In Europa

Dat boek heb ik eind vorige week uitgelezen.
Het is een indrukwekkend en heel interessant werk.

De auteur, Geert Mak, doorkruiste in 1999 kriskras, maar niet op goed geluk Europa. Het boek bestaat uit 12 delen, die telkens overeenkomen met een maand van het jaar, en bespreekt hoofdzakelijk de woelige 20ste eeuw in Europa. Daarbij komen belangrijke gebeurtenissen en persoonlijkheden uitgebreid aan bod, maar ook onbekenden of compleet vergeten evenementen die Mak echter op een of andere manier op relevante wijze met de Geschiedenis in verband brengt.

Ik miste wel enige aandacht voor het Front Populaire dat in Frankrijk toch succesvol uiterst rechts van de macht hield. En ook de kortstondige Hongaarse radenrepubliek had er voor mijn part in gemogen, maar die vormt maar een voetnoot in de geschiedenis en was vermoedelijk niet belangrijk genoeg.


Mijn huidige lectuur is van een andere aard : 'Romans libertins du XVIIIe siècle'. Een verzameling van (licht) erotische werken tot ronduit pornografie. Het minste wat je daarvan kan zeggen, is dat het boek mijn treinreizen alvast zal opfleuren.
Leuke anecdote voor mezelf is ook dat deze editie verzorgd werd door professor Raymond Trousson, waar ik nog een cursus van gevolgd heb. Hij schreef ook het interessante voorwoord.

Pershetze

Ik begrijp niet waarom er zoveel aandacht wordt besteed aan de zogenaamde 'parachutemoord'. Voor mij is dit een (zware) misdaad als een andere. Bovendien overleed er maar 1 enkele persoon.

Maar de kranten vinden het nodig er hele bladzijden aan te besteden, het tv-journaal opent ermee. Waarom toch ? Omdat de dood van het slachtoffer tot de verbeelding spreekt ? Omdat de verdacht halsstarrig blijft volhouden dat ze onschuldig is ?

De hoofdverdachte kon niet eens rustig en anoniem naar de gevangenis wandelen. Ze was omringd door opdringerige 'journalisten' die haar voortdurend lastigvielen. Ik vernam dat de dode mevrouw een gezin had. Deze nabestaanden worden ook voortdurend herinnerd aan een aantal minder fraaie en pijnlijke privézaken die mogelijk verband houden met haar dood.

Terwijl het voor mij eigenlijk maar een spijtig fait divers is, een moordzaak zoals er zovele zijn. Voor mij hoeft die heisa alvast niet.

Zo mooi

'Et incarnatus est' (en Hij is vleesgeworden) uit Mozarts mis in C klein (K427).

En omdat ik hier laatst twee versies van een snertnummer ten gehore bracht, kan een tweede uitvoering van dit stuk ook geen kwaad.
Mooi ook om te zien hoe ze erin opgaat, ook al is het 'maar' een repetitie.



En deze versie heb ik op cd. :)

Eigenlijk heb ik deze muziek leren kennen via een schitterende animatiefilm : 'Les triplettes de Belleville'. In een van de openingsscenes wordt het Kyrie uit deze mis gebruikt en het was oorspronkelijk dat fragment dat me ertoe aanzette om de mis in die uitvoering te kopen (nadat ik eerst moest uitzoeken welk fragment uit welk muziekstuk het was).
Jaren later kocht ik dan een boekje over Mozart waar ook een cd bij zat met enkele van de stukjes die de auteur het mooist vond. Het 'Et incarnatus est' trof me meteen bij de eerste beluistering. Pas vrij recent besefte en hoorde ik dat het eigenlijk ook gewoon op m'n cd met de volledige mis staat. Wat veel zegt over mijn manier van (klassieke) muziek beluisteren... Daar dient wel bij wijze van verontschuldiging bij gezegd te worden dat ik praktisch al m'n cd's met klassieke muziek naar m'n werk heb versluisd, want thuis wordt dat nauwelijks of niet gewaardeerd. En het werk is ook niet bepaald een ideale plaats om daarnaar te luisteren.

Smirre

Dit is onze kat, Smirre.
Hij werd geboren in april '97 en heeft dus voor een poes al een respectabele leeftijd.
Tot voor een paar jaar had Smirre nog een compagnon, Kirilov, maar die is wegens een of andere leveraandoening helaas overleden.

Smirre doet naast slapen en eten niet zo veel meer tegenwoordig ; overgeven, onze zetels verder 'bewerken' of janken niet te na gesproken.

Maar op zijn oude dag heeft hij het licht gezien en bio-eten ontdekt ! Hij is er verzot op.
Bij wijze van experiment had ik eens biobrokjes gekocht en die heeft hij in recordtempo opgegeten. Nu is hij 's ochtends bijna niet meer te houden als ik er wat in zijn bakje doe, samen met de gewone. Maar hij zit overduidelijk op de biobrokken te wachten.

Idem met het vochtig eten : met veel smaak en gesmak werkt hij de biovarianten de laatste tijd naar binnen.
Wie had dat gedacht ?

Goede eerste indruk

dat moet ik gemaakt hebben op een 3-tal jongeren toen ik van m'n werk naar het station wandelde : "cet homme-là doit gagner 10 à 15.000 !", merkte een van hen op.
ik heb geprobeerd ze ervan te overtuigen dat dit niet klopte, maar of het gelukt is ?

en dan te weten dat ik het met een armzalige 4500 euro per maand moet zien rond te rooien. Ik heb nog een hele weg te gaan alvorens ik hun streefcijfer bereik...

Zeno

Vanmorgen in een van de bijlagen van de zaterdagkrant twee interessante interviews gelezen.
In een ervan kwam Joëlle Milquet aan bod, die in Vlaanderen maar al te vaak en graag als de baarlijke duivel wordt afgeschilderd. Zelf heb ik daar gelukkig steeds m'n bedenkingen bij gehad. Ze zal beslist haar gebreken hebben en een harde tante zijn om mee te onderhandelen, maar de karikatuur die de pers en Vlaamse politici van haar maakten (en die ons volgzame volk zo graag slikte) was gewoon belachelijk.

Daarna kwam een groot artikel aan bod i.v.m. een televisieprogramma van een Anderlechts wonderkind, Romelo Lukaku, zijn school, medeleerlingen enz : Sint-Guido. Van het programma zelf heb ik er enkel nog maar een paar minuten van gezien, maar het leek me interessante televisie en dat artikel heeft m'n nieuwsgierigheid toch wat geprikkeld. Dus misschien kijk ik er volgende week eens gewoon naar.

Ergerlijk

Sinds 2 à 3 dagen heb ik een melodietje/liedje in m'n hoofd dat er maar niet uitraakt en dat me zelfs 's nachts wakker houdt omdat het dan rondspookt in m'n bovenkamer. Mogelijk heb ik in een vorig leven een onbeschrijflijke misdaad begaan ?

Het gaat om een niemendalletje dat begin jaren '80 werd gezongen door Olivia Newton-John, maar dat oorspronkelijk van de popgroep Electric Light Orchestra is (ELO). Kenners van het genre zullen nu al wel weten over welk nummer ik het heb...

Ikzelf leerde het kennen via een ongetwijfeld illegaal gekopieerde audiocassette die mijn ouders in Brazilië hadden gekocht en waar een compilatie op stond met allerlei Portugese versies (covers) van Engelstalige hits en mogelijk ook nog een of ander origineel. Minstens een van de nummers is ergens in mijn onderbewustzijn blijven hangen, want onlangs nog vroeg ik me af wie de originele versie zong. Ook herinner ik me nog dat op het papiervelletje dat altijd bij dergelijke cassettes stak een vrij schaars geklede blondine stond (in bikini of badpak denk ik). Achteraf gezien was het mogelijk Olivia zelf.

Een of twee weken geleden las ik in de krant dat een lid van ELO overleden was en dat die groep onder meer dat bepaalde liedje had gecomponeerd. Nieuwsgierig als ik was, zocht ik het eens op en inderdaad. Tegelijk merkte ik dus dat de versie die ik kende die van Olivia Newton-John was.

Intussen was het kwaad geschied, want één beluistering volstond

Over welk nummmer gaat het nu eigenlijk ?
Xanadu, van de gelijknamige film, die naar verluidt een complete flop werd en ONJ's filmcarrière volledig fnuikte.

Hier haar versie en hier het origineel. Oordeel zelf wat u het mooiste of best beluisterbare of minst erge vindt. Let wel, op eigen risico.
Ik vind alvast beide heel erg slecht maar kan zelf niet beslissen welke ik uitkies als het afgrijselijkste. En een herbeluistering om definitief de knop door te hakken heb ik er eigenlijk niet voor over. Er is hier al wel vaker kitsch en slechte smaak aan bod gekomen, maar wat mij betreft slaagt dit voorlopig alles...
En daar kan haar, ahum, 'knappe' verschijning ook niets aan veranderen.

Dreigement ?

Zo werd alvast in de Vlaamse pers en Vlaamsgezinde kringen de boodschap van onder meer de heren Demotte en Moureaux en mevrouw Onkelinckx geïnterpreteerd. Daarbij reageerden niet weinigen bovendien (geveinsd ?) verrast.

Ik begrijp dat niet zo goed en deze reacties kwamen op mij alvast niet als een dreigement over, eerder als een nuchtere vaststelling dat de Franstaligen het best ook rekening moeten leren houden met deze mogelijke wending. Niet meer, niet minder.
Het is een mening die in Franstalig België al een tijd steeds meer ingang vindt en in de geesten begint te rijpen. Het lijkt me eerder dat de Nederlandstaligen gewoon weinig of geen voeling meer hebben met wat er daar gebeurt en leeft en dat zij overreageerden.
En kan je het ze kwalijk nemen, na jarenlang te zijn afgeschilderd als profiteurs, luiwammesen, verspillers enz. ? En dat niet enkel door een minipartij, maar ook door delen van het establishment in Vlaanderen.

Maar ik zal wellicht wel een naïeveling zijn die het opnieuw compleet verkeerd begrepen heeft.

Mijn eigen (onbetekenend) steentje

Sakineh Mohammed Ashtiani, een vrouw die uiteindelijk de speelbal is geworden van een rondje armworstelen tussen het Iraanse regime en de internationale 'gemeenschap'.
Mij lijkt het erop dat de zaken dermate op de spits worden gedreven dat Ahmadinejad en co zich moeilijk gezichtsverlies kunnen veroorloven door haar niet ter dood te laten brengen. Helaas ziet het er niet echt goed uit, afgaand op de laatste evolutie in de zaak : veroordeeld tot 99 zweepslagen na de publicatie door een buitenlandse krant van een foto die niet eens van haar is.

Hopelijk komt er alsnog een humane oplossing uit de bus (en dan bedoel ik uiteraard niet ophangen i.p.v. steniging) en overwint de rede en kan ze de gevangenis verlaten zonder meer fysiek lijden (hoe ze er mentaal uit zou komen, is uiteraard een andere zaak).

Wie wil, kan hier een on line petitie voor haar vrijlating ondertekenen.

Business as usual

Het schooljaar is weer op gang geschoten en het is er sinds vorige week woensdag aan te merken. Niet enkel aan het aantal pendelaars, dat ook, maar vooral toch ook door de vertragingen, afgeschafte treinen of andere problemen...

1 september in de vooravond : een half uur vertraging wegens problemen in Schaarbeek, waardoor onze trein moest uitwijken naar een ander spoor.

2 september 's ochtends : aangekomen in Vilvoorde horen we afroepen dat iedereen moet uitstappen omdat in Schaarbeek de wissels niet meer werken wegens een (poging tot) koperdiefstal. Liever dan op een overvol peron te staan wachten, het gedrum te moeten ondergaan, de occasionele elleboogstoot in de ribben, onvrijwillige trap in het kruis of geplette tenen te riskeren, verkies ik, inventief als ik ben, eens te gaan kijken of er geen bussen richting Brussel reden. En waarempel, er stond een 47 van de MIVB. Halleluja ! want met mijn Mobib-abonnement mag ik daar dus kostenloos meerijden. Een goed half uur bus later overstappen op tram nr. 4 om zo tot in het Noordstation te geraken.
Ook al was het wel weer balen, toch heb ik door die baldadige would-be dieven een stuk Brussel leren kennen waar ik eigenlijk voorheen nauwelijks tot nooit geweest ben (Neder-Over-Heembeek en ik vermoed Haren en Buda). En daarnaast werd ik tevens getracteerd op een stuk Vilvoorde dat voor mij onbekend terrein was : de Medialaan, het 'Kleur je dagplein'. Mijn dank was waarempel groot.

Deze ochtend dan : trein afgeschaft (en er is per uur maar 1 rechtstreekse trein naar Brussel).

De reclameslogan die ik aangekomen op het werk hoorde op de RTBF-radio klonk dan ook bepaald wrang : "les files, ça traîne. Les trains, ça file !"...

En te weten dat dit vermoedelijk nog maar een voorproefje is van alweer een jaar treinleed. Mijn humeur lijdt er gelukkig nog niet te veel onder, maar hoe lang zal dat nog duren ?

Tentenkamp

Vanmorgen, toen ik naar m'n werk wandelde, door het parkje dat geprangd zit tussen de Simon Bolivarlaan, de Antwerpsesteenweg en de Helihavenlaan stonden daar ineens ettelijke tentjes, met errond het hebben en houden van diegenen die (naar ik veronderstel) erin verbleven.

Ik vermoed dat het mensen zonder papieren waren, maar misschien (aangezien het Commissariaat-generaal voor vluchtelingen en staatlozen tegenwoordig in een van de WTC-torens huist) waren het gewoon Roma, of was het een installatie van een of andere kunstenaar of zelfs mensen gevlucht uit navelstaarderig, zelfingenomen en arrogant Vlaanderen, die Brussel een voorproefje kwamen geven van wat haar nog te wachten staat.

In tegenstelling tot die ene dag in juli was er nu ook geen politie te bekennen die de stumperds die er toen rondhingen wat kwam intimideren.