Verrassing

Gisteren heb ik vernomen dat een virtuele kennis, die als eigenzinnig stijlicoon bekend staat, niet alleen een patserige auto heeft (wat ik al wist), maar bovendien dat die goudkleurig is !! Voorwaar het einde is zoek.

Lemmingen

Toegegeven, het fenomeen (Torhout-) Werchter heeft me nooit geboeid. Het is nu weer zover en we zullen het geweten hebben. Als rechtgeaard, zichzelf progressief noemend dagblad, wijdt onze krant deze week alweer (het is elk jaar hetzelfde) buitenproportionele aandacht aan dat festival. Het moet ons weer door de strot worden geramd.

Dergelijke massaevenementen waar vele duizenden toestromen, ik heb nooit begrepen welke aantrekkingskracht daar van uitgaat. Ik huiver er gewoonweg van. Wat bezielt al die personen om daar enkele groepen te gaan begapen, temidden van modder, drank-, pis- en overgeefgeuren, opdringerige buren die je je 20 cm² willen afpakken, lallende hersenloze 'creaturen' te gaan staan. Files te trotseren en dan kwaad te zijn als de NMBS of de Lijn te weinig vervoer naar hun zin inlast.

Ach, ze doen maar, ik zit er ver van weg, als nu alleen die krant er ook eens over wilde zwijgen.

Leed

Deze avond zat ik in de trein na het opstappen een tijdje recht tegenover een vrouw die volgens mij een alcoholverslaving had. Ik kan enkel maar gissen naar het hoe en het waarom en de pijn die ze voelt of voelde, maar het was een droevig zicht.

Een getekend gelaat, ze hield een blikje bier vast dat ze omvatte met een handdoek of zoiets, ze, of haar blikje, rook bij momenten overduidelijk naar bier.

Qua reizigersleed heb ik overigens deze week mijn portie wel gehad. Maandag verlof. Dinsdagochtend begon met de melding dat de locomotief van onze trein stuk was en dat we dienden over te stappen op een andere trein. Dit ging maar met enkele minuten vertraging gepaard, dus niets speciaal. 's Avonds echter was de locomotief nog niet hersteld en vond men er niets beters op om een trein te laten rijden die 3x korter was dan de gebruikelijke. U kunt zich de taferelen al voorstellen... Ik heb een grote hekel aan vechten om een plaatsje en als een sardine tegen elkaar geplakt zitten. Bijgevolg had ik bijna een trein later genomen toen er toch ergens een compartimentje beschikbaar werd gesteld door het bereidwillige treinpersoneel, ook al stonden we de hele tijd recht.

Woensdagochtend bleek de bovenleiding beschadigd, waardoor er geen treinen reden tussen onze 'stad' en de volgende twee haltes. Ik had echt helemaal geen zin om in afgeladen bussen als een stuk vee naar een andere halte te worden gebracht waar normaal gezien een trein ons zou opwachten (maar hoe laat zouden we daar raken, de bussen moesten nog worden opgetrommeld) en ben dan maar naar huis gefietst. Met de moto naar het werk gaan, was geen optie, want het remlicht van de Kwak blijft voortdurend branden en dat vertrouw ik niet in de ochtendspits en bovendien was mijn uitrusting te beschadigd om er in alle veiligheid mee te kunnen rijden. Ik heb dan maar gewoon een dag verlof genomen en me vermoedelijk zo nog een hoop ergernis 's avonds bespaard.

Al deze ellende valt uiteraard in het niets met twee fenomenen waarmee ik deze week via krantenartikels werd geconfronteerd : de burgeroorlog in Sierra Leone en de vluchtelingenproblematiek in Europa.

Een tiental jaar woedde in het kleine West-Afrikaanse land een vernietigende burgeroorlog, waarin vooral het RUF van de intussen overleden Foday Sankoh een weinig benijdenswaardige reputatie opbouwde. Een van de afgrijselijke gewoonten waarmee deze mensen het nieuws haalden, was het barbaars amputeren van ledematen van slachtoffers, dat naast massale verkrachtingen en moordpartijen. Vroeger heb ik daarover nog een boek gelezen van de Nederlandse journalist Teun Voeten (How de body ?) dat een stevige indruk op me maakte. Een van de hoofdverantwoordelijken voor al dat leed staat nu overigens terecht in Den Haag : Charles Taylor. Dat hij vele jaren moge sleten in een cel.

Vluchtelingen, zucht, een fenomeen van alle tijden, vermoed ik. En ook de reactie van diegenen die ermee geconfronteerd worden. We trachten ze te allen prijze buiten te houden, waardoor er tientallen omkomen in hun wanhopige pogingen om een elders een beter leven op te bouwen. De meesten laten hebben en houden achter, maar slechts een minderheid slaagt erin een beter leven op te bouwen in een ander land. Vaak worden ze het slachtoffer van mensenhandelaars, vallen ze in handen van ordediensten allerhande en niet weinigen kunnen het helemaal niet meer navertellen.

Zonder woorden

Langzaam maar zeker

S., die weldra 4 jaar wordt, is beginnen fietsen. Eindelijk.
Tot vorig jaar toonde hij er niet de minste interesse in, maar nu is dat blijkbaar veranderd.

Hij is nog lang geen Fausto Coppi, vordert nog maar behoedzaam, stuurt vaak nog verkeerd en heeft regelmatig een duwtje nodig om te vertrekken, maar hij fietst wel degelijk en pedaleert met zichtbaar plezier.

Een dikke proficiat S.!

Nog geen Casanova

Een tijdje geleden kwam R. verbouwereerd van school naar huis.
Hij beweerde dat een aantal meisjes hem de hele tijd hebben lastiggevallen op school omdat een van hen hem een kus wilde/moest geven. Hij vond dat hoegenaamd niet leuk ! Op de spreekwoordelijke uitzondering na zijn meisjes blijkbaar nog een vrij oninteressante levensvorm voor hem, tenzij er echt geen enkele van zijn vriendjes thuis is. Als de buurmeisjes komen vragen of hij met hen buiten wil spelen, antwoordt hij steevast "neen, geen zin".

Akkoord, hij mag er best zijn qua fysieke verschijning, maar dat het zo'n vaart zou lopen, had ik ook niet verwacht. Alvast op 1 vlak overtreft hij me met brio.
Goed zo, jongen ! Dat moet haast wel je zuiders bloed zijn.

Scènes uit het dagelijkse leven

Wegens mijn knie blijf ik vandaag (en morgen) thuis en daardoor kon ik M. helpen met het klaarmaken van de kinderen voor school.

"R., maak eens wat voort ! Je bent al een kwartier bezig met je aan te kleden !"
"15 minuten !!"

Ik kon m'n lach niet inhouden, maar dat heeft niemand gemerkt, want ik was me boven aan het wassen.

Maar zo gaat het vermoedelijk bijna elke morgen als de kinderen naar school moeten en vandaag waren ze eigenlijk nog redelijk meegaand.
Alle lof voor M. dat ze dit dag in, dag uit doet, want het is soms wel heel vermoeiend.

Gisterenavond kwamen er een paar vriendjes van R. spelen en ze trokken naar de tuin, terwijl ik bezig was om S. eten te geven (hij kan het zelf wel, maar dat gaat dan verschrikkelijk traag of hij vertikt het tegenwoordig zelfs om iets te eten). Nadat hij eindelijk zijn vlees (worst, wat hij graag eet) en aardappelen op had (de groenten lustte hij niet en ik heb niet aangedrongen), kon hij buiten gaan spelen en kon ik gaan eten. Na een poosje begon S. hard te huilen in de tuin. Blijkbaar had een van de vriendjes met een vrij groot stuk plastic blindelings in het rond gegooid en dat was met de punt tegen S. zijn arm terechgekomen. Ik zag meteen dat het meer was dan een gewone schram, eerder een vrij diepe kap. Ik heb het meteen trachten te ontsmetten in de hoop dat de wonde niet zou ontsteken. Vanmorgen leek hij er gelukkig niet veel last van te hebben.

Boem patat of is het krak boem ?

Gisteren heb ik de grond gekust, maar helaas niet op papale wijze. Ik ben met de Ducati onderuit gegaan en het resultaat is verre van fraai. Dat wegens een ongelukkige samenloop van omstandigheden en een concentratiefout van een fractie van een seconde.

Ikzelf heb een pijnlijke en opgezwollen knie, maar voor de rest blijkbaar weinig tot niets ernstigs. De motor is er erger aan toe en het belooft een bijzonder dure herstelling te worden indien het al zover komt.

't Is echt een triest zicht om te zien. Mijn gele trots misschien wel 'perte totale'. Brrrr, de gedachte alleen al. Bovendien hebben ik voorlopig geen geld om daaraan te besteden, dus ze zal helaas een tijdje in een garagebox moeten wegkwijnen. Misschien kan de Kwak haar troosten, indien ze nog genoeg bij haar positieven is tenminste.

Een speciale vermelding voor M. ook die ook nu weer een steun en toeverlaat is gebleken en ook aan mijn 2 compagnons die mij en de moto helpen oprapen en opvingen.

Stuntauto's

Vorige weekend gaf een stuntteam twee voorstellingen in onze stad met allerlei auto's en moto's en zelfs een lichte vrachtwagen.

Ik wou er met de kinderen wel eens naartoe gaan, want R. vind dat gegarandeerd leuk en S. wou ik niet alleen thuis met z'n mama achterlaten. Ik vind het altijd zielig als hij moet thuisblijven omdat ik het niet vertrouw als ik alleen met hen beide ergens naartoe moet. Met tweeën gaan ze graag collectief uit de bol en de jongste beseft nog niet zo goed wat eventueel gevaarlijk kan zijn (of wat ik eventueel gevaarlijk acht, wat vaak verschilt van wat anderen daarover denken).

Zaterdagavond trokken we er dus met een ietwat bang hartje naartoe, want de hele dag was het weer wisselvallig geweest met verschillende buien. Maar de hemelsluizen bleven de hele, haast 2 uur durende voorstelling gesloten. Gelukkig maar.

Er werd geslipt met auto's, op twee wielen gereden, met motorfietsen wheely's (op achterwiel rijden) en stoppies (zodanig remmen dat het achterwiel de lucht in gaat) gedemonstreerd, ermee over mensen en auto's gesprongen, door een brandende cirkel gesprongen enz. De kinderen keken gefascineerd en hebben zich nauwelijks verveeld. De apotheose was toen een soort monsterauto over 4 wrakken reed. Je kent dat wel een carrosserie op een constructie met vier enorme wielen.

Wel is een stunt mislukt en dat had nare gevolgen kunnen hebben voor de stuntman, Pierre Delporte. Men had een auto verticaal geplaatst (dus naar de lucht wijzend) en het was de bedoeling dat de stuntman er met een andere wagen zou tegenrijden, waardoor het fallussymbool in de lucht zou worden gecatapulteerd en de rijdende auto er verder onderdoor kon rijden. Wel het fallussymbool werd niet de lucht in gecatapulteerd, maar landde pardoes op de aanrijdende auto en verpletterde het dak. Enkele seconden hield we onze adem in. De mensen van het team renden bezorgd naar de auto met de stuntman in en die gaf niet meteen een teken van leven. Maar vrij kort erna stak er ineens een arm uit en dan de rest, waardoor iedereen opgelucht kon zuchten. De dag erna hebben ze die stunt naar verluidt niet meer geprobeerd.

Thuisgekomen begon S. al meteen met zijn autootjes ook stunts uit te proberen.

Verkiezingen

't Valt blijkbaar goed tegen, zeg.
CD&V - NV-A doet het goed, zoals verwacht en gevreesd. Begrijpe wie kan.
Als Groen! nu de kiesdrempel niet haalt dan is het, vrees ik, over en uit. Hun hoofdthema was de voorbije maanden niet uit de actualiteit weg te slaan.

Serieuze verrechtsing in ons o zo mooie Vlaanderenland ! Het obscurantisme lonkt.

Goesting

Hebben mannen nu echt meer goesting dan vrouwen of niet ?
Of zijn het eerder de mannen die niet weten hoe ze met vrouwen moeten omgaan ?

Laat hier uw mening achter beste lezer !
Wie weet verschijnt dan later wel een -uiteraard- wetenschappelijke analyse over dit onderwerp dat ons allen mateloos bezighoudt.

Wijzigingen

De berichten op mijn blog zouden volgens sommigen te lang zijn.

Ook ben ik nog steeds op zoek naar een geschikte kleurencombinatie. Het bruin stond me wel aan, maar ik moet nog een gepast kleurtje voor de tekst...

Lectuur

Gisteren heb ik (eindelijk) dit boek uitgelezen. Het was heel interessante, maar ook trage lectuur en bovendien niet bepaald opbeurende. De mens vormt als studieobject is waarschijnlijk een onuitputtelijke bron van bevindingen en commentaar, maar tegelijk ook niet de meest vrolijkmakende.

Vooral de Pensées van Pascal zijn bijzonder pessimistisch. De Maximes van La Rochefoucauld schetsen evenmin een mooi beeld van de mens maar daar valt het metafysisch aspect (God, de Redding, maar bij Pascal voor de meesten de verdoemenis) grotendeels weg en Les Caractères van La Bruyère zetten je ook aan tot introspectie, maar toveren af en toe ten minste een (glim)lach op je lippen. Naast deze drie groten komen wat mindere goden aan bod die vaak helemaal vergeten zijn en het boek eindigt (gelukkig misschien) met een eerder luchtig werkje van Charles Dufresny, die Montesquieu inspireerde voor zijn Lettres persanes.

Het boek heeft me ook zin gegeven om me wat meer te verdiepen in auteurs uit die periode : La Fontaine, Molière bijvoorbeeld en ook om de correspondentie te lezen van de Princesse Palatine (paltsprinses ?), die, naast iemand als Saint-Simon met zijn uitgebreide Mémoires, blijkbaar een van de belangrijkste ooggetuigen was van het reilen en zeilen aan het hof van Lodewijk XIV en daarover geen blad voor de mond nam.

Verder is ook mijn nieuwsgierigheid gewekt om meer te weten te komen over andere Franse intellectuelen en vrijdenkers uit die tijd (lang niet hetzelfde als vrijzinnigen of atheïsten, toen nog nietszeggende begrippen als ik het goed voorheb) : Vauvenargues, le Chevalier de Méré, Saint-Evremond, Bossuet, La Mothe Le Vayer, Gassendi. Helaas heb ik nog zoveel ongelezen boeken in huis dat het er wellicht nooit van zal komen. Mogelijk koop ik nog wel eens de beide boekdelen die in de Pléiade-reeks zijn verschenen : Libertins du XVIIe siècle en lees ik ze als ik met pensioen ben of als ik voor een lange revalidatie in het ziekenhuis lig.

Vandaag ben ik begonnen in de Satyricon van Petronius. Een ander genre en helaas heel onvolledig bewaard gebleven. Binnen enkele dagen zal dat wel uit zijn en dan begin ik in een boek dat ik van M. gekregen heb : De slag om Duitsland van Max Hastings, over de laatste maanden van de Tweede Wereldoorlog.

Kiezingen

Binnen vier dagen is het weer zover : de hoogmis van ons democratisch bestel, namelijk federale verkiezingen. Eigenlijk mocht het voor mij al achter de rug zijn, of liever, de verkiezingscampagne. Het stemmen op zich vind ik wel leuk, maar die weken of maanden vooraf beginnen me (helaas misschien) meer en meer te vervelen.

Vroeger was ik alvast een iets bewuster stemmer denk ik. Nu stem ik doorgaans consequent op dezelfde partij als vroeger, maar zonder me nog erg te interesseren in de programma’s van andere partijen. Folders vliegen doorgaans meteen de papiermand in enkel die van de partij waar we beide op stemmen, om eens de koppen te kunnen bekijken en te lezen wat ze graag zouden realiseren. Misschien ben ik in hetzelfde bedje ziek als zoveel mensen die uit gewoonte steeds op dezelfde partij stemmen. Al een geluk dat ik voorlopig nog geen foertstem op het Vlaams Belang heb uitgebracht en hopelijk zal dat ook nooit het geval zijn. Al die affiches van politici, elkeen die zijn grote gelijk probeert te bewijzen en de ander tracht neer te sabelen, het opbod enz. Het vermoeit me allemaal nogal en ik heb, vrees ik, afgehaakt. Ik mis soms echter wèl eens de debatten à la confrontatie vroeger, waar politici een klein uur discussieerden, maar van de huidige verkiezingsdebatten heb ik er geen enkel gezien en ik mis het ook niet.

Dat terwijl er toch een en ander op het spel staat. Eigenlijk is het triest.
Wat hoop of verwacht ik van deze verkiezingsuitslag ?

a) in de eerste plaats dat het VB geen vooruitgang meer boekt t.o.v. de vorige federale verkiezingen (lijkt haalbaar, want ze lijken haast onzichtbaar deze keer), maar veel illusies maak ik me daaromtrent eigenlijk niet,
b) dat Groen! (o, wat heb ik een hekel aan dat uitroepteken !) weer zijn intrede maakt in Kamer en Senaat (de kans lijkt er dik in te zitten),
c) dat het kartel CD&V/NV-A uit de regering kan worden gehouden (lijkt hoogst onwaarschijnlijk).

Afwachten dus maar en vanaf zondagmiddag weer met spanning aan het radiotoestel gekluisterd zitten. Ik hou goede herinneringen over aan deze manier om de resultaten te volgen, die nog dateert uit m’n studententijd en die ik romantischer vind dan al die analyses en grafieken die je op tv meekrijgt.

Overigens moet ik nog steeds wennen aan de nieuwe president en regering in Frankrijk. Het verdroot me zeer dat Ségolène Royal het niet gehaald heeft en wat me daar bijzonder opviel was het ontstaan van een ministerie dat onder meer bevoegd is voor iets akeligs als de ‘nationale identiteit’. Ik en een Franse vriend waren het erover eens dat zoiets eigenlijk typisch is voor totalitaire regimes en dat dit misschien een teken aan de wand is, dat Frankrijk verder verrechtst. Bart De Wever verheugt er zich over las ik gisteren, maar mij ontgaat het nut en de wenselijkheid ervan volkomen. Da’s zo’n abstract ‘fourre tout’- of containerbegrip waar je alle kanten mee uitkunt en dat tegelijk nietszeggend is.

Ook de verschijning van het gezin Sarkozy, en dan vooral van zijn twee oudste zonen, toen hij het Elysée betrad, doet ons het ergste vrezen. Allebei ‘jeunesse dorée’ die er zeker niet gekomen zijn op eigen kracht, maar wèl het lef hebben om neer te kijken op de gewone werkmensch. Allebei met een weerzinwekkende surferlook ook.

Maar soit, zondag ben ik van plan om goedgemutst mijn burgerplicht te gaan doen en eventueel eens te knipogen naar M., die opgetrommeld is als bijzitster.

Spaitalia

Gisteren ben ik met R. naar het circuit van Spa-Francorchamps geweest, dat in het kader van het evenement Spaitalia. Dit is een jaarlijkse gebeurtenis waar Italiaanse auto's in de schijnwerpers staan. Deze editie werd speciale aandacht besteed aan Maserati, een merk waar ikzelf een zwak voor heb. Ferrari als merk interesseert me niet bijvoorbeeld.

Het aangekondigde weer was goed, R. had te kennen gegeven dat hij heel graag mee wilde (al verwachtte hij regelrechte races, wat niet op het programma stond) en dus vertrokken we rond 8 uur 's morgens, de uitnodiging van een groene kennis ten spijt. Indien ik alleen was gegaan had ik de Duc wel genomen, want er was een speciale parking geregeld voor Ducati's.

Daar aangekomen werden we al snel geconfronteerd met de eerste Ferrari en verrassend genoeg reed die naar de bezoekersparking en niet naar die van de deelnemers. Toevallig stapten de inzittenden (een veertiger schat ik met zoontje) net uit toen we langs hen wandelden. Ze zagen er eigenlijk vrij gewoon uit (de papa sandalen met kousen !). Vermoedelijk droegen ze wel dure kledij maar niets opzichtigs of zo. Ik moet duidelijk meer onder de mensen komen, want mijn stereotype beeld van (super)rijken dient blijkbaar wat te worden bijgestuurd. Uiteraard liepen er parvenu's rond, evenals de obligate fils à papa, enkele Italiaanse macho's, maar ook eenvoudigweg liefhebbers die elke cent in zo'n wagen stoppen en ook gewoon heel rijke mensen, die er voor mij opvallend gewoon bijliepen. Als complete buitenstaander met extreem linkse sympathieën kijk je uiteraard met een mengeling van afgunst, jalouzie, nijd en andere minder fraaie gevoelens naar dat volk (hoe dúrven ze zo rijk zijn), maar anderzijds leert het je eventueel aanvaarden dat het ook maar mensen zijn. Misschien een mooi voornemen : meer zo'n mensen ontmoeten, zodat ik mijn vooroordelen moet laten varen en ze beter leer kennen. Vlakbij zijn hier enkele gemeenten waar meer dan een euromiljonair woont, dus dat moet kunnen. Langs de andere kant, als ik mezelf niet opdring (wat niet in m'n aard ligt) blijven we leven in totaal gescheiden werelden. En vermoedelijk is dat maar best zo.

Maar terug naar de auto's. Maserati's waren er alvast genoeg en sommige daarvan waren uniek, zoals de 250F hierboven, waarmee de legendarische Juan-Manuel Fangio zijn vijfde en laatste wereldtitel Formule 1 behaalde in 1957. Een echt juweeltje. Maserati staat voor mij gelijk met een redelijke mix van luxe, sportiviteit en Italiaanse elegantie. Al waren enkele modellen in de jaren '80 en '90, toen het merk op de dool was, allesbehalve sierlijk. Maar dat veranderde met de overname door, helaas, de lange tijd gedoodverfde Italiaanse concurrent Ferrari. De huidige GT en de Quattroporte mogen er best zijn en hebben het merk weer op de kaart gezet. Ook sportief gooit het weer hoge ogen in het FIA GT-kampioenschap. Zo won het de twee recentste edities van de 24 uur van Francorchamps.

Naast Maserati waren er ook heel wat Alfa Romeo's, waarvan de Giulietta toch een mooie wagen blijft. Lancia tekende ook present met vooral Delta's, het model dat talloze wereldkampioenschappen rally wegkaapte. Voorts nog een aantal heel fraaie Lamborghini's, Ferrari's en vele Fiats inclusief Abarths. Ik heb alvast m'n hartje kunnen ophalen en R. eveneens, ook al begon hij tegen de middag te vragen wanneer we weer naar huis zouden gaan.

Eregaste op deze editie was Maria Teresa de Filippis, die in 1958 een 10de plaats behaalde op het circuit van Francorchamps en met een Maserati 250F. Ze werd onder meer rondgereden in een prachtige Maserati GS Zagato, een fonkelnieuwe en bijzonder exclusieve auto.

Rond half vier vertrokken we opnieuw en om R. te verrassen, reed ik eerst naar het oorlogsmuseum van La Gleize, waar een van de weinige in de wereld overblijvende Königstiger staat (een, weliswaar gehavende, mythische Duitse tank uit het laatste jaar van WOII). Een waarlijk indrukwekkende verschijning, ook voor een volwassene. Rond 18 uur waren we terug thuis, alwaar M. een heel lekkere maaltijd had bereid en daarna kon ik weer over naar de orde van de dag : het gras afrijden.