Vanmiddag...

stond er dit voor de deur te blinken :













Al anderhalve dag liep ik maar ziekjes rond (verkoudheid of griep, daar ben ik nog niet uit, of gewoon zenuwen ? maar keel- en hoofdpijn en een loopneus krijg je toch niet zomaar door nervositeit, al beweert M. dat stress je afweersysteem kan aantasten, dus wie weet. Gelukkig drink ik nog regelmatig (tegenwoordig bijna elke dag) vers geperst sinaasappelsap :-p Gimli !), maar er was meer nodig om mij ervan te weerhouden mijn Italiaanse schone te gaan afhalen. Ondanks een rotnacht (nauwelijks slaap en daar zaten de kinderen maar voor weinig tussen) monter opgestaan, ontbeten en me klaargemaakt om op pad te gaan.

Bij de dealer aangekomen, heb ik me nog maar eens belachelijk gemaakt.
"Hoe gaat u betalen meneer ?"
"Met een kredietkaart."
"Ah, ik vrees dat dat niet zal gaan, want het bedrag is te hoog."
"Oh"
"In Schilde is een bankkantoor van uw instelling die nog open is."
"Euhm, ik ben te voet. Kan een overschrijving ook ?"
"Ah, maar wat verder is ook een ***-filiaal. Ik zal u er snel met de auto brengen."
In het filiaal aangekomen blijkt dat ik maar de helft van het vereiste geld kan overschrijven. Even overlegd en de man antwoordt dat ik met die overschrijving plus 500 euro cash ik toch de rest via bancontact kan betalen. Zo gezegd, zo gedaan, althans min of meer. Nadat we terug bij de Ducati-dealer aankwamen merkte ik toen ik het saldo wilde betalen dat ik m'n kaart in de terminal had laten zitten en van mijn Visa-kaart ben ik de code al lang vergeten...
Hop, alweer naar dat filiaal, met de kaart van de gemeenschappelijke rekening daar binnengeraakt en geld overgeschreven van mijn zichtrekening naar de gemeenschappelijke rekening om dan van die rekening te kunnen betalen.
Ik wil niet eens weten wat ze bij Ducati Antwerpen achter m'n rug gezegd hebben.

Maar intussen is de buit wel binnen en ben ik de koning te rijk. Helaas kan ik er om verschillende redenen nog niet mee rijden (mogelijk vertel ik u daar morgen meer over als ik tijd heb), maar indien nodig kan ik toch al af en toe eens smachtend naar m'n eigenste Duc'je gaan kijken en erbij wegdromen.

Jammer toch dat de zon niet scheen, want de kleur komt totaal niet tot haar recht op die foto.

Gekibbel

Vandaag heb ik een dubbelinterview gelezen tussen Vera Dua en Bruno Tobback en het overheersende gevoel is teleurstelling. Kunnen twee intelligente mensen nu echt niet beter dan als twee kinderen elkaar verwijten naar het hoofd te slingeren over wat er op milieuvlak en sociaal misloopt.

Het zijn binnen enkele maanden wel verkiezingen, maar ik vond het eigenlijk bijna verspilde leesmoeite terwijl beide toch zinnige dingen te vertellen hebben (met Tobback heb ik overigens al een of twee motorritten gereden !).

Modderfiguur

Vandaag had ik moeten meerijden met een ruim twee uur durende (virtuele) GPL-race in Monaco (100 ronden van elk ruim anderhalve minuut, reken zelf maar uit...). Ik heb welgeteld een 30-tal seconden gereden alvorens bij Massenet in de vangrail terecht te komen en een voorwiel kwijt te raken.

T.o.v. vorig jaar was dit al een hele verbetering, want toen crashte ik in de eerste bocht. Nu toch al de 4de. Zucht.

Degelijke opvoeding

Ha ! Mijn kinderen beginnen cultureel verantwoord gedrag te vertonen.

De eerste was -uiteraard- de oudste : die is al ettelijke maanden fan van Iggy Pop, nadat hij eens een fragment van een concert uit het najaar van 1999 (toen hij nog maar net geboren was) had gezien dat ik ook had bijgewoond. Soms vraagt hij nog wel om iets van 'Eurosong voor kids' op te zetten en dat doen we dan ook, maar het feit dat hij me even vaak vraagt iets van Iggy Pop te mogen beluisteren, doet mijn vaderhart goed. En daarstraks nog eens naar 'Denise Rei' dat op 'A banda do Zé Pretinho' van Jorge Ben staat.
Ach, ik maak me geen illusies, dit blijft niet duren.

Een ander voorbeeld : enkele weken geleden heb ik de film 'Le Mans' gekocht. Dit is een -niet eens slechte- film gewijd aan mogelijk de beroemdste autorace ter wereld, namelijk de 24 uur van Le Mans. Het verhaal heeft eigenlijk weinig om het lijf (maar toch nog veel meer dan 'Grand Prix' die zonder de echte actiebeelden, gewoon niet te pruimen zou zijn), maar eigenlijk is dat niet eens zo slecht. Een autopiloot is tijdens de race betrokken bij een ongeval waarbij een collega dodelijk verongelukt. Hij probeert daarmee en met de weduwe in het reine te komen, zonder dat er sprake is van flauwe romantiek. De blikvangers in deze film zijn toch wel de fabuleuze auto's uit het begin van de jaren '70 : een duel Porsche - Ferrari. Spectaculaire actiebeelden, geschoten tijdens de echte 24-uursrace, mooi geluid. De hoofdpersoon zal uiteindelijk de race uitrijden op de 2de plaats, achter een teammaat. Zijn grote tegenstrever eindigt vlak achter hem. Dus hier ook een ongewoon einde, want je zou verwachten dat de held in extremis met de eer en de glorie gaat lopen. Niet dus. Steve McQueen zet een mooie en ingetogen prestatie neer. Beide zoons hebben al verschillende malen gevraagd deze film op te zetten : 'de film met de leuke auto's' aldus de jongste.

Gisteren hebben we het dan aan tafel even over opera gehad (n.a.v. Aida dat opstond), maar daar moet de oudste voorlopig niet veel van weten. Jammer, want gisteren was het de Europese dag van de opera. Dus toch nog werk aan de winkel.

Filmrubriekje

Gisterenavond en vandaag hebben we samen naar 'The 7th voyage of Sinbad' gekeken (tja, wat wil je met die sakkerse Kampioenen...) ; tegelijk een draak van een film en een mijlpaal.

Het is een typische avonturen-B-film : je blijft kijken ook al is de film op zich eigenlijk meer tijdverspilling èn het is leuk voor kinderen (de film dateert uit '58). Erbarmlijke tot middelmatige acteurprestaties, een scenario dat langs alle kanten rammelt, decors van karton e.d.

Het enige dat de film eigenlijk rechthoudt en het bekijken waard maakt, zijn, naast het Alhambra waar een deel gefilmd is, de personages die niet van vlees en bloed zijn, dankzij de speciale effecten van Ray Harryhausen : cyclopen, een draak, een slangenmens enz. Puur vermaak voor jong en oud en ook al is het vervolg op deze prent stukken beter (The golden voyage of Sinbad), toch vind ik deze het leukst om naar te kijken. Harryhausen heeft een waar huzarenstukje afgeleverd met zijn poppetjes en ook al doorzie je als hedendaagse kijker zowat alles, toch blijft het betoverend om naar te kijken (zoiets als de Berenboot bijvoorbeeld).

De leukste scènes zijn voor mij het schermduel tussen een skelet en Sinbad (vermoedelijk vanuit filmtechnisch oogpunt ook de beste scène) en het gevecht tussen een cycloop en een draak.

Wie eens lekker met het gezin onderuit wil zakken en naar een prent wil kijken zonder er al te veel te hoeven nadenken, dan is deze film beslist een aanrader, ook voor kinderen.

Hmmm

Gisteren heeft M. een lekker gerecht klaargemaakt. Uiteraard heeft ze dat met veel toewijding en (hopelijk) wat liefde gemaakt.
Niet helemaal hetzelfde als orale seks, maar het orale aspect was er dan toch al.
Dank je M !
Ik heb vanavond nog van de overschot genoten.

Schaamte (vervolg)

Vanmorgen lag bij dezelfde uitgang van het Noordstation diezelfde dakloze er nog steeds en ik had niet de indruk dat hij in een andere houding lag.

Ik heb dan maar mijn stoute schoenen aangetrokken en ben op zoek gegaan naar een politie- of beveiligingsagent in het Noordstation. Niet evident en dat heeft toch 10 minuten geduurd. Dan ben ik maar terug gegaan naar waar die persoon lag en aan de uitbaatster van een bistro gevraagd of hij gisteren bijvoorbeeld al eens was opgestaan. Ze wist van niets en heeft me dan maar uitgelegd waar precies de beveiligingsdienst te vinden was. Na nog wat zoeken en nóg eens vragen kwam ik uiteindelijk bij een toestel waar ik aan moest bellen en tegen een stem moest zeggen wat er scheelde. De beveiligingsdienst in het Noordstation zit dus in een soort bunker waar een gewone sterveling niet in kan en je ziet ze ook niet zitten...

"On va s'en occuper" hoorde ik de man zeggen en ik ben dan maar naar m'n werk gewandeld. Opgelucht dat ik de stap had durven zetten en m'n verantwoordelijkheid had genomen. Ik zou me toch slecht hebben gevoeld indien ik er opnieuw gewoon was langs gewandeld zoals alle of de meeste anderen.

Geen idee of hij daar vanavond nog lag, want ik heb de trein in het Zuidstation genomen. Ik moest nog iets kopen in een winkel daar vlakbij. Morgen zal ik er nog eens op letten.

Schaamte en wrevel

Vanmorgen lag bij de uitgang van het noordstation een dakloze in een deken gewikkeld. Vanavond lag bij diezelfde uitgang nog steeds een dakloze, vermoedelijk dezelfde, in een deken gewikkeld. Net als 99 % van de pendelaars ben ik hem of haar voorbij gewandeld zonder me erom te bekommeren alhoewel die persoon daar mogelijk al sinds vanmorgen lag, mogelijk ook niet. Hopelijk ligt hij/zij er morgenvroeg niet meer. Eigenlijk ben ik er een beetje beschaamd om dat ik niet bekommerd heb om diens lot en hem gewoon als haast iedere pendelaar aan zijn of haar lot heb overgelaten.

Er is blijkbaar een grootscheepse campagne aan de gang om een film over Idi Amin Dada te promoten. Gisteren in onze zogenaamd onafhankelijke krant zomaar liefst een hele katern gewijd aan de film (overduidelijk promotiestunt), vandaag 4 op de 5 sterren gekregen door de recensent van diezelfde krant en dan ook nog eens een reportage in het journaal van 19 uur. We zullen het geweten hebben. In datzelfde journaal werd ook aandacht besteed (wel zeker anderhalve tot 2 volle minuten !) aan een fait divers over het amoureuze leven van een NASA-medewerkster die jalours was op een andere vrouw. Ik had liever een diepgaandere reportage gezien over het dagelijks leven in bijvoorbeeld Mozambique of een voorlopige evaluatie van het presidentschap van Ellen Johnson-Sirleaf in Liberia...

Maandag begon de dag ook goed toen Roger De Knijf in Voor de dag om 6 uur een bijdrage aankondigde n.a.v. de ruzie die Bart Bonroy het leven kostte. Ze zouden onder meer het antwoord trachten te vinden op de vraag wat kan de politie ertegen kon doen (tegen 'zinloos' geweld of steekpartijen). Wat wil je dat de politie ertegen doet ? De politie heeft wel beters te doen dan op elke straathoek iemand te posteren om ruzietjes te stoppen (hier met weliswaar dramatische gevolgen) of om iedereen te fouilleren op steek- of andere wapens. Wat een onnozele vraag toch.

Enfin, ik ben moe en morgen moet ik alweer vroeg op. Daaag allemaal !

Gevoelige snaar geraakt

Daarstraks voor het eerst naar 'Corpse Bride' gekeken van Tim Burton.
Mooie en grappige film en ik was ontroerd.
Gek toch hoe ik, die de reputatie heb een koele kikker te zijn, onverwachts door sommige eenvoudige dingen (hier een 'kinderfilm' met traditioneel verloop terwijl ik een hekel heb aan de stereotype romantische film) wordt bewogen.

Soms heb ik de indruk dat ik een soort van vulkaan ben, waar ooit een stop is op geplaatst die ervoor zorgt dat mijn gevoelens nauwelijks zichtbaar zijn voor anderen, maar waar het onderhuids serieus broeit en die vroeg of laat eens tot een uitbarsting zal/moet komen wegens een onhoudbare druk (een of andere dramatische gebeurtenis). Brrrr...
Ach, misschien stel ik me hier gewoon aan.

Toch nog een lied gebracht en mee geschreven door Marlene Dietrich. Wie de moeite neemt iets meer over haar te weten te komen, zal begrijpen dat het voor haar veel betekende :

Mutter, hast du mir vergeben

Mutter, hast du mir vergeben?
Mutter, hast du mir vergeben?
Mutter, denkst du noch daran?
Mutter, hast du mir vergeben, was ich dir angetan?
Mutter, hast du mir vergeben, was ich dir angetan?

Heimat, hast du mir vergeben?
Heimat, denkst du noch daran?
Heimat, hast du mir vergeben, was ich dir angetan?
Heimat, hast du mir vergeben, was ich dir angetan?

Das Glück lockte mich fort von dir.
Fort von Heimat und Haus.
Ich ging mit all den anderen,
und kam nie mehr nach Haus.

Mutter, kannst du mich noch lieben?
Mutter gib mir deine Hand.
Bin dein Kind doch geblieben,
fremd im fremdem Land.
Bin dein Kind doch geblieben,
fremd im fremdem Land.

Mutter, ich will in die Heimat.
Mutter, die Zeit ist zu groß.
Mutter, ich will in die Heimat.
Nimm mich in deinen Schoß.
Mutter, ich will in die Heimat.
Nimm mich in deinen Schoß.

Tweestrijd...

tussen het hart en het verstand.

Het ene zou het dolgraag doen, het andere zegt dat het een compleet geschift idee is.
Waarover gaat het ?
Hierover :













met dit mooie gevaarte ben ik vandaag een testritje gaan maken in het Antwerpse.
En ik moet zeggen dat het hard is meegevallen ; ik was er echt door bekoord en voelde me er heel snel op thuis.

Vergeleken met mijn huidige motorfiets

heeft hij heel wat minder vermogen, maar op onze wegen speelt dat een minder grote rol. Het koppel is namelijk gelijkaardig, dus hij gaat even snel vooruit zolang je hem niet hoog in de toeren jaagt. De motor is even soepel en bijgevolg heel gebruiksvriendelijk, waardoor je niet de heel tijd hoeft te schakelen. Je krijgt dan wel geen trap onder je achterste eens je een bepaald toerental bereikt, maar daar kan ik mee leven. Het geheel trilt heel wat meer, maar dat maakt ook de charme van een tweecilinder en meer bepaald een Ducati. De zithouding is niet sportiever, dus opgeplooider, dan op de Kawasaki en de vrij straffe ophanging is ook best draaglijk (ik ben redelijk harde ophangingen nu gewoon). De spiegels geven een heel goed zicht naar achter (niet evident op een Ducati). En het kleurtje is uiteraard ook om handen en vingers van af te likken. Minder typisch Ducati zijn de natte koppeling en de niet meer automatisch inklappende zijstandaard. Zogenaamd echte Ducati's hebben een droge koppeling die rammelen en kletteren dat het een aard heeft : gegarandeerd bekijks als je met ingetrokken koppeling voor een verkeerslicht staat te wachten. Maar daarmee kan ik leven.

Het enige minpunt dat me echt opviel waren de remmen en vooral de remschijven. In principe moeten die glad zijn ; als je er met je vinger over streelt, mag je geen oneffenheden voelen en dat was hier niet bepaald het geval. Het leek wel op een laaggebergte met de ene vallei na de andere heuveltop. Daar moet ik het met de verkoper nog over hebben...

Wat is nu het probleem ? Kopen of niet. Hij is niet zo duur geprijsd, maar als je al een auto hebt èn een andere motorfiets, is het dan niet wat decadent om er een tweede motorfiets bij te nemen ? Ja, dat is het, maar ik gruw ervan om echt in alles een grijze muis te zijn.

Echter, moet je altijd je verstand laten primeren of luister ik net te veel naar m'n gevoel en m'n emoties ? Als ik deze motorfiets laat staan, ga ik er dan ongelukkig van worden ? Ik denk het niet, maar wel een hele tijd droevig. Koop ik hem, dan verklaart op een handjevol mensen na, iedereen me (nogmaals) voor compleet gek. Op begrip hoef ik niet te rekenen. Bovendien beginnen er binnenkort kostbare verbouwingen aan ons huis en zou het dus verstandig zijn wat geld achter de hand te houden voor onverwachte gebeurtenissen. Per slot van rekening zit ik eigenlijk zo een deel van ons (mijn eigenlijk, maar toch ook ons) spaargeld op te souperen.

In hoeverre mag je je dromen najagen ?
In hoeverre moet je je dromen najagen ?
In hoeverre is het nog verantwoord je dromen na te jagen ?
Lange tijd hebben een aantal personaliteiten uit de kunst (ruim geïnterpreteerd) met een zelfvernietingsgdrang me mateloos gefascineerd. Mensen die zich willens nillens financieel, mentaal of fysiek ten gronde richtten. Keith Richards was daar in moderne tijden voor mij de exponent van. Maar het is nog wat anders om te lezen en te fantaseren over een leven als bohémien en effectief zo te leven. Een van de enige personen die ik gekend heb, die dat in mijn ogen probeerde na te doen, leek me eigenlijk maar een zielig ventje. Nu ik een gezin heb, voel ik zelf die fascinatie of die drang al een stuk minder, maar wie weet wat er gebeurt indien ons gezin om wat voor reden ook, uiteenvalt. Voor mij is het ongetwijfeld een stevige houvast. En desondanks heb ik het moeilijk om het geld waarover we beschikken gewoon járen aan een stuk op de bank met rust te laten.

Niet makkelijk. Gelukkig lijkt M. er nog begrip voor te hebben (of legt ze er zich met pijn in het hart bij neer dat ik in deze met haar geen rekening zou houden) en zelf maak ik me wijs dat ik beide motorfietsen een jaar houd en daarna beslis welke ik alweer verkoop.

En qua dromen ? Ach, die zullen er na de Ducati nog wel zijn. De Triumph Tiger 955i bijvoorbeeld, met spaakwielen uiteraard, dat spreekt (helaas ook al jaren uit productie) :-D :

Gezinsuitbreiding

Tot gisteren hadden wij 2 cavia's en een kat.
Nu hebben we 6 cavia's en een kat.

Mamacavia heeft dus een nest gekregen met 4 jongen. Ze zien er best wel schattig uit en tegen de verwachtingen in loopt iedereen er hier goedgemutst bij. M was en is nog steeds helemaal in de wolken en ook de kinderen zijn enthousiast, terwijl we er toch helemaal niet naar uitkeken.

Al ettelijke weken was het wijfje (Juliette gedoopt) aan het opzwellen en de laatste dagen leek ze op een harige bal waar nog wat pootjes uitstaken en een kopje. Niet verbazend nu er 4 kleintjes zijn uitgekomen. Juliette lijkt zich goed in haar rol als kersverse moeder te kunnen vinden en heeft er op het eerste gezicht geen verstoten. Het is per slot van rekening voor haar ook de eerste keer, maar het gaat haar goed af.

Arthur, het mannetje, zit sinds gisteren apart in een andere kooi, omdat het risico te groot was dat hij zijn geslachtsdrift alweer niet zou kunnen bedwingen en aan een nieuw nageslacht zou beginnen werken. Morgen gaan we in principe met hem naar de dierenarts om iets te laten weghalen...

Voorlopig is alles dus nog peis en vree ten onzent. Echter, de oudste heeft al aangekondigd dat hij alle 4 de kleintjes wou houden, wat voor ons toch te veel van het goede is. Er ligt dus mogelijk nog wel wat gekibbel in het verschiet. Het zal ook niet makkelijk worden om er een of twee uit te kiezen, want ze zien er allemaal beeldig uit.

Ik in blogland

Zoals al kon worden opgemaakt uit mijn eerste berichtjes, stond ik aanvankelijk nogal sceptisch tegenover het fenomeen bloggen en mijn blog in het bijzonder. Ik ben er trouwens nog steeds van overtuigd dat het modeverschijnsel is en dat ook ik vroeg of laat afhaak.

Maar, tegen alle verwachtingen in, voel ik me eigenlijk helemaal niet zo slecht hier. Af en toe een tekst klaarstomen (helaas herlees ik ze nauwelijks voor ik ze post, zodat er vaak minder geslaagde zinswendingen in staan, en ben ik te laks of lui om ze achteraf grondig te wijzigen), waaraan ik al gauw 20 minuten van mijn kostbare tijd spendeer 's avonds. Tot mijn verbazing heb ik tot nu toe ook vrij regelmatig een tekst kunnen posten, ondanks het feit dat er in mijn leven meestal niets bijzonders gebeurt.

Ik beloof dat ik ga proberen om m'n blog wat toegankelijker te maken en ook wat links toe te voegen. Als ik eens tijd heb.

In 2003 werd ik voor het eerst geconfronteerd met het fenomeen 'blog' ; meer bepaald tijdens de oorlog in Irak. Daarvoor had ik nog nooit van het begrip gehoord. Maar toen werd een anonieme blogger, Salam Pax noemde hij zich denk ik, wereldberoemd omdat hij zijn indrukken zo de wereld in stuurde. Sindsdien had ik er al vaak over horen spreken, maar nooit de moeite genomen om eens een blog te bezoeken.

En nu heb ik dus zelf al een paar weken een blog. Tot nu toe is de balans wat mij betreft alvast positief en zelfs het geringe brompotgehalte verrast me.

Ter compensatie daarvan nog deze als uitsmijter : 'voor de immer hardwerkende Vlaming'. Wat een debiele slogan is dat zeg. Alleen al daarom stem ik in juni niet op de VLD. Meer daarover later waarschijnlijk.