VvRrOoaaRr !

Na de culturele intermezzo's met M. was het tijd voor een ander soort vertier, een die bij voorkeur op en rond circuits beoefend wordt.

Eind april stond de Nederlandse manche geprogrammeerd van het wereldkampschap Superbike (dat verschillende discipines omvat en dus meerdere races). Dit vind steevast plaats op het circuit van Assen, in het noorden van het land. Het is dus een eindje rijden, maar aangezien we vlakbij de grens wonen en meteen de autosnelweg kunnen oprijden, verloren we een minimum aan tijd. 'We' inderdaad, want ik had R. en S. meegenomen. Aangezien beide jonger zijn dan 15, mochten ze alletwee gratis binnen. Op S. heb ik wel zachte dwang moeten uitoefenen, maar dat stelde me niet voor grote gewetensproblemen, omdat hij zich steevast verveelt als hij thuis zit en NIET naar een scherm zit te staren. R. ging wel enthousiast mee, want het was voor hem de kans om een van z'n favoriete motorrijders in het echt te aanschouwen, de Brit Tom Sykes, die vorig jaar voor Kawasaki de wereldtitel binnenhaalde. Ikzelf heb het meer voor z'n teammaat, de jonge Fransman Loris Baz, die sinds medio 2012 de onfortuinlijke Joan Lascorz bij Kawasaki vervangt nadat deze laatste bij een zwaar ongeval wellicht voor het leven verlamd werd vanaf de borst naar onder toe...



Eind april betekent dat het kampioenschap nog niet zo ver gevorderd is en dat er nog volop strijd geleverd wordt tussen de verschillende titelkandidaten, ook als ze tot dezelfde renstal behoren. Het betekent ook dat het weer soms nogal veranderlijk kan zijn en dat was die dag helaas niet anders.
Een racedag bij Superbikes ziet er als volgt uit :
a) 1ste race Superbikes (worden een trapje lager ingeschat dan de pure prototypes van de MotoGP ; de basis van deze motorfietsen is een motor die je gewoon bij je dealer kunt kopen, maar de raceversie wordt erg gewijzigd)
b) race Supersport (kleinere broertje)
c) 2de race Superbikes
d) nog een race superstock en nog enkele categoriëen



Toen we rond 10.00 - 10.30 uur aankwamen was er net een van de races onder d) afgelopen en maakten de Superbike-rijders zich op voor hun eerste race. We kozen een goede plek uit (niet zo moeilijk want waar wij waren, zaten er niet zoveel toeschouwers) om naar deze 1ste race te kijken. Die bleek de verwachtingen in te lossen. Op de 1ste plek startte m'n persoonlijke favoriet, de jonge Fransman Loris Baz van het officiële Kawasaki-team, maar hij moest meteen die plek opgeven aan Aprilia-rijder Sylvain Guintoli die ervandoor stoof. Achter Guintoli ontspon zich een spannende strijd tussen Tom Sykes, regerend wereldkampioen, zijn teammaat Baz en Honda-rijder Jonathan Rea. Uiteindelijk zou Sykes het pleit in zijn voordeel beslissen, maar niet na een fout, waardoor hij achter de beide anderen terecht kwam en zich weer voorbij hen moest werken. Hij naderde nadien nog sterk op leider Guintoli, maar de race werd voortijdig afgevlagd wegens olie op het circuit, nadat een motor opgeblazen werd.



Na die race verhuisden we naar een andere stek om daar naar de Supersport-wedstrijd te kijken. Die zou normaal gezien gaan tussen lokale favoriet Michael Van der Mark en de Turkse rijder Kenan Sofuoglu. Helaas kende deze laatste pech terwijl hij aan de leiding reed (of op de 2de plaats) zodat Van der Mark onbedreigd naar de overwinning kon rijden. Het aanwezige publiek was uiteraard erg blij.

Vervolgens gingen we wat rondwandelen om wat naar de standjes te kijken en in de paddock te kuieren. Helaas begon het toen al wat te miezeren en iets daarna werden we verrast door de aankondiging dat de 2de superbikerace bijna van start zou gaan. We repten ons dus naar een van de tribunes langs start/finish, maar toen gingen de hemelsluizen open. Ik had gelukkig een paraplu bij, maar die gebruikte ik dan maar om R. en S. tegen de regen te beschermen. Een paar ronden nadat de race gestart was, gaven de rijders aan dat het niet doenbaar was en werd de wedstrijd afgebroken. Na een tijdje wachten in de stromende regen besloten we toch maar stilletjesaan naar de auto te wandelen ; de kinderen hadden er wel genoeg en er kwamen vooralsnog geen berichten over een eventuele voortzetting van de racedag. Toen we bijna bij de uitgang waren, hoorden we de speaker afkondigen dat er toch een 2de, weliswaar verkorte race zou komen, maar ze verkozen naar huis te gaan. Waar we net op tijd aankwamen zodat zij nog frieten konden gaan eten bij hun grootouders.

6 dagen later (op een zaterdag, jawel) stond er opnieuw een race op het programma, maar van een heel andere aard en op een andere plek : de 6 uur van Francorchamps. Dit was een manche van het wereldkampioenschap uithouding voor auto's en gold als generale repetitie voor de 24 uur van Le Mans die half juni verreden werd. Ditmaal liet ik S. thuis (hij kon kiezen : ofwel naar Assen ofwel naar Francorchamps), maar R. ging goedgemutst mee.



Het werd een fijne dag, al bleken de organisatoren helemaal niet voorbereid op de volkstoeloop, wat voor lang wachten zorgen alvorens een parkeerplaats ter beschikking werd gesteld. Nochtans waren we ruim op tijd vertrokken en aangekomen. Het startveld bij deze discipline bestaat uit prototypes en GT-wagens (deze laatste zijn gebaseerd op sportwagens voor de openbare weg). Elk van beide klassen is nog eens onderverdeeld in 2 subklassen, waardoor er in totaal 4 klassementen zijn, waarvan het eindklassement, waar de prototypes LMP1 (vs. LMP2) de facto steeds de overwinning behalen. Dit jaar is er ten oprichte van het voorbije jaar een interessante wending in de LMP1-klasse, de koninginneklasse : Porsche mengt zich in de tweestrijd tussen Audi en Toyota. 2014 is voor hen nog een leerjaar, maar toch behaalden ze al mooie resultaten. Vanaf volgend jaar wordt verwacht dat ze meestrijden voor overwinningen.



Uiteindelijk won Toyota duidelijk deze race en werd daardoor favoriet voor Le Mans. Intussen weten we dat het alweer Audi geworden is dat Le Mans op zijn naam schreef, voor de 13demaal sinds 2000. Toyota, dat maar 2 bolides inzette was ook hier het snelst, maar pech en een onbezonnen actie van een van hun piloten, die uitmondde in een meervoudige crash, zorgde ervoor dat ze nog minstens een jaar moeten wachten alvorens hun eerste overwinning in deze mythische race te behalen. Al bijna 30 jaar proberen ze dat vruchteloos, waarbij ze er een paar keer erg dicht bij waren.
In de GT-klassen gaat de strijd doorgaans tussen merken als Porsche, Ferrari, Aston Martin en Corvette. Ook daar is er steevast vanalles te beleven en dat was tijdens de 6 uur van Francorchamps niet anders.



Na enkele uren in de paddock en langs het circuit vertoefd te hebben, keerden we tevreden naar huis, weliswaar nog voor de race beëindigd was, maar anders zouden we in de late avond pas zijn aangekomen.

We will remember them

Gisteren hebben we met drie (S. verkoos niet mee te gaan) een groepsuitstap gemaakt naar de Westhoek. Het was het laatste deel van een drieluik waarbij we elk jaar een deel van het front dat zich tijdens WOI rond Ieper gevormd had.
Twee jaar ging het met de bus van Nieuwpoort over Diksmuide naar Ieper (noordelijk stuk van de saillant) en vorig jaar vertrokken we in Armentières om via Ploegsteert ook weer in Ieper te eindigen (het zuidelijk gedeelte van de saillant). Telkens bezochten we enkele bezienswaardigheden, waaronder tal van kerkhoven, waarmee het in die streek werkelijk bezaaid is.

Dit jaar begon onze uitstap in principe in Poperinge (achter het front gelegen), maar gezien de actualiteit vorige week vond onze sympathieke groepsleider het een goed idee om eerst naar Waregem te rijden om daar het enige Amerikaanse kerkhof in België te bezoeken waar gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog uit dat land rusten. Daarmee traden we dus in de voetstappen van dhr. Barack Obama vorige woensdag. De kransen die hij, de koning en de eerste minister er hadden neergelegd, lagen er naar verluidt nog (heb dat zelf niet gezien). Opvallend daarbij was dat veel van de soldaten die er hun laatste rustplaats vonden, in de allerlaatste weken/dagen van het conflict overleden zijn, quel gâchis !

De volgende stop was Poperinge, waar we een dodencel bezochten. Daar brachten enkele (wegens desertie) terdoodveroordeelden hun laatste dagen en nachten door, alvorens te worden geëxecuteerd op de binnenplaats van wat nu het gemeentehuiscomplex is. Vanuit hun cel zagen ze de paal waar men hen aan zou vastbinden. Er werden ook mensen in vastgehouden die andere vergrijpen gepleegd hadden en velen van dit allegaartje hebben iets (tekst of tekening) in de muren gekrast.

Daarna bezochten we Lijssenthoek Cemetery, waar een mooi kunstwerk voor de ingang staat dat toch een idee geeft van wat er zich in die streek heeft afgespeeld. Per dag dat de oorlog duurde, staat een ijzeren staaf in de grond geplant en per persoon die op dat kerkhof begraven werd, werd een streepje gekerfd in de staaf van de desbetreffende dag. Sommige staven hebben geen of 'amper' een paar streepjes, andere dan weer (vele) tientallen. Op het kerkhof liggen Fransen, soldaten van het Gemenebest, Duitsers en Chinezen begraven, soms door elkaar.



De rest van de dag zagen we nog de 'Pool of Peace' in Wijtschate, een reusachtige krater die nu een meertje geworden is en die ontstond door het tot ontploffing brengen van een enorme springlading die onder de Duitse linies werd aangebracht d.m.v. het graven van onderaardse gangen. Er zijn zo nog enkele van die littekens die ontstonden na soortgelijke huzarenstukjes. Deze ontploffingen vonden praktisch gelijktijdig plaats, wat een gigantische schokgolf veroorzaakte (letterlijk en figuurlijk).



Hill 60 was een andere bestemming. Dat was een 60 meter hoge heuvel die verschillende malen door een ander kamp veroverd werd en die bezaaid is met honderden bomkraters. Blijkbaar durft men daar geen schop in de grond stoppen uit angst op niet-ontplofte munitie te stoten. Dat geeft de plek wel een aparte sfeer, precies door het hobbelig karakter ervan.


Ook de Kemmelberg kwam nog aan de beurt, maar die beklommen we te voet en niet met de fiets.

De dag sloten we af in Ieper, met eerst een bezoek aan een kerkje, dan gingen we iets eten, wandelden we wat rond op de omwalling rond de stad en tot slot woonden we voor het derde opeenvolgende jaar The Last Post bij, die dit jaar verschilde van de vorige twee edities die we zagen, doordat er een doedelzakspeler bij de trompetters was en ook een koor dat op het einde meezong. Dat was mooi.

Volgend jaar gaat er een uitstap naar de Somme. Mogelijk zijn we er opnieuw bij.

Tentoonstellingen - beurzen

Van eind december tot grosso modo halfweg januari was de agenda volgeboekt met bezoeken aan tentoonstellingen : 3 in totaal, maar eentje heb ik 2 maal bezocht omdat ik de eerste keer ons fototoestel vergeten was...

De eerste tentoonstelling was 'The Art of the Brick' die plaatsvindt in het vroegere Brusselse beursgebouw. Vooral S. was erop gebrand om daar eens naartoe te gaan en 26 december paste voor ons allemaal, dus wij allemaal goedgemutst naar Brussel.

Toen we er aankwamen, was het middag en dus tijd om iets te gaan eten.
Dat werd het Ethiopisch restaurant 'Toukoul' in de Lakensestraat. Het was al een kleine eeuwigheid geleden dat we nog van die keuken geproefd hadden en ik keek er wel naar uit, onder meer vanwege de aparte manier waarop je jezelf bedient : niet met mes en vork maar met je handen stukjes van een grote opgerolde deegkoek scheuren en dat dan vullen met saus, vlees, groenten of een combinatie. Echt lekker en een heel andere manier van eten. Ook de plaatselijke drankjes smaken best lekker als was de Ethiopische koffie helaas niet beschikbaar.



Na fijn gegeten te hebben, ging het dus naar het Beursgebouw waar we eerst nog een klein uur moesten aanschuiven om binnen te kunnen en daar was het dan ook vaak drummen of even aanschuiven om sommige werken te kunnen bekijken. Nathan Sawaya maakt met behulp van legoblokjes bekende kunstwerken of iconische beelden die in ons collectief geheugen gebeiteld zijn. Daarnaast maakt hij ook nog eigen sculpturen, maar dus telkens met de bouwblokjes waar de meesten van ons in onze jeugd mee gespeeld hebben.


Er zitten wel een aantal indrukwekkende stukken tussen, maar 'grote' kunst zou ik het nu ook niet noemen.
Niettemin vond ik het samen met het etentje ervoor en de uitstap naar de Inno erna wel de moeite van een uitstap naar Brussel waard. Misschien bezoek ik ze nog wel eens voor ze sluit, omdat er dan wellicht minder bezoekers zullen zijn (nu was de kerstmarkt in Brussel ook in volle gang, wat voor extra volk zal gezorgd hebben).

De volgende dag was ik alweer in Brussel te vinden, niet voor m'n werk, maar om naar de Porsche-tentoonstelling in Autoworld (Jubelpark) te gaan, samen met vriend PC. Er stonden daar ettelijke unieke exemplaren van zowel race- als straatwagens uit het bijzonder roemrijke verleden van dit automerk en ook van andere merken waar de stichter, Ferdinand Porsche, eerder voor gewerkt had. Ettelijke prachtstukken vielen daar te bewonderen en toen we onder de staart van een Can-Am Porsche uit de eerste helft van de jaren '70 gingen kijken, roken we daar nog steeds een onmiskenbare benzine- of oliegeur.


Voor de deur van het museum stond overigens ook een zeldzame auto geparkeerd, die helemaal vanuit Nederland was gekomen en waarbij de bestuurder echt hondenweer getrotseerd had (voor zo'n wagen althans) : een Iso Rivolta Lele (tussen 1969 en 1974 amper 285 stuks van gebouwd en ook mee ontworpen door de legendarische Marcello Gandini).



Het automuseum sloeg de laatste jaren ontegensprekelijk andere paden in en pakt al een poosje uit met belangwekkende tentoonstellingen. Vroeger stond er een permanente collectie te bestoffen, maar die tijd lijkt voorgoed voorbij.











Begin dit jaar dan, op de eerste dag van de solden, vrijdag 3 januari, heb ik M. met een list zover gekregen me ook te vergezellen naar de tentoonstelling over de Belgische architect en designer Henry Van de Velde, die onder meer aan de wieg stond van de school La Cambre in Brussel. Wat een mooie voorwerpen stonden daar bijeen en ik was opgetogen dat we er nog vlak voor het einde van de tentoonstelling naartoe zijn gegaan. Jammer genoeg was het verboden foto's te maken. M. keerde ook bijzonder opgewekt naar huis, met haar twee nieuwe wintervesten die ze met stevige korting op de kop had kunnen tikken.

Op vrijdag 17 januari ging het dan samen met PC naar het MECC in Maastricht, waar een autobeurs werd georganiseerd die dit jaar het merk Maserati in het zonnetje zette. Twee jaar geleden waren we er al eens naartoe gegaan, al herinner ik me niet meer wat toen het centrale thema was (mogelijk was het Bugatti).
Tegen 13 uur kwamen we aan en ook al was het op een vrijdag en de eerste dag van de beurs, er was al geen parkeerplaats meer vrij op de reguliere parking. Toch vonden we dankzij behulpzame stewards redelijk snel een plekje, waarna we ons naar binnen haastten. Ettelijke droomwagens van vroeger en nu stonden er gestald, talloze racebolides ook uit allerlei disciplines en tijdperken en lang niet alleen van Maserati. Veel Mercedessen, Porsches, Ford Mustangs ook, Aston Martin, en tal van andere namen die ten minste een belletje doen rinkelen.
Daarnaast stonden er ook enkele boekenstands met tal van interessante maar meestal dure boeken, maar gelukkig heb ik aan die verleiding grotendeels kunnen weerstaan.
Na een paar uur daar te hebben rondgewandeld en gefotografeerd, keerden we weer tevreden terug naar huis, waarbij ik PC gewoontegetrouw in Hasselt afzette zodat hij de trein naar Brussel kon nemen.

Drukke oktobermaand (1)

Omstreeks oktober hadden we het bijzonder druk, met maar liefst 5 aangekruiste data voor activiteiten allerhande.

Voor twee ervan namen we de beide kinderen mee, vooral op aandringen van R.
Eerst gingen we karten in , t.t.z. R., S. en ik. M. bleef langs de kant om op onze spullen te letten en de weergaloze actie op de baan te filmen.
Op deze kartbaan kun je een kwartier rijden met de personen van je groepje en wij hadden het circuitje dus 15 minuten voor ons alleen.
Voor S. was het de allereerste keer dat hij echt zelf zou rijden met een racekarretje. Zijn enige andere ervaring was gebaseerd op computerspelletjes met de Wii-spelconsole, waar hij zijn concurrenten doorgaans van de baan ramt of schiet. De eigenaars maakten hem al snel duidelijk dat dergelijk rijgedrag niet geduld wordt op een echte kartbaan. Ongetwijfeld was dit voor hem een dermate grote desillusie dat alle zin om nog voort te doen hem in de schoenen zakte. Hij besloot het dan ook maar kalm aan te doen en op z'n dooie gemakje de baan te verkennen. Wellicht om, methodisch als hij is, alle rem- en instuurpunten goed in zich op te nemen en tegen de volgende maal dat we daar terugkomen (R. maakt plannen om met de hele familie eens naar daar te gaan...) alles en iedereen van de tijdtabellen te rijden.

R. van zijn kant keek er al dagen naar uit en stond dan ook op scherp. Hij trachtte me bij te houden, maar dat was blijkbaar makkelijker gezegd dan gedaan. Niettemin heeft hij er toch heel wat plezier aan beleefd en zijn snelste tijd mocht zeker gezien worden.
Hieronder kan de talentenscout zelf oordelen :

Onze volgende gezinsuitstap was naar de plaatselijke bioscoop, waar we naar 'Rush' gingen kijken, de film die Ron Howard maakte over het WK Formule 1 in 1976, toen de Oostenrijker Niki Lauda (die voor Ferrari uitkwam) en de Brit James Hunt (in dienst van renstal McLaren) om de titel streden.
R. was erop gebrand om die film te zien en aangezien het onderwerp me wel kon bekoren en ik vond dat een bioscoopzaal voor zo'n film de meest geschikte plaats was, hoefde hij niet veel aan te dringen. Het geluid en het grote scherm van een bioscoopzaal doen je toch meer opgaan in een film dan wanneer je hem gewoon thuis bekijkt.

Qua racefilms had ik twee grote referenties : 'Grand Prix' van John Frankenheimer, gedraaid in 1966, en 'Le Mans' van Steve McQueen, gemaakt in 1970). Beide zijn iconen in het genre, dat, toegegeven, niet erg groot is, met bovendien meer draken dan geslaagde films. Deze twee oudere films blijven overigens ook enkel het bekijken waard door de actiebeelden van tegen elkaar racende wagens. De verhaallijnen zijn in beide flinterdun en de personages worden maar weinig uitgewerkt.
Dat is bij 'Rush' toch anders, ook al wordt wat dat betreft de taak van de regisseur/scenaristen wat vergemakkelijkt, ten eerste omdat er maar 2 hoofdrollen zijn en ten tweede omdat de echte feiten al voldoende dramatisch waren. Niettemin, ondanks deze troeven was de kans op een flop groot, aangezien het thema lang niet iedereen kan boeien en ook omdat racefans de reputatie hebben nogal kritisch te zijn en graag op zoek gaan naar (historische) gebreken.

Maar, het dient gezegd, de film is zeker geslaagd en zelfs voor de niet-racefanaat zoals S. en M., zijn er voldoende momenten om hem genietbaar te maken. En ook racefans komen ruim aan hun trekken. Geslaagde namiddag was dat.

Japanoloog in de dop

Na in de loop van de jaren enkele grote Japanse schrijvers gelezen te hebben (Kawabata, Mishima, Dazai bijvoorbeeld), maar dat land na verloop van tijd wat uit het oog verloren te hebben, werd het tijd om me verder te verdiepen in de Japanse cultuur.
Echter, in plaats van 'hoge cultuur' koos ik de voorbije weken en maanden resoluut voor 'lage cultuur' in de vorm van Japanse monsterfilms.

Lang geleden had ik al enkele Godzilla-films gekocht en omdat de kinderen er een hele tijd dol op waren, werden deze vaak bekeken. Godzilla is een reusachtige hagedis die ontstaan is door atoomproeven die werden uitgevoerd in de Stille Oceaan. Het is blijkbaar zijn oorspronkelijk levensdoel om Japan te vernietigen, maar al heel snel moet hij niet alleen strijd leveren tegen mensen, maar ook tegen andere monsters die ontstonden uit de vruchtbare verbeelding van de Japanse filmstudio Toho (in de praktijk : acteur in rubber hagedispak vertrappelt een model van een stad en vecht veelal tegen een andere acteur in een monsterpak).
Uiteindelijk ontstond er een hele franchise met tot nu toe ruim 30 Godzilla-films, de ene al slechter dan de andere, maar sommige zijn nog wel te bekijken als je in de juiste stemming bent en bereid bent om je verwachtingen wat bij te stellen.

De interesse van R. en S. was intussen wel al enige tijd weggeëbd, maar hier kwam plots verandering nadat we tijdens de grote vakantie naar de film 'Pacific Rim' zijn gaan kijken, waarin de invloed van Japanse monsterfilms onmiskenbaar is (wat de regisseur ook gewoon erkent). Daarin proberen aliens, die niet vanuit de ruimte komen, maar vanuit het binnenste van de aarde, de wereld te veroveren d.m.v. gigantische monsters die ze op de mensheid afsturen en die dan steden beginnen te vernielen. Uiteraard worden de booswichten verslagen !
Neveneffect van deze film : weer een hele lading Godzilla-films besteld en een privécollectie die stilletjesaan de grootste in onze nederzetting moet zijn. En S. die intussen hele avonden het internet afschuimt op zoek naar filmfragmenten en informatie over Godzilla. Hij overweegt zelfs ernstig er een boek over te schrijven.

Maar daarnaast zorgde mijn vlijtig opzoekwerk ervoor dat ik stootte op een ander Japans monster : Gamera, die blijkbaar bij onze Oosterse vrienden haast even populair is als zijn makker. Gamera vraagt van de nuchtere, argeloze kijker een nog grotere inspanning om de films niet zonder meer af te doen als Japanse rotzooi. Dit reptiel is namelijk een hele grote schildpad, met slagtanden, die... kan vliegen... met behulp van straalmotoren...
Ook hij komt vanuit zee in Japan aan, maar ondanks z'n vervaarlijk uiterlijk, blijkt hij toch een mensenvriend, want hij beschermt Japan tegen enkele andere booswichten die het slecht voor hebben met het land of de mensheid. Natuurlijk vallen er bij de strijd tussen Gamera en zijn vijanden heel wat brokken en, helaas!, doden.

Het monster verscheen voor het eerst in de jaren '60 op het scherm en die films, zeker de latere, worden nu afgedaan als nauwelijks het bekijken waard. En toch heeft die Gamera (de 'oude' dus) niet zo heel lang geleden de Westers mainstream bereikt : in een van de afleveringen van het 3de of 4de seizoen van de gelauwerde reeks 'Mad Men' zitten Don Draper en zijn collega Lane Pryce samen in een bioscoop naar een Gamera-film te kijken, dit vooraleer ze samen uitgebreid gaan tafelen en van vrouwelijk gezelschap genieten.

Ik had via het internet de trilogie besteld die in de jaren '90 van de vorige eeuw was gemaakt en toegegeven, die films zijn verrassend genietbaar eens je de hierboven geschetste basispremisse aanvaard hebt, uiteraard, en wat mij betreft moeten ze zeker niet onderdoen voor de 'Jurassic Parc'-reeks, integendeel. Een welkome verandering t.o.v. de gebruikelijke clichés in monsterfilms is dat vrouwen hier vaak een belangrijke rol in de plot krijgen als sterk personage en niet gewoon hard schreeuwend weglopen van het naderende gevaar. Wie deze films ergens in een ramsjbak ziet liggen, aarzel niet, je hebt er voor een paar uur amusement van een behoorlijk niveau aan en de kinderen zullen het ook eveneens fijn vinden (bestaat wel niet met Nederlandse ondertiteling, wel Franse).

Wijn en likeur

Gisterenavond geproefd en goedgekeurd !

Eerst, bij het avondmaal, een lekkere Spaanse wijn uit Galicië.
Wij drinken met twee maar hoogst uitzonderlijk een hele fles wijn leeg, maar bij deze lukte dat zonder al te veel problemen (mogelijk ook wegens de soms lange tussenpozen tussen de gangen ;-) )



Dan, thuis, om de avond af te sluiten :



Een website weet er dit over te melden : "Vintage is de koning van de ports, is van één oogstjaar en wordt altijd traditioneel of ongefilterd gebotteld. Enkel in de beste jaren gemaakt, van de beste druiven, van de beste/oudste stokken, uit de beste wijngaarden en op de beste manier geproduceerd (vaak voetgeperst)."

Jubileum

Vandaag exact 20 jaar geleden werden M. en ik een koppel.

Wel, wel...
Zoals bij iedereen waren er ups en downs, maar het positieve overstijgt toch ruim het negatieve, wat mij betreft. En hopelijk vindt M. dat ook. :-)

Allez, van harte proficiat en bedankt !
En hopelijk smaakt het straks in de Cachet de Cire. :-)

Walking with dinosaurs

Rond eind september - begin oktober had S. er lucht van gekregen dat er begin december een groots opgezette dinoshow gepland was in Brussel.
Hoewel de inkom verre van goedkoop was, vonden we dat we hem dat pleziertje wel mochten gunnen en kochten we dus 4 tickets.

Op een goede zondagochtend vertrokken we dus goegemutst naar de Heizel, waar in een van de paleizen het spektakel zou plaatsvinden. Zelf had ik lage verwachtingen en ik vermoedde dat het een nogal statische boel zou zijn met enkele grote poppen die wat met hun nek zouden draaien en lawaai zouden maken.
Aan de afrit voor de Heizel aangekomen, was het al vanop de autosnelweg aanschuiven, dus i.p.v. te blijven wachten, reed ik maar door tot de afrit 'Wemmel', waarna we op een 5 à 10 minuten een plek op de parking van Kinepolis gevonden hadden. Het voordeel van die buurt een beetje te kennen.

Dat was toch een vrij grote misrekening. Niet dat de show overweldigend was, maar er was een stuk meer te zien dan ik dacht. De dinosaurussen stonden meestal op een soort van sokkel op wieltjes die vanop afstand bestuurd werd en waren net heel mobiel, wellicht een stuk meer dan de echte beesten ooit geweest zijn. Het geheel werd ingeleid en becommentarieerd door een of andere acteur die paleontoloog speelde.

Er waren onder meer een T-Rex te zien, een stegosaurus, enkele beesten die op triceratopsen lijken (maar met 'maar' 2 horens), velociraptors (als ik het me goed herinner waren dat verklede mensen) en nog een boel sauriërs. Verrassend en vrij mooi was hoe de vegetatie werd uitgebeeld : d.m.v. opblaasbare plastic figuren/ballonnen.

Zo ging men op zowat anderhalf uur tijd van (mogelijk) het Trias, het Krijt en het Jura totdat die meteoriet in de Golf van Mexico stortte.
Ik denk wel dat de kinderen ervan genoten hebben en voor ons viel het ook een stuk beter mee dan aanvankelijk gedacht.

Daarna repten we ons naar Brupark om iets te gaan eten in hetzelfde Mexicaans restaurant waar we eerder dit jaar al geweest waren en waar S. met zoveel smaak zijn 'piou piou' had gegeten. Ditmaal was onze ervaring wat minder positief, ten eerste omdat S. heel wat minder enthousiast was over zijn (nochtans identieke) eten en ook omdat men ons tot tweemaal toe vergeten was (we zaten dan ook wat verdoken).
Maar al bij al een fijne dag, waarna we op ons gemak weer naar huis konden rijden, ondanks de overvloedige regen en de zomerbanden onder onze auto.

Vakantie (korte versie)

Bretagne : Cap Fréhel, Cancale, Saint-Malo, Dinan, Normandische landingsstranden, Mont Saint-Michel, Alligator Bay, menhirs en dolmen...

Loire-streek : Saumur, Le Mans, kastelen en parken, auto's

Parijs : Tim Burton, Eiffeltoren, kriskras door het centrum, Toetanchamon.

Vakantie (lange versie)

Snel nog enkele indrukken over onze zomervakantie 'neerpennen' alvorens alles compleet vervaagt. De reis dateert dan ook alweer van de eerste helft van juli (van dit jaar) en na haast 3 maanden mag dat wel.

Omdat we nogmaals met de auto gingen, waren ik en M. het er vrij snel over eens dat we naar een plek wilden gaan waar we met 1 dagreis met de auto konden geraken. En dus werd het Frankrijk en meer bepaald een week naar Bretagne, 8 dagen naar de Loirestreek en tot slot nog twee dagen naar Parijs.

Geen van ons was ooit al naar Bretagne of de Loirestreek geweest en voor R. en S. was ons verblijf in Parijs ook een primeur.

De heenreis verliep vrijwel probleemloos op 1 incident na : in de buurt van Rouen lanceerde een ons voorbij stekende auto een kei tegen de voorruit, wat al vlug resulteerde in een snel groter wordende barst. Op een bepaald moment werd ze wel niet meer langer en gelukkig bevond ze zich ook niet echt in mijn gezichtsveld. Een telefoontje naar onze concessiehouder zorgde ervoor dat we min of meer gerustgesteld verder konden rijden en voor de rest probleemloos onze bestemming konden bereiken.

Het vakantiehuis dat we huurden, ligt iets ten zuiden van Dol de Bretagne, haast op de grens tussen Normandië en Bretagne. De eigenaars waren heel vriendelijk. Daarenboven waren ze zo goed om ons een dag later alleen achter te laten, want ze gingen voor een paar dagen hun kinderen bezoeken. Ze wisten nog wel te zeggen dat er in het dorpje een bakker en kruidenier was. Vooral van de bakker werden we een week lang trouwe klant, waardoor er dagelijks fel gesmaakte croissants en stokbroden bij het ontbijt gegeten werden.

De dag na onze aankomst wilden we het nog vrij rustig aandoen, maar omdat het zondag was, het weer niet slecht maar evenmin echt zonnig en ook omdat de schoolvakantie in Frankrijk nog niet begonnen was, besloten toch al maar een uitstap te doen naar mogelijk de grootste toeristische trekpleister daar in de buurt : de Mont Saint-Michel. Wel spectaculair om zien, al was het water helemaal weggetrokken toen wij er waren. Daarnaast bezochten we ook een daar vlakbij gelegen reptielenboerderij. Qua volkstoeloop hadden we de juiste inschatting gemaakt : die viel nog redelijk mee.

De dag erna trokken we dan richting Normandië om er een museum in Bayeux te bezichtigen en de landingsstranden Omaha en Utah, waar de Amerikanen in juni 1944 voet aan land zetten. Vooral op Omaha werd er onder hen een ware slachting aangericht. Veel wind en bewolkt. In de auto (toch goed 2 uur rijden enkele reis)verdreven we de tijd met het beluisteren van cd's van het Geluidshuis. Succes verzekerd.
Nog een dag later kregen we een voorproefje van een van de meest spectaculaire zaken die we op onze reis zouden zien : de grillige, woeste Bretoense kust. Via Cancale reden we reden toen naar de piratenstad Saint-Malo. Eerst stopten we nog even aan de Pointe du Grouin om daar even rond te wandelen. Zo kruisten we onder meer het pad van een jonge slang, die zich zo snel hij kon 'uit de voeten maakte'. Afgaand op foto's die ik op het internet vond, moet het een addertje zijn geweest, maar helemaal zeker ben ik er ook niet van. Maar voor de kinderen (en mezelf toch ook een beetje) toch een spannend moment, want voor hen was het de eerste maal dat ze een (gif)slang in het wild zagen.

In Saint-Malo hebben we de stadswal die de oude stad helemaal omringt, volledig verkend, waarna we het historisch centrum bezocht hebben. Op het einde kregen we nog heel wat zeilboten te zien die net de haven kwamen binnen gevaren.
Een andere uitstap in Bretagne ging naar Dinan, waar nog heel wat oude gebouwen bewaard zijn gebleven. Het stadje is als een citadel op een rots gebouwd en je kunt er ook een serieuze klim (of afdaling) doen naar het stadhaventje. Daar hebben we ook een Bretoense specialiteit gekocht, namelijk Kouign Amann, een soort gebak met ook pudding erin. Ook bezochten we nog een wat bestoft, maar door z'n oubolligheid net charmant spoormuseumpje.
Gastronomisch viel ons verblijf daar ook wel mee, onder andere wegens de ettelijke pannenkoeken verorberd die we er verorberden ! Een restaurant waar we graag over de vloer kwamen, is de Auberge de la Cour Verte. Bij ons laatste bezoek konden we ook niet aan de verleiding weerstaan om elk 2 desserts te vragen...

Op onze laatste volledige dag reden we dan naar Cap Fréhel, een uitkijkpunt waar onder meer twee vuurtorens staan. Een mooie plaats. Het viel me wel op dat er daar nergens afspanningen waren ; mensen met donkere gedachten kunnen er probleemloos in de diepte springen. Op zo'n plek zou je ook lang kunnen mediteren, maar daar staken opkomende donderwolken een stokje voor. Net op tijd raakten we opnieuw tot bij de wagen voordat er een enorme stortbui losbarstte.
We hebben van ons verblijf in Bretagne ook geprofiteerd om enkele menhirs of dolmen te gaan bekijken. Dat zijn toch wel indrukwekkende punten in het landschap.

Na een week Bretagne vertrokken we dan richting de Loirestreek. Iets ten zuiden van La Flèche en Le Lude (en nog wat zuidelijker van Le Mans).
Onderweg konden we natuurlijk niet anders dan halt houden bij Le Manoir de l'Automobile in Lohéac. Een gehucht waar een autofanaat een museum heeft geopend gewijd aan auto's, autosport en ook koetsen allerhande. Er is zelfs ook een circuit naast het museum gebouwd. Eigenlijk zou je er een halve dag of langer voor moeten kunnen uittrekken, maar M. en S. waren nogal gehaast, zodat R. en ik nauwelijks de tijd hadden om een en ander goed te bekijken.

Enkele uren later kwamen we dan aan in onze gîte in Savigné-sous-le-Lude. De milieubewuste eigenaars hebben het relatief grote domein jaren geleden gekocht en de verschillende gîtes opgeknapt of bijgebouwd. Het was er erg rustig en de bezoekers zijn er omringd door het groen.

De eerste twee dagen dat we er waren, logeerde er ook een koppel Nederlanders, die daar met een klassieke Frans wagen uit de jaren '50 naartoe gereden waren : een Facel Vega, toen een luxewagen voor de welgestelden. Een heel fraai exemplaar.

Gelukkig voor de kinderen was er daar wel een zwembad, maar helaas voor hen zat het weer niet altijd mee, zodat ze er niet elke dag in konden spelen. Dat hebben we echter niet aan ons hart laten komen en ook nu weer hebben we verschillende uitstappen gedaan : naar Saumur bijvoorbeeld, waar een van de grootste tankmusea van West-Europa kan worden bezocht. Of de stad Le Mans, waar we enkele uurtjes zijn rond doolden in het oude stadsgedeelte. Uiteraard mocht een bezoek aan het museum gewijd aan de 24 uur niet ontbreken, net zomin als een ritje op het circuit dat dan gebruikt wordt en dat voor een groot deel gewoon uit openbare weg bestaat.

Een van de hoogtepunten op onze reis was echter onze uitstap naar enkele Loire-kastelen. Eerder hadden we het kasteel van Le Lude al bezocht en er een rondleiding gekregen, maar plekken als Villandry, Chenonceau of Azay-le-Rideau zijn toch nog van een andere orde, ofwel qua schoonheid of wegens de historische rol die ze gespeeld hebben, of gewoon allebei.
Villandry is hoofdzakelijk bekend door zijn prachtige tuinen. Het hele complex werd door een Spaanse arts in de eerste helft van de 20ste eeuw overgekocht en getransformeerd tot een betoverend mooie plek. Je zou er uren kunnen doorbrengen.
Daarna ging het naar een van de sprookjeskastelen van de Loire, althans wat de constructie betreft. Tegelijk was het jaren een machtscentrum waar Franse monarchen voor korte of langere tijd verbleven (o.m. Catharina de Medici). De audiogidsen bieden zeker een meerwaarde, temeer omdat er ook uitleg in het Nederlands beschikbaar is. Ook hier weer is niet alleen het kasteel een topattractie, maar ook de tuinen.

De week in de Loirestreek was ook alweer snel voorbij en normaal gezien zou onze vakantie er daarmee opgezeten hebben. Echter, omdat er in Parijs een tentoonstelling liep over Tim Burton, een van m'n favoriete regisseurs, had ik het idee opgevat om d.m.v. een Bongobon met het gezin nog 2 dagen in de Franse hoofdstad te blijven. Voor de kinderen was het bovendien de eerste maal dat ze er kwamen.
De dag van aankomst was bedoeld om de tentoonstelling in de Cinémathèque te bezoeken, vlakbij het metrostation Bercy. Ze trok wel heel veel volk, waardoor het niet altijd even makkelijk was om alles goed te bekijken. Er werd ook relatief veel aandacht besteed aan Burton's tekeningen, schetsen en vroeger werk, wellicht om deze aparte figuur en z'n wat ongewone filmwerk te situeren en verklaren. In de tweede helft kwamen dan zijn bioscoopfilms aan bod. Achteraf kon ik niet aan de verleiding weerstaan om 4 of 5 dvd's met films van hem te kopen. Tegenvaller daarbij was 'Sweeney Todd', niet alleen omdat het een musical is (gruw !), wat ik niet wist, maar ook omdat de ontknoping wat mij betreft eigenlijk nogal tegenvalt.

Na de tentoonstelling gingen we lekker eten in een vlakbij gelegen Indisch restaurant. Op zich wellicht niets speciaals, ware het niet dat S. ook at wat hij voorgeschoteld kreeg, iets wat lang geen vanzelfsprekendheid is bij hem. Tot slot was er daarna nog tijd om een toeristische locatie te bezoeken en dat werd de trekpleister bij uitstek : de Eiffeltoren. Helaas stonden er enorm lange wachtrijen, zodat we er maar gewoon wat bedremmeld bleven rondhangen, om daarna naar het Trocadero te gaan en vervolgens met de metro opnieuw naar het hotel.

De dag erop was gewijd aan een bezoek te voet aan de lichtstad, dat onder de kundige leiding van M. Ze leek echt te genieten van de rondleiding en zo kwamen we onder meer terecht bij Notre Dame, de Place des Vosges, het Louvre, de place de la Concorde, de Tuileries, Montmartre, Pigalle enz. Uiteindelijk eindigde deze bescheiden marathon bij de Galeries Lafayette.

Tijdens ons korte verblijf in Parijs hadden we vaak de metro gebruikt en daar werd veel reclame gemaakt over een tentoonstelling over het graf van Toetanchamon. S. wilde daar heel graag naartoe ; R. en M. hadden die voorheen al bezocht toen ze in Brussel te bezichtigen was. Op de ochtend van ons vertrek ging ik dus met S. op zoek naar de geheimen en schatten die ongeveer honderd jaar geleden blootgelegd werden. Het was een mooie tentoonstelling. De getoonde voorwerpen waren dan wel allemaal namaak, toch gaf het geheel een goed beeld van de heel indrukwekkende zaken die toen gevonden zijn en van de haast onvoorstelbare kunde van de Egyptenaren. S. was toch heel blij dat we die uitstap nog speciaal gemaakt hebben.

Mini Europa

Vorig jaar bezocht ik samen met m'n moeder, die voor de gelegenheid eens overkwam, en de kinderen Mini Europa aan de voet van het Atomium.

S. hield blijkbaar heel goede herinneringen over aan dat bezoek en al enkele maanden vroeg hij of we er nog eens naartoe konden gaan, maar dit keer met M. erbij.
Half mei profiteerden we dan van Hemelvaartdag om een uitstap daarheen te maken. Gelukkig bleek het weer ons ook gunstig gezind.

Het bezoek verliep vrij vlot en ik denk dat M. het ook wel de moeite vond.
Vervolgens zochten we een plek om te eten en in het bedreigde Brupark bevinden zich verschillende restaurants, al zal er wel geen enkel bij zijn dat een vermelding in de Michelin-gids heeft.
Onze keuze viel uiteindelijk op het Mexicaans restaurant, hopend dat de R. en S. een van de kindermenu's zouden lusten.

En dat bleek wonderwel het geval.
Vooral S. verbaasde ons door zijn 'Piou Piou' helemaal op te eten, althans, op de groenten na. Hij kreeg een 4- op 6-tal kippenpootjes/-dijen die hij tot onze niet geringe verbazing allemaal met smaak opat ! Van R. zijn we al gewoon dat hij een vrij flinke eter is, maar R. is al jaren bijzonder kieskeurig en alles wat hem ook maar enigszins onbekend is, lijkt verdacht.
Ditmaal had hij ook wel enige aanmoediging nodig, maar vervolgens ging at hij vliegensvlug zijn bord leeg (op z'n groente na dus).

In dat opzicht was het voor ons een memorabele dag !

Ontdek de artiest/architect in uw kinderen

Ik heb het hier eerder al gehad over het Atelier340 in Jette.

Nu ze met een leuk idee op de proppen zijn gekomen, probeer ik m'n kinderen warm te maken mee te doen, maar het ziet er niet naar uit dat ze zullen meedoen. Jammer.
Waarover gaat het ?
Het ontwerpen van een kippenhok !


Omdat het initiatief mij dus ook kan bekoren, vond ik het gepast om er hier ook wat reclame voor te maken.
Bij deze dus.

Port Zélande

De paasvakantie ligt alweer bijna een maand achter ons. Wij hadden in de tweede week ervan een midweek geboekt in een vakantiepark in Zeeland ; dus van dinsdag tot vrijdagochtend een huisje gehuurd. Positieve kanten : beter weer dan thuis en beslist veel minder regen. Zeeland is een fijne streek om te verkennen en zoveel aangenamer dan de Belgische kust, met natuurlijk ook wel veel meer kilometers duinen en strand. Het was er niet superdruk. De kinderen hebben er zich goed geamuseerd in het tropisch-zwembadcomplex en met 2 verschillende soorten minigolfbanen. Ons huis lag aan een jachthaven.

Minder positieve kanten : S kan nog steeds niet zwemmen. Het eten in zo'n vakantiepark is duur en bovendien gewoon niet zo lekker.

Maar al bij al was het toch leuk. Op de laatste dag hebben we nog wat rondgekuierd in de voormalige Zeeuwse metropool Zierikzee (werd me aangeraden door een collega) en maakten we nog een omweg langs Westkappelle, waar we nog een lekkere pannenkoek aten en nog wat konden genieten van de zon.