Ik merk dat er in steeds meer titels van deze blog verkleinwoorden voorkomen, in die mate dat het irriteert.
Tijd voor verandering.
maandag 30 maart 2009
zondag 29 maart 2009
Uitstapje
Vandaag had ik een trip naar Brussel gepland, want onze voorraad vleeskruiden diende aangevuld en daarvoor moest ik naar de zuidmarkt. Daarna zou ik dan een tentoonstelling bezoeken in het Joods museum van België.
Kwak of Duc, Duc of Kwak ? Dagenlang liep ik al te tobben over welke motor ik zou nemen. Uiteindelijk koos ik voor de meest logische optie : de Kwak, waar m'n zadeltassen aan hangen en die ook gewoon de meer geschikte motorfiets is om het voor ruim 95% uit autosnelweg bestaande traject af te malen. Hem aan m'n werk geparkeerd, helm in m'n bureau gaan leggen en op weg naar metrostation Rogier.
Daar aangekomen, moest ik al meteen een bedelaar heropvoeden in ruil voor wat geld. De man hing me een warrig verhaal op vol met 'fuck' en 'fucking'. Zoiets kon ik niet laten begaan en heb hem dus streng aangesproken dat de boodschap ook wel zonder schuttingtaal was overgekomen. Of hij er uiteindelijk effectief een MIVB-ticket mee gekocht heeft, zal me worst wezen.
Met de tram naar het Zuidstation, daar snel het kraampje met de talloze kruidenvariaties gezocht en gevonden, nog een winkel binnengestapt voor wat soep en hop, te voet richting de Grote Zavel en de Miniemenstraat (door straatjes waarheen ik nog nooit was geweest, zoals de Krakeelstraat), waar het museum zich bevindt en waar nu een tentoonstelling loopt over oorlogsfotograaf Robert Capa. Een tentoonstelling die de bezoeker niet onbewogen laat. Zelf heb ik weinig of geen kaas gegeten van fotografie(geschiedenis), maar af en toe een tentoonstelling over een thema dat me interesseert, daar wil ik nog wel naartoe. Indrukwekkende foto's, vooral van de slachtoffers van enkele grote conflicten van de vorige eeuw : de Spaanse burgeroorlog, de Chinees-Japanse oorlog, de Tweede Wereldoorlog, de Arabisch-Israëlische oorlog en de eerste Viëtnamoorlog. Daarnaast zijn er ook foto's te zien met beroemde vrienden/kennissen van de fotograaf (Picasso, Hemingway enz.) en andere foto's die getuigen van de bewogen periode waarin hij leefde (conferentie van Trotski, het Volksfront in Frankrijk). Niettemin heeft hij ook oog voor vreugde, getuige een mooie foto van een groep Chinese kinderen die uitgelaten in de sneeuw spelen.
De bovenstaande foto maakte een diepe indruk op me en toont een jong meisje in een transitkamp in Barcelona tegen het einde van de Spaanse burgeroorlog. Geen idee waarom, maar haar blik en houding troffen me nogal diep. Voor de foto, die in het echt toch heel wat groter is, wordt de toeschouwer naar de blik/het oog van kind gezogen.
Zijn wellicht beroemdste foto van een dodelijk getroffen republikeins soldaat is er ook te zien, samen met nog vele andere. De tentoonstelling blijft echter overzichtelijk, er is geen overdaad aan foto's te bekijken en het kader is sober. Capa wist blijkbaar in zijn foto's tragiek, dramatiek en spanning te vangen. De film die te zien is op de tentoonstelling besteedt ook heel wat aandacht aan zijn grote liefde : Greta Taro, die in 1937 overleed na een aanrijding door een tank.
U kunt deze tentoonstelling nog tot 15 april gaan bezichtigen en geloof me, het is de moeite waard. Koppel een bezoek eventueel aan een wandeling door Brussel of een bezoek aan een andere bezienswaardigheid. Mij heeft ze nogmaals doen inzien dat fotografie wel degelijk verrijkend en ontroerend kan zijn.
M'n half dagje in Brussel sloot ik dan af in een Viëtnamees restaurant, waar ik een viergangenmenu bestelde en me zeer liet smaken.
maandag 23 maart 2009
Moreel stootje
Als je twee kleine kinderen zowel mooi Nederlands als goed Frans hoort spreken op de tram.
Dan blijft het toch steken, want onwillekeurig denk ik dan terug aan m'n eigen mislukte poging om onze jongste tweetalig op te voeden en word ik nog maar eens met m'n eigen falen geconfronteerd.
Dan blijft het toch steken, want onwillekeurig denk ik dan terug aan m'n eigen mislukte poging om onze jongste tweetalig op te voeden en word ik nog maar eens met m'n eigen falen geconfronteerd.
zondag 22 maart 2009
MELIGHEIDSALARM !
Het moet namelijk niet altijd gemopper zijn.
Gisteren heb ik iets moois en ontroerends mogen bijwonen : een huwelijk. Tussen D. en O. Haar ken ik eigenlijk via M. die een collega van D. is en met wie ze enkele jaren heeft samengewerkt. Het was ook dankzij die connectie dat ik erbij mocht zijn, niet vanwege persoonlijke verdiensten natuurlijk.
De vrijzinnige ceremonie vond plaats in een ontwijde kapel in Antwerpen en was een pakkende gebeurtenis, met aangrijpende en/of leuke, grappige... bijdragen/speeches van enkele moreel consulenten, vrienden, familie en de beide, voortaan, gehuwden. De persoonlijke inbreng trok me wel aan.
Tevens een vermelding waard was onze oudste zoon die we hadden meegenomen. Ondanks de voor hem grotendeels vervelende bedoening heeft hij zich de hele tijd voorbeeldig gedragen. Intussen mocht kleine broer zich volop amuseren bij z'n kozijnen. Het leven is voorwaar niet eerlijk, ook al niet meer voor een 9-jarige.
's Avonds waren we ook uitgenodigd op de receptie annex het dansfeest, waarvoor we aanvankelijk toch wat bevreesd waren. Dansen is om het zacht uit te drukken niet onze favoriete bezigheid noch iets waar we talent voor hebben. Overmoedig had ik op een virtuele plek in dit heelal te kennen gegeven dat ik "er eens een lap op ging geven", erop rekenend dat er van de lezers toch niemand naar het feest zou komen, maar ik kwam al snel bedrogen uit; iemand zou me aan m'n woord houden, liet ze verstaan. Slik.
Maar het is echt heel goed meegevallen, mede door de aanwezigheid van enkele (virtuele) bekenden (hoofdzakelijk collega's van D. en M. die ik reeds had ontmoet). En na wat aarzelen besloot ik dan toch maar de dansvloer te betreden, me voornemend dat ik me nu eens niets zou aantrekken van wat anderen zouden vinden van mijn veeleer op stuiptrekkingen lijkende bewegingen. Na een tijdje kreeg ik er we de smaak van te pakken, ook al lag de muziekkeuze doorgaans ver van mijn persoonlijke smaak. Ach ja, soms moet je je eigen voorkeuren maar eens opzij kunnen zetten en trachten je domweg te amuseren zonder er verder bij stil te staan. De laatste keer dat ik zoveel gedanst heb, moet dateren van 1998, tijdens het carnaval van Salvador da Bahia. En ook M. heeft een heel stuk van de avond, en zeker het 2de deel, het beste van zichzelf gegeven. Het was leuk om haar zich zo te zien amuseren.
Wel een vermaning voor de mij onbekende DJ : ik had in de loop van de avond snel een 6-tal titels op een papiertje gekribbeld en hem gevraagd of hij er ten minste een van zou kunnen spelen. Wel, blijkbaar was hij het vergeten (hij gooide het lijstje nogal achteloos ergens tussen) of vond hij m'n keuzes niet geslaagd. Nochtans vond ik dat alle nummers stuk voor stuk gedraaid hadden mogen worden.
Oordeel zelf :
- Brown sugar van The Stones(had liever 'Bitch gekozen, maar dat is veel minder bekend ondanks de stomende riff van Richards),
- What's going on van Marvin Gaye,
- My generation en Won't get fooled again van The Who,
- As van Stevie Wonder
- Lust for life van Iggy Pop
Zeg nu zelf, toch sfeernummers, niet ?
Voor de rest heeft die mens dat niet slecht gedaan, hoewel sommige liedjes reeds halfweg onderbroken werden.
En het hele gebeuren heeft me bovendien (een beetje) aan het denken gezet... Maar als ik me bedenk hoeveel werk en voorbereiding zoiets vergt om er iets geslaagds van te maken, zakt de moed me nu al in de schoenen. Dus neen, voorlopig laat ik die daar nog maar even zitten.
Bedankt D. en O. voor deze voor ons heel fijne en voor jullie ongetwijfeld memorabele dag. Dat jullie 5'en het nog vele jaren heel goed bij elkaar mogen hebben.
Gisteren heb ik iets moois en ontroerends mogen bijwonen : een huwelijk. Tussen D. en O. Haar ken ik eigenlijk via M. die een collega van D. is en met wie ze enkele jaren heeft samengewerkt. Het was ook dankzij die connectie dat ik erbij mocht zijn, niet vanwege persoonlijke verdiensten natuurlijk.
De vrijzinnige ceremonie vond plaats in een ontwijde kapel in Antwerpen en was een pakkende gebeurtenis, met aangrijpende en/of leuke, grappige... bijdragen/speeches van enkele moreel consulenten, vrienden, familie en de beide, voortaan, gehuwden. De persoonlijke inbreng trok me wel aan.
Tevens een vermelding waard was onze oudste zoon die we hadden meegenomen. Ondanks de voor hem grotendeels vervelende bedoening heeft hij zich de hele tijd voorbeeldig gedragen. Intussen mocht kleine broer zich volop amuseren bij z'n kozijnen. Het leven is voorwaar niet eerlijk, ook al niet meer voor een 9-jarige.
's Avonds waren we ook uitgenodigd op de receptie annex het dansfeest, waarvoor we aanvankelijk toch wat bevreesd waren. Dansen is om het zacht uit te drukken niet onze favoriete bezigheid noch iets waar we talent voor hebben. Overmoedig had ik op een virtuele plek in dit heelal te kennen gegeven dat ik "er eens een lap op ging geven", erop rekenend dat er van de lezers toch niemand naar het feest zou komen, maar ik kwam al snel bedrogen uit; iemand zou me aan m'n woord houden, liet ze verstaan. Slik.
Maar het is echt heel goed meegevallen, mede door de aanwezigheid van enkele (virtuele) bekenden (hoofdzakelijk collega's van D. en M. die ik reeds had ontmoet). En na wat aarzelen besloot ik dan toch maar de dansvloer te betreden, me voornemend dat ik me nu eens niets zou aantrekken van wat anderen zouden vinden van mijn veeleer op stuiptrekkingen lijkende bewegingen. Na een tijdje kreeg ik er we de smaak van te pakken, ook al lag de muziekkeuze doorgaans ver van mijn persoonlijke smaak. Ach ja, soms moet je je eigen voorkeuren maar eens opzij kunnen zetten en trachten je domweg te amuseren zonder er verder bij stil te staan. De laatste keer dat ik zoveel gedanst heb, moet dateren van 1998, tijdens het carnaval van Salvador da Bahia. En ook M. heeft een heel stuk van de avond, en zeker het 2de deel, het beste van zichzelf gegeven. Het was leuk om haar zich zo te zien amuseren.
Wel een vermaning voor de mij onbekende DJ : ik had in de loop van de avond snel een 6-tal titels op een papiertje gekribbeld en hem gevraagd of hij er ten minste een van zou kunnen spelen. Wel, blijkbaar was hij het vergeten (hij gooide het lijstje nogal achteloos ergens tussen) of vond hij m'n keuzes niet geslaagd. Nochtans vond ik dat alle nummers stuk voor stuk gedraaid hadden mogen worden.
Oordeel zelf :
- Brown sugar van The Stones(had liever 'Bitch gekozen, maar dat is veel minder bekend ondanks de stomende riff van Richards),
- What's going on van Marvin Gaye,
- My generation en Won't get fooled again van The Who,
- As van Stevie Wonder
- Lust for life van Iggy Pop
Zeg nu zelf, toch sfeernummers, niet ?
Voor de rest heeft die mens dat niet slecht gedaan, hoewel sommige liedjes reeds halfweg onderbroken werden.
En het hele gebeuren heeft me bovendien (een beetje) aan het denken gezet... Maar als ik me bedenk hoeveel werk en voorbereiding zoiets vergt om er iets geslaagds van te maken, zakt de moed me nu al in de schoenen. Dus neen, voorlopig laat ik die daar nog maar even zitten.
Bedankt D. en O. voor deze voor ons heel fijne en voor jullie ongetwijfeld memorabele dag. Dat jullie 5'en het nog vele jaren heel goed bij elkaar mogen hebben.
vrijdag 13 maart 2009
Beetje reclame
Wie literatuur en Brussel wil combineren : het Passa porta festival, van 26 tot 29 maart.
Les cyniques grecs
In dit boek van Léonce Paquet ben ik sinds gisteren begonnen. De auteur verzamelde de directe en indirecte informatie die ons rest van deze interessante stroming en voorzag het van verduidelijkende commentaar.
Al enkele jaren probeer ik m'n kennis op het vlak van klassieke filosofieën of levenswijzen bij te schaven. Zo heb ik al boeken van of over de hedonisten, epicuristen, cynische filosofen of stoïcijnse filosofen (onder meer werken van Seneca) gelezen. Probleem is dat ik vrij snel vergeet wat er allemaal in staat en dat ik alweer niet meer weet wat nu eigenlijk het verschil is tussen al die stromingen/varianten (epicurisme en stoïcisme vertonen bijvoorbeeld heel wat gelijkenissen).
En eveneens dat meer bepaald de lectuur van Seneca of werken over cynische filosofen meer dan eens een invloed hadden op mijn humeur. Ze confronteren me immers vrij hard met enkele mijn eigen tekortkomingen : radicale onthechting, m'n in mijn ogen veel te vaak conformistische houding t.o.v. medeburgers of de maatschappij, hoe omgaan met de dood... Niet noodzakelijk opbeurend allemaal.
Lang heb ik getwijfeld tussen dit boek en het verzameld werk van Cioran, met uitzondering van zijn 'cahiers'. Maar deze schrijver schrikt me nog meer af, want in zijn werk is Cioran niet bepaald een vrolijke Hans.
woensdag 11 maart 2009
Genji Monogatari
Het boek is uit. Het was echt genieten. Voor mij ongetwijfeld van het mooiste wat ik de laatste jaren gelezen heb.
Het werk is uitzonderlijk verfijnd, geraffineerd geschreven, met veel inzicht in de menselijke psychologie en in een weergaloze stijl.
De hoofdfiguur, prins Genji, een schitterende, uiterst beloftevolle jongeling, beleeft allerlei amoureuze avonturen, dit ter compensatie van een nare gebeurtenis uit z'n jeugd (verlies moeder). De vrouwen die hij verleidt (vaak verboden liefdes), laat hij achteraf echter niet zomaar gewetenloos stikken. Ze blijven haast allemaal een speciale plek in zijn hart behouden. De lezer volgt hem en zijn gezin/gevolg in voor- en tegenspoed en je kunt haast niet anders dan sympathie voor de protagonist opbrengen, die voortgedreven lijkt door een hogere kracht waarop hij geen vat heeft.
Als 20ste eeuwse Westerling is het voor mij uiteraard onmogelijk om me ook maar enigszins in te leven in het het eraan toe ging aan het Japanse keizerlijke hof van de 10de-11de eeuw. Heel wat dingen ontgaan me compleet, zelfs met af en toe een voetnoot ter verduidelijking. Ik ben allerminst op de hoogte van de toenmalige gebruiken, codes enz.
Opvallend voor mij was het belang dat aan kalligrafie wordt geschonken en dat betreft zowel de manier waarop de tekens worden geschilderd als het penseel waarmee of het papier waarop. Werkelijk uit alles kon iets worden afgeleid.
Daarnaast trof me ook de grote aandacht voor de jaargetijden, de flora en de tuinen of uitzichten. En eveneens de talloze gedichtjes die de auteur/de hoofdfiguur schijnbaar zomaar uit de losse pols citeert en die afkomstig zijn uit de Japanse literatuur. Het wijst op een enorme culturele ontwikkeling, waarbij een hansworst als ik helemaal bij verbleekt.
Deze uitgave bestaat uit slechts 8 van de in totaal 54 hoofdstukken die het volledige werk beslaat. De prachtige, verzorgde vertaling was 'maar' een vertaling van een (Engelse) vertaling, maar heeft me niettemin veel zin gegeven om het volledige werk te lezen. Vermoedelijk kan dat niet in het Nederlands, want een volledige Nederlandstalige uitgave bestaat denk ik eenvoudigweg niet. Dus laat ik me in de toekomst maar een Franstalige (luxe)editie schenken ter gelegenheid van een verjaardag of zo. Ook niet gebruikelijk voor een gewone Nederlandstalige uitgave waren het (weliswaar beperkte) notenapparaat en een nawoord ter toelichting.
Heel warm aanbevolen lectuur !
Het werk is uitzonderlijk verfijnd, geraffineerd geschreven, met veel inzicht in de menselijke psychologie en in een weergaloze stijl.
De hoofdfiguur, prins Genji, een schitterende, uiterst beloftevolle jongeling, beleeft allerlei amoureuze avonturen, dit ter compensatie van een nare gebeurtenis uit z'n jeugd (verlies moeder). De vrouwen die hij verleidt (vaak verboden liefdes), laat hij achteraf echter niet zomaar gewetenloos stikken. Ze blijven haast allemaal een speciale plek in zijn hart behouden. De lezer volgt hem en zijn gezin/gevolg in voor- en tegenspoed en je kunt haast niet anders dan sympathie voor de protagonist opbrengen, die voortgedreven lijkt door een hogere kracht waarop hij geen vat heeft.
Als 20ste eeuwse Westerling is het voor mij uiteraard onmogelijk om me ook maar enigszins in te leven in het het eraan toe ging aan het Japanse keizerlijke hof van de 10de-11de eeuw. Heel wat dingen ontgaan me compleet, zelfs met af en toe een voetnoot ter verduidelijking. Ik ben allerminst op de hoogte van de toenmalige gebruiken, codes enz.
Opvallend voor mij was het belang dat aan kalligrafie wordt geschonken en dat betreft zowel de manier waarop de tekens worden geschilderd als het penseel waarmee of het papier waarop. Werkelijk uit alles kon iets worden afgeleid.
Daarnaast trof me ook de grote aandacht voor de jaargetijden, de flora en de tuinen of uitzichten. En eveneens de talloze gedichtjes die de auteur/de hoofdfiguur schijnbaar zomaar uit de losse pols citeert en die afkomstig zijn uit de Japanse literatuur. Het wijst op een enorme culturele ontwikkeling, waarbij een hansworst als ik helemaal bij verbleekt.
Deze uitgave bestaat uit slechts 8 van de in totaal 54 hoofdstukken die het volledige werk beslaat. De prachtige, verzorgde vertaling was 'maar' een vertaling van een (Engelse) vertaling, maar heeft me niettemin veel zin gegeven om het volledige werk te lezen. Vermoedelijk kan dat niet in het Nederlands, want een volledige Nederlandstalige uitgave bestaat denk ik eenvoudigweg niet. Dus laat ik me in de toekomst maar een Franstalige (luxe)editie schenken ter gelegenheid van een verjaardag of zo. Ook niet gebruikelijk voor een gewone Nederlandstalige uitgave waren het (weliswaar beperkte) notenapparaat en een nawoord ter toelichting.
Heel warm aanbevolen lectuur !
maandag 9 maart 2009
Mooie film
Het voorbije weekend hebben we met z'n allen naar 'The curse of the golden flower' gekeken, de voorlopig laatste film van Zhang Yimoe.
Wat een kleurenpracht ! wat een indrukwekkende massascènes ! wat een magnifieke decors !
Van deze regisseur hebben we eerder nog wel wat gelijkaardige films bekeken (Hero, The house of the flying daggers), met telkens soms ongelooflijke vechtscènes die meer op dans leken dan gevechten, waardoor het geheel nog poëtischer lijkt.
Bovendien komt de plotwending waarbij de keizerin met haar oudste zoon complotteert tegen de keizer me sinds kort enigszins bekend voor...
Er zijn ook raakpunten met het boek dat ik nu in de trein aan het lezen ben, maar dat nu haast uit is (zie hieronder Murasaki Shikibu).
Wat een kleurenpracht ! wat een indrukwekkende massascènes ! wat een magnifieke decors !
Van deze regisseur hebben we eerder nog wel wat gelijkaardige films bekeken (Hero, The house of the flying daggers), met telkens soms ongelooflijke vechtscènes die meer op dans leken dan gevechten, waardoor het geheel nog poëtischer lijkt.
Bovendien komt de plotwending waarbij de keizerin met haar oudste zoon complotteert tegen de keizer me sinds kort enigszins bekend voor...
Er zijn ook raakpunten met het boek dat ik nu in de trein aan het lezen ben, maar dat nu haast uit is (zie hieronder Murasaki Shikibu).
Beetje triest
Vanmorgen had ik verlof genomen en kon dus wat langer slapen als gewoonlijk.
Net voor 7 uur zet ik dan de wekkerradio op om naar het nieuws te luisteren en ik hoor de aankondiging dat Paolo Conte eind april 2 optredens geeft, een in Antwerpen en een in Brussel.
Wat me wel opviel, was dat de begeleidende muziek afkomstig was van nummers waarmee hij hier zowat 20 jaar geleden enige bekendheid verwierf. Als de promotoren op die manier volk willen lokken, lijkt het een beetje droef. Ook al is het waarschijnlijk de enige manier om die zalen gevuld te krijgen.
Net voor 7 uur zet ik dan de wekkerradio op om naar het nieuws te luisteren en ik hoor de aankondiging dat Paolo Conte eind april 2 optredens geeft, een in Antwerpen en een in Brussel.
Wat me wel opviel, was dat de begeleidende muziek afkomstig was van nummers waarmee hij hier zowat 20 jaar geleden enige bekendheid verwierf. Als de promotoren op die manier volk willen lokken, lijkt het een beetje droef. Ook al is het waarschijnlijk de enige manier om die zalen gevuld te krijgen.
vrijdag 6 maart 2009
Mooi staaltje van vraatzucht
wanneer je uit de supermarkt een pakje Olé-koeken meebrengt en iets later merkt dat er iemand stiekem al met een weg is.
;-)
;-)
maandag 2 maart 2009
Roesmiddel
... zo'n Ducati SS800.
Tijdens het voorbije weekend twee korte ritjes mee gedaan op boerenwegels bij ons in de buurt, dus niet meteen zijn natuurlijke habitat, maar het was puur genieten.
Wat een motor ; helemaal niet de krachtigste (tegenwoordig zijn er motoren die 2x zoveel vermogen hebben), maar wel met een mooie lineaire, dus geleidelijke, vermogensafgifte, wat op de openbare weg heel goed van pas komt. Hij is ook gretig, waardoor je voor je het weet de snelheidsbeperkingen aan je laars lapt.
Slank en licht, waardoor hij makkelijk te besturen is (toch in vergelijking met de Kwak), ook vanuit de heup.
De beenharde vering en sportieve zithouding herinneren je eraan dat dit een vrij compromisloze motorfiets is (bij traag rijden krijg je na een tijd pijnlijke handen en polsen). Maar dat drukt bij mij de pret niet.
Ruim anderhalf jaar na het ongeluk is bijna elke ermee gereden meter een genot. Daar krijg je dan ook nog de mooie, geile tweecilinderbrom bij, zeker als je gas terugneemt. En dat is dan nog met standaarduitlaten.
Tijdens het voorbije weekend twee korte ritjes mee gedaan op boerenwegels bij ons in de buurt, dus niet meteen zijn natuurlijke habitat, maar het was puur genieten.
Wat een motor ; helemaal niet de krachtigste (tegenwoordig zijn er motoren die 2x zoveel vermogen hebben), maar wel met een mooie lineaire, dus geleidelijke, vermogensafgifte, wat op de openbare weg heel goed van pas komt. Hij is ook gretig, waardoor je voor je het weet de snelheidsbeperkingen aan je laars lapt.
Slank en licht, waardoor hij makkelijk te besturen is (toch in vergelijking met de Kwak), ook vanuit de heup.
De beenharde vering en sportieve zithouding herinneren je eraan dat dit een vrij compromisloze motorfiets is (bij traag rijden krijg je na een tijd pijnlijke handen en polsen). Maar dat drukt bij mij de pret niet.
Ruim anderhalf jaar na het ongeluk is bijna elke ermee gereden meter een genot. Daar krijg je dan ook nog de mooie, geile tweecilinderbrom bij, zeker als je gas terugneemt. En dat is dan nog met standaarduitlaten.
Mooi resultaat
Het wordt eigenlijk een beetje traditie, de De Paddock live quiz, waar ik nu voor de 4de achtereenvolgende editie (op 5) aan meedeed, samen met 3 andere vaste teamleden. Hier staat nog hoe we het er vorig jaar vanaf brachten
En ik mag zeggen dat het resultaat deze keer goed meeviel. We zijn erin geslaagd om de negatieve evolutie die de voorgaande jaren kenmerkte, om te buigen en eindigden uiteindelijk 3de. Ik vermoed dat dit kwam doordat we dit jaar geen enkele barslechte ronde hebben gekend. Een paar heel goede, gekoppeld aan enkele iets mindere, maakten dat we een vrij regelmatig parcours aflegden.
Ook nu weer waren er 17 deelnemende ploegen en de twee teams die voor ons eindigden zijn dezelfde die al jaren onder elkaar uitmaken wie wint. En achteraf was het natuurlijk niet alleen juichen, maar ook zuchten om die enkele vragen die we eigenlijk juist hadden moeten hebben en die ons mogelijk een nog betere klassering hebben gekost.
Na vijf ronden was dit de stand :
1. Damamaho 1 110 ptn
2. De Quizpoezen 99 ptn
3. Haspengouw 98 ptn
4. Skylimit 1 96 ptn
5. Damamaho 2 90 ptn
En de eindstand :
1. Damamaho 1 165 ptn
2. Haspengouw 161 ptn
3. De Quizpoezen 158 ptn
4. Skylimit 1 146 ptn
5. Fanclub Marc Goossens 145 ptn
Deze keer lag ik overigens pas na 3 uur 's nachts in bed.
En ik mag zeggen dat het resultaat deze keer goed meeviel. We zijn erin geslaagd om de negatieve evolutie die de voorgaande jaren kenmerkte, om te buigen en eindigden uiteindelijk 3de. Ik vermoed dat dit kwam doordat we dit jaar geen enkele barslechte ronde hebben gekend. Een paar heel goede, gekoppeld aan enkele iets mindere, maakten dat we een vrij regelmatig parcours aflegden.
Ook nu weer waren er 17 deelnemende ploegen en de twee teams die voor ons eindigden zijn dezelfde die al jaren onder elkaar uitmaken wie wint. En achteraf was het natuurlijk niet alleen juichen, maar ook zuchten om die enkele vragen die we eigenlijk juist hadden moeten hebben en die ons mogelijk een nog betere klassering hebben gekost.
Na vijf ronden was dit de stand :
1. Damamaho 1 110 ptn
2. De Quizpoezen 99 ptn
3. Haspengouw 98 ptn
4. Skylimit 1 96 ptn
5. Damamaho 2 90 ptn
En de eindstand :
1. Damamaho 1 165 ptn
2. Haspengouw 161 ptn
3. De Quizpoezen 158 ptn
4. Skylimit 1 146 ptn
5. Fanclub Marc Goossens 145 ptn
Deze keer lag ik overigens pas na 3 uur 's nachts in bed.
Abonneren op:
Posts (Atom)
