Een avond in fijn gezelschap

Namelijk dat van Nick Lowe en Ry Cooder, dat nog geen 10 dagen na Yo La Tengo. Plaats van het gebeuren ? De Koningin Elisabethzaal in Antwerpen, gisterenavond.

Met de trein naar daar, mooi tijdig aangekomen en onmiddellijk m’n plaats gezocht in de zaal.
Als voorprogramma trad de mij onbekende Juliette Commagere met haar groep op. Niet helemaal mijn smaak, maar zeker verteerbaar, in het bijzonder het Spaanse nummer waarmee ze begonnen. De drummer was overigens Joachim Cooder, zoon van en die ook meespeelde tijdens de set van zijn vader.

Daarna waren dus Lowe en Cooder aan de beurt. Twee al wat oudere mannen, waarbij Cooder wat leek te manken en nog steeds zijn smaak voor veelgekleurde hemden of T-shirts niet verloren had. Normaal gezien had ook Flaco Jimenez deze tournee moeten vergezellen, maar om gezondheidsredenen diende hij helaas af te haken. Eerlijk gezegd kwam ik hoofdzakelijk voor Ry Cooder. Nick Lowe kende ik vooral van naam, maar ik kon niet meteen een liedje van hem bedenken dat ik al had gehoord. Achteraf bleek dat mijn geheugen me parten speelde, want ze brachten onder meer ‘Half a boy and half a man’ van hem. En ‘All men are liars’ kan ik na al die jaren ook nu nog in gedachten meezingen (werd vroeger vaak op radio 1 gedraaid). Lowe zorgde wel voor wat leuke anecdotes. Ry Cooder maakte dan weer wat grapjes i.v.m. de Antwerpse burgemeester, die blijkbaar enkele verzoeknummers had.

De meeste liedjes kwamen uit het rijke repertoire van Ry Cooder (alhoewel, de meeste songs die hij breng zijn eigenlijk covers, weliswaar in een doorgaans meesterlijke bewerking) en meer bepaald uit de LP’s die hij in de jaren ’70 opnam. Aangezien die haast stuk voor stuk meesterwerken zijn (de studioalbums althans), was dit ook enigszins begrijpelijk. De meeste van zijn ‘soloalbums’ dateren ook van die periode. Daarna ging hij zich meer richten op het schrijven van filmmuziek of op muzikale projecten met andere artiesten. Het begon met ‘Fool for a cigarette/Feelin’ good’, met daarna in willekeurige volgorde onder meer ‘Vigilante Man’, ‘One meatball’, ‘Jesus on the main line’, ‘How can a poor man stand such times and live’, ‘He’ll have to go’, ‘Little sister’ enz. Reeds van bij de eerste zo karakteristieke noten van Cooders gitaar kon m’n avond nauwelijks meer stuk. De magie pakt dus ook in het echt.

Grappig was ook dat ruim de helft van het concert begeleid werd door een vrouwenkoortje bestaande uit Commagere en een van haar bandleden. Dit ter vervanging van het mannenkoor dat op heel wat Cooder-albums meezingt (Bobby King, Terry Evans, Willy Green Jr.). Beide sirenes moesten zo hun steentje bijdragen aan enkele lichtjes misogyne songs : ‘Crazy ‘bout an automobile’, ‘The very thing that makes you rich’, waarbij eerlijkheidshalve de man ook als een onnozele hals wordt geportretteerd.

Vooraf was ik blij en opgelucht dat ik alsnog een concert van Ry Cooder zou kunnen meemaken (zijn laatste bezoek aan ons land dateert naar verluidt al van de jaren ’90, wie weet wanneer het de volgende keer zal zijn) en na afloop ervan keerde ik meer dan tevreden weer naar huis. Misschien geen groots concert, maar zeker wel goed tot bij momenten uitstekend. En de voldoening dus van deze grootheid in levende lijve te mogen aanhoren en –schouwen was het geld en de moeite meer dan waard. Een negatieve noot was misschien dat de gitaren de stemmen soms te veel naar de achtergrond verdrongen ; de mix kon dus wat mij betreft af en toe wat beter, maar dat lag mogelijk ook aan de plek waar ik zat.

Wie geïnteresseerd is : tot voor een paar dagen waren er nog enkele tickets beschikbaar voor hun concert in Bozar vanavond. Rep u er naartoe, het loont de moeite.

Thuisgekomen las ik dan nog snel dat Brazilië Italië met 3-0 had verslagen op de Confederations Cup in Zuid-Afrika (voetbal). Steeds een geladen duel. Bien fait pour la gueule des Italiens ! Helaas merkte ik vanmorgen dat ik alweer de verkeerde zender had geprogrammeerd op ons videotoestel, zodat mijn kinderen dit waarlijk historisch gebeuren niet zullen kunnen bekijken. Nu maar hopen dat Brazilië en Spanje elkaar in de finale treffen. Dan kan R. zijn favoriet Fernando Torres nog eens aan het werk zien en het zou een mooie afsluitende affiche zijn.