Naast (top)manager kan ik tegenwoordig dus een nieuw scheldwoord toevoegen aan mijn woordenschat : (top)bankier.
We beleven alvast spannende (in verschillende betekenissen van het woord) en woelige tijden. Of het woord "historische" in de mond kan worden genomen, zal pas achteraf, met de nodige afstand, blijken.
Daar waar ik gisteren tijdens de afwas nog enthousiast, tegen beter weten in en onnozel uitriep dat men toch gewoon het hele financiële systeem ineen moest laten storten, volgde later enigszins de ontnuchtering toen ik de econoom Paul De Grauwe bezig hoorde in "Terzake", toch wel iemand met kennis van zaken (in tegenstelling tot ondergetekende).
dinsdag 30 september 2008
maandag 29 september 2008
Fortis
Hmmmm, waar gaan ze die miljarden vinden, net nu het krediet steeds schaarser schijnt te worden ?
Maar misschien moeten we blij zijn met eindelijk (?) eens een doortastend teken van leven van Leterme I (De Crems strapatsen buiten beschouwing gelaten).
Maar misschien moeten we blij zijn met eindelijk (?) eens een doortastend teken van leven van Leterme I (De Crems strapatsen buiten beschouwing gelaten).
zaterdag 27 september 2008
The Omen
Na het tweede deel in de The Omen-trilogie heb ik eergisteren de voorganger nog eens herbekeken, zowat 21 jaar nadat ik hem voor het eerst zag.
Wel, het viel al bij al nog mee en hij was genietbaarder dan de opvolger.
Griezelen was er niet echt bij, maar er waren wel een paar schrikmomenten bij.
Leuk als tussendoortje en het herbekijken toch wel waard.
Wel, het viel al bij al nog mee en hij was genietbaarder dan de opvolger.
Griezelen was er niet echt bij, maar er waren wel een paar schrikmomenten bij.
Leuk als tussendoortje en het herbekijken toch wel waard.
Emmylou Harris
Donderdagavond hebben M. en ik voor het eerst sinds lang nog eens samen een concert bijgewoond : Emmylou Harris in Bozar.
Geen van ons beide was erg vertrouwd met het werk van deze country- en folkster, maar het enthousiasme van vriend R.D. (zelf ook aanwezig, samen met zijn collega's-vrienden P.T. en J-M.M.) werkte aanstekelijk en ik besloot een paar maand geleden om toch maar 2 kaarten te kopen. Wel, we hebben het ons niet beklaagd. Het werd een fijne, maar iets te korte avond.
Eerst kregen we een zekere Kimmie Rhodes met haar groep voorgeschoteld, bestaande uit haar man en zoon. Ze brachten enkele liedjes en mevrouw Rhodes beschikt over een mooie stem, terwijl haar zoon bij wijlen indrukwekkend gitaar speelde.
Daarna was het de beurt aan de hoofdact en tijdens de pauze werden we getracteerd op 'Bop till you drop' van Ry Cooder.
Het concert was zeker niet slecht en persoonlijk schat ik het hoger in dan onze krant (die het 2 op 5 gaf, maar we zijn het wat dat betreft meestal wel oneens), al was het evenwicht tussen haar stem en de muziekinstrumenten helaas vaak zoek en was het eerder een statische bedoening. Ikzelf heb amper 3 nummers herkend die ze speelde, maar ondanks het feit dat haar werk me grotendeels onbekend is, kon ik de rest toch ook smaken. Toch wel een klassedame Emmylou Harris, met een heel mooie stem.
Helaas moesten we voor het einde van het concert reeds vertrekken omdat de laatste trein richting thuisbasis om 22.40 vertrok. Dank u NMBS voor deze dienstverlening, die er in vergelijking met zowat nog een jaar geleden op achteruitgegaan is, want toen was er een uur later wèl nog een trein.
Hierbij het eerste nummer van het concert en een van de 3 die ik herkende : Here I am.
Geen van ons beide was erg vertrouwd met het werk van deze country- en folkster, maar het enthousiasme van vriend R.D. (zelf ook aanwezig, samen met zijn collega's-vrienden P.T. en J-M.M.) werkte aanstekelijk en ik besloot een paar maand geleden om toch maar 2 kaarten te kopen. Wel, we hebben het ons niet beklaagd. Het werd een fijne, maar iets te korte avond.
Eerst kregen we een zekere Kimmie Rhodes met haar groep voorgeschoteld, bestaande uit haar man en zoon. Ze brachten enkele liedjes en mevrouw Rhodes beschikt over een mooie stem, terwijl haar zoon bij wijlen indrukwekkend gitaar speelde.
Daarna was het de beurt aan de hoofdact en tijdens de pauze werden we getracteerd op 'Bop till you drop' van Ry Cooder.
Het concert was zeker niet slecht en persoonlijk schat ik het hoger in dan onze krant (die het 2 op 5 gaf, maar we zijn het wat dat betreft meestal wel oneens), al was het evenwicht tussen haar stem en de muziekinstrumenten helaas vaak zoek en was het eerder een statische bedoening. Ikzelf heb amper 3 nummers herkend die ze speelde, maar ondanks het feit dat haar werk me grotendeels onbekend is, kon ik de rest toch ook smaken. Toch wel een klassedame Emmylou Harris, met een heel mooie stem.
Helaas moesten we voor het einde van het concert reeds vertrekken omdat de laatste trein richting thuisbasis om 22.40 vertrok. Dank u NMBS voor deze dienstverlening, die er in vergelijking met zowat nog een jaar geleden op achteruitgegaan is, want toen was er een uur later wèl nog een trein.
Hierbij het eerste nummer van het concert en een van de 3 die ik herkende : Here I am.
woensdag 24 september 2008
Juliette Gréco
Een grote madam van het Franse chanson.
En hier veel sensueler dan gelijk welke Madonna die half naakt op het podium staat te springen of Vanessa Paradis die naar haar kruis grijpt...
Deshabillez-moi
en haar suggestieve, zwoele, schalkse blikken in dit vrij banale filmpje, moeten vroeger menig man hebben doen dromen !
En hier veel sensueler dan gelijk welke Madonna die half naakt op het podium staat te springen of Vanessa Paradis die naar haar kruis grijpt...
Deshabillez-moi
en haar suggestieve, zwoele, schalkse blikken in dit vrij banale filmpje, moeten vroeger menig man hebben doen dromen !
zondag 21 september 2008
Innervisions
van Stevie Wonder.
Een absolute klassieker waar ik nog steeds met veel plezier en vaak kippenvel naar luister, zoals dus ook deze avond in bad.
Een plaat die bol staat van de funky (indien ik als bleekscheet deze term mag gebruiken) muziek en tegelijk op treffende manier bijtende maatschappijkritisch uit de hoek komt. En daarnaast zijn er ook nog gewoon optimistisch klinkende nummers, zodat de luisteraar niet haastig naar de prozac hoeft te grijpen na een beluistering.
De bijtende maatschappijkritiek komt treffend tot uiting in het prachtige en tegelijk schrijnende Living for the city, waarin Wonder zijn woede uitschreeuwt over de schier uitzichtloze situatie van veel zwarten in de VSA in de jaren '70 en het hen aangedane onrecht, maar het geheel tegelijk in een moeilijk weerstaanbaar melodie en ritme giet. Tekstueel rauwe blues, muzikaal tapt hij dan weer uit een heel ander vaatje.
Don't you worry 'bout a thing is dan weer een mooi voorbeeld van de meer vrolijke kant van deze plaat (vind ik zelf, al lijken meningen daarover niet onverdeeld). Mij lijkt het een soort van geruststelling die de zanger in petto heeft voor een kennis die mogelijk moeilijke tijden tegemoet gaat of doormaakt. Ik zet het hier voor mensen als Morgan, catherine en Pingu die het (soms) bijzonder moeilijk hebben in het leven. Hopelijk kan dit vrolijke, vrij eenvoudige liedje voor een (heel klein beetje) van vreugde zorgen.
'Innervisions' als geheel was ook een hele krachttoer van Wonder ; op heel wat nummers lijkt een hele groep aan het werk, terwijl het eigenlijk Wonder is die alle instrumenten bespeelt (dit is het geval op bijvoorbeeld het epische 'Living for the city'). Persoonlijk verkies ik deze LP van de 4 klassiekers die ik van hem heb en die hij rond deze periode (grofweg 1970 tot 1976) maakte. 'Songs in the key of life' is inderdaad ronduit schitterend, maar het is een dubbelalbum, wat het werk toch iets moeilijker te verteren maakt.
Ook was Wonder er toen al een tijdje in geslaagd om in navolging van iemand als Marvin Gaye zelf volledige artistieke zeggenschap over zijn werk te hebben en te behouden. Berry Gordy, de stichter van Tamla Motown regeerde in de jaren '60 namelijk haast als een despoot over zijn hitfabriek en duldde weinig of geen inspraak.
Ik ben alvast blij dat ik de stap heb durven maken van een draak als 'Ebony and ivory' die hij met slijmerige alien Paul McCartney maakte naar zijn echt waardevol en, durf ik toch wel stellen, vrij tijdloos werk van de jaren '70.
Wat hij in de jaren '60 opgenomen heeft, is voor mij voorlopig nog onontgonnen terrein. Iets voor de komende jaren misschien.
Ik heb overigens ook gelezen dat hij weer op tournee zou gaan. Hopelijk klopt het en doet hij eveneens België aan.
Een absolute klassieker waar ik nog steeds met veel plezier en vaak kippenvel naar luister, zoals dus ook deze avond in bad.
Een plaat die bol staat van de funky (indien ik als bleekscheet deze term mag gebruiken) muziek en tegelijk op treffende manier bijtende maatschappijkritisch uit de hoek komt. En daarnaast zijn er ook nog gewoon optimistisch klinkende nummers, zodat de luisteraar niet haastig naar de prozac hoeft te grijpen na een beluistering.
De bijtende maatschappijkritiek komt treffend tot uiting in het prachtige en tegelijk schrijnende Living for the city, waarin Wonder zijn woede uitschreeuwt over de schier uitzichtloze situatie van veel zwarten in de VSA in de jaren '70 en het hen aangedane onrecht, maar het geheel tegelijk in een moeilijk weerstaanbaar melodie en ritme giet. Tekstueel rauwe blues, muzikaal tapt hij dan weer uit een heel ander vaatje.
Don't you worry 'bout a thing is dan weer een mooi voorbeeld van de meer vrolijke kant van deze plaat (vind ik zelf, al lijken meningen daarover niet onverdeeld). Mij lijkt het een soort van geruststelling die de zanger in petto heeft voor een kennis die mogelijk moeilijke tijden tegemoet gaat of doormaakt. Ik zet het hier voor mensen als Morgan, catherine en Pingu die het (soms) bijzonder moeilijk hebben in het leven. Hopelijk kan dit vrolijke, vrij eenvoudige liedje voor een (heel klein beetje) van vreugde zorgen.
'Innervisions' als geheel was ook een hele krachttoer van Wonder ; op heel wat nummers lijkt een hele groep aan het werk, terwijl het eigenlijk Wonder is die alle instrumenten bespeelt (dit is het geval op bijvoorbeeld het epische 'Living for the city'). Persoonlijk verkies ik deze LP van de 4 klassiekers die ik van hem heb en die hij rond deze periode (grofweg 1970 tot 1976) maakte. 'Songs in the key of life' is inderdaad ronduit schitterend, maar het is een dubbelalbum, wat het werk toch iets moeilijker te verteren maakt.
Ook was Wonder er toen al een tijdje in geslaagd om in navolging van iemand als Marvin Gaye zelf volledige artistieke zeggenschap over zijn werk te hebben en te behouden. Berry Gordy, de stichter van Tamla Motown regeerde in de jaren '60 namelijk haast als een despoot over zijn hitfabriek en duldde weinig of geen inspraak.
Ik ben alvast blij dat ik de stap heb durven maken van een draak als 'Ebony and ivory' die hij met slijmerige alien Paul McCartney maakte naar zijn echt waardevol en, durf ik toch wel stellen, vrij tijdloos werk van de jaren '70.
Wat hij in de jaren '60 opgenomen heeft, is voor mij voorlopig nog onontgonnen terrein. Iets voor de komende jaren misschien.
Ik heb overigens ook gelezen dat hij weer op tournee zou gaan. Hopelijk klopt het en doet hij eveneens België aan.
Gemiste kans
... de discussie tussen Lucas Catherine en Benno Barnard in De Morgen van een tweetal weken terug over de plaats en houding van de islam in onze maatschappij en meer bepaald de hoofddoek.
Wat mogelijk interessant en leerrijk kon worden is uitgelopen op wat moddergooien tussen beide heren. Jammer.
Wat mogelijk interessant en leerrijk kon worden is uitgelopen op wat moddergooien tussen beide heren. Jammer.
zondag 14 september 2008
Solaris
Deze film werd de voorbije week op tv getoond ; wel de recente versie, uit 2002.
Naar aanleiding daarvan stond onder meer dit in onze krant : "Deze remake is overdonderend beter dan het origineel uit 1972."
Geen idee wie de stukjes schrijft bij het tv-programma, maar ik heb alvast vragen bij het beoordelingsvermogen en de toerekeningsvatbaarheid van de persoon in kwestie.
Dat je de nieuwere versie liever ziet dan de oorspronkelijke, daar kan ik inkomen. Het origineel vergt van de kijker een groot uithoudingsvermogen en zeker van de hedendaagse kijker. De filmtaal is namelijk radicaal veranderd t.o.v. 35 jaar geleden en ook toen al was 'Solaris' van Andrei Tarkovsky een buitenbeen en harde noot om kraken.
Los van het feit welke van beide versies nu de betere is, getuigt het oordeel van de schrijver er alvast van dat hij geen cinefiel is en dat hij/zij het schrijven van die stukjes beter aan iemand anders overlaat. Het is niet de eerste keer dat het twijfelachtige oordeel van deze persoon me verbaast en tegelijk m'n wantrouwen aanwakkert. Hoe kan een mens nu nog afgaan op die beknopte 'aankondigingen' als er zo'n blunders in staan.
De opzet van Tarkovsky was vermoedelijk totaal anders dan die van Soderbergh. De films werd ook in radicaal verschillende omstandigheden gemaakt, met heel andere visies en bedoelingen. Het zijn gewoon twee volledig verschillende films die weinig uitstaans met elkaar hebben en eenvoudigweg haast niet te vergelijken zijn.
Beter zou zijn geweest : 'overdonderend anders'...
Naar aanleiding daarvan stond onder meer dit in onze krant : "Deze remake is overdonderend beter dan het origineel uit 1972."
Geen idee wie de stukjes schrijft bij het tv-programma, maar ik heb alvast vragen bij het beoordelingsvermogen en de toerekeningsvatbaarheid van de persoon in kwestie.
Dat je de nieuwere versie liever ziet dan de oorspronkelijke, daar kan ik inkomen. Het origineel vergt van de kijker een groot uithoudingsvermogen en zeker van de hedendaagse kijker. De filmtaal is namelijk radicaal veranderd t.o.v. 35 jaar geleden en ook toen al was 'Solaris' van Andrei Tarkovsky een buitenbeen en harde noot om kraken.
Los van het feit welke van beide versies nu de betere is, getuigt het oordeel van de schrijver er alvast van dat hij geen cinefiel is en dat hij/zij het schrijven van die stukjes beter aan iemand anders overlaat. Het is niet de eerste keer dat het twijfelachtige oordeel van deze persoon me verbaast en tegelijk m'n wantrouwen aanwakkert. Hoe kan een mens nu nog afgaan op die beknopte 'aankondigingen' als er zo'n blunders in staan.
De opzet van Tarkovsky was vermoedelijk totaal anders dan die van Soderbergh. De films werd ook in radicaal verschillende omstandigheden gemaakt, met heel andere visies en bedoelingen. Het zijn gewoon twee volledig verschillende films die weinig uitstaans met elkaar hebben en eenvoudigweg haast niet te vergelijken zijn.
Beter zou zijn geweest : 'overdonderend anders'...
vrijdag 12 september 2008
Doe het zelver
Ja, in en rond huis en tuin knap ik al eens een klusje op, al zal dat vaak niet gebeuren volgens de regels van de kunst.
Maar in recente maanden heb ik ook al heel wat knopen terug aan broeken, pyama of hemden genaaid en een paar gaten dichtgenaaid ! Zeker, lang niet zo stijlvol of gezwind als ervaren naaisters, maar op het eerste zicht mag het resultaat er wel zijn.
Maar zo kan m'n vrouwelijke kant zich ook nog eens uiten.
Maar in recente maanden heb ik ook al heel wat knopen terug aan broeken, pyama of hemden genaaid en een paar gaten dichtgenaaid ! Zeker, lang niet zo stijlvol of gezwind als ervaren naaisters, maar op het eerste zicht mag het resultaat er wel zijn.
Maar zo kan m'n vrouwelijke kant zich ook nog eens uiten.
maandag 8 september 2008
The Allman Brothers Band
Top Gear, ik heb het er hier al eens over gehad. Onze oudste is intussen ook al een enthousiaste kijker geworden, maar niet alleen dat : ook een aandachtig luisteraar, want hij hoort het begin- en einddeuntje zo graag.
Reeds bij de eerste aflevering kwam dat mij licht bekend voor, maar ik kon niet meteen thuisbrengen van wie het origineel was. Na even nadenken wist ik het weer, althans, dat dacht ik : In memory of Elizabeth Reed van The Allman Brothers Band !
Dit weekend nam ik eindelijk de proef op de som en beluisterde de cd waar dat nummer op staat. Wat verbaasd en teleurgesteld stelde ik vast dat ik me had vergist, terwijl ik daarmee nog wou uitpakken om R. te verrassen. Maar toch ; ik was er haast zeker van dat het een liedje van die groep was en snorde meteen een andere cd op die ik ooit (in 1992) had gekocht met de wat kneuterige naam ‘Brothers and sisters’. En van bij de eerste noten van het bewuste nummer dat ik uitkoos wist ik het : dit is het ! En R. was er ook mee in de wolken.
“Jessica” van The Allman Brothers Band.
Vermoedelijk niet hun beste nummer, maar beslist nog beluisterbaar. De groep had een patent op lang uitgesponnen stukken en dit is er een voorbeeld van zonder dat het volgens mij echt begint te vervelen (Mountain Jam, van 33 minuten, is andere koek).
Wat valt er over The Allman Brothers Band te vertellen ? Veel ongetwijfeld, maar ik ben daar bezwaarlijk de geschikte persoon voor. Genoemd naar de twee broers die erin meespeelden, Duane en Greg Allman, waarvan de eerste een heuse gitaarvirtuoos was (ja, nog een), bestaat hij vandaag nog steeds en ging door vele dalen en pieken.
Na een paar goede platen komt hun legendarische ‘At Fillmore East’ uit en kort nadien verongelukt Duane Allman met zijn motorfiets (in 1971). Hij heeft daarnaast mee zijn stempel gedrukt op het sublieme ‘Layla and other assorted love songs’ van Derek and the Dominos. Allmans dochter beweert overigens dat haar vader de persoon was achter de overbekende riff van het nummer ‘Layla’ maar dat Clapton dat nooit openlijk erkend heeft.
Alsof de duivel ermee gemoeid was overlijdt iets meer dan een jaar na Duane Allman de bassist van de groep, Berry Oakley, eveneens na een ongeval met z'n motorfiets op haast dezelfde plaats als Allman. 'Brothers and sisters' is de plaat die uitkwam na deze dramatische gebeurtenis en waar Oakley nog op een paar nummers meespeelt. Daarna gaat het op artistiek vlak toch wel bergaf.
Maar dus ter illustratie van hun muziek het stukje dat nu Top Gear inleidt en dat er best mag wezen en als toetje Duane Allman en Dickey Betts in een gevoelig, intimistisch stukje (het hoeft niet altijd elektrisch-gitarengeweld te zijn).
Andere krachttoeren van Allman zijn makkelijk te vinden op you tube.
Reeds bij de eerste aflevering kwam dat mij licht bekend voor, maar ik kon niet meteen thuisbrengen van wie het origineel was. Na even nadenken wist ik het weer, althans, dat dacht ik : In memory of Elizabeth Reed van The Allman Brothers Band !
Dit weekend nam ik eindelijk de proef op de som en beluisterde de cd waar dat nummer op staat. Wat verbaasd en teleurgesteld stelde ik vast dat ik me had vergist, terwijl ik daarmee nog wou uitpakken om R. te verrassen. Maar toch ; ik was er haast zeker van dat het een liedje van die groep was en snorde meteen een andere cd op die ik ooit (in 1992) had gekocht met de wat kneuterige naam ‘Brothers and sisters’. En van bij de eerste noten van het bewuste nummer dat ik uitkoos wist ik het : dit is het ! En R. was er ook mee in de wolken.
“Jessica” van The Allman Brothers Band.
Vermoedelijk niet hun beste nummer, maar beslist nog beluisterbaar. De groep had een patent op lang uitgesponnen stukken en dit is er een voorbeeld van zonder dat het volgens mij echt begint te vervelen (Mountain Jam, van 33 minuten, is andere koek).
Wat valt er over The Allman Brothers Band te vertellen ? Veel ongetwijfeld, maar ik ben daar bezwaarlijk de geschikte persoon voor. Genoemd naar de twee broers die erin meespeelden, Duane en Greg Allman, waarvan de eerste een heuse gitaarvirtuoos was (ja, nog een), bestaat hij vandaag nog steeds en ging door vele dalen en pieken.
Na een paar goede platen komt hun legendarische ‘At Fillmore East’ uit en kort nadien verongelukt Duane Allman met zijn motorfiets (in 1971). Hij heeft daarnaast mee zijn stempel gedrukt op het sublieme ‘Layla and other assorted love songs’ van Derek and the Dominos. Allmans dochter beweert overigens dat haar vader de persoon was achter de overbekende riff van het nummer ‘Layla’ maar dat Clapton dat nooit openlijk erkend heeft.
Alsof de duivel ermee gemoeid was overlijdt iets meer dan een jaar na Duane Allman de bassist van de groep, Berry Oakley, eveneens na een ongeval met z'n motorfiets op haast dezelfde plaats als Allman. 'Brothers and sisters' is de plaat die uitkwam na deze dramatische gebeurtenis en waar Oakley nog op een paar nummers meespeelt. Daarna gaat het op artistiek vlak toch wel bergaf.
Maar dus ter illustratie van hun muziek het stukje dat nu Top Gear inleidt en dat er best mag wezen en als toetje Duane Allman en Dickey Betts in een gevoelig, intimistisch stukje (het hoeft niet altijd elektrisch-gitarengeweld te zijn).
Andere krachttoeren van Allman zijn makkelijk te vinden op you tube.
zaterdag 6 september 2008
Klassieker
De Lancia 037.
Een rallyauto waarmee het Italiaanse merk van grofweg 1982 tot 1986 vele successen boekte en ook deelnam aan het WK rally. In 1983 veroverde het dankzij dit model overigens de toen nog felbegeerde WK-titel voor constructeurs (in die tijden hechtte men in de rallysport daar meer belang aan dan aan de rijderstitel), dit wel met het nodige geluk, maar ook door het vakmanschap van hun paren Röhl/Geistdörfer enerzijds en Alén/Kivimäki anderzijds (Audi was toen namelijk torenhoog favoriet).
Ik heb dit steeds een prachtige auto gevonden, niet alleen wegens de bijzonder fraaie lijn, maar ook door de fraai Martini-kleuren. Deze wagen is une vraie perle.
En zo leert de lezer nog een ander aspect van mezelf kennen : een van m'n hobby's is namelijk modelbouw. En dit model is op 1/24 gemaakt, een standaardschaal voor auto's. De uitvoering is de wagen van de Finnen Markku Alén en Ilkka Kivimäki zoals hij verscheen in de rally van Monte Carlo in 1983, waar hij 2de eindigde na de andere Lancia 037 van Röhl/Geistdörfer.
Over het uiteindelijk resultaat ben ik redelijk tevreden ook al schort er ook bij dit model op verschillende plaatsen weer het een en ander. Maar niettemin, het had slechter gekund en zelfs zo blijft het een pracht van een wagen.
Bewijsmateriaal
Ter staving van dit bericht, enige foto's voor het onherroepelijk te laat is.
Een foto van een van de twee truien die ik wegdoe. Die droeg ik zeker al in 1993. Vermoedelijk heb ik me onbewust laten beïnvloeden door de grungerage die toen woedde. Maar toegegeven, de jongste jaren heb ik het nog maar weinig aan gehad, wat ook wel zal hebben meegespeeld in m'n beslissing.
En dit hemd dateert van dezelfde periode of is zelfs ouder, want M. wist me daarnet te zeggen dat ik daarmee ben opgedaagd op de trouw van m'n zus, die ook plaatshad in 1992 of 1993. Mogelijk zullen PC, RD en RPT het betreuren dat ik het wegdoe, want tijdens onze meest recente afspraken had ik het blijkbaar ook aan.
Indien een van hen het wil, en de buikjes zijn nog niet te dik, moet hij maar een seintje geven.
Een foto van een van de twee truien die ik wegdoe. Die droeg ik zeker al in 1993. Vermoedelijk heb ik me onbewust laten beïnvloeden door de grungerage die toen woedde. Maar toegegeven, de jongste jaren heb ik het nog maar weinig aan gehad, wat ook wel zal hebben meegespeeld in m'n beslissing.
En dit hemd dateert van dezelfde periode of is zelfs ouder, want M. wist me daarnet te zeggen dat ik daarmee ben opgedaagd op de trouw van m'n zus, die ook plaatshad in 1992 of 1993. Mogelijk zullen PC, RD en RPT het betreuren dat ik het wegdoe, want tijdens onze meest recente afspraken had ik het blijkbaar ook aan.
Indien een van hen het wil, en de buikjes zijn nog niet te dik, moet hij maar een seintje geven.
donderdag 4 september 2008
Memorial Van Damme
Ze gooien er nogal veel geld tegenaan om de wereldtop op de 100 sprint aan het werk te zien.
Als ik het goed begrepen heb, gaat het vooral om 3 mannen die in een onderling duel zullen uitmaken wie nu eigenlijk de snelste is. De andere deelnemers zijn eigenlijk figuranten die meelopen om het deelnemersveld op te vullen.
Niet eens tien seconden zal die loopwedstrijd duren. En daar worden de grote middelen voor uitgetrokken.
Als ik het goed begrepen heb, gaat het vooral om 3 mannen die in een onderling duel zullen uitmaken wie nu eigenlijk de snelste is. De andere deelnemers zijn eigenlijk figuranten die meelopen om het deelnemersveld op te vullen.
Niet eens tien seconden zal die loopwedstrijd duren. En daar worden de grote middelen voor uitgetrokken.
dinsdag 2 september 2008
Vermoedelijk niet echt pedagogisch verantwoord
maar het voorbije weekend was de drang te groot geworden om thuis eens lekker politiek fout te doen. Ik moest en zou mijn kinderen eens laten kennismaken met een andere realiteit dan diegene die ze tot nu toe voorgeschoteld kregen via tv-zenders voor kinderen als Nick Jr. of Cartoon Network.
Het werd tijd om hun horizon wat te verruimen met iets anders dan flauwe verhaaltjes die steeds goed aflopen en met vaak helden in de hoofdrol. Het was tijd voor een parodie, een parodie op een mythe die ze kennen via de Dysney-film 'Tarzan' en het figuurtje 'George of the jungle' : "Tarzoon, la honte de la jungle" (of, naargelang de versie, 'Shame, la honte de la jungle').
Zelf heb ik deze film ooit eens gezien toen hij ergens in de jaren '80 op oudejaarsavond werd getoond op RTBF. Toen een door m'n ouders georganiseerd feestje op z'n einde liep, keken de kinderen wat tv en toevallig op uit. Bij mij werkte de film als puber vooral op de lachspieren, wat uiteraard nog benadrukt werd toen een van de gasten nogal geschokt bleek door het getoonde. De herinnering aan die film is me steeds bijgebleven en niet zo heel lang geleden vond ik hem geheel onverwacht op DVD, vermoedelijk omdat Picha intussen een ander icoon op zijn eigenwijze manier onder handen had genomen : Sneeuwwitje.
Tarzoon dus. Overigens een klassieker in zijn (wellicht heel beperkte) genre, de verwijzingen naar pakweg 'Fritz the cat' liggen altijd op de loer. Niet meteen de meest fijnzinnige of geschikte prent voor kinderen van 5 en 8, maar afgaand op hun reacties wel degelijk een succes. M. vond het het maar een bedenkelijk initiatief, maar de kinderen waren haast door het dolle heen, ook al herkenden ze een heel aantal van de knipogen niet (de loslopende en soms wild rondspuitende penissen bijvoorbeeld of de berg waarin hun hoofdkwartier ligt en die de vorm heeft van een vrouw met gespreide benen), en was de film volledig in het Frans, zonder ondertiteling, heel wat van de visuele grappen begrepen ze wel degelijk. M. verdacht me er ook van dat ik met onze kinderen lachte omdat ze toch de helft niet zouden doorhebben, maar ik was al blij dat ze al de helft min of meer snapten ! En al bij al is het een brave film met leuke vondsten, die enkel moraalridders kan doen stijgeren.
Het verhaal is vrij simpel. Tarzoon, een sukkel en archetype van de antiheld, leeft samen met de nymfomane June en zijn geobsedeerde aap. Op een dag wordt June ontvoerd omdat een of andere kale booswicht jaloers is op haar kapsel. Tarzoon trekt er met zijn aap op uit om haar te redden uit de klauwen van deze heerseres van de onderwereld, wier onderdanen vooral lijken te bestaan uit werk- en soldatenpenissen. Na allerlei omzwervingen en avonturen, komt hij aan op de plaats waar June wordt gevangen gehouden en tracht haar te bevrijden.
Hierbij een kort fragment waarin Tarzoon/Shame door een rasechte ket gered wordt van een wisse dood door enorm vraatzuchtige pygmeeën. Het taalgebruik van de reddende engel is trouwens ook nogal 'speciaal' en zou nu ook heel wat wenkbrauwen doen fronsen.
Het werd tijd om hun horizon wat te verruimen met iets anders dan flauwe verhaaltjes die steeds goed aflopen en met vaak helden in de hoofdrol. Het was tijd voor een parodie, een parodie op een mythe die ze kennen via de Dysney-film 'Tarzan' en het figuurtje 'George of the jungle' : "Tarzoon, la honte de la jungle" (of, naargelang de versie, 'Shame, la honte de la jungle').
Zelf heb ik deze film ooit eens gezien toen hij ergens in de jaren '80 op oudejaarsavond werd getoond op RTBF. Toen een door m'n ouders georganiseerd feestje op z'n einde liep, keken de kinderen wat tv en toevallig op uit. Bij mij werkte de film als puber vooral op de lachspieren, wat uiteraard nog benadrukt werd toen een van de gasten nogal geschokt bleek door het getoonde. De herinnering aan die film is me steeds bijgebleven en niet zo heel lang geleden vond ik hem geheel onverwacht op DVD, vermoedelijk omdat Picha intussen een ander icoon op zijn eigenwijze manier onder handen had genomen : Sneeuwwitje.
Tarzoon dus. Overigens een klassieker in zijn (wellicht heel beperkte) genre, de verwijzingen naar pakweg 'Fritz the cat' liggen altijd op de loer. Niet meteen de meest fijnzinnige of geschikte prent voor kinderen van 5 en 8, maar afgaand op hun reacties wel degelijk een succes. M. vond het het maar een bedenkelijk initiatief, maar de kinderen waren haast door het dolle heen, ook al herkenden ze een heel aantal van de knipogen niet (de loslopende en soms wild rondspuitende penissen bijvoorbeeld of de berg waarin hun hoofdkwartier ligt en die de vorm heeft van een vrouw met gespreide benen), en was de film volledig in het Frans, zonder ondertiteling, heel wat van de visuele grappen begrepen ze wel degelijk. M. verdacht me er ook van dat ik met onze kinderen lachte omdat ze toch de helft niet zouden doorhebben, maar ik was al blij dat ze al de helft min of meer snapten ! En al bij al is het een brave film met leuke vondsten, die enkel moraalridders kan doen stijgeren.
Het verhaal is vrij simpel. Tarzoon, een sukkel en archetype van de antiheld, leeft samen met de nymfomane June en zijn geobsedeerde aap. Op een dag wordt June ontvoerd omdat een of andere kale booswicht jaloers is op haar kapsel. Tarzoon trekt er met zijn aap op uit om haar te redden uit de klauwen van deze heerseres van de onderwereld, wier onderdanen vooral lijken te bestaan uit werk- en soldatenpenissen. Na allerlei omzwervingen en avonturen, komt hij aan op de plaats waar June wordt gevangen gehouden en tracht haar te bevrijden.
Hierbij een kort fragment waarin Tarzoon/Shame door een rasechte ket gered wordt van een wisse dood door enorm vraatzuchtige pygmeeën. Het taalgebruik van de reddende engel is trouwens ook nogal 'speciaal' en zou nu ook heel wat wenkbrauwen doen fronsen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
