Bevreemdend

Op een normale werkdag vertrek ik meestal rond 6 uur 's ochtends het huis om vaak tegen 18 uur weer terug te keren (als de NMBS meewerkt).
Vorige vrijdag was ik met verlof en vertrok ik rond 18 uur 's avonds naar Brussel om tegen 6 uur 's morgens weer thuis aan te komen.

Daartussen lag een weldoende douche die de voorbeeldige gastheer een zweterige en vermoedelijk stinkende brompot aanbood (de charmes van motorrijden in een zomerse hitte), een etentje met vrienden, muziek beluisteren en veel keuvelen. Meer dan eens viel ik toen van de ene verbazing in de andere. Hoe vreemd het kan lopen tussen twee mensen die me dierbaar zijn. Die nacht zelf stond ik eigenlijk vooral met m'n mond vol tanden, niet wetend wat ik moest denken van hetgeen ik had gehoord. Het is pas de dag erop dat die zaken wat beter doordrongen.
En tijdens het beluisteren van Ry Cooders 'Chicken skin music' werd ik er eigenlijk nogal droevig van, met nummmers als 'Yellow roses', 'Stand by me' of 'Goodnight Irene' als catalysatoren voor gemengde gevoelens. Niet bepaald veel begrip, maar ook geen (ver)oordeel(ing).

Onze hoofdstad verlaten en het Ter Kamerenbos uitrijden bij het krieken van de dag heeft zo ook zijn charmes. En konijntjes de autostrade zien oversteken zie ik evenmin elke dag.
Net zoals die knaagdieren hun leven op het spel zetten om ergens op de middenberm hun ding te gaan doen, zetten sommige mensen heel wat op het spel voor iets wat mij toch enigszins ontgaat.

Is het wel wenselijk om vooraf te weten waartoe onze beslissingen en daden allemaal kunnen leiden, welke gevolgen eraan verbonden zijn ? Ik weet niet of het nog een leven zou zijn als we het voor ons uitgetekende pad al op voorhand zouden kennen. Ons dan weer halsoverkop ergens in storten en zien waar we uitkomen, vormt echter ook niet altijd een oplossing. Ik weet het ook niet.