altijd een oplossing. Ik weet het ook niet.

Primeurs

Ongelooflijk misschien, maar toch waar : gisterenavond heb ik voor het eerst in m'n leven zelf gebarbecuëd, dat in een land waarin zowat elk mannelijk specimen denkt zelf de beste barbecue uit dit melkwegstelsel te kunnen klaarmaken. Dit na lang aandringen van R., want zelf zou ik er niet aan begonnen zijn. Maar nadat m'n schoonvader ons een oud barbecuestel had gegeven, kon ik er nauwelijks nog aan ontsnappen.

Na aanvankelijk enkele moeilijkheden om het vuur echt gaande te krijgen, lukte het toch en uiteindelijk hebben we helemaal niet zo slecht gegeten, integendeel zelfs. Op een rundsbrochette na was alle vlees goed geroosterd. Salades, dipsausen, witte wijn, muziek op de achtergrond en luidruchtige buren die hetzelfde idee hadden als wij ; een klassieke sfeer dus bij zo'n gelegenheid.

Toch zie ik me dat niet elke week doen en alvorens ik een churrasco die naam waardig kan klaarmaken, zal er nog wel heel wat water door de Schelde stromen. Wat ik wel wil leren maken en vaker bereiden, zijn marinades.

Vandaag heb ik dan voor het eerst in m'n leven m'n belastingaangifte via Tax on web ingevuld. Het lijkt erop dat alles daarbij goed verlopen is.

Eufemisme van de dag

'uit het leven stappen'

De voordelen van een M6

Er kunnen meer mensen in worden vervoerd dan in een enkeldekwagon en dat in relatief aangename omstandigheden, dit in tegenstelling tot de oude rode dubbeldekkers. De schuifdeuren tussen het reisgedeelte en het instapgedeelte sluiten in principe automatisch, waardoor er minder ergernis heerst tussen reizigers wanneer er maar weer eens iemand vergeet die toe te schuiven. Hooikoortspatiënten hebben het in dergelijke stellen ook meer naar hun zin, omdat de ramen niet kunnen worden geopend, waardoor er toch minder neus- en/of oogprikkelingen zijn.

Over prikkelingen gesproken : zo’n dubbeldekkers stellen bovendien de bovenaan gezeten reiziger in staat om een nog betere inkijk te bekomen in de welgevulde décolleté van argeloze, knappe reizigsters die in de gewone trein naast de jouwe zitten. Een gift die ik op een dag als deze volgaarne en met veel dank aanneem.

Een avond in fijn gezelschap

Namelijk dat van Nick Lowe en Ry Cooder, dat nog geen 10 dagen na Yo La Tengo. Plaats van het gebeuren ? De Koningin Elisabethzaal in Antwerpen, gisterenavond.

Met de trein naar daar, mooi tijdig aangekomen en onmiddellijk m’n plaats gezocht in de zaal.
Als voorprogramma trad de mij onbekende Juliette Commagere met haar groep op. Niet helemaal mijn smaak, maar zeker verteerbaar, in het bijzonder het Spaanse nummer waarmee ze begonnen. De drummer was overigens Joachim Cooder, zoon van en die ook meespeelde tijdens de set van zijn vader.

Daarna waren dus Lowe en Cooder aan de beurt. Twee al wat oudere mannen, waarbij Cooder wat leek te manken en nog steeds zijn smaak voor veelgekleurde hemden of T-shirts niet verloren had. Normaal gezien had ook Flaco Jimenez deze tournee moeten vergezellen, maar om gezondheidsredenen diende hij helaas af te haken. Eerlijk gezegd kwam ik hoofdzakelijk voor Ry Cooder. Nick Lowe kende ik vooral van naam, maar ik kon niet meteen een liedje van hem bedenken dat ik al had gehoord. Achteraf bleek dat mijn geheugen me parten speelde, want ze brachten onder meer ‘Half a boy and half a man’ van hem. En ‘All men are liars’ kan ik na al die jaren ook nu nog in gedachten meezingen (werd vroeger vaak op radio 1 gedraaid). Lowe zorgde wel voor wat leuke anecdotes. Ry Cooder maakte dan weer wat grapjes i.v.m. de Antwerpse burgemeester, die blijkbaar enkele verzoeknummers had.

De meeste liedjes kwamen uit het rijke repertoire van Ry Cooder (alhoewel, de meeste songs die hij breng zijn eigenlijk covers, weliswaar in een doorgaans meesterlijke bewerking) en meer bepaald uit de LP’s die hij in de jaren ’70 opnam. Aangezien die haast stuk voor stuk meesterwerken zijn (de studioalbums althans), was dit ook enigszins begrijpelijk. De meeste van zijn ‘soloalbums’ dateren ook van die periode. Daarna ging hij zich meer richten op het schrijven van filmmuziek of op muzikale projecten met andere artiesten. Het begon met ‘Fool for a cigarette/Feelin’ good’, met daarna in willekeurige volgorde onder meer ‘Vigilante Man’, ‘One meatball’, ‘Jesus on the main line’, ‘How can a poor man stand such times and live’, ‘He’ll have to go’, ‘Little sister’ enz. Reeds van bij de eerste zo karakteristieke noten van Cooders gitaar kon m’n avond nauwelijks meer stuk. De magie pakt dus ook in het echt.

Grappig was ook dat ruim de helft van het concert begeleid werd door een vrouwenkoortje bestaande uit Commagere en een van haar bandleden. Dit ter vervanging van het mannenkoor dat op heel wat Cooder-albums meezingt (Bobby King, Terry Evans, Willy Green Jr.). Beide sirenes moesten zo hun steentje bijdragen aan enkele lichtjes misogyne songs : ‘Crazy ‘bout an automobile’, ‘The very thing that makes you rich’, waarbij eerlijkheidshalve de man ook als een onnozele hals wordt geportretteerd.

Vooraf was ik blij en opgelucht dat ik alsnog een concert van Ry Cooder zou kunnen meemaken (zijn laatste bezoek aan ons land dateert naar verluidt al van de jaren ’90, wie weet wanneer het de volgende keer zal zijn) en na afloop ervan keerde ik meer dan tevreden weer naar huis. Misschien geen groots concert, maar zeker wel goed tot bij momenten uitstekend. En de voldoening dus van deze grootheid in levende lijve te mogen aanhoren en –schouwen was het geld en de moeite meer dan waard. Een negatieve noot was misschien dat de gitaren de stemmen soms te veel naar de achtergrond verdrongen ; de mix kon dus wat mij betreft af en toe wat beter, maar dat lag mogelijk ook aan de plek waar ik zat.

Wie geïnteresseerd is : tot voor een paar dagen waren er nog enkele tickets beschikbaar voor hun concert in Bozar vanavond. Rep u er naartoe, het loont de moeite.

Thuisgekomen las ik dan nog snel dat Brazilië Italië met 3-0 had verslagen op de Confederations Cup in Zuid-Afrika (voetbal). Steeds een geladen duel. Bien fait pour la gueule des Italiens ! Helaas merkte ik vanmorgen dat ik alweer de verkeerde zender had geprogrammeerd op ons videotoestel, zodat mijn kinderen dit waarlijk historisch gebeuren niet zullen kunnen bekijken. Nu maar hopen dat Brazilië en Spanje elkaar in de finale treffen. Dan kan R. zijn favoriet Fernando Torres nog eens aan het werk zien en het zou een mooie afsluitende affiche zijn.