Aangenaam sporen

Ha, sinds pakweg vorige week is het weer leuk rijden en reizen met de trein in die zin dat de grote drukte voor twee maanden verdwenen is (hopelijk). De grote vakantie maakt op dat vlak namelijk een groot verschil.

Doorgaans is er meer dan voldoende plaats en zeker op het vroege ochtenduur waarop ik de trein neem. De dagjesmensen komen dan pas uit hun bed. 's Avonds is het soms een ander verhaal, maar meestal gaat het er toch stukken gemoedelijker aan toe dan in de rest van het jaar.
Nu hopen dat de NMBS dit niet incalculeert en een kleiner aantal rijtuigen ter beschikking stelt.

De 'Fables' van Jean De La Fontaine heb ik intussen uitgelezen en nu is het de beurt aan een boek dat ik pas van M. gekregen heb : Le Mans, geschreven door Koen Vergeer. Van deze schrijver heb ik al De Formule 1-fanaat en dat boek heb ik met veel plezier (her)lezen. Je voelt als autosportliefhebber de passie van de auteur voor deze sport en de daaruit voortvloeiende herkenning. Beide boeken zijn in het Nederlands taalgebied referenties terzake en het beloven weer boeiende leesuurtjes te worden op de trein !

De 24 uur van Le Mans kan met recht en rede, mogelijk samen met de 500 mijl van Indianapolis, als de grootste autorace ter wereld worden bestempeld. Qua prestige kan enkel de Grote Prijs Formule 1 van Monaco er zich mee meten. Een overwinning in Le Mans betekent voor een constructeur meer dan een eindoverwinning in enig kampioenschap, Formule 1 uitgezonderd. Zelf ben ik nog nooit ter plaatse geweest om de wedstrijd bij te wonen en ik ben ook helemaal geen kenner, maar in de loop der jaren heeft hij toch een steeds grotere aantrekkingskracht op me uitgeoefend. Daar waar ik vroeger (tot zowat 15 jaar geleden) meer oog had voor Formule 1, is dat nu veranderd. Zo hing ik bij de editie van dit jaar ettelijke uren voor onze beeldbuis (ja, we hebben nog een traditioneel toestel) om de race zo goed mogelijk te volgen. En het was de moeite waard, want dit jaar was het spannend tot in het laatste uur.

En voor de quizzers : er is maar 1 persoon geweest die zowel de GP van Monaco, Le Mans als Indianapolis heeft gewonnen, namelijk Graham Hill. Dit ongeëvenaarde palmares wordt nog indrukwekkender als je weet dat hij bovendien 2 maal wereldkampioen F1 werd en dat hij 5 van zijn 14 overwinningen in die discipline in Monaco boekte. Lange tijd was hij ook houder van het record GP-deelnames : 176 meer bepaald. Tegenwoordig is dat misschien niet meer zo uitzonderlijk, maar toen hij racete werden zowat 8 à 12 GP's per jaar verreden (t.o.v. 16 à 18 tegenwoordig), en dat plaatst dat de zaken toch wel wat in perspectief.

Ritje

Een paar dagen geleden was het mijn verjaardag, wat ik 'gevierd' heb met een dag verlof, wat huishoudelijke dingen in orde brengen en ook een motorrit m.b.v. m'n Tripy. De uitgestippelde rit ging van Stabroek naar de abdij van Postel, maar daar ben ik wegens tijdgebrek niet geraakt, want ik moest tijdig de kinderen van school gaan halen.

De rit op zich was niet zo bijzonder, maar niettemin heb ik m'n zinnen toch kunnen verzetten. Deze streek wemelt namelijk niet bepaald van de mooie, leuke of uitdagende banen, het is er dichtbevolkt, druk enz. De villawijken rond het Antwerpse waren wel indrukwekkend, net als de bomengalerijen waar ik onder reed in diezelfde buurten.

Onderweg, en vlakbij huis, heb ik wel een klein natuurparkje ontdekt dat ik niet kende. De naam ben ik intussen vergeten, maar hierbij een tweetal foto's. Zoals wel meer gebeurt hier, moest ik, om er te geraken over een stuk onverhard (de route stuurde me ook langs die weg), maar dat zijn we dus al wel gewoon.
De natuurliefhebber kan er ook in wandelen indien hij/zij dat wenst, maar daarvoor had ik de tijd niet meer.

Er zijn hier in de streek wel meer van dergelijke mininatuurgebieden her en der verspreid, alleen moet je ze weten te vinden. Hopelijk vormen ze in het kader van natuurbehoud en -herstelling ook meer dan een pleister op een houten been, want ik kan me niet van de indruk ontdoen dat al die kleine initiatieven meer cosmetica dan iets anders zijn. Maar hopelijk heb ik het fout.

Een vleugje poëzie

Toen ik vanmorgen met de trein langs de Aarschotstraat reed, viel me plots op dat een van de muren in deze toch eerder grauwe en grijze straat fel beschilderd was. En blijkbaar door mensen die met de buurt/straat begaan zijn, want de naam van de straat is er ook in het groot in verwerkt en het schilderij straalt optimisme uit i.p.v. bijvoorbeeld agressiviteit of woede.
Het staat op een omheining rond een braak liggend stuk grond waarin ook een bijzonder grote en mooie boom eenzaam en alleen staat, als een soort statement lijkt het wel. Hopelijk mag hij daar nog lang blijven, als een rots in de branding.
Een aangename verrassing en hopelijk krijgt dit initiatief de nodige ruimte en navolging.

Straffe Madammen

Ettelijke weken geleden werd ik door een krantenartikel over de bateys in de Dominicaanse Republiek attent gemaakt op deze campagne van de NGO Wereldsolidariteit.

Het artikel wierp me terug tot in 1990, toen ik in juli of augustus een schrijnende reportage zag op tv over Haïtiaanse migranten die in het buurland haast slavenarbeid gingen verrichten op de suikerrietplantages. Ze woonden dan in een zogenaamde batey, een soort dorp van houten hutten, waarvan er ettelijke waren ontstaan (van die bateys bedoel ik). Ik deed toen ook een studentenjob bij een grootbank en moest dagelijks voor ettelijke miljoenen bedragen overschrijven van een instelling of organisatie naar een andere. Dat stak, want de mensen die in de documentaire werden getoond, leefden in de grootst mogelijke armoede...

Enfin, diegenen die het willen, kunnen via de link hierboven Wereldsolidariteit steunen. Hun projecten lijken eerder kleinschalig en met dat bepaalde thema snijden ze vermoedelijk een van de sleutelaspecten aan om armen in de 'Derde Wereld' vooruit te helpen ; empowerment van de vrouw.

Monkellach

...toen ik voor het eerst de nieuwe reclame van ING (voorheen BBL) zag : 'Vertrouwt u een virtuele bank ?'
Haha, ze krijgen het wat warm die grote, traditionele financiële instellingen en dan proberen ze op die manier hun kliënteel op z'n minst niet kwijt te spelen.
Alsof ze zelf het toonbeeld van betrouwbaarheid zijn...
Op mij heeft deze campagne alvast niet het beoogde effect, eerder integendeel.

Maar ik vermoed dat een van hun belangrijkste argumenten de service zal zijn die ze (kunnen) verlenen. Bof.

Nog een geluk dat de veiligheidsdiensten waken

En ter staving van m'n vorige bericht, een stukje van een van de 4 onlangs opgepakten (bron Le Soir, met dank aan een gunstige wind) :

Le Cauchemar, lettre de prison

mardi 17 juin 2008, 07:08

Je suis journaliste. Mais ce n'est pas pour ça que j'écris aujourd'hui. Ce texte est mon témoignage. Quelque chose d'immense et d'effrayant m'est arrivé, il y a plus d'une semaine.

C'était jeudi. Le 5 juin, c'est l'anniversaire de mon compagnon. A 5h00 du matin, on frappe à la porte. Je dormais encore, je m'habille vite, ça a l'air important. Lorsque j'ouvre, je vois des policiers dans la cage d'escalier. Il y en a beaucoup. Je pense à un cambriolage. On me dit que c'est pour une perquisition. Chez moi ? « Vous venez chez moi ? » je dis. Oui. Je leur demande pourquoi. « On ne sait pas. On a juste un mandat. » Ils entrent. « Vous êtes seule ? Vous êtes sûres ? » Ils sont 6 ou 7. Ce n'est pas normal. « Que ce passe-t-il ? » je dis. Sur le papier, il y a écrit « terrorisme », « urgence ». « Vous êtes privée de liberté, madame. » On ne réalise rien à ce moment-là. On ne comprend simplement pas les mots. La tête tourne. Ils fouillent. Tout. La cuisine, la salle de bain, mes vêtements, mes livres. Ils mettent des choses de côté, ils disent « on saisit ». ça dure 3 heures. Ils prennent les ordinateurs, des affiches, des livres, un bouquin en arabe. Je leur dit « je dois aller au travail. » « Je ne pense pas que ce soit possible. » Je voudrais téléphoner, mon GSM est déjà saisi. Mon équipe attendra à Reyers, mon compagnon aussi, je ne verrai pas mon frère qui prépare un voyage de plus d'un an en Espagne et au Mali. Personne ne saura où je suis aujourd'hui.

« Au bureau » comme ils disent, c'est l'interrogatoire. Des questions sur mon nom, mon âge, mon loyer, mon numéro de carte de banque, mes opinions politiques, mes amis. Des heures passent, je commence à trembler. Aux questions auxquelles je réponds « je ne sais pas », ils insistent. Avant de comprendre ce qu'ils veulent. Le choc se diffuse lentement, à chaque question. C'est l'après-midi. J'aperçois des hommes cagoulés, armés. Ils viendront me chercher. Il doit être 17 ou 18 heures. Je suis menottée, attachée par une corde que tiennent deux hommes. Je suis masquée, je ne peux rien voir. Trajet en voiture. Sirènes hurlantes, escorte. Arrivée au Palais de Justice. Des couloirs, des ascenseurs, je ne vois rien. On s'arrête. Un homme m'enlève les menottes, mains sur la tête ; un autre, le masque. Je suis face à un mur gris. Une porte se ferme. Je n'ai vu personne. Je n'ai rien vu à part cette porte grise qui s'est fermée, grise comme les murs, comme le rebord en béton. Les murs lisses, affreusement lisses. Il n'y a aucune ouverture. J'ai l'impression d'étouffer. Envie de taper sur ces murs lisses. Je ne dois pas pleurer. Personne ne m'a dit un mot. J'attends. Des heures. 20h ? 22h ? Interrogatoire chez la juge d'instruction. « Vous n'avez pas tout dit ». Un cauchemar qui se poursuit. Je ne sais pas où j'ai mal. Ça va s'arrêter, j'en suis sûre. Je pleure quand elle parle de ma famille. C'en est trop.

A nouveau le cachot. Ma tête est raide. Je m'allonge sur le rebord en béton. Quelle heure est-il ? Est-ce que le temps s'allonge ou se rétrécit ? On reviendra me chercher. Chez la juge, dans ce bureau allumé au fond d'un couloir. « J'ai hésité » elle dit. Alors je sais. Sur mon mandat d'arrêt, il est 2h30.

C'était il y a une semaine et quatre jours. Beaucoup de choses à dire sur le mandat d'arrêt, sur l'inculpation, sur les méthodes.

Des méthodes de cowboys, des interrogatoires où on renverse la charge de la preuve. On m'a épié, surveillée, mise sur écoute, analysé mes comptes bancaires et mon écriture, depuis plus d'un an. Attendait-on de moi que je conforte une hypothèse de départ ? Que je donne des noms qui alimenteraient leur idée ? Leur enquête est restée désespérément vide. Est-ce pour cela que je suis en prison ? Sommes-nous là parce qu'il DOIT y avoir quelque chose ? Il suffirait alors de bien peu : d'affirmer des solidarités, d'avoir des idées politiques. Je l'ai entendu à notre charge, ces idées politiques ont été présentées comme en soi terroristes !

Je n'ai jamais caché mon engagement. Il est public, libre et réfléchi. Défendre des étudiants, des sans-papiers, des prisonniers politiques, se battre pour un monde plus juste, ce ne sont pas des engagements dont on doit avoir honte. Si je n'avais pas été ici, j'aurais été devant ces prisons, j'aurais écrit des communiqués, j'aurais contacté des associations.

La souffrance de ma mère et de mes frères, la solitude de mon compagnon, la tristesse de mes amis, l'incompréhension sur mon lieu de travail, la privation de liberté de quatre militants, la criminalisation de la solidarité, sont-ils des prix à payer ?

Wahoub

Prison de Berkendael

Glenn Audenaert...

... de gevaarlijkste man van België ?
Een boutade uiteraard, maar ik vind het wel straf dat het federaal parket zo tekeer blijft gaan tegen zogezegde terroristen.

Er was de zaak rond Fehriye Erdal en een aantal andere beschuldigden, rond Kerstmis en Nieuwjaar werd ook een hele resem mensen opgepakt die verdacht werden van terroristische activiteiten en onlangs dus weer 4, waaronder Bertrand Sassoye, voormalig lid van de CCC. Daarnaast werd ook Pierre Carette weer opgepakt, maar beide zaken zouden met elkaar niets te maken hebben.

Alweer paranoia alom dus en en men blijft ze maar voeden. Is er eigenlijk een controle-instantie die het federaal parket superviseert ? Ik vraag het me af.
Wie het weet mag het zeggen.

Lang leve de banaan

Gisteren stonden we voor een wel bijzonder moeilijke keuze : een tentoonstelling over de banaan, in de Nationale Plantentuin te Meise of een tentoonstelling over de smurfen in het Stripmuseum in Brussel. Het is uiteindelijk het eerste geworden en dat viel al bij al nog redelijk mee.

De tentoonstelling op zich, in het centraal in het domein gelegen kasteel van Bouchout, was eigenlijk nogal klein, maar wel vrij interessant. Wie echter speciaal daarvoor komt, keert vermoedelijk teleurgesteld terug naar huis. Gelukkig waren er daarnaast ook nog heel wat standjes (met streekgerechten uit alle windrichtingen, benodigdheden om te tuinieren en allerlei andere gadgets of toestellen voor in de tuin), het domein op zich en de serres. Tevens kregen we in een stand van een imker nog wat informatie over bijen, wat de kinderen wel interesseerde en vonden we met wat hulp de koningin.

Voor mij was het lang geleden dat ik nog eens in de plantentuin was geweest. De instelling is het slachtoffer van al jaren aan de gang zijnd communautair gekakketak dat ook een grote invloed op haar werking. In de serres was dat bijzonder duidelijk, want die kunnen zeker meer dan 1 opfrisbeurt gebruiken. Maar passons. Ook zijn er werken aan de gang. Ik vraag me af hoe lang die al bezig zijn en tot hoelang ze zullen duren. Van de befaamde enorme Victoria reginae hebben we deze keer helaas niets gezien.

Daarnaast was het ook gewoon leuk om nog eens even met m'n moeder op stap te zijn die voor een paar maanden hier was om vanalles te regelen, maar binnen enkele weken weer vertrekt.

Zoek de 7 verschillen

Toen we ons huis aankochten, stond er net achter onze tuin een mooie treurwilg. Na enkele jaren echter merkte M. dat hij vol met (processie?)rupsen zat en wat later is hij gewoon gestorven, waardoor er al ettelijke jaren een soort spookboom staat ; geen enkel blaadje hangt nog aan deze ooit zo weelderig begroeide reus. Een ietwat luguber zicht misschien, maar tegelijk vond ik het ook wel mooi.

We waren er ons van bewust dat er vroeg of laat wel iets aan die boom zou moeten worden gedaan, maar ik stelde het steevast uit omdat ik niet zoveel zin had om erin te klauteren en te beginnen zagen. Bovendie staat hij ook niet in onze tuin, maar net achter de afbakening. De gemeente en de NMBS spelen elkaar de bal toe wie er nu eigenlijk voor moet zorgen. Maar mocht hij ooit omvallen (en onvermijdelijk (grote) schade veroorzaken), dan mag je er donder op zeggen dat wij er mee voor zullen moeten opdraaien, althans in eerste instantie, want zoiets leidt vermoedelijk tot rechtszaken. Een paar weken geleden dan raakte een van onze buren gealarmeerd door een paar takken die naar beneden kwamen gevallen in zijn tuin nadat er een paar vetgemeste duiven op waren komen zitten. Hij zag die boom toch liever verdwijnen was de boodschap.

Gisteren nam ik dan de koe bij de horens en heb ik dan met ware doodsverachting en enkel bijgestaan door R. (de buur wou wel helpen, maar die hulp heb ik afgewimpeld), een deel van de boom afgezaagd. Een paar meter boven de grond steunend aan een ietwat gammele ladder en half hangend aan enkele takken, gewapend met een gewone zaag toogde ik aan het werk. Stukje bij beetje verdwenen dat takken geheel of gedeeltelijk tot er uiteindelijk niet veel meer van de zijstam overbleef.

Onze 'geatittreerde' fotograaf lag waarschijnlijk nog te maffen toen ik die halsbrekende toeren uithaalde, dus er is helaas niets van bewaard gebleven voor het nageslacht of de ongetwijfeld nieuwsgierige lezer.

Over hoe ik het andere gedeelte ga aanpakken, moet ik nog wat nadenken, maar een knus vuurtje lijkt me geen slecht idee.

Pierre-Alain Volondat

Vorige week maandag en de maandag dáárvoor zond het programma ‘Weerwolven’ op Canvas een tweedelige documentaire uit over deze Franse pianist. Mensen op leeftijd zullen zich misschien nog de beelden herinneren toen hij de Koningin Elisabethwedstrijd voor piano in 1983 won en zijn toch wel vreemde reactie. 25 jaar later heeft een journalist de man opgezocht om een reportage over hem te maken.

Wel, het was boeiende, poëtische en ontroerende televisie. Het is mooi om zien hoe iemand die eigenlijk niet voor deze wereld gemaakt lijkt, en die er zich ook niet al te veel aan wil aanpassen toch tracht zijn weg te vinden. Het meest troffen me zijn enthousiasme tijdens de toneelrepetities me of de manier waarop hij lesgeeft ; daar sprak een grote menselijkheid uit. Volondats overpeinzingen betreffende vanalles en nog waren daarnaast ook de moeite waard, zelfs al begreep ik niet alles ten volle of hoef ik het er niet per se mee eens te zijn.

Munich

Zaterdagavond was die film op de buis. In het programmaboekje stond geschreven dat het geen klassiek ‘stereotiepe-goeien-versus-even-stereotiepe-slechtenverhaal’ was en dat het hoofdpersonage worstelde met zijn rol van wraakengel.

Wel, de eerste twee uur viel dat toch wel serieus tegen vond ik. Ok, de te vermoorden Arabieren werden niet afgeschilderd als gewetenloze en gevoelloze schurken die met plezier elke ochtend een paar Joden als ontbijt aten, maar ik vond het toch veel te eenzijdig. Van gewetensproblemen bij de Israëlische terroristen/geheim agenten heb ik niet veel gemerkt, op hoogstens een persoon na. Ook niet als er gaandeweg steeds meer nevenslachtoffers van hun daden vallen (het escaleert steeds : eerst niets, dan ‘collatoral damage’ als een vermoorde Arabier een vrouw en dochter nalaat en bij een volgende aanslag een jong koppel gewond raakt, waarna ten slotte bij een volgende moord ook een KGB-agent omkomt tijdens een schietpartij).

Het is pas tijdens het laatste derde van de film dat die aspecten wat meer naar voor komen, niet toevallig als er –eindelijk– ook slachtoffers vallen bij de Israëli’s. En dat deel redt dan in mijn ogen ook de film.

Ik moet ook toegeven dat het mij niet helemaal duidelijk is met welke bedoeling de sequentie werd toegevoegd bij de Franse familie die het moordcommando zijn inlichtingen verstrekt.

En was het nu echt nodig om die beeldschone Nederlandse jongedame te vermoorden ? ;-)
Waarschijnlijk wel voor het verhaal, omdat zo blijkt dat ze niet steeds het 'hogere' ideaal nastreefden om te vechten voor hun land, maar ook toegaven aan 'lagere' driften, zoals 'oog om oog, tand om tand' (is dat geen bijbelse uitdrukking, trouwens ?).