Men heeft me nogmaals te kennen gegeven dat er hier te weinig seks aan bod komt, of liever dat er te veel geblablaad wordt, maar te weinig geboemboemd. Wel, misschien is dit met deze bijdrage verholpen.
Of onze frequentie al dan niet hoog ligt, laat ik in het midden, maar als je het gemiddelde van onze cavia's bij de onze telt, moeten we haast tot de (sub)top behoren.
Sinds oktober hebben wij er namelijk een aantal. Oorspronkelijk twee mannetjes, maar daar zijn er 2 van gestorven en ten slotte een wijfje die we via kennissen hebben gekregen : Juliette. Zij werd bij het overblijvende mannetje, Arthur, gestopt en een beetje later moet het onvermijdelijke zijn gebeurd : Juliette drachtig.
De jongen werden eind januari geboren en Arthur heeft na de geboorte hoogstens nog een paar uur bij haar gezeten alvorens hij in een isolatiekooi werd gestopt om daarna te worden gecastreerd. Juliette baarde 4 minicavia's die snel groeiden, maar waarvan we er gelukkig 3 aan andere mensen konden geven. Eentje hebben we gehouden en die krijgt het nu hard te verduren van zijn papa...
Die papa kon na de bevalling of worp of hoe het ook heet, zijn driften natuurlijk niet onder controle houden en moet praktisch meteen zijn wijfje opnieuw besprongen hebben, want, jullie voelen me wellicht al komen, Juliette blijkt opnieuw zwanger te zijn, terwijl wij hoopten dat dit niet meer kon. Vrijdagavond was M. in alle staten toen ze het mij vertelde en ik kon niet anders dan er enigszins hysterisch en onbeheerst mee lachen. Alvorens ontmand te worden, heeft Arthur dus nog snel wraak genomen op ons door zijn lusten voor een laaste maal op Juliette te botvieren. Binnenkort kunnen we dus opnieuw beginnen uitkijken naar opvang. Bah.
Helaas lijkt orale seks niet aan cavia's besteed, anders waren er nu misschien helemaal geen nakomelingen op komst.
maandag 26 maart 2007
vrijdag 23 maart 2007
Ontdekkingsreis
Vorig weekend, zaterdag meer bepaald, ben ik er met R. en S. er nog eens op uit getrokken, dat in het kader van een mezelf opgelegde missie : mijn kinderen de liefde of ten minste waardering voor Brussel bijbrengen. Ok, het kan misschien wat geforceerd lijken, maar ik hoop uit de grond van mijn hart dat zij, die waarschijnlijk hier midden in de Stille Kempen zullen opgroeien, Brussel niet zullen beschouwen als de verre, grote, gevaarlijke Stad, maar als een plaats die ze graag bezoeken, waar ze graag komen en die ze toch enigszins kennen. Zo hebben we onder meer al het Legermuseum bezocht, het Museum voor Natuurwetenschappen (met de Iguanodons) of het beroemde Palais des cotillons.
Al maanden was ik van plan om met hen en mijn ouders, die er vlakbij wonen, eens het Atomium te bezoeken. Om allerhande redenen was het er nog niet van gekomen, maar nu was ik toch vastbesloten het erop te wagen. Helaas was M. ziek en vonden we dat ze het beste thuis bleef. Ook omdat mijn ouders nog maar pas hersteld waren van de griep. Ik trok er dus met beide kinderen op uit, deels met een klein hartje, want doorgaans ga ik enkel met R. ergens naartoe. S. was tot voor kort veel minder luisterbereid en samen jutten ze elkaar ook nogal eens op om allerlei kattekwaad uit te halen of gewoon wild te doen. Maar deze keer niet. Ze waren zelfs opmerkelijk kalm en zonder dat ik hen vooraf had gewaarschuwd. Intussen kon M. genieten van een broodnodige, verkwikkende en welverdiende rust.
Eerst naar mijn ouders gereden, daar wat over koetjes en kalfjes gepraat en dan op naar het Atomium. Daar aangekomen waren R. en vooral S. danig onder de indruk van het gevaarte. Voor hen was het dan ook de eerste maal dat ze het (van zo dicht) zagen. Ervoor werd een podium gemaakt n.a.v. de feestelijkheden i.v.m. 50 jaar verdrag van Rome.
Aan de kassa kreeg ik weer een van mijn in de familie stilletjesaan legendarische plotse en hevige boertige oprispingen als ik mijn moeder in haar schabouwelijk Frans tickets hoor bestellen, terwijl de kassier gewoon tweetalig is : "ge moogt het ook in 't Nederlands vragen zè !". Tja, het is soms sterker dan mezelf en ik heb er haar ook al mee gekwetst, maar ik kan er niet altijd aan doen.
Maar enfin, eens de tickets gekocht konden we gaan aanschuiven aan de lift. Gelukkig waren we er niet in het hoogseizoen en stond er vrij weinig volk. Ik kan me niet voorstellen wat voor files wachtenden er daar staan tijdens de zomer. Als het dan nog op de koop toe snikheet is, moet het helemaal ondraaglijk zijn. Aangekomen in de bovenste bol konden we de Brusselse skyline 'bewonderen'. Helaas was het die dag bewolkt en konden we niet zo heel ver kijken. Niettemin vonden de kinderen het wel leuk. Het restaurant was al lang volzet (het was ook al ruim na de middag) en dus gingen we na het rondkijken weer naar beneden om van daaruit de middelste en twee van de zijbollen te bezoeken. Na een drankje in de middelste bol weer naar beneden en vandaar, na de obligate foto's, weer naar mijn ouders hun appartement, waar we nog wat gegeten hebben, aan hun laptop geprutst om een paar zaken in orde te krijgen en de kinderen speelden tot ze er bij neervielen. Tegelijk trachtten ze ook nog flarden van 'Bambi' op te vangen.
Blijkbaar heeft het bezoek toch een grote indruk gemaakt, want tijdens de voorbije dagen zag zowel R. als S. elk eens een beeld van het Atomium op tv en meteen herkenden ze het en deden ze er enthousiast over. Ikzelf ben wel tevreden dat ik het ook eens heb bezocht, maar eigenlijk is er niet zo heel veel aan. Binnen is het nogal kaal en ik had er toch meer van verwacht na alle heisa omtrent de renovatie. Eigenlijk doet de buitenkant vermoeden dat er een hele wondere wereld binnenin zit, maar dat is wat mij betreft eigenlijk een illusie.
Al maanden was ik van plan om met hen en mijn ouders, die er vlakbij wonen, eens het Atomium te bezoeken. Om allerhande redenen was het er nog niet van gekomen, maar nu was ik toch vastbesloten het erop te wagen. Helaas was M. ziek en vonden we dat ze het beste thuis bleef. Ook omdat mijn ouders nog maar pas hersteld waren van de griep. Ik trok er dus met beide kinderen op uit, deels met een klein hartje, want doorgaans ga ik enkel met R. ergens naartoe. S. was tot voor kort veel minder luisterbereid en samen jutten ze elkaar ook nogal eens op om allerlei kattekwaad uit te halen of gewoon wild te doen. Maar deze keer niet. Ze waren zelfs opmerkelijk kalm en zonder dat ik hen vooraf had gewaarschuwd. Intussen kon M. genieten van een broodnodige, verkwikkende en welverdiende rust.
Eerst naar mijn ouders gereden, daar wat over koetjes en kalfjes gepraat en dan op naar het Atomium. Daar aangekomen waren R. en vooral S. danig onder de indruk van het gevaarte. Voor hen was het dan ook de eerste maal dat ze het (van zo dicht) zagen. Ervoor werd een podium gemaakt n.a.v. de feestelijkheden i.v.m. 50 jaar verdrag van Rome.
Aan de kassa kreeg ik weer een van mijn in de familie stilletjesaan legendarische plotse en hevige boertige oprispingen als ik mijn moeder in haar schabouwelijk Frans tickets hoor bestellen, terwijl de kassier gewoon tweetalig is : "ge moogt het ook in 't Nederlands vragen zè !". Tja, het is soms sterker dan mezelf en ik heb er haar ook al mee gekwetst, maar ik kan er niet altijd aan doen.
Maar enfin, eens de tickets gekocht konden we gaan aanschuiven aan de lift. Gelukkig waren we er niet in het hoogseizoen en stond er vrij weinig volk. Ik kan me niet voorstellen wat voor files wachtenden er daar staan tijdens de zomer. Als het dan nog op de koop toe snikheet is, moet het helemaal ondraaglijk zijn. Aangekomen in de bovenste bol konden we de Brusselse skyline 'bewonderen'. Helaas was het die dag bewolkt en konden we niet zo heel ver kijken. Niettemin vonden de kinderen het wel leuk. Het restaurant was al lang volzet (het was ook al ruim na de middag) en dus gingen we na het rondkijken weer naar beneden om van daaruit de middelste en twee van de zijbollen te bezoeken. Na een drankje in de middelste bol weer naar beneden en vandaar, na de obligate foto's, weer naar mijn ouders hun appartement, waar we nog wat gegeten hebben, aan hun laptop geprutst om een paar zaken in orde te krijgen en de kinderen speelden tot ze er bij neervielen. Tegelijk trachtten ze ook nog flarden van 'Bambi' op te vangen.
Blijkbaar heeft het bezoek toch een grote indruk gemaakt, want tijdens de voorbije dagen zag zowel R. als S. elk eens een beeld van het Atomium op tv en meteen herkenden ze het en deden ze er enthousiast over. Ikzelf ben wel tevreden dat ik het ook eens heb bezocht, maar eigenlijk is er niet zo heel veel aan. Binnen is het nogal kaal en ik had er toch meer van verwacht na alle heisa omtrent de renovatie. Eigenlijk doet de buitenkant vermoeden dat er een hele wondere wereld binnenin zit, maar dat is wat mij betreft eigenlijk een illusie.
woensdag 21 maart 2007
Lunchen met 5
Vrijdagmiddag had ik met een aantal (on)bekenden afgesproken in een bekend Brussels eethuis annex ontmoetingsplaats : De Ultieme Hallucinatie.
We waren met 5 in totaal ; twee van hen had ik al eens of meer ontmoet, de twee anderen niet.
Het is steeds spannend om nieuwe personen te leren kennen en zeker ook, zoals in dit geval, als je virtueel al hebt kennis gemaakt. Want ja, alle vijf zijn we in minder of meerdere mate actief op een welbepaald forum.
Het oorspronkelijk voorstel was om eens te gaan eten met mensen die in Brussel werken. Zo gezegd, zo gedaan al had ik aanvankelijk nog mijn twijfels omdat ik de enige man was en zo al van nature vrij verlegen en in mezelf gekeerd ben, zeker bij personen die ik niet ken. Eerst iemand opgepikt aan haar werk en haar vakkundig tussen alle valstrikken in de Kruidtuin geleid om iets na het afgesproken uur aan te komen op de plaats van afspraak. Als ik tegen de dienster zeg dat er een tafel voor vijf personen gereserveerd was op een welbepaalde naam, leidt ze ons meteen naar achteren, waar we twee hoofden nieuwsgierig onze richting zien uitkijken.
Gelukkig blijft de obligate begroeting (zoen of hand geven) achterwege, want ik sla dan wel eens een modderfiguur. Wat later kwam de 5de persoon aan, waarna we het eten konden bestellen. Ruim een uur hebben we gekeuveld over vanalles en nog wat en, wonder boven wonder, er is helemaal niet geroddeld ! Van voorzichtig kennis met elkaar maken en wat aftasten, werd de sfeer gaandeweg iets losser en leek iedereen zich toch op haar/zijn gemak te voelen.
Het eten was niet slecht, maar had wel iets meer mogen zijn, zeker bij de croque monsieur die een van ons bestelde ; dat was dus gewoon een croque monsieur zonder meer. Geen sla, geen mayonaise, enkel wat kleine augurkjes in een minikommetje. De tijd vloog helaas en al snel (na een uur om eerlijk te zijn) moesten we alweer ophoepelen om plichtsbewust naar onze respectievelijke werkplaatsen terug te keren en aldaar nog enkele uren het beste van onszelf te geven. Niet moe en evenmin voldaan, maar wel tevreden, namen we afscheid van elkaar.
Dit is wat mij betreft voor herhaling vatbaar.
We waren met 5 in totaal ; twee van hen had ik al eens of meer ontmoet, de twee anderen niet.
Het is steeds spannend om nieuwe personen te leren kennen en zeker ook, zoals in dit geval, als je virtueel al hebt kennis gemaakt. Want ja, alle vijf zijn we in minder of meerdere mate actief op een welbepaald forum.
Het oorspronkelijk voorstel was om eens te gaan eten met mensen die in Brussel werken. Zo gezegd, zo gedaan al had ik aanvankelijk nog mijn twijfels omdat ik de enige man was en zo al van nature vrij verlegen en in mezelf gekeerd ben, zeker bij personen die ik niet ken. Eerst iemand opgepikt aan haar werk en haar vakkundig tussen alle valstrikken in de Kruidtuin geleid om iets na het afgesproken uur aan te komen op de plaats van afspraak. Als ik tegen de dienster zeg dat er een tafel voor vijf personen gereserveerd was op een welbepaalde naam, leidt ze ons meteen naar achteren, waar we twee hoofden nieuwsgierig onze richting zien uitkijken.
Gelukkig blijft de obligate begroeting (zoen of hand geven) achterwege, want ik sla dan wel eens een modderfiguur. Wat later kwam de 5de persoon aan, waarna we het eten konden bestellen. Ruim een uur hebben we gekeuveld over vanalles en nog wat en, wonder boven wonder, er is helemaal niet geroddeld ! Van voorzichtig kennis met elkaar maken en wat aftasten, werd de sfeer gaandeweg iets losser en leek iedereen zich toch op haar/zijn gemak te voelen.
Het eten was niet slecht, maar had wel iets meer mogen zijn, zeker bij de croque monsieur die een van ons bestelde ; dat was dus gewoon een croque monsieur zonder meer. Geen sla, geen mayonaise, enkel wat kleine augurkjes in een minikommetje. De tijd vloog helaas en al snel (na een uur om eerlijk te zijn) moesten we alweer ophoepelen om plichtsbewust naar onze respectievelijke werkplaatsen terug te keren en aldaar nog enkele uren het beste van onszelf te geven. Niet moe en evenmin voldaan, maar wel tevreden, namen we afscheid van elkaar.
Dit is wat mij betreft voor herhaling vatbaar.
dinsdag 20 maart 2007
Nostalgie
"Hossende haaien, briesende bruinvissen! Krakende krukassen !!"
Een snoepje voor wie dit herkent :-).
Onze kinderen hebben een dvd met 5 afleveringen van de Bereboot, een poppenreeks uit de jaren '70 waar ik vroeger zelf graag naar keek. Als deze compilatie op staat, kijk ik er nog steeds met veel plezier naar, want het zijn 5 geslaagde afleveringen.
Mijn persoonlijke favoriet is die met de ballonist die op een eiland zit en daar ballonnen in alle vormen, maten en kleuren opblaast en tot kunst verheft. Samen met hem zit er een ballonprikker op het eiland die als enige ambitie heeft de kunst van de andere bewoner te doorprikken. Kapitein Brom, Maatje en Brilbeer komen daar tussen deze beide personages terecht en proberen te redden wat er te redden is. Vooral de replieken van de ballonist doen me telkens weer glimlachen. Het lijkt wel een soort van Jan Hoet die voor alles een kunstzinnige uitleg heeft. En tegelijk is het didactisch verantwoord, zodat de kinderen er nog iets uit kunnen leren.
Alle afleveringen hebben wel enkele grappige momenten en soms voeren ze me bijna 30 jaar terug in de tijd.
Er zijn rond die tijd (jaren '70 - begin jaren '80) wel meer van dergelijke poppenreeksen gemaakt, zoals Paulus de boskabouter of Bolke de beer (toevallig allemaal Nederlands ?), maar de twee die mij het meest bevielen en die ik nog steeds het bekijken waard vind, zijn dus de Bereboot en ook de Fabeltjeskrant, waarvan ik nog een videocassette vol met opgenomen afleveringen heb.
Een snoepje voor wie dit herkent :-).
Onze kinderen hebben een dvd met 5 afleveringen van de Bereboot, een poppenreeks uit de jaren '70 waar ik vroeger zelf graag naar keek. Als deze compilatie op staat, kijk ik er nog steeds met veel plezier naar, want het zijn 5 geslaagde afleveringen.
Mijn persoonlijke favoriet is die met de ballonist die op een eiland zit en daar ballonnen in alle vormen, maten en kleuren opblaast en tot kunst verheft. Samen met hem zit er een ballonprikker op het eiland die als enige ambitie heeft de kunst van de andere bewoner te doorprikken. Kapitein Brom, Maatje en Brilbeer komen daar tussen deze beide personages terecht en proberen te redden wat er te redden is. Vooral de replieken van de ballonist doen me telkens weer glimlachen. Het lijkt wel een soort van Jan Hoet die voor alles een kunstzinnige uitleg heeft. En tegelijk is het didactisch verantwoord, zodat de kinderen er nog iets uit kunnen leren.
Alle afleveringen hebben wel enkele grappige momenten en soms voeren ze me bijna 30 jaar terug in de tijd.
Er zijn rond die tijd (jaren '70 - begin jaren '80) wel meer van dergelijke poppenreeksen gemaakt, zoals Paulus de boskabouter of Bolke de beer (toevallig allemaal Nederlands ?), maar de twee die mij het meest bevielen en die ik nog steeds het bekijken waard vind, zijn dus de Bereboot en ook de Fabeltjeskrant, waarvan ik nog een videocassette vol met opgenomen afleveringen heb.
Kloterij
Gisteren werden we tijdens het nieuws nog getracteerd op (nog maar eens) een in mijn ogen volkomen overbodige bijdrage : n.a.v. de begrotingscontrole en de zgn. show die de regering er heeft opgevoerd vond de VRT het nodig om te tonen hoe goed de heren Vande Lanotte en Leterme het met elkaar lijken te vinden. Het bewijs daarvoor werd geleverd in een show die zondagavond al een tijdje te zien is op TV1 : Debbie en Nancy.
In het nieuws (dat zo al voor de helft met faits divers gevuld is en waar elke seconde telt) besteedde men een halve, hele of anderhalve minuut aan het herhalen van beelden uit dat programma. Nieuwswaarde : nul komma nul. Bedoeling : gewoon het eens in de verf zetten hoe goed dat VRT-programma wel is, voor zichzelf reclame maken.
"Gelukkig" kwamen we wel te weten hoe driest Robert Mugabe in Zimbabwe te keer gaat tegen oppositieleden. Uit Irak kwamen gisteren evenmin positieve berichten en van Darfur hoorden we al helemaal niets.
In het nieuws (dat zo al voor de helft met faits divers gevuld is en waar elke seconde telt) besteedde men een halve, hele of anderhalve minuut aan het herhalen van beelden uit dat programma. Nieuwswaarde : nul komma nul. Bedoeling : gewoon het eens in de verf zetten hoe goed dat VRT-programma wel is, voor zichzelf reclame maken.
"Gelukkig" kwamen we wel te weten hoe driest Robert Mugabe in Zimbabwe te keer gaat tegen oppositieleden. Uit Irak kwamen gisteren evenmin positieve berichten en van Darfur hoorden we al helemaal niets.
zondag 11 maart 2007
Gereden
Gisteren en vandaag heb ik voor het eerst eens echt gereden met 'de gelen Duc' (de dag dat ik hem was gaan halen was het 90 % autosnelweg en daar wordt je niet zoveel wijzer uit).
Door omstandigheden was het telkens maar kort (ik ben nog steeds van plan om eens uit te leggen waar ik hier ten huize aan begonnen ben, maar heb helaas nauwelijks tot geen tijd) en zeker gisteren op totaal ongeschikte wegen voor deze machine (de stad waarin we wonen).
Het was een waar plezier en een heuse openbaring. Bovendien oogstte ik bewonderende blikken en goedkeurende gebaren van een (helaas) rijpere vrouw.
Maar de motorfiets is een echt genoegen om mee te rijden. Zoveel lichter te sturen als de Kwak (hij weegt ook daadwerkelijk 20 kilo minder en dat voel je ook bij het duwen of achteruittrekken in de garage). De motor op zich is ook heel soepel en hij maakt een zalig, typisch Ducati-geluid bij gas terugnemen. Aanvankelijk was ik vastbesloten er Termignoni's op te laten zetten (speciale uitlaten) voor een 'sexiër' geluid, maar nu ga ik er nog wat mee wachten, want voorlopig voldoen de standaarduitlaten (bovendien moet ik op de portemonnee letten).
Tot slot kan ik het niet laten te verwijzen naar Irak waar deze week alweer tientallen en tientallen doden en gewonden zijn gevallen bij geweld. Hallucinant. Dit kan niet anders dan diepgaande gevolgen hebben voor de collectieve psyche van de Irakezen. Ik kan het enkel vanop een afstand bekijken, maar telkens weer bedroeft mij het nieuws dat ons uit dat land bereikt.
Bon, voor mij is het al lang tijd om te gaan slapen, dus tot een volgende keer misschien !
Door omstandigheden was het telkens maar kort (ik ben nog steeds van plan om eens uit te leggen waar ik hier ten huize aan begonnen ben, maar heb helaas nauwelijks tot geen tijd) en zeker gisteren op totaal ongeschikte wegen voor deze machine (de stad waarin we wonen).
Het was een waar plezier en een heuse openbaring. Bovendien oogstte ik bewonderende blikken en goedkeurende gebaren van een (helaas) rijpere vrouw.
Maar de motorfiets is een echt genoegen om mee te rijden. Zoveel lichter te sturen als de Kwak (hij weegt ook daadwerkelijk 20 kilo minder en dat voel je ook bij het duwen of achteruittrekken in de garage). De motor op zich is ook heel soepel en hij maakt een zalig, typisch Ducati-geluid bij gas terugnemen. Aanvankelijk was ik vastbesloten er Termignoni's op te laten zetten (speciale uitlaten) voor een 'sexiër' geluid, maar nu ga ik er nog wat mee wachten, want voorlopig voldoen de standaarduitlaten (bovendien moet ik op de portemonnee letten).
Tot slot kan ik het niet laten te verwijzen naar Irak waar deze week alweer tientallen en tientallen doden en gewonden zijn gevallen bij geweld. Hallucinant. Dit kan niet anders dan diepgaande gevolgen hebben voor de collectieve psyche van de Irakezen. Ik kan het enkel vanop een afstand bekijken, maar telkens weer bedroeft mij het nieuws dat ons uit dat land bereikt.
Bon, voor mij is het al lang tijd om te gaan slapen, dus tot een volgende keer misschien !
Krijg nou wat
Vrijdagmiddag op kantoor een virtueel gesprek gehad met enkele vrienden (dezelfde waarmee ik begin januari in Brussel op stap ben geweest).
Ik wist en weet eerlijk gezegd niet wat ik ervan moet denken.
In ieder geval is het compliment zeker 15 jaar te laat gekomen. Als jongvolwassene had ik niet het minste zelfvertrouwen op dat vlak en kijk nu eens. Had ik het toen geweten...
Geen enkele vrouw heeft me ooit zoiets gezegd, boehoehoe !!
(voor de lezer, de correspondentie begint onderaan en eindigt bovenaan).
-----Original Message-----From: PR T Sent: Friday, March 09, 2007 11:41 AMTo: RD; MS; PCSubject: RE: RE : RE : Proverbes africainsSensitivity: Private
C’est vrai. Si j’étais une femme, je coucherais avec toi sur-le-champ.
Je note particulièrement chez toi :
- les lèvres très sexy, capables de les rendre folles de désir
- la souplesse corporelle (qui doit permettre plein de positions intéressantes)
Ce ne sont là que deux éléments parmi d’autres !
De : RD Envoyé : vendredi 9 mars 2007 11:32À : MS; PC; PR T
Objet : RE: RE : RE : Proverbes africainsCritère de diffusion : Privé
il a raison, tu as beaucoup d'humour et au lit, tu dois les rendre folles de plaisir, ça se voit!
From: MS Sent: Friday, March 09, 2007 11:31 AMTo: RD; PC; PR TSubject: RE: RE : RE : Proverbes africainsSensitivity: Private
merci RP, mais je serais encore plus ravi si ce compliment venait de la part d'une femme !
en plus, je ne sais vraiment pas où tu vas chercher ça
-----Original Message-----From: PR TSent: Friday, March 09, 2007 11:22 AMTo: MS; PC; RDSubject: RE: RE : RE : Proverbes africainsSensitivity: Private
En plus M je suis sûr que tu n’as qu’à claquer des doigts pour que les filles tombent à tes pieds. Tu as le profil du bon amant.
De : MS Envoyé : vendredi 9 mars 2007 11:13À : PC; PR T; RDObjet : RE: RE : RE : Proverbes africainsCritère de diffusion : Privé
c'est une excellente idée, P !!
-----Original Message-----From: PCSent: Friday, March 09, 2007 11:05 AMTo: MS; PR T; RDSubject: RE : RE : Proverbes africainsSensitivity: Private
Voyons M, je te trouve bien maussade en ce vendredi pluvieux. Je suis sûr que si tu vas à Prague avec ta grosse moto et en jouant sur tes origines brésiliennes, tu feras chavirer les cœurs de nombreuses petites cochonnes tchèques !
-----Message d'origine-----De : MS Envoyé : vendredi 9 mars 2007 10:56À : PR T; PC; RDObjet : RE: RE : Proverbes africainsCritère de diffusion : Privé
bof, moi ça me fait mal au coeur de voir toutes ces belles filles et de pouvoir seulement les admirer sans plus (d'une part à cause de la petite famille et d'autre part parce qu'elle ne voudront pas de moi de toute façon)
je ne suis pas encore assez vieux pour que ce spectacle me laisse indifférent et donc je souffre
-----Original Message-----From: PR TSent: Friday, March 09, 2007 10:52 AMTo: MS; PC; RDSubject: RE: RE : Proverbes africainsSensitivity: Private
Je vous en avais déjà touché mot mais c’est confirmé :
http://www.kmi.be/francais/index.php?doc=20070301hiverpress
Cet hiver fut le plus chaud de l’histoire de la météo moderne en Belgique. Si tout devient plus chaud, peut-être que les filles aussi ? (pas que je me plaigne…)
De : MS Envoyé : vendredi 9 mars 2007 10:46À : PC; PR T ; RDObjet : RE: RE : Proverbes africainsCritère de diffusion : Privé
allez P,
il est de notoriété publique que les femmes dans les pays de l'est devaient surtout ne pas être belles, c'est-à-dire qu'elles ne devaient pas sortir du lot
la femme idéale c'était l'ouvrière ou la paysanne presque asexuelle
-----Original Message-----From: P CSent: Friday, March 09, 2007 10:42 AMTo: 'PR T; RD; MSSubject: RE : Proverbes africainsSensitivity: Private
Sur un autre sujet les amis, je discutais l’autre vendredi avec Jose, un avocat vénézuélien du cabinet Laffineur. Il a une copine tchèque. Il est souvent allé en République tchèque et il me disait que les filles là-bas étaient incroyablement plus libres qu’ici ou dans son Venezuela natal.
Il disait que les filles tchèques se foutaient pas mal d’avoir une réputation de salopes et draguaient les mecs ouvertement, sans tabous. Dans les piscines, les filles nagent seins nus et viennent s’asseoir à côté de vous pour discuter. Selon Jose, c’est impossible de rester fidèle à sa copine dans un pays pareil.
Je trouve que ça recoupe ce que R disait sur les filles de l’Est, libérées sexuellement par des années de communisme anti-religieux. Toutefois, je pense que la religion ne comptait déjà pas beaucoup dans ces pays-là avant le communisme. Sauf en Pologne où le catholicisme a toujours été fervent. D’ailleurs, je suis sûr que les Polonaises sont beaucoup moins libres que les Tchèques ou les Hongroises.
De : RD Envoyé : vendredi 9 mars 2007 10:06À : PR T; PC; MSObjet : RE: Proverbes africainsCritère de diffusion : Privé
Je trouve ça excellent, ainis que la sale gueule du crocodile!
From: PR T Sent: Friday, March 09, 2007 10:05 AMTo: DR; PC; MSSubject: RE: Proverbes africainsSensitivity: Private
« Quelle que soit la maigreur d’un éléphant, ses couilles remplissent une marmite »…
Un peu de finesse, R, s’il te plaît !
De : RD Envoyé : vendredi 9 mars 2007 10:00À : PR T; PC; MSObjet : FW: Proverbes africainsImportance : FaibleCritère de diffusion : Privé
Ah, la sagesse africaine!
Ik wist en weet eerlijk gezegd niet wat ik ervan moet denken.
In ieder geval is het compliment zeker 15 jaar te laat gekomen. Als jongvolwassene had ik niet het minste zelfvertrouwen op dat vlak en kijk nu eens. Had ik het toen geweten...
Geen enkele vrouw heeft me ooit zoiets gezegd, boehoehoe !!
(voor de lezer, de correspondentie begint onderaan en eindigt bovenaan).
-----Original Message-----From: PR T Sent: Friday, March 09, 2007 11:41 AMTo: RD; MS; PCSubject: RE: RE : RE : Proverbes africainsSensitivity: Private
C’est vrai. Si j’étais une femme, je coucherais avec toi sur-le-champ.
Je note particulièrement chez toi :
- les lèvres très sexy, capables de les rendre folles de désir
- la souplesse corporelle (qui doit permettre plein de positions intéressantes)
Ce ne sont là que deux éléments parmi d’autres !
De : RD Envoyé : vendredi 9 mars 2007 11:32À : MS; PC; PR T
Objet : RE: RE : RE : Proverbes africainsCritère de diffusion : Privé
il a raison, tu as beaucoup d'humour et au lit, tu dois les rendre folles de plaisir, ça se voit!
From: MS Sent: Friday, March 09, 2007 11:31 AMTo: RD; PC; PR TSubject: RE: RE : RE : Proverbes africainsSensitivity: Private
merci RP, mais je serais encore plus ravi si ce compliment venait de la part d'une femme !
en plus, je ne sais vraiment pas où tu vas chercher ça
-----Original Message-----From: PR TSent: Friday, March 09, 2007 11:22 AMTo: MS; PC; RDSubject: RE: RE : RE : Proverbes africainsSensitivity: Private
En plus M je suis sûr que tu n’as qu’à claquer des doigts pour que les filles tombent à tes pieds. Tu as le profil du bon amant.
De : MS Envoyé : vendredi 9 mars 2007 11:13À : PC; PR T; RDObjet : RE: RE : RE : Proverbes africainsCritère de diffusion : Privé
c'est une excellente idée, P !!
-----Original Message-----From: PCSent: Friday, March 09, 2007 11:05 AMTo: MS; PR T; RDSubject: RE : RE : Proverbes africainsSensitivity: Private
Voyons M, je te trouve bien maussade en ce vendredi pluvieux. Je suis sûr que si tu vas à Prague avec ta grosse moto et en jouant sur tes origines brésiliennes, tu feras chavirer les cœurs de nombreuses petites cochonnes tchèques !
-----Message d'origine-----De : MS Envoyé : vendredi 9 mars 2007 10:56À : PR T; PC; RDObjet : RE: RE : Proverbes africainsCritère de diffusion : Privé
bof, moi ça me fait mal au coeur de voir toutes ces belles filles et de pouvoir seulement les admirer sans plus (d'une part à cause de la petite famille et d'autre part parce qu'elle ne voudront pas de moi de toute façon)
je ne suis pas encore assez vieux pour que ce spectacle me laisse indifférent et donc je souffre
-----Original Message-----From: PR TSent: Friday, March 09, 2007 10:52 AMTo: MS; PC; RDSubject: RE: RE : Proverbes africainsSensitivity: Private
Je vous en avais déjà touché mot mais c’est confirmé :
http://www.kmi.be/francais/index.php?doc=20070301hiverpress
Cet hiver fut le plus chaud de l’histoire de la météo moderne en Belgique. Si tout devient plus chaud, peut-être que les filles aussi ? (pas que je me plaigne…)
De : MS Envoyé : vendredi 9 mars 2007 10:46À : PC; PR T ; RDObjet : RE: RE : Proverbes africainsCritère de diffusion : Privé
allez P,
il est de notoriété publique que les femmes dans les pays de l'est devaient surtout ne pas être belles, c'est-à-dire qu'elles ne devaient pas sortir du lot
la femme idéale c'était l'ouvrière ou la paysanne presque asexuelle
-----Original Message-----From: P CSent: Friday, March 09, 2007 10:42 AMTo: 'PR T; RD; MSSubject: RE : Proverbes africainsSensitivity: Private
Sur un autre sujet les amis, je discutais l’autre vendredi avec Jose, un avocat vénézuélien du cabinet Laffineur. Il a une copine tchèque. Il est souvent allé en République tchèque et il me disait que les filles là-bas étaient incroyablement plus libres qu’ici ou dans son Venezuela natal.
Il disait que les filles tchèques se foutaient pas mal d’avoir une réputation de salopes et draguaient les mecs ouvertement, sans tabous. Dans les piscines, les filles nagent seins nus et viennent s’asseoir à côté de vous pour discuter. Selon Jose, c’est impossible de rester fidèle à sa copine dans un pays pareil.
Je trouve que ça recoupe ce que R disait sur les filles de l’Est, libérées sexuellement par des années de communisme anti-religieux. Toutefois, je pense que la religion ne comptait déjà pas beaucoup dans ces pays-là avant le communisme. Sauf en Pologne où le catholicisme a toujours été fervent. D’ailleurs, je suis sûr que les Polonaises sont beaucoup moins libres que les Tchèques ou les Hongroises.
De : RD Envoyé : vendredi 9 mars 2007 10:06À : PR T; PC; MSObjet : RE: Proverbes africainsCritère de diffusion : Privé
Je trouve ça excellent, ainis que la sale gueule du crocodile!
From: PR T Sent: Friday, March 09, 2007 10:05 AMTo: DR; PC; MSSubject: RE: Proverbes africainsSensitivity: Private
« Quelle que soit la maigreur d’un éléphant, ses couilles remplissent une marmite »…
Un peu de finesse, R, s’il te plaît !
De : RD Envoyé : vendredi 9 mars 2007 10:00À : PR T; PC; MSObjet : FW: Proverbes africainsImportance : FaibleCritère de diffusion : Privé
Ah, la sagesse africaine!
zaterdag 3 maart 2007
Mammofiel
Naar aanleiding van een artikel uit De Standaard on line van vandaag :
"Salma Hayek heeft de mooiste borsten
De borsten van Salma Hayek zijn onderscheiden met een prijs. De 40-jarige Mexicaanse filmster heeft de prijs te danken aan een scène in de film 'Ask the dust', waarin haar ontblote boezem is te zien. De website Mrskin.com reikt jaarlijks prijzen uit voor onder meer beste borsten, beste naaktscène en beste billen in een film.
De prijs voor beste naaktscène ging naar Jennifer Aniston voor haar ontblote lichaam in de film 'The break-up'. De beste bilpartij was volgens de website van actrice Brittany Daniel in 'Rampage'.
Vorig jaar won actrice Carla Gugina de titel voor de mooiste borsten."
Geen idee of de borsten van mevrouw Hayek zijn bijgewerkt, maar ergens is het toch bemoedigend dat een 40-jarige vrouw nog op zo'n titel aanspraak kan maken i.p.v. een sprint-in-'t-veld van amper 20 en voor mij is het een gelegenheid die ik niet voorbij kan en mag laten gaan om dit ook al zo intrigerende aspect van het vrouwenlichaam te bejubelen.
Het is haar van harte gegund, al was het maar voor haar rol in 'Frida', ook al stelt zo'n verkiezing al bij al niets voor.
Geen idee of het woord mammofiel officieel 'bestaat' (alvast niet in Van Dale of 'het groene boekje' gevonden), maar ik vind het niet eens zo slecht gevonden van mezelf. Op een bepaald forum is de term 'tettenzot' uitgegroeid tot een soort geuzennaam en eigenlijk dekt hij ook perfect de lading, maar hij is me iets te plat om vaak te gebruiken. 'Borstengek' lijkt me dan geschikter om mee uit te pakken bij allerlei gelegenheden, maar 'mammofiel' geeft het toch ook een soort, misschien snobistisch, cachet.
Dat dus om de lezer te laten weten dat ik eerder een borsten- dan een billenman ben en daar ook voor uitkom indien de gelegenheid zich ertoe leent.
"Salma Hayek heeft de mooiste borsten
De borsten van Salma Hayek zijn onderscheiden met een prijs. De 40-jarige Mexicaanse filmster heeft de prijs te danken aan een scène in de film 'Ask the dust', waarin haar ontblote boezem is te zien. De website Mrskin.com reikt jaarlijks prijzen uit voor onder meer beste borsten, beste naaktscène en beste billen in een film.
De prijs voor beste naaktscène ging naar Jennifer Aniston voor haar ontblote lichaam in de film 'The break-up'. De beste bilpartij was volgens de website van actrice Brittany Daniel in 'Rampage'.
Vorig jaar won actrice Carla Gugina de titel voor de mooiste borsten."
Geen idee of de borsten van mevrouw Hayek zijn bijgewerkt, maar ergens is het toch bemoedigend dat een 40-jarige vrouw nog op zo'n titel aanspraak kan maken i.p.v. een sprint-in-'t-veld van amper 20 en voor mij is het een gelegenheid die ik niet voorbij kan en mag laten gaan om dit ook al zo intrigerende aspect van het vrouwenlichaam te bejubelen.
Het is haar van harte gegund, al was het maar voor haar rol in 'Frida', ook al stelt zo'n verkiezing al bij al niets voor.
Geen idee of het woord mammofiel officieel 'bestaat' (alvast niet in Van Dale of 'het groene boekje' gevonden), maar ik vind het niet eens zo slecht gevonden van mezelf. Op een bepaald forum is de term 'tettenzot' uitgegroeid tot een soort geuzennaam en eigenlijk dekt hij ook perfect de lading, maar hij is me iets te plat om vaak te gebruiken. 'Borstengek' lijkt me dan geschikter om mee uit te pakken bij allerlei gelegenheden, maar 'mammofiel' geeft het toch ook een soort, misschien snobistisch, cachet.
Dat dus om de lezer te laten weten dat ik eerder een borsten- dan een billenman ben en daar ook voor uitkom indien de gelegenheid zich ertoe leent.
Quiz
Gisterenavond heb ik nog eens aan een quiz meegedaan. Het was de derde al deze winter en het is alweer goed meegevallen, zowel qua resultaat als qua sfeer.
Plaats van het gebeuren was een school in Aarschot en samen met wat leuke kennissen had ik me ingeschreven om deel te nemen. In totaal waren we met twee ploegen. Wij heetten voor de gelegenheid de 'Quizqueens' en we hebben het er (voor mij althans) boven verwachting van afgebracht : 5de plaats, ex aequo met de ploeg die 4de eindigde op een totaal van ongeveer 40 ploegen. De andere ploeg deed het maar net iets minder goed met een plaats ergens in de middenmoot. Dat kwam ongetwijfeld omdat wij sneller wenden aan de plaatselijke gebruiken en taal.
Voor een keer had ik de plaats van afspraak probleemloos gevonden en na wat keuvelen aan de ingang hebben we ons geïnstalleerd. De akoestiek was niet meteen de beste of anders was het de geluidsinstallatie die niet optimaal werkte, maar soms was het echt lastig om te begrijpen wat men in de micro zei. Ook de foto's bij sommige vragen waren niet van al te beste kwaliteit. In onze ploeg vulden we elkaar goed aan en we hadden zelfs een doorgewinterde, haast semi-professionele kwisster weten te strikken. Ieder droeg zijn steentje er toe bij dat het een aangename avond werd en dat we mee vooraan eindigden.
Ook was ik blij om een aantal bekende gezichten terug te zien en ook om eens mensen te ontmoeten die ik virtueel vaag kende, maar nog nooit in levende lijve had ontmoet, waaronder deze mevrouw . Zelf ben ik eigenlijk helemaal geen sociaal dier, maar het is toch leuk om af en toe (echt regelmatig hoeft voor mij ook niet) sommige personen nog eens weer te zien of beter te leren kennen. Ik kikker er toch wel van op (zie ook een vorig stukje over een avond-nacht uit in Brussel), ook al kennen we elkaar eigenlijk nauwelijks of niet.
Bij mij duurt het doorgaans een tijdje eer ik wat loskom en me in het echt wat meer op m'n gemak begin te voelen, maar met het gezelschap van gisteren is dat stilletjesaan geen probleem meer. Ik zal nog steeds vrij gereserveerd blijven, maar echt wegkruipen en alles vanop een afstand gereserveerd bekijken, is er toch niet meer bij, ook al is er eigenlijk weinig dat me met hen bindt. De meesten hebben elkaar leren kennen op een forum omtrent kinderen en alles wat daar rond hangt. Ik ben daar als buitenstaander (via de partner) verzeild geraakt en ben er intussen wat ingeburgerd of word er toch enigszins geduld.
Maar alles bij elkaar genomen, vind ik het vreemd van mezelf dat ik daar blijf rondhangen. Op een motorforum, akkoord, dat is begrijpelijk en tevens het geval, maar een forum over kinderen ?!? Nog geen twee jaar geleden zou ik het idee als potsierlijk hebben weggewuifd. En toch... Deels komt dat precies (denk ik) omdat ik enkele van de leden al heb ontmoet en dat contact is meestal meegevallen.
Ai, ik ben weer aan het afdwalen.
Bon, na de prijsuitreiking werd er nog wat nagekaart en vervolgens iedereen naar huis. Er was zelfs iemand die helemaal terug naar Gent moest, voorwaar geen sinecure als je weet dat het hard regende en dat de persoon in kwestie blijkbaar niet vaak met de auto rijdt. Petje af !
Ikzelf zonder noemenswaardige problemen met de (groene) motorfiets terug huiswaarts gekeerd, ware het niet dat ik bij het vertrekken een eenrichtingsstraat in de verkeerde richting ben ingereden, dat ik een kruispunt heb overgestoken terwijl het eigenlijk rood was voor mij (er stonden daar op het eind van die eenrichtingstraat gewoon geen lichten die voor mij bestemd waren, eenvoudigweg omdat ik niet verondersteld werd daar in die richting te rijden...). In Aarschot heeft men duidelijk nog geen kaas gegeten van duidelijke signalisatie ! En dan is er die verdomde weg tussen Herselt en Westerlo. Da's nog een overgebleven Romeinse heirbaan denk ik ; in een erbarmelijke staat en dat met een hard afgeveerde motorfiets.
De nacht was overigens weer te kort : rond half twee thuis aangekomen, 20 minuten later gaan slapen in het bed van de oudste die zelf bij zijn mama lag en voor 8 uur weer opgestaan om M. tijdig te kunnen wegdoen naar een studiedag.
Plaats van het gebeuren was een school in Aarschot en samen met wat leuke kennissen had ik me ingeschreven om deel te nemen. In totaal waren we met twee ploegen. Wij heetten voor de gelegenheid de 'Quizqueens' en we hebben het er (voor mij althans) boven verwachting van afgebracht : 5de plaats, ex aequo met de ploeg die 4de eindigde op een totaal van ongeveer 40 ploegen. De andere ploeg deed het maar net iets minder goed met een plaats ergens in de middenmoot. Dat kwam ongetwijfeld omdat wij sneller wenden aan de plaatselijke gebruiken en taal.
Voor een keer had ik de plaats van afspraak probleemloos gevonden en na wat keuvelen aan de ingang hebben we ons geïnstalleerd. De akoestiek was niet meteen de beste of anders was het de geluidsinstallatie die niet optimaal werkte, maar soms was het echt lastig om te begrijpen wat men in de micro zei. Ook de foto's bij sommige vragen waren niet van al te beste kwaliteit. In onze ploeg vulden we elkaar goed aan en we hadden zelfs een doorgewinterde, haast semi-professionele kwisster weten te strikken. Ieder droeg zijn steentje er toe bij dat het een aangename avond werd en dat we mee vooraan eindigden.
Ook was ik blij om een aantal bekende gezichten terug te zien en ook om eens mensen te ontmoeten die ik virtueel vaag kende, maar nog nooit in levende lijve had ontmoet, waaronder deze mevrouw . Zelf ben ik eigenlijk helemaal geen sociaal dier, maar het is toch leuk om af en toe (echt regelmatig hoeft voor mij ook niet) sommige personen nog eens weer te zien of beter te leren kennen. Ik kikker er toch wel van op (zie ook een vorig stukje over een avond-nacht uit in Brussel), ook al kennen we elkaar eigenlijk nauwelijks of niet.
Bij mij duurt het doorgaans een tijdje eer ik wat loskom en me in het echt wat meer op m'n gemak begin te voelen, maar met het gezelschap van gisteren is dat stilletjesaan geen probleem meer. Ik zal nog steeds vrij gereserveerd blijven, maar echt wegkruipen en alles vanop een afstand gereserveerd bekijken, is er toch niet meer bij, ook al is er eigenlijk weinig dat me met hen bindt. De meesten hebben elkaar leren kennen op een forum omtrent kinderen en alles wat daar rond hangt. Ik ben daar als buitenstaander (via de partner) verzeild geraakt en ben er intussen wat ingeburgerd of word er toch enigszins geduld.
Maar alles bij elkaar genomen, vind ik het vreemd van mezelf dat ik daar blijf rondhangen. Op een motorforum, akkoord, dat is begrijpelijk en tevens het geval, maar een forum over kinderen ?!? Nog geen twee jaar geleden zou ik het idee als potsierlijk hebben weggewuifd. En toch... Deels komt dat precies (denk ik) omdat ik enkele van de leden al heb ontmoet en dat contact is meestal meegevallen.
Ai, ik ben weer aan het afdwalen.
Bon, na de prijsuitreiking werd er nog wat nagekaart en vervolgens iedereen naar huis. Er was zelfs iemand die helemaal terug naar Gent moest, voorwaar geen sinecure als je weet dat het hard regende en dat de persoon in kwestie blijkbaar niet vaak met de auto rijdt. Petje af !
Ikzelf zonder noemenswaardige problemen met de (groene) motorfiets terug huiswaarts gekeerd, ware het niet dat ik bij het vertrekken een eenrichtingsstraat in de verkeerde richting ben ingereden, dat ik een kruispunt heb overgestoken terwijl het eigenlijk rood was voor mij (er stonden daar op het eind van die eenrichtingstraat gewoon geen lichten die voor mij bestemd waren, eenvoudigweg omdat ik niet verondersteld werd daar in die richting te rijden...). In Aarschot heeft men duidelijk nog geen kaas gegeten van duidelijke signalisatie ! En dan is er die verdomde weg tussen Herselt en Westerlo. Da's nog een overgebleven Romeinse heirbaan denk ik ; in een erbarmelijke staat en dat met een hard afgeveerde motorfiets.
De nacht was overigens weer te kort : rond half twee thuis aangekomen, 20 minuten later gaan slapen in het bed van de oudste die zelf bij zijn mama lag en voor 8 uur weer opgestaan om M. tijdig te kunnen wegdoen naar een studiedag.
Abonneren op:
Posts (Atom)
