't Is al een hele poos geleden, maar niettemin vind ik het toch de moeite om vlug nog twee cultureel verantwoorde uitjes met M. te vermelden.
Eind maart hadden we nog eens de kans om met 2 naar de bioscoop te gaan, iets wat al ettelijke jaren geleden was. Onze keuze viel op het fel gelauwerde '12 years a slave', waarin men het verhaal vertelt van een vrije zwarte die in het Amerika van de 19de eeuw ontvoerd wordt en alsnog 12 jaar lang een slavenbestaan moet leiden. De film is gebaseerd op een autobiografisch verhaal van Solomon Northup, dat in 1853 verscheen.
Indrukwekkend en soms heel confronterend. Mooi is ook het contrast tussen de vaak fraaie beelden van de omgeving en de bikkelharde, wrede werkelijkheid van de slavernij. Kinderen die van hun ouders worden gescheiden, mensen overgeleverd aan de willekeur en razernij van anderen wegens hun huidskleur, verraad en een uitzichtloos bestaan leven.
Tegenvaller van formaat echter was wat mij betreft de verschijning van Brad Pitt. Aangezien hij een van de producers was, vermoed ik dat hij als deal de rol mocht spelen van de weldoener dankzij wie Northup uiteindelijk vrij kwam en weer naar zijn gezin kon terugkeren. Het zou hem gesierd hebben indien hij eens de rol van booswicht had gespeeld i.p.v. alweer die van edelmoedige held.
Een film die een diepe indruk nalaat en die ik klasseer bij prenten als 'Shindler's List' of 'The Pianist' bijvoorbeeld.
Enkele weken later gingen we dan beide op zondagnamiddag naar de Antwerpse opera voor een voorstelling van 'Lady Macbeth uit het district Mtsensk' van de Russische componist Dmitri Sjostakovitsj. Alweer een evenement waar de toeschouwer niet meteen vrolijk van werd, maar dat ook weer een diepe indruk laat. Dat heeft ook niet enkel te maken met de opera op zich, maar met het lot dat Sjostakovitsj te wachten stond nadat Stalin een voorstelling had bijgewoond : zijn operacarrière werd erdoor gefnuikt.
Het is een grimmig stuk waar nauwelijks enige vreugde te beleven valt. Ik denk niet dat het bekende aria's telt (toch niet ten onzent), maar muzikaal zitten er verschillende mooie stukken in. Het decor voor deze versie was ook nogal troosteloos en dan zeker in het laatste bedrijf, iets wat aansluit bij de thematiek.
Wat interessant is bij de opvoeringen bij de Vlaamse Opera zijn de inleidingen voor het stuk begint. Een kenner geeft dan uitleg over de componist en bij de opera. Daar steekt een liefhebber veel van op en het helpt om alles beter te begrijpen.
Het is leuk om op een zondag rustig wat rond te kuieren als zowat alles gesloten is. Rond het operagebouw zijn er echter nog wat plekken waar je rustig en in een aangenaam kader een koffie of iets dergelijks kunt drinken.
Na het einde van de voorstelling zijn we dan naar het Braziliaans-Mexicaans restaurant Tropicos gegaan om ons daar tegoed te doen aan exotische kost en een caipirinha. Dat restaurant ligt vlakbij de Antwerpse opera, wat dus erg praktisch was. Ons laatste bezoek eraan dateerde van zeker 5 jaar (wellicht meer) tevoren, dus het werd wel tijd om nog eens de sfeer te gaan opsnuiven. Die is nauwelijks of niet veranderd en nu met het WK voetbal zijn ze ook open èn staat er een tv-scherm om de wedstrijden te volgen. We zullen ervan profiteren om er met m'n verjaardag eens naartoe te gaan met de kinderen. Voor R. zijn de examens dan net achter de rug, dus dat treft en die avond speelt bovendien de Seleção. Maar of we dat daar gaan kunnen bekijken is nog lang niet zeker, want anders bestaat de kans dat we niet meer thuisraken...
Posts tonen met het label Muziek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Muziek. Alle posts tonen
zondag 15 juni 2014
maandag 24 februari 2014
Bootsy Collins
Voor het eerst sinds lang speel ik nog eens kort op de bal.
Gisterenavond naar een concert geweest in de Brusselse Ancienne Belgique, waar Bootsy Collins en zijn groep optraden.
Bootsy Collins is al decennia een van de meest gekende basspelers uit de pop/rockmuziek en mee een bepalende figuur geweest in de geschiedenis van de funk. Zo speelde hij samen met grote namen als James Brown en George Clinton (Funkadelic en Parliament) en bepaalde mee de sound en de look van deze groepen. Daarnaast had hij ook nog zijn eigen project/groep Bootsy's Rubber Band. Aangezien ik niet elke dag de kans krijg een levende (muziek)legende aan het werk te zien èn te horen, liet ik me ditmaal deze buitenkans niet ontglippen, temeer daar Bootsy Collins niet vaak in onze contreien langskomt en hij garant staat voor een stevige portie gezonde waanzin. Mensen die deze blog al jaren lezen (bestaan ze, behalve M. dan ?) zullen al wel gemerkt hebben dat ik een zwak heb voor deze muziekvorm en deze artiesten in het bijzonder.
Eind jaren '90 had ik in dezelfde zaal wel al eens een concert van Parliament meegemaakt, maar dat stelde lichtjes teleur of anders was ik niet helemaal in de juiste sfeer.
Gisterenavond werd de band voorafgegaan door een oproep om een bijdrage te overwegen voor Bootsy's project om kinderen een instrument te laten spelen. Young James Brown gaf toen ook enkele seconden lang een staaltje van zijn kunnen. Vervolgens kwamen de muzikanten, zanger(s) en danseressen (in catsuit !) op in een wit pak en sommigen met een astronautenhelm op het hoofd. En toen barstte het feest los, met Bootsy die als 13de en laatste opkwam, zoals gebruikelijk in een extravagant glitterpak en met zijn basgitaar.
Muzikaal gezien, was dit zeker niet het beste concert dat ik de voorbije jaren meemaakte (relatief veel lang uitgesponnen nummers, iets te veel kalmere nummers en ook wat te vaak transities in ritme tussen de liedjes onderling), maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de sfeer die er hing, het charisma van Bootsy en diens enthousiasme en eeuwige lach. Vreemd genoeg kwamen enkele van de hoogtepunten er toen Collins zelf een pauze nam (om zich om te kleden) en de groep aan het werk liet, die dan telkens bijzonder opzwepend te keer ging. Zo brachten ze ook een eigen versie van 'Changes' van Buddy Miles, zoals dat te horen is op 'Band of Gypsys' met Jimi Hendrix. Daarbij lieten de zangeressen zich ook op bijzonder positieve manier opvallen, zowel in vocaal als in ander opzicht.
Op het programma stonden uiteraard heel wat nummers van Bootsy Collins zelf (een oeuvre dat ik nauwelijks ken), maar er waren eveneens liedjes van Parliament te horen en talrijke referenties naar Funkadelic.
Er waren helaas geen echte bisnummers (blijkbaar moeten concerten in de AB tegenwoordig om 10.30 afgelopen zijn), maar naar het einde toe was er toch nog spektakel te beleven, met onder meer een Bootsy Collins die bij wijze van toegift aan het publiek onder zijn 3de gewaad voor de avond een Anderlecht-shirt verborg, waarmee hij het laatste halfuur van de show afwerkte. Een bijzonder gesmaakte geste. Daarnaast begaf hij zich ook nog minutenlang tussen het publiek terwijl de groep voort speelde.
Dit prettig gestoorde zootje mag zeker nog eens ons land aandoen en liefst zo snel mogelijk.
Er zouden veel meer mensen als Bootsy Collins moeten zijn ; een enorm aanstekelijk enthousiasme en goed humeur, met een positieve kijk op het leven en een dienovereenkomstige houding t.o.v. de wereld rondom hem. Een bijzonder genereus persoon.
Wel jammer dat ik de namen van de bandleden nog niet gevonden heb en ook dat er na het concert geen cd's of LP's werden verkocht, enkel maar snuisterijen om aan te trekken (hoeden, T-shirts, ring enz.).
Conclusie : de muziek was soms wat minder, maar de show als geheel was bijzonder geslaagd.
Het heilige vuur brandt nog steeds en ook nog even intens, allen laait het niet meer zo hoog op.
De rest van de avond was de glimlacht niet meer van m'n gezicht te krijgen.
zondag 23 juni 2013
Dead Can Dance
Gisterenavond werden we verwacht in concertzaal Vorst Nationaal.
Enkele maanden geleden had ik namelijk twee tickets gekocht voor een optreden van de groep Dead Can Dance, een groep met een heel apart geluid in de rock- en popwereld en die al rond 1980 werd opgericht door onder meer de enige twee vaste leden van de groep : Lisa Gerard en Brendan Perry.
Blijkbaar leent de naam van de groep tot verwarring. M. wist niet wat ze moest verwachten en haar vader dacht dat het om een death metalgroep ging. Niets is minder waar... Ze maken eerder bezwerende, soms etherische muziek die dicht aanleunt bij wat velen onder noemer 'wereldmuziek' zouden klasseren.
Iets voor 18 uur vertrokken we richting Brussel om daar vlot aan te komen en iets minder vlot een parkeerplaats te vinden in de buurt van de zaal. Maar uiteindelijk kwamen we mooi op tijd aan. Helaas zaten we helemaal achterin ; mogelijk goed voor de akoestiek, maar we hadden niet meteen een goed zicht op muzikanten en hun présence.
Het werd wat mij betreft alvast een mooie ervaring.
Het voorprogramma bestond uit een enkele artiest die bizarre, relatief recent ontworpen instrumenten bespeelde in de vorm van twee op elkaar gezette wokken of schildpadden. Daarnaast had hij ook nog een Libanese tamboerijn bij. Helaas ben ik zijn naam vergeten, mogelijk heeft hij zich zelfs niet voorgesteld.
Rond 21.00 uur was het dan de beurt aan de hoofdact.
In het begin was het wennen aan het volume van de muziek, zeker na de ingetogen muziek van de soloartiest. Toen had ik de indruk dat de balans tussen de muziekinstrumenten en de stemmen van Perry en Gerard niet helemaal goed zat. Maar misschien vergis ik me.
Het concert zal me in alle geval lang bijblijven door de prachtige stem en vocale prestatie van Lisa Gerard : eenvoudigweg kippenvel. Wat mij betreft stal zij toch de show met haar prachtig gezang.
Ik leen hierboven maar een gefilmd fragment van het concert van gisteren, al heb je hier uiteraard niet dezelfde beleving als gisterenavond, maar het geeft een idee. Dank je, LittleQueenbee77.
Daarnaast ook nog een vermelding voor hun mooie lichtshow. Geen bombastisch, hoogtechnologisch gedoe, gewoon mooie lichteffecten.
M. was na afloop minder enthousiast als ik, maar uiteindelijk vond ze het niet erg om mee te zijn geweest (de flamencogroep waar ze bij danst, had diezelfde avond een feestje waar ze ook graag naartoe was geweest).
En intussen kreeg Italië op de Confederations Cup een pandoering van Brazilië.
Enkele maanden geleden had ik namelijk twee tickets gekocht voor een optreden van de groep Dead Can Dance, een groep met een heel apart geluid in de rock- en popwereld en die al rond 1980 werd opgericht door onder meer de enige twee vaste leden van de groep : Lisa Gerard en Brendan Perry.
Blijkbaar leent de naam van de groep tot verwarring. M. wist niet wat ze moest verwachten en haar vader dacht dat het om een death metalgroep ging. Niets is minder waar... Ze maken eerder bezwerende, soms etherische muziek die dicht aanleunt bij wat velen onder noemer 'wereldmuziek' zouden klasseren.
Iets voor 18 uur vertrokken we richting Brussel om daar vlot aan te komen en iets minder vlot een parkeerplaats te vinden in de buurt van de zaal. Maar uiteindelijk kwamen we mooi op tijd aan. Helaas zaten we helemaal achterin ; mogelijk goed voor de akoestiek, maar we hadden niet meteen een goed zicht op muzikanten en hun présence.
Het werd wat mij betreft alvast een mooie ervaring.
Het voorprogramma bestond uit een enkele artiest die bizarre, relatief recent ontworpen instrumenten bespeelde in de vorm van twee op elkaar gezette wokken of schildpadden. Daarnaast had hij ook nog een Libanese tamboerijn bij. Helaas ben ik zijn naam vergeten, mogelijk heeft hij zich zelfs niet voorgesteld.
Rond 21.00 uur was het dan de beurt aan de hoofdact.
In het begin was het wennen aan het volume van de muziek, zeker na de ingetogen muziek van de soloartiest. Toen had ik de indruk dat de balans tussen de muziekinstrumenten en de stemmen van Perry en Gerard niet helemaal goed zat. Maar misschien vergis ik me.
Het concert zal me in alle geval lang bijblijven door de prachtige stem en vocale prestatie van Lisa Gerard : eenvoudigweg kippenvel. Wat mij betreft stal zij toch de show met haar prachtig gezang.
Ik leen hierboven maar een gefilmd fragment van het concert van gisteren, al heb je hier uiteraard niet dezelfde beleving als gisterenavond, maar het geeft een idee. Dank je, LittleQueenbee77.
Daarnaast ook nog een vermelding voor hun mooie lichtshow. Geen bombastisch, hoogtechnologisch gedoe, gewoon mooie lichteffecten.
M. was na afloop minder enthousiast als ik, maar uiteindelijk vond ze het niet erg om mee te zijn geweest (de flamencogroep waar ze bij danst, had diezelfde avond een feestje waar ze ook graag naartoe was geweest).
En intussen kreeg Italië op de Confederations Cup een pandoering van Brazilië.
maandag 31 december 2012
De Toverfluit
Al enkele jaren nam ik me voor om nog eens naar een opera te gaan, maar om verschillende redenen was dat er nog niet van gekomen.
In de jaren '90 had ik er al een paar gezien (een in Praag (een opera van Monteverdi denk ik) met een gecultiveerde meneer in wiens huis ik toen logeerde en eenmaal met M. in de Antwerpse opera waar we naar 'Lohengrin' van Wagner gingen). Maar dat was dus allemaal minstens 15 jaar geleden en ik herinner me er bitter weinig van.
Toen ik merkte dat De Toverfluit van Mozart op het programma van de Vlaamse Opera stond, besloot ik dat dit een mooie gelegenheid zou zijn om nog eens een voorstelling bij te wonen. Ik ken deze opera helemaal niet, dus het zou een ontdekking zijn.
Omdat het zo weinig gebeurt, is het ook genieten van het hele gebeuren rond de opvoering. Dus vorige week zondag, 23 december, vertrokken we met de trein naar Antwerpen (de auto lieten we maar thuis uit vrees voor de grote drukte op een koopzondag), waar we eens aangekomen wat rondwandelden op zoek naar een chocolatier (Günther Watté). Eens die gevonden en voldoende proviand ingeslagen voor de komende maanden, gingen we op ons gemak iets eten op een plek waar M. vroeger af en toe kwam toen ze met haar familie naar Antwerpen ging ('Het theekanneke' of iets dergelijks). Vervolgens wandelden we op ons gemak naar de Opera te gaan die op een boogscheut van het volkse taverne lag.
Eens aangekomen, kocht ik nog snel een programmaboekje en gingen we naar de 2de verdieping waar onze plekken waren. De bodes verzochten ons om toch maar eerst naar de inleiding te gaan luisteren. Zo gezegd zo gedaan, maar er was daar al zoveel volk verzameld dat we er niet meer binnen konden en na een paar minuten keerden we op onze stappen terug. Net op dat moment mocht het publiek de zaal binnen. Gedurende een dik half uur hebben we ons dan maar vergaapt aan de decoratie, het orkest dat zich opwarmde en aan het publiek dat geleidelijk binnen kwam. Toch wel een aparte sfeer heerst er in zo'n cultuurtempel. Daarbij was het ook fijn om enkele gesprekken af te luisteren van mensen die in de buurt zaten en De Toverfluit duidelijk al kenden.
Verrassend om zien was dat ondanks de hoge gemiddelde leeftijd van de toeschouwers, er ook redelijk wat kinderen en jongeren aanwezig waren. Het spreekt toch blijkbaar niet alleen mensen van de 3de leeftijd zoals wij aan, maar trekt eveneens vers bloed aan. Al zullen sommigen wel mee gemoeten hebben van pa en ma.
Het werd uiteindelijk een mooie voorstelling. Al snapten we weinig of niets van de regie, de muziek en de zang maakten veel goed. Enerzijds had ik liever een klassieke voorstelling gehad, met mooie gewaden, grootse, dramatische gebaren en dergelijke, maar anderzijds is het natuurlijk wel fijn om te merken dat opera, een genre dat toch vaak aanzien wordt als conservatief, vastgeroest, saai, ook de mogelijkheid biedt tot innovatie en nieuwe interpretaties van eeuwenoude klassiekers. Of die dan in de smaak vallen, is een andere zaak, maar er blijft ruimte voor vernieuwing. Niet iedereen in het publiek was tevreden met deze versie, zo hoorden we op weg terug naar het station, maar wellicht zou een 'traditionele' uitvoering ook heel wat kritiek gekregen hebben.
Benieuwd wanneer we de volgende keer nog eens naar een opera gaan.
Tot slot wens ik u, lezer, oprecht een fijn 2013 toe. Het ga u goed het komende jaar !
In de jaren '90 had ik er al een paar gezien (een in Praag (een opera van Monteverdi denk ik) met een gecultiveerde meneer in wiens huis ik toen logeerde en eenmaal met M. in de Antwerpse opera waar we naar 'Lohengrin' van Wagner gingen). Maar dat was dus allemaal minstens 15 jaar geleden en ik herinner me er bitter weinig van.
Toen ik merkte dat De Toverfluit van Mozart op het programma van de Vlaamse Opera stond, besloot ik dat dit een mooie gelegenheid zou zijn om nog eens een voorstelling bij te wonen. Ik ken deze opera helemaal niet, dus het zou een ontdekking zijn.
Omdat het zo weinig gebeurt, is het ook genieten van het hele gebeuren rond de opvoering. Dus vorige week zondag, 23 december, vertrokken we met de trein naar Antwerpen (de auto lieten we maar thuis uit vrees voor de grote drukte op een koopzondag), waar we eens aangekomen wat rondwandelden op zoek naar een chocolatier (Günther Watté). Eens die gevonden en voldoende proviand ingeslagen voor de komende maanden, gingen we op ons gemak iets eten op een plek waar M. vroeger af en toe kwam toen ze met haar familie naar Antwerpen ging ('Het theekanneke' of iets dergelijks). Vervolgens wandelden we op ons gemak naar de Opera te gaan die op een boogscheut van het volkse taverne lag.
Eens aangekomen, kocht ik nog snel een programmaboekje en gingen we naar de 2de verdieping waar onze plekken waren. De bodes verzochten ons om toch maar eerst naar de inleiding te gaan luisteren. Zo gezegd zo gedaan, maar er was daar al zoveel volk verzameld dat we er niet meer binnen konden en na een paar minuten keerden we op onze stappen terug. Net op dat moment mocht het publiek de zaal binnen. Gedurende een dik half uur hebben we ons dan maar vergaapt aan de decoratie, het orkest dat zich opwarmde en aan het publiek dat geleidelijk binnen kwam. Toch wel een aparte sfeer heerst er in zo'n cultuurtempel. Daarbij was het ook fijn om enkele gesprekken af te luisteren van mensen die in de buurt zaten en De Toverfluit duidelijk al kenden.
Verrassend om zien was dat ondanks de hoge gemiddelde leeftijd van de toeschouwers, er ook redelijk wat kinderen en jongeren aanwezig waren. Het spreekt toch blijkbaar niet alleen mensen van de 3de leeftijd zoals wij aan, maar trekt eveneens vers bloed aan. Al zullen sommigen wel mee gemoeten hebben van pa en ma.
Het werd uiteindelijk een mooie voorstelling. Al snapten we weinig of niets van de regie, de muziek en de zang maakten veel goed. Enerzijds had ik liever een klassieke voorstelling gehad, met mooie gewaden, grootse, dramatische gebaren en dergelijke, maar anderzijds is het natuurlijk wel fijn om te merken dat opera, een genre dat toch vaak aanzien wordt als conservatief, vastgeroest, saai, ook de mogelijkheid biedt tot innovatie en nieuwe interpretaties van eeuwenoude klassiekers. Of die dan in de smaak vallen, is een andere zaak, maar er blijft ruimte voor vernieuwing. Niet iedereen in het publiek was tevreden met deze versie, zo hoorden we op weg terug naar het station, maar wellicht zou een 'traditionele' uitvoering ook heel wat kritiek gekregen hebben.
Benieuwd wanneer we de volgende keer nog eens naar een opera gaan.
Tot slot wens ik u, lezer, oprecht een fijn 2013 toe. Het ga u goed het komende jaar !
zaterdag 15 december 2012
Amina Alaoui
Zowat een maand geleden was deze zangeres met haar groep voor een concert te gast in het plaatselijk cultureel centrum.
Om allerlei redenen was ik de avond van het concert heel moe en tijdens het eerste en tweede muziekstuk vreesde ik dat ik misschien zou indommelen of op z'n minst zou beginnen knikkebollen, waardoor een groot stuk aan me zou voorbijgaan. Maar dat bleek uiteindelijk onterecht. Na het voor een Westers oor mogelijk wat monotoon begin, evolueerde de set naar
Mevrouw Alaoui en haar kompanen brachten een mooie set en na het buitenkomen had ik niet de indruk een anderhalf à twee uur durend concert te hebben bijgewoond.
Ze brachten een mengeling van Noord-Afrikaanse, Arabische (vermoed ik), Spaanse en Portugese liederen of waarin muzikale invloeden uit die plaatsen/streken met elkaar werden vermengd.
Om allerlei redenen was ik de avond van het concert heel moe en tijdens het eerste en tweede muziekstuk vreesde ik dat ik misschien zou indommelen of op z'n minst zou beginnen knikkebollen, waardoor een groot stuk aan me zou voorbijgaan. Maar dat bleek uiteindelijk onterecht. Na het voor een Westers oor mogelijk wat monotoon begin, evolueerde de set naar
Mevrouw Alaoui en haar kompanen brachten een mooie set en na het buitenkomen had ik niet de indruk een anderhalf à twee uur durend concert te hebben bijgewoond.
Ze brachten een mengeling van Noord-Afrikaanse, Arabische (vermoed ik), Spaanse en Portugese liederen of waarin muzikale invloeden uit die plaatsen/streken met elkaar werden vermengd.
maandag 15 oktober 2012
Met dank aan Ben R.
Hierbij een nummer uit een plaat die ik al ruim 12 jaar geleden heb leren kennen (we woonden toen nog in Brussel, vanwaar we in 2000 helaas zijn verhuisd), met dank aan een toenmalige, boomlange en heel aimabele vriend.
Met hem is het contact helaas vervlogen lijkt het, maar bij wijze van dank toch het onderstaande nummer. Hij was het namelijk die me toen die plaat of cd (weet ik niet goed meer) leende om hem te beluisteren.
Ik had er enkele nummers van opgenomen op cassette en die heel sporadisch nog eens beluisterd, maar regelmatig belande de cassette voor een tijd in de vergeethoek, waar ik er dan af en toe bij wijze van toeval nog eens op stootte.
Toen ik er onlangs nog eens aan terugdacht, vond ik het toch maar tijd om de cd te kopen, voordat ook dat soort dragers definitief verdwijnt en daarmee wellicht het album in kwestie, want interessant zal de digitale verkoop ervan niet zijn. De laatste tijd heb ik wel meer cd's gekocht die ik -soms decennia geleden- had opgenomen op cassette : werken van Warren Zevon, Talking Heads bijvoorbeeld.
Het is een samenwerking tussen twee leden van de baanbrekende groep Can en de basspeler Jah Wobble. Geen idee of dit een vooraf gepland project was of dat Czukay en Liebezeit enerzijds en Wobble anderzijds elkaar toevallig getroffen hebben in een studio om dan enkele nummers op te nemen. Dit alles in het begin van de jaren '80.
Dit is het derde van de plaat "Full Circle" en ik kan er momenteel nauwelijks genoeg van krijgen. Heel repititief, enigszins hypnotiserend maar tegelijk bijzonder sfeervol vind ik.
Met hem is het contact helaas vervlogen lijkt het, maar bij wijze van dank toch het onderstaande nummer. Hij was het namelijk die me toen die plaat of cd (weet ik niet goed meer) leende om hem te beluisteren.
Ik had er enkele nummers van opgenomen op cassette en die heel sporadisch nog eens beluisterd, maar regelmatig belande de cassette voor een tijd in de vergeethoek, waar ik er dan af en toe bij wijze van toeval nog eens op stootte.
Toen ik er onlangs nog eens aan terugdacht, vond ik het toch maar tijd om de cd te kopen, voordat ook dat soort dragers definitief verdwijnt en daarmee wellicht het album in kwestie, want interessant zal de digitale verkoop ervan niet zijn. De laatste tijd heb ik wel meer cd's gekocht die ik -soms decennia geleden- had opgenomen op cassette : werken van Warren Zevon, Talking Heads bijvoorbeeld.
Het is een samenwerking tussen twee leden van de baanbrekende groep Can en de basspeler Jah Wobble. Geen idee of dit een vooraf gepland project was of dat Czukay en Liebezeit enerzijds en Wobble anderzijds elkaar toevallig getroffen hebben in een studio om dan enkele nummers op te nemen. Dit alles in het begin van de jaren '80.
Dit is het derde van de plaat "Full Circle" en ik kan er momenteel nauwelijks genoeg van krijgen. Heel repititief, enigszins hypnotiserend maar tegelijk bijzonder sfeervol vind ik.
zondag 30 september 2012
Niet overtuigd (The Beatles)
In relatief korte tijd (enkele maanden) heb ik twee CD's van The Beatles gekocht, gewoon om te weten wat ik er uiteindelijk van zou vinden en te proberen of ik me er onbevooroordeeld een mening over kon vormen.
Uiteindelijk is dat toch redelijk tegengevallen.
De eerste CD kocht ik op goed geluk bij Media Markt, waar hij relatief goedkoop geprijsd was : 'Abbey Road'. Er staan verschillende mooie songs op (zeker op de eerste 'kant'), maar als geheel kon hij me toch niet helemaal bekoren. Niettemin zal ik hem wellicht nog wel enkele keren beluisteren.
De tweede was 'Revolver' en daarvoor waren mijn verwachtingen toch wat hoger gespannen omdat er deze keer wat opzoekingswerk aan de aankoop vooraf ging. Maar ook hier weer hetzelfde verhaal : een aantal goede songs, maar het volledige album viel me toch tegen.
Dan verkies ik toch het soloalbum van George Harrison 'All things must pass' dat ik eveneens pas kocht. Dat sluit dan beter aan bij mijn muzieksmaak.
Van de twee grote namen die ik in de loop van dit jaar beter leerde kennen en waaraan ik voorheen toch eerder een hekel had wegens de ongebreidelde idolatrie van de fans, namelijk Elvis Presley ('Comeback Spechal' en 'Elvis in Memphis') en The Beatles, gaat mijn voorkeur voorlopig toch duidelijk uit naar de eerste. Misschien evolueert dat nog.
Van The Beatles koop ik vroeg of laat wellicht nog hun dubbele witte, maar daarna is het over en uit wat hen betreft. Meer interesseert me eigenlijk niet.
Uiteindelijk is dat toch redelijk tegengevallen.
De eerste CD kocht ik op goed geluk bij Media Markt, waar hij relatief goedkoop geprijsd was : 'Abbey Road'. Er staan verschillende mooie songs op (zeker op de eerste 'kant'), maar als geheel kon hij me toch niet helemaal bekoren. Niettemin zal ik hem wellicht nog wel enkele keren beluisteren.
De tweede was 'Revolver' en daarvoor waren mijn verwachtingen toch wat hoger gespannen omdat er deze keer wat opzoekingswerk aan de aankoop vooraf ging. Maar ook hier weer hetzelfde verhaal : een aantal goede songs, maar het volledige album viel me toch tegen.
Dan verkies ik toch het soloalbum van George Harrison 'All things must pass' dat ik eveneens pas kocht. Dat sluit dan beter aan bij mijn muzieksmaak.
Van de twee grote namen die ik in de loop van dit jaar beter leerde kennen en waaraan ik voorheen toch eerder een hekel had wegens de ongebreidelde idolatrie van de fans, namelijk Elvis Presley ('Comeback Spechal' en 'Elvis in Memphis') en The Beatles, gaat mijn voorkeur voorlopig toch duidelijk uit naar de eerste. Misschien evolueert dat nog.
Van The Beatles koop ik vroeg of laat wellicht nog hun dubbele witte, maar daarna is het over en uit wat hen betreft. Meer interesseert me eigenlijk niet.
woensdag 22 augustus 2012
Gal Costa
Vrijdag, op weg naar Koksijde, in de wagen dit mooie stukje muziek van de Braziliaanse zangeres Gal Costa herontdekt nadat het al heel lang geleden was dat ik het nog had gehoord.
Wat een mooie lach ook, naast haar prachtige stem...
Het liedje gaat volgens mij over een man die zijn pleziertje gehad heeft bij zijn vriendin/minnares en allerlei excuses gebruikt om nadien terug naar huis te gaan. Daarom wil hij de trein van elf uur halen.
Maar ik ben nogal slecht in tekstexegese...
Voor wie een studioversie wil beluisteren, er zijn er beschikbaar via youtube.
Lezers die zich willen verdiepen in Braziliaanse muziek kan ik de collectie 'Minha Historia' aanraden. Elke cd is een compilatie van het werk van een bepaalde artiest en biedt een vrij goed overzicht van de carrière van de persoon of groep in kwestie. Helaas zijn ze moeilijk vindbaar.
Als uitsmijter nog een ode aan Brazilië
Wat een mooie lach ook, naast haar prachtige stem...
Het liedje gaat volgens mij over een man die zijn pleziertje gehad heeft bij zijn vriendin/minnares en allerlei excuses gebruikt om nadien terug naar huis te gaan. Daarom wil hij de trein van elf uur halen.
Maar ik ben nogal slecht in tekstexegese...
Voor wie een studioversie wil beluisteren, er zijn er beschikbaar via youtube.
Lezers die zich willen verdiepen in Braziliaanse muziek kan ik de collectie 'Minha Historia' aanraden. Elke cd is een compilatie van het werk van een bepaalde artiest en biedt een vrij goed overzicht van de carrière van de persoon of groep in kwestie. Helaas zijn ze moeilijk vindbaar.
Als uitsmijter nog een ode aan Brazilië
Fijn weerhoren
Een dikke week geleden hadden M. en ik, maar toch vooral M., afspraak met een bekende Canadese zanger die we bijna 4 jaar geleden in Vorst Nationaal al eens aan het werk hadden gezien en, vooral, gehoord : Leonard Cohen.
Dat eerste concert herinner ik me als heel mooi.
Ditmaal vond het concert plaats op het Sint-Pieterplein in Gent. Het was het tweede in een reeks van vier of vijf die hij op die plek gaf.
Ondanks aanschuiven op de ring rond Antwerpen en die rond Gent kwamen we toch ruim op tijd aan. Gelukkig koos ik er wel voor om meteen richting stadscentrum te rijden i.p.v. de suggestie van de organisatie te volgen en de auto te parkeren bij Flanders Expo. Nu kwamen we zonder aanschuiven aan bij parking Zuid, waar we meteen plaats vonden en vanwaar we makkelijk te voet naar het plein in kwestie konden.
Op weg daar naartoe zagen we meteen dat het niet eenvoudig zou worden om in de buurt nog iets te eten voordat het concert zou beginnen. Dus dan maar gewoon ter plekke een veel te dure lamsburger (of kipburger) verorberd en naar ons plaatsje gegaan.
Voor het begin van het concert nog wel een personaliteit gezien : Jan Peumans (met vermoedelijk zijn echtgenote).
Zowat om 20.00 uur stipt kwam de heer Cohen dan het podium haast opgelopen. Er schuilt nog verrassend veel vitaliteit in die bejaarde.
En vervolgens hield hij bijna 4 uur lang een publiek van verschillende duizenden toehoorders in de ban.
Zelf heb ik er ook wel van genoten, maar het kwam minder indrukwekkend op mij als 4 jaar geleden, wellicht ook omdat ik zijn nieuwe cd nog niet echt had beluisterd. Daarnaast was toch duidelijk dat zijn stem hem af en toe in de steek liet. De ingrediënten van zijn shows zijn intussen genoegzaam bekend, dus erg veel verrassends of spontaans viel er niet te beleven. Bovendien was het plein op zich niet bepaald mooi en vooral het eerste gedeelte had wat mij betreft toch wat te lijden onder het feit dat het concert (om begrijpelijke redenen) niet in een relatief kleine zaal plaatsvond. Later, toen het donker geworden was, viel dit veel minder op. En waarschijnlijk had het ook wat met onze zitplaatsen te maken, al hebben we niet gemist van wat zich op het podium afspeelde.
Cohen was niet alleen genereus t.o.v. zijn publiek, hij liet ook de muzikanten en (achtergrond)zangeressen ruim aan bod komen.
Enfin, het was een geslaagde avond en vooral M. heeft ervan genoten. Ik had, zeker voor de pauze, wat meer moeite om in de juiste stemming te geraken.
Dat eerste concert herinner ik me als heel mooi.
Ditmaal vond het concert plaats op het Sint-Pieterplein in Gent. Het was het tweede in een reeks van vier of vijf die hij op die plek gaf.
Ondanks aanschuiven op de ring rond Antwerpen en die rond Gent kwamen we toch ruim op tijd aan. Gelukkig koos ik er wel voor om meteen richting stadscentrum te rijden i.p.v. de suggestie van de organisatie te volgen en de auto te parkeren bij Flanders Expo. Nu kwamen we zonder aanschuiven aan bij parking Zuid, waar we meteen plaats vonden en vanwaar we makkelijk te voet naar het plein in kwestie konden.
Op weg daar naartoe zagen we meteen dat het niet eenvoudig zou worden om in de buurt nog iets te eten voordat het concert zou beginnen. Dus dan maar gewoon ter plekke een veel te dure lamsburger (of kipburger) verorberd en naar ons plaatsje gegaan.
Voor het begin van het concert nog wel een personaliteit gezien : Jan Peumans (met vermoedelijk zijn echtgenote).
Zowat om 20.00 uur stipt kwam de heer Cohen dan het podium haast opgelopen. Er schuilt nog verrassend veel vitaliteit in die bejaarde.
En vervolgens hield hij bijna 4 uur lang een publiek van verschillende duizenden toehoorders in de ban.
Zelf heb ik er ook wel van genoten, maar het kwam minder indrukwekkend op mij als 4 jaar geleden, wellicht ook omdat ik zijn nieuwe cd nog niet echt had beluisterd. Daarnaast was toch duidelijk dat zijn stem hem af en toe in de steek liet. De ingrediënten van zijn shows zijn intussen genoegzaam bekend, dus erg veel verrassends of spontaans viel er niet te beleven. Bovendien was het plein op zich niet bepaald mooi en vooral het eerste gedeelte had wat mij betreft toch wat te lijden onder het feit dat het concert (om begrijpelijke redenen) niet in een relatief kleine zaal plaatsvond. Later, toen het donker geworden was, viel dit veel minder op. En waarschijnlijk had het ook wat met onze zitplaatsen te maken, al hebben we niet gemist van wat zich op het podium afspeelde.
Cohen was niet alleen genereus t.o.v. zijn publiek, hij liet ook de muzikanten en (achtergrond)zangeressen ruim aan bod komen.
Enfin, het was een geslaagde avond en vooral M. heeft ervan genoten. Ik had, zeker voor de pauze, wat meer moeite om in de juiste stemming te geraken.
woensdag 15 augustus 2012
Miskoop
Maandag besloot ik tijdens m'n middagpauze nog maar eens naar Caroline te gaan.
Caroline is een 'platenwinkel', voorlopig nog gevestigd in de wat groezelige St-Honorégalerij in hartje Brussel.
Het is bij mijn weten binnen de vijfhoek ook de enig overblijvende onafhankelijke zaak waar je cd's of vinylplaten kunt kopen. De rest zijn Media Markts, Free Record Shops en tutti quanti.
Caroline heeft samen met de andere handelszaken in de galerij een paar maanden geleden het bericht gekregen dat ze moeten opkrassen. Het huurcontract wordt niet verlengd.
Om te weten hoe ze ervoor stonden ging ik maandag eens poolshoogte nemen, denkend dat ze reeds in september hun winkelruimte moesten verlaten.
Bleek het 'pas' in oktober te zijn, wat ze dus nog anderhalve maand respijt geeft. Er is nog geen geschikte plek gevonden om de zaak voort te zetten en de zoektocht verloopt moeizaam. De uitbater wil per se in het centrum blijven omdat de winkel zo bereikbaar blijft voor de occasionele bezoeker die tijdens zijn middagpauze eens binnenspringt en die voor een groot deel van de omzet zorgt.
Hopelijk vinden ze alsnog een oplossing, want het zou doodjammer zijn als deze speciaalzaak (de zoveelste) moet verdwijnen door de wensdromen van een sakkerse projectontwikkelaar.
Omdat ik er dan toch was, heb ik maar van de gelegenheid geprofiteerd om enkele afgeprijsde cd's te kopen. Twee daarvan waren van de Britse jaren '80-band Talk Talk : 'The Colour of Spring' en 'The Party's over'. En die laatste was een vergissing.
Ik was namelijk op zoek naar de laatste cd die ze hadden opgenomen, maar kende er de titel niet van. Daarom ging ik ervan uit dat het wel 'The Party's over' zou zijn, temeer omdat de enige datums die vermeld waren van de jaren '90 of '00 waren. Blijkt dat dit hun debuutalbum was, waarin ze nog op zoek waren naar een geluid en die dateert uit het begin van de jaren '80, met navenant elektrogeluid.
Als Mark Hollis en zijn companen dezelfde muziek hadden blijven maken als op hun eerste twee LP's, dan zouden ze geëindigd zijn als oninteressante voetnoten à la Heaven 17, ABC of OMD, die wel enkele hits scoorden ('It's my life' en 'Such a shame' blijven voor mensen van mijn generatie fijne nummers, maar anderen zeggen ze vrij weinig denk ik), maar voor de rest weinig of niets artistieks betekenden.
Vanaf hun 3de ('The Colour of Spring')gooiden ze het evenwel over een andere boeg om met hun 4de (Spirit of Eden) commerciële zelfmoord te plegen door radicaal andere muziek op te nemen. Dat album en de opvolger worden door critici intussen als klassiekers beschouwd, maar het grote publiek lustte er geen pap van.
De 5de en laatste studioplaat (diegene die ik eigenlijk zocht zonder de titel te kennen, 'Laughing Stock) sloot hun muziekcarrière begin jaren '90 definitief af (een comeback is wel bijzonder weinig waarschijnlijk).
En wie 'The Party's Over' wenst, mag het gratis komen afhalen. Twee beluisteringen volstaan eigenlijk wel wat mij betreft.
zondag 12 augustus 2012
BSF
Vanavond blijf ik gewoon thuis.
Ondanks het feit dat er in Brussel 3 acts zijn, waarvoor ik eigenlijk best uit m'n luie zetel zou willen/moeten komen, al was het maar om ze eens in m'n leven aan het werk te horen en zien.
Dat in het kader van het muziekfestival Brussels Summer Festival.
Wie treedt er dan wel op ?
Als eerste The Stranglers, gevolgd door de overblijvende helft van Les Ritas Mitsouko, namelijk Catherine Ringer en als afsluiter Iggy & The Stooges.
Iggy heb ik solo al enkele malen gezien, maar nog niet met zijn companen van weleer.
Alhoewel... Dave Alexander en Ron Asheton zijn niet meer van de partij, wegens allebei overleden (Ron pas enkele jaren geleden). Maar toch, Scott Asheton en James Williamson zullen wellicht toch het beste van zichzelf geven en het gebeuren vanavond zo op een waardige wijze mee afsluiten.
En enkele dagen geleden heb ik op de Lokerse Feesten naar verluidt een magistraal concert gemist van The Beach Boys. Maar dat 'magistrale' moet misschien met een korrel zout worden genomen, want de journalist van dienst was Bart Steenhout en met die mens heb ik toch al verschillende slechte ervaringen gehad (althans, met zijn recensies).
Zonde.
Ondanks het feit dat er in Brussel 3 acts zijn, waarvoor ik eigenlijk best uit m'n luie zetel zou willen/moeten komen, al was het maar om ze eens in m'n leven aan het werk te horen en zien.
Dat in het kader van het muziekfestival Brussels Summer Festival.
Wie treedt er dan wel op ?
Als eerste The Stranglers, gevolgd door de overblijvende helft van Les Ritas Mitsouko, namelijk Catherine Ringer en als afsluiter Iggy & The Stooges.
Iggy heb ik solo al enkele malen gezien, maar nog niet met zijn companen van weleer.
Alhoewel... Dave Alexander en Ron Asheton zijn niet meer van de partij, wegens allebei overleden (Ron pas enkele jaren geleden). Maar toch, Scott Asheton en James Williamson zullen wellicht toch het beste van zichzelf geven en het gebeuren vanavond zo op een waardige wijze mee afsluiten.
En enkele dagen geleden heb ik op de Lokerse Feesten naar verluidt een magistraal concert gemist van The Beach Boys. Maar dat 'magistrale' moet misschien met een korrel zout worden genomen, want de journalist van dienst was Bart Steenhout en met die mens heb ik toch al verschillende slechte ervaringen gehad (althans, met zijn recensies).
Zonde.
dinsdag 1 mei 2012
zondag 1 april 2012
Change of the century
De laatste tijd koop ik af en toe weer wat meer jazzmuziek, daarbij geholpen door de keten Media Markt, waar er regelmatig cd's te koop staan tegen 4 euro of wat meer.
M'n muzikale nieuwsgierigheid heeft op die manier financieel alvast geen nefaste gevolgen.
De laatste dergelijke aankopen dateren alweer van een maand geleden en toen heb ik eindelijk ook eens een cd van Ornette Coleman gekocht (voor 6,5 euro). Ik kende hem al jaren van reputatie maar had nog nooit echt naar een van zijn nummers geluisterd.
Dat is sinds kort dus veranderd en ik begrijp nu beter waarom zijn muziek door sommigen met afgrijzen werd onthaald. Deze plaat nam hij in 1959 op en bracht het een jaar later uit. Vergeleken met andere jazz uit die periode die ik in huis heb, klinkt dit inderdaad, euhm, apart. Ik vermoed dat het zowat hetzelfde effect moet hebben gehad op de jazzwereld als de twaalftoonsmuziek van Schönberg op de klassieke muziek.
De plaat vraagt enige gewenning, maar voor een oor uit 2012 blijkt het niet zo moeilijk om de muziek te waarderen. Maar dat is ruim 50 jaar nadat ze werd uitgebracht. Toen gingen er wel degelijk schokgolven door de jazz.
Ook de naam van het album toont aan dat Coleman voldoende branie, zelfbewustzijn en stoutmoedigheid had (of was het arrogantie of gewoon humor ?).
Hierbij ter illustratie het eerste nummer uit het album : Ramblin
M'n muzikale nieuwsgierigheid heeft op die manier financieel alvast geen nefaste gevolgen.
De laatste dergelijke aankopen dateren alweer van een maand geleden en toen heb ik eindelijk ook eens een cd van Ornette Coleman gekocht (voor 6,5 euro). Ik kende hem al jaren van reputatie maar had nog nooit echt naar een van zijn nummers geluisterd.
Dat is sinds kort dus veranderd en ik begrijp nu beter waarom zijn muziek door sommigen met afgrijzen werd onthaald. Deze plaat nam hij in 1959 op en bracht het een jaar later uit. Vergeleken met andere jazz uit die periode die ik in huis heb, klinkt dit inderdaad, euhm, apart. Ik vermoed dat het zowat hetzelfde effect moet hebben gehad op de jazzwereld als de twaalftoonsmuziek van Schönberg op de klassieke muziek.
De plaat vraagt enige gewenning, maar voor een oor uit 2012 blijkt het niet zo moeilijk om de muziek te waarderen. Maar dat is ruim 50 jaar nadat ze werd uitgebracht. Toen gingen er wel degelijk schokgolven door de jazz.
Ook de naam van het album toont aan dat Coleman voldoende branie, zelfbewustzijn en stoutmoedigheid had (of was het arrogantie of gewoon humor ?).
Hierbij ter illustratie het eerste nummer uit het album : Ramblin
vrijdag 30 maart 2012
Wat ongelukkige uitdrukking
Vandaag in de krant van gisteren een interview gelezen met Amadou en Mariam, twee blinde Malinese muzikanten/zangers.
Staat er ergens in de tekst dat ze "in de jaren '80 [...] veel zwarte sneeuw [hebben] gezien"...
In deze context niet zo'n geslaagde vertaling.
Staat er ergens in de tekst dat ze "in de jaren '80 [...] veel zwarte sneeuw [hebben] gezien"...
In deze context niet zo'n geslaagde vertaling.
zondag 11 maart 2012
Abbey Road
Vrijdag heb ik een grote stap gezet in mijn muzikaal parcours.
Ik kocht namelijk m'n eerste Beatles-album ooit...
Vele jaren lang heb ik deze groep opzettelijk genegeerd. Uiteraard kende ik wel heel wat hits, maar nooit of te nimmer heb ik nummers echt serieus beluisterd, eenvoudigweg omdat ik het kotsbeu was/ben met de bewering om de oren geslagen te worden dat het de beste groep aller tijden was/is en dat ze alleen maar fantastische nummers gemaakt hebben.
Dus uit pure balorigheid ging ik daar tegenin en weigerde simpelweg te erkennen dat er mogelijk toch songs waren die de moeite konden zijn. Net zo kinderachtig als de pure idolatrie van zovelen t.o.v. deze groep.
Stilletjesaan groeide dan toch het besef dat het tijd was om wat opener van geest te staan tegenover deze groep en dat ik ten minste moest proberen om de muziek te beoordelen op zijn merites, los van alle gedoe errond, los van het feit dat het The Beatles waren die ze gemaakt hadden. Hierin werd ik, zonder dat ze het wist, wat op weg geholpen door M. en ik moet ook RD bedanken voor zijn advies.
Vrijdag struinde ik dan wat rond in de Media Markt in de Brusselse Nieuwstraat en uit nieuwsgierigheid ging ik dus eens kijken wat er van The Beatles beschikbaar was, hopende dat ik de plaat 'Revolver' zou vinden tegen een redelijke prijs.
Wat ik zeker wilde vermijden was een LP uit hun beginperiode. Niemendalletjes als 'Love me do' of 'She loves you' interesseren me niet. Uiteindelijk koos ik op goed geluk voor 'Abbey Road' (aangezien 'Revolver' ontbrak), mede door 'Here comes the sun' dat erop staat, geschreven door George Harrison, die als underdog tussen de heren Lennon en McCartney mijn natuurlijk sympathie had. Achteraf las ik dat dit de laatste LP was die het viertal opgenomen heeft ; hun zwanezang dus.
Vanmorgen haalde ik dan diep adem en haalde de plastic verpakking van de cd om hem te beluisteren. Wel, de eerste (weliswaar oppervlakkige) beluistering was geen onverdeeld succes. Er staan onmiskenbaar mooie nummers op (Something bijvoorbeeld of Here comes...), maar wat mij betreft ook een handvol die me een stuk minder bekoorden en voorlopig vind ik het dus zeker nog geen absoluut meesterwerk.
Een gelijkaardige evolutie heb ik sinds kort doorgemaakt voor wat betreft de muziek van Elvis Presley. Begin januari waren M. en ik uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van RD en daar hoorden we onder meer enkele opnames van The King. Ik was er toch danig van onder de indruk, in die mate zelfs dat ik een paar weken geleden toch maar een dubbel-cd gekocht heb met de opnames die gemaakt werden in Memphis, na zijn comeback in 1968.
En eergisteren hoorde ik dan op de radio een ander nummer van hem waarvan ik toch ook onder de indruk was.
Bij deze dus : Guitar Man
Ik kocht namelijk m'n eerste Beatles-album ooit...
Vele jaren lang heb ik deze groep opzettelijk genegeerd. Uiteraard kende ik wel heel wat hits, maar nooit of te nimmer heb ik nummers echt serieus beluisterd, eenvoudigweg omdat ik het kotsbeu was/ben met de bewering om de oren geslagen te worden dat het de beste groep aller tijden was/is en dat ze alleen maar fantastische nummers gemaakt hebben.
Dus uit pure balorigheid ging ik daar tegenin en weigerde simpelweg te erkennen dat er mogelijk toch songs waren die de moeite konden zijn. Net zo kinderachtig als de pure idolatrie van zovelen t.o.v. deze groep.
Stilletjesaan groeide dan toch het besef dat het tijd was om wat opener van geest te staan tegenover deze groep en dat ik ten minste moest proberen om de muziek te beoordelen op zijn merites, los van alle gedoe errond, los van het feit dat het The Beatles waren die ze gemaakt hadden. Hierin werd ik, zonder dat ze het wist, wat op weg geholpen door M. en ik moet ook RD bedanken voor zijn advies.
Vrijdag struinde ik dan wat rond in de Media Markt in de Brusselse Nieuwstraat en uit nieuwsgierigheid ging ik dus eens kijken wat er van The Beatles beschikbaar was, hopende dat ik de plaat 'Revolver' zou vinden tegen een redelijke prijs.
Wat ik zeker wilde vermijden was een LP uit hun beginperiode. Niemendalletjes als 'Love me do' of 'She loves you' interesseren me niet. Uiteindelijk koos ik op goed geluk voor 'Abbey Road' (aangezien 'Revolver' ontbrak), mede door 'Here comes the sun' dat erop staat, geschreven door George Harrison, die als underdog tussen de heren Lennon en McCartney mijn natuurlijk sympathie had. Achteraf las ik dat dit de laatste LP was die het viertal opgenomen heeft ; hun zwanezang dus.
Vanmorgen haalde ik dan diep adem en haalde de plastic verpakking van de cd om hem te beluisteren. Wel, de eerste (weliswaar oppervlakkige) beluistering was geen onverdeeld succes. Er staan onmiskenbaar mooie nummers op (Something bijvoorbeeld of Here comes...), maar wat mij betreft ook een handvol die me een stuk minder bekoorden en voorlopig vind ik het dus zeker nog geen absoluut meesterwerk.
Een gelijkaardige evolutie heb ik sinds kort doorgemaakt voor wat betreft de muziek van Elvis Presley. Begin januari waren M. en ik uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van RD en daar hoorden we onder meer enkele opnames van The King. Ik was er toch danig van onder de indruk, in die mate zelfs dat ik een paar weken geleden toch maar een dubbel-cd gekocht heb met de opnames die gemaakt werden in Memphis, na zijn comeback in 1968.
En eergisteren hoorde ik dan op de radio een ander nummer van hem waarvan ik toch ook onder de indruk was.
Bij deze dus : Guitar Man
zondag 4 maart 2012
Gorillaz
Een groep die ik vorig jaar pas voor het eerst bewust ging beluisteren.
Jaren geleden werd m'n nieuwsgierigheid gewekt door een mede treinreiziger van ongeveer mijn leeftijd die rondliep met een T-shirt van Gorillaz met een afbeelding van Godzilla (de Japanse, niet de onnozele Amerikaanse creatie).
Ik moet toegeven dat ik meteen verkocht was toen ik in juni 2011 hun eerste cd kocht toen die in Fnac voor 6 euro of zoiets in promotie was.
En hierbij een voorbeeld waarin ik een verwijzing zie naar 'White light/white heat' van The Velvet Underground.
Het hele concept achter de naam boeit me ook wel, al heb ik het nog niet helemaal doorgrond. In alle geval lijkt het me een geslaagd multimediaal project. De luisteraar beschikt het best ook over een serieuze culturele bagage om alle referenties te snappen (ik dus nog niet).
Hier nog een song uit hun debuut :
En tot slot een subtieler nummer, ingezongen door Ibrahim Ferrer :
Jaren geleden werd m'n nieuwsgierigheid gewekt door een mede treinreiziger van ongeveer mijn leeftijd die rondliep met een T-shirt van Gorillaz met een afbeelding van Godzilla (de Japanse, niet de onnozele Amerikaanse creatie).
Ik moet toegeven dat ik meteen verkocht was toen ik in juni 2011 hun eerste cd kocht toen die in Fnac voor 6 euro of zoiets in promotie was.
En hierbij een voorbeeld waarin ik een verwijzing zie naar 'White light/white heat' van The Velvet Underground.
Het hele concept achter de naam boeit me ook wel, al heb ik het nog niet helemaal doorgrond. In alle geval lijkt het me een geslaagd multimediaal project. De luisteraar beschikt het best ook over een serieuze culturele bagage om alle referenties te snappen (ik dus nog niet).
Hier nog een song uit hun debuut :
En tot slot een subtieler nummer, ingezongen door Ibrahim Ferrer :
Sharon Jones & The Dap-Kings
Een tiental dagen geleden (op 23 februari om precies te zijn) stond in de Ancienne Belgique het concert van soulzangeres Sharon Jones met haar begeleidingsgroep The Dap-Kings geprogrammeerd.
Door PC's enthousiasme liet ik me eerder overtuigen om het concert bij te wonen en kocht ik een ticket aan de balie van de AB. Zo kreeg ik i.p.v. een lullig A4'tje (wat iedereen had die via het internet had besteld) nog een echt ticket, wat toch een fijner souvenir is.
De avond zelf bleef ik dus in Brussel, wat betekende dat ik daar ook bleef eten. Zoals gebruikelijk wandelde ik naar de buurt van de Beurs waarrond zich de Aziatische restaurantwijk bevindt. Omdat ik niet zo heel veel geld te besteden had, koos ik voor het eerst in 10 à 15 jaar nog eens voor de Da Kao II, een begrip in studentenmiddens en andere mensen die het niet zo breed hebben : je krijgt er een relatief grote portie voorgeschoteld voor weinig geld en de kaart is vrij uitgebreid. Het wat basic kader en de middelmatige bediening neem je er dan wel bij. Wie goed en relatief veel Aziatisch wil eten voor vrij weinig geld zit daar aan het goede adres. Het restaurant is sinds enkele jaren wel verhuisd van de Dansaertstraat naar de Van Arteveldestraat, een boogscheut verder.
Na m'n maaltijd ging ik dan naar de concertzaal, maar toen ik daar aankwam bleek PC nog maar net bij hem thuis in Sint-Gillis vertrokken. Ik besloot dan maar een ommetje te maken en te zien of RD er toevallig al was. Dat bleek het geval en hij zat zelfs al in de zaal.
Intussen was het voorprogramma al bezig : een man die fijne soulplaatjes draaide.
Na enkele minuten betrad dan de begeleidingsgroep van Sharon Jones, The Dap-Kings, het podium en kon het concert beginnen, zo rond 20.30 uur. Eerst kregen de 2 achtergrondzangeressen de gelegenheid om elk apart te zingen, waarna de kleine, maar bijzonder energieke Sharon Jones te voorschijn kwam.
Het was een geslaagd concert, althans, het gedeelte dat ik heb bijgewoond, want helaas ben ik na 2/3 van het concert vertrokken om de laatste trein naar huis te kunnen nemen. Achteraf heeft zowat iedereen met wie ik het erover had me daarvoor verwijten gemaakt of gezegd dat het onnozel was. Iedereen sliep thuis al (rond middernacht) en 6 uur later moest ik alweer opstaan om opnieuw te gaan werken... Terecht dus dat niemand het goed begreep, temeer daar de rest van het concert volgens de paar aanwezigen die ik ken voortreffelijk was en nog tot 23 uur geduurd heeft, waarna de mensen van de AB haar zijn komen vragen het concert te stoppen. Achteraf zouden Sharon Jones en enkele bandleden nog wat komen drinken zijn en hebben ze nog enkele momenten gedeeld met de overgebleven fans. Ik heb geen reden om aan mijn bronnen te twijfelen, die zich in de loop der jaren als echte groupies zijn gaan gedragen en weten hoe ze een artiest na een concert moeten strikken.
Wat is me dan bijgebleven :
- de goede muziek, die wellicht een goed beeld gaf van hoe het er aan toe ging op concerten van soulartiesten als Otis Redding of Sam & Dave bijvoorbeeld. Of van James Brown. Heel veel sfeer dus.
- Sharon Jones nodigde op een bepaald moment ook een twintigtal vrouwen uit op het poduim om daar wat te dansen. Daarmee had ze het publiek uiteraard nog meer op haar hand.
- de Dap-Kings (overigens ook de muzikanten die te horen zijn op de tweede cd van Amy Winehouse), wat een begeleidingsgroep, met bovendien tijdens dit concert een beeldige bassiste die blijkbaar geen deel uitmaakt van de vaste line up
Wat mindere aspecten wat mij betreft :
- het geluid dat niet altijd even goed was, toch niet waar ik stond, namelijk vooraan in het midden (Sharons stem klonk vaak nauwelijks boven de muziek uit).
- het ritme dat wat mij betreft iets te vaak gebroken werd net toen de groep op stoom begon te komen.
- mijn veel te vroege vertrek, wat het hele concert in m'n achterhoofd speelde en waardoor ik me niet 100% op het gebeuren kon concentreren. Volgende keer dat ze nog eens in de buurt is, ga ik dat proberen goed te maken.
Toch een heel aangename herinnering en ook nog eens wat gedanst, wat toch al relatief lang geleden was.
Voor ik de tram naar het Noodstation nam, kocht ik toch nog maar een LP, ter compensatie van het gedeelte dat ik zou missen. Onderstaande, lukraak gekozen song komt daar uit :
woensdag 11 januari 2012
Fijne ontdekking
...vanmorgen het origineel gehoord van 'Tainted Love', dat we allemaal kennen in de afgezaagde versie van Soft Cell.
Wel, deze versie, de originele, is wat mij betreft stukken beluisterbaarder, met Gloria Jones als zangeres (onbekend voor mij ; let op de prachtige Jaguar E-type die even getoond wordt !).
Wel, deze versie, de originele, is wat mij betreft stukken beluisterbaarder, met Gloria Jones als zangeres (onbekend voor mij ; let op de prachtige Jaguar E-type die even getoond wordt !).
maandag 17 oktober 2011
CW Stoneking
Vrijdag 7 oktober stond er een concert op m'n agenda : CW Stoneking and His Primitive Horn Orchestra in de Brusselse Botanique.
Samen met PC en RD had ik daar afgesproken om deze vreemde eend in de hedendaagse beit te bekijken en te beluisteren.
CW Stoneking is een Australische artiest die al enkele jaren aan de weg timmert, aanvankelijk nauwelijks door iemand opgemerkt. Dankzij een optreden in de show van Jools Holland kreeg hij een grotere bekendheid. Ikzelf leerde hem kennen door een artikel dat in de krant verscheen n.a.v. een optreden in Antwerpen in 2009 of 2010.
Zijn muziek komt nu als anachonistisch over, want ze lijkt recht uit de eerste helft van de 20ste eeuw afkomstig. Het is een mengeling van blues, fanfaremuziek en andere stijlen die ik niet ken.
De avond begon met een zoektocht naar een eetplaats. Dat werd uiteindelijk een of andere kebabzaak op de Haachtsesteenweg. Aangezien ikzelf al gegeten had, hield ik het bij een drankje. En om eens extravagant te doen, bestelde ik maar eens een Turkse specialiteit die ik helemaal niet kende : ayran. Dat witte brouwsel vergt wel enige gewenning voordat je het lekker begint te vinden, of de Turken hebben andere criteria dan wij.
Terug naar de Botanique waren we nog ruim op tijd voor het concert. Dat duurde zowat 70 à 80 minuten schat ik, in een aangename atmosfeer. CW Stoneking was in een goede bui en vertelde aardig wat anecdotes, al was hij niet altijd even verstaanbaar ; het leek soms dat hij een prop in zijn mond had.
Uiteindelijk brachten ze de volledige tweede plaat en verschillende nummers van de eerste. Een aanzienlijk aantal nummers bracht hij solo.
Het was een aangenaam concert en tegelijk konden we ervoor en erna wat bijpraten over onze respectievelijke inzichten in kernfysica.
Voor wie een indruk wil krijgen over de artiest en zijn muziek : The love me or die.
En daarna ging het weer haastig richting Noordstation om de laatste trein naar huis nog te halen.
zondag 9 oktober 2011
Dilemma 2
Deze is het uiteindelijk geworden.
Een Marantz PM6004 en CD6004, die nog maar pas op de markt zijn.
Ontbreken nog : een tuner en eventueel een cassettedeck. Voor dat laatste moet ik maar eens naar een Cash Converters.
Bij verschillende cd's merk ik nu al wel degelijk een hoorbaar verschil. Het geluid is 'warmer', sommige instrumenten zijn plots duidelijk hoorbaar enz.
Nu nog bijpassende luidsprekers kopen die de kwaliteiten van de installatie echt tot hun recht laten komen i.p.v. onze oude huidige exemplaren die niet gemaakt zijn voor deze toestellen.
Een Marantz PM6004 en CD6004, die nog maar pas op de markt zijn.
Ontbreken nog : een tuner en eventueel een cassettedeck. Voor dat laatste moet ik maar eens naar een Cash Converters.
Bij verschillende cd's merk ik nu al wel degelijk een hoorbaar verschil. Het geluid is 'warmer', sommige instrumenten zijn plots duidelijk hoorbaar enz.
Nu nog bijpassende luidsprekers kopen die de kwaliteiten van de installatie echt tot hun recht laten komen i.p.v. onze oude huidige exemplaren die niet gemaakt zijn voor deze toestellen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
