Brompot de bouwer ?

Kon ik het maken ?!? Niet echt enthousiast "Nou en of !!", maar toch iets in de trant van een goedkeurend "Hmmm, niet zo slecht eigenlijk."

Waar gaat dit over ? Zowat anderhalve maand geleden ben ik begonnen met het zelf betegelen van de wc op het gelijkvloers. Een hele onderneming omdat ik dat uitgezonderd de gewaardeerde hulp van R., de oudste, dat helemaal alleen gedaan heb, maar bovendien omdat ik zoiets nog nooit eerder deed en omdat ik eigenlijk helemaal niet manueel ben aangelegd. Sinds een paar jaar verbaas ik mezelf echter toch eens om de 12 maanden met een technisch hoogstandje : zelf iets herstellen aan de motorfiets of ten minste zelf uitzoeken wat er precies schort, eigenhandig een kettingzaag van de kinderen maken enzovoort. En nu dus dit. En eerlijk gezegd, ik ben vrij tevreden met het resultaat. Het doorstaat uiteraard de vergelijking niet met wat een vakman zou doen, maar wèl (denk, hoop ik) die met wat iedere andere Jan Modaal qua betegeling zou hebben gepresteerd. Dat was ook de reden waarom ik hier een hele tijd minder postte, al vind ik het huidige ritme wel aangenaam ; een paar berichtjes per week.

Vanwaar dat idee ? Al jaren zeurt M. me de oren van het hoofd dat onze huidige badkamer moet worden afgebroken en dat de kleinste kamer de nieuwe badkamer moet worden. Uiteindelijk ben ik overstag gegaan en ging ik akkoord met deze verbouwing. Zij heeft zich met de praktische kant van de zaak bezig gehouden (het was immers haar project en, het moet gezegd, tot nu toe is dat goed verlopen), ik heb enkel mee het meubel, bad, de tegels e.d. gekozen. Om de kosten toch enigszins te drukken, had ik me voorgenomen om de badkamer te betegelen en bij wijze van voorbereiding of proef zou ik dan meteen de onderste wc ook maar doen.

Bovendien hebben we dit huis gekocht van een hobbyklusser die dacht dat hij het ook allemaal kon, maar bij nader inzien waren heel wat zaken heel wat minder degelijk gemaakt. Ik dacht bij mezelf "als die prutser half zijn huis heeft ingericht, dan moet ik dat ook ten minste eens proberen.". En zodoende...

En zodoende toogde ik na wat studiewerk en de aankoop van het benodigde materieel aan het werk naar rato van 1 dag per weekend. Het werk vorderde langzaam, maar niettemin gestaag. En zie, na weken van gemeet, gezaag (tegels zagen met een tegelzaagje is een trage klus, dat kan ik u wel vertellen !), geplak, gezwoeg, gesakker dat ik wel leukere dingen wou doen, mezelf afvragen of het wel wat zou worden, hingen de tegels tegen de muur. Maar dat was nog niet alles. Er moest nog worden gevoegd en tevens met siliconen gespoten.

En vandaag zette ik de kroon op het werk door de houder voor de wc-rollen en het kapstokje voor de handdoeken mits enig boorwerk te bevestigen. Het betegelen van de badkamer is, helaas misschien, toch uitbesteed aan werklieden die er hun dagelijkse kost mee verdienen. M. decreteerde immers dat dit zo wel moest, omdat het op mijn tempo véél te lang zou duren en die mensen hun tijdschema helemaal in het honderd zou lopen.

Op de tonen van 'Crocodiles' van Echo and the Bunnymen legde ik dus de laatste hand aan mijn levenswerk in onze wc. Zoals ik ooit al elders opmerkte, kan ik nu met een gerust hart sterven, want ik heb iets zinvols in dit ondermaanse verricht !

'Crocodiles' klinkt na haast 30 jaar nog altijd fris en beluisterenswaardig ; een klassieker dus. New wave is praktisch helemaal aan mij voorbijgegaan en ik heb die schade eigenlijk nauwelijks ingehaald. Naast Echo en zijn of haar konijnenmannen (Echo was naar verluidt de naam die de groepsleden gaven aan hun drumcomputer), prijken in mijn platenkast nog platen of cd's van onder meer The Birthday Party, maar een boegbeeld als Anne Clark ken ik bijna alleen van naam en het interesseert me ook niet me erin te verdiepen. Ooit heb ik wel eens een cassette helemaal kapot gedraaid met heel wat jaren '80-muziek op van Front 242 en The Art of Noise, maar in hoeverre dat echte new wave was, kan ik niet beoordelen. New wave liep immers op z'n laatste pootjes toen ik me voor 'serieuze' pop en/of rockmuziek begon te interesseren (vanaf medio jaren '80) en toen ik in mijn 'alternatieve' kwam, was die mode al voorbij.

New wavers leken me ook eerder rare snuiters en hun alternatieve kleding en gedrag stootten me eerder af dan dat ze me nieuwsgierig maakten. Punkers, new wavers, allemaal een pot nat voor mij en uiteindelijk waren de meesten ook maar meelopers op zoek naar hun identiteit ! :-p

Binnenkort ga ik naar een concert van Los Lobos, een groep die bij de meesten bekend is wegens 'La Bamba', een nummer dat ik altijd al achterlijk heb gevonden, maar dat helemaal niet representatief is voor hun oeuvre. Alleen heeft het jaren geduurd voordat ik dat besefte en de zware erfenis van 'La Bamba' kon vergeten. Benieuwd wat het wordt, maar ik kijk er naar uit.

Nog een laatste luistertip voor de hitsigaards hier : 'Electric Mud' van Muddy Waters. Alleen mensen zonder hormonen kunnen dit aanhoren zonder meteen aan seks te denken en goesting te krijgen.

Ney Matogrosso

Aaargh, het traject van de ‘oude baan’ Antwerpen-Turnhout, ook wel de Antwerpse steenweg genoemd, is een ware verschrikking. Vooral vanaf Schilde tot grofweg Malle is pure frustratie, en dat dan nog op een woensdagochtend, waarvan je verwacht dat er minder verkeer op de baan is. Ik heb echt een hekel aan dat traject en verkies dan ook veruit de autosnelweg om die richting uit te gaan. In het weekend moet je dan weer rekening houden met ellenlange aanschuiftijden door alle koop- of kijklustigen die naar de Makro of, the horror !, het Wijnegem Shopping Center gaan. Zelfs vanop de autosnelweg die daar toch nog een eindje vandaan ligt staan ze daar al voor aan te schuiven.

Vandaar had ik na vorige week vrijdag vandaag nog een dagje verlof genomen om met M. naar Desco sanitair te gaan. Liever dat dan zaterdag mijn stuur zitten opvreten tijdens het aanschuiven, zowel op de baan als in de toonzaal. Tijdens het eerste bezoek hadden we al enkele ideeën opgedaan, maar nu moest er min of meer beslist worden wat we zouden kiezen (een hele nieuwe badkamer alstublieft).

Sluw als ik ben, heb ik haar eerst meegenomen naar de Ducati store in Antwerpen die maar een paar honderd meter verderop bleek te liggen (Bischoppenhoflaan), maar waar parkeren een ware verschrikking bleek. Daar eens rondgeneusd en ze moest warempel erkennen dat er mooie moto’s stonden en dat de gele die ik o zo graag wil haar meer bevalt dan mijn huidige gifgroene motorfiets, ook al oogt die zo sympathiek met zijn schattig smoeltje.

Daarna dus hop, naar Desco en toen we daar klaar waren, besloten we naar een tegelwinkel te gaan vlakbij Oost-Malle, vandaar dus onze keuze voor de Antwerpse steenweg. Vermijd die indien je enigszins kan !! Gelukkig was er Ney Matogrosso om ons lijden te verzachten. Deze hier haast onbekende Braziliaanse zanger heeft een speciale stem (zou falset het juiste woord zijn ?) en zijn cd ‘Batuque’ moet een van zijn betere zijn. Ik heb die toevallig gekocht op de luchthaven van São Paulo in 2002 en heb het me nog niet beklaagd, wat wel eens gebeurt als ik iets koop van een artiest die ik niet of nauwelijks ken of als ik afga op 1 welbepaald liedje. Het omgekeerde is af en toe ook wel waar uiteraard.

De plaat staat vol met Braziliaanse evergreens of zijn het traditionals ? die het beluisteren meer dan waard zijn. Nieuwsgierigen kunnen hier terecht : http://cliquemusic.uol.com.br/artistas/artistas.asp?Status=DISCO&Nu_Disco=8478 (voor wie Portugees begrijpt een ware schat aan informatie over Braziliaanse muzikanten en zangers)
http://www2.uol.com.br/neymatogrosso/disc26.html
In de jaren ’90 heeft hij in Brussel een eenmalig concert gegeven en helaas was ik er niet bij. Het werd naar verluidt een ware belevenis. Matogrosso is een artiest die zich op het podium ten volle geeft, maar op een decadente en tegelijk sensuele manier. Hij brengt vaak het publiek helemaal in vervoering en dan vooral de dames. De Chippendales zijn vergeleken met zijn show maar een flauw afkooksel. Niet te missen als u ooit de kans krijgt hem te zien en te horen (al is die bijzonder klein, want hij is niet meer van de jongste of anders moet u naar Parijs gaan), al is hij de jongste jaren gekalmeerd en brengt hij 'bravere' concerten. En indien u niet graag naar concerten gaat, geef hem eens een kans door een cd te kopen (Brazilaanse cd's zijn in de regel wel duur of door iets te downloaden).

Braziliaanse artiesten/muzikanten zijn hier trouwens over het algemeen fel ondergewaardeerd en mogelijk wijd ik nog wel eens een tekstje aan een van hen.