Filmervaring

Vandaag heb ik op dvd 'Intolerance: love's struggle though the ages' gekocht, een stomme van D.W. Griffith en een absoluut meesterwerk van de zevende kunst.

Lang geleden had ik hem al eens gezien in het Filmmuseum in Brussel. Mensen die daar al stomme films hebben gezien, weten dat dat vaak een aparte ervaring was (nu wordt het Filmmuseum compleet gerenoveerd en is het wachten op wat het wordt). Ten eerste was er de heel democratische inkom : 50 frank (ja zo lang is het voor mij geleden). Het zaaltje zelf bood plaats aan amper enkele tientallen personen en voor de wandelgang stond een piano. Daar nam dan steevast een muzikant plaats die de hele film begeleidde. Waar vind je dat nog ? Ik heb er zo talrijke gezien en telkens ging ik er met veel plezier naartoe (bijna altijd alleen ook). Voor een uurtje (of meer soms, zoals bij Intolerance) werd je ondergedompeld in een universum dat je de buitenwereld deed vergeten.
En dat gold bij uitbreiding voor het hele filmmuseum. Een heel aparte sfeer heerste er daar, te beginnen bij de antieke trekbak waar je het programma voor 20 frank (50 cent ?) kon uithalen. Binnen stonden allerlei automaten of toestellen die toelichting gaven over de geschiedenis van de film. Het publiek bestond eveneens uit mensen van allerlei slag : van rare vogels over studenten (ik vermoed dat de meeste zichtbare personen die zich om de dagelijkse werking van het museum bekommerden studenten waren), gewone mensen tot gesettelde heren en dames.
En dat alles hebben we in grote mate nog steeds te danken aan Jacques Ledoux, de oprichter van het filmmuseum en op wiens bestaan ik, zoals wel vaker, attent werd gemaakt bij zijn overlijden in 1988. Zijn bezieling en passie voor de film hebben van het Brussels filmmuseum een instelling gemaakt die in de hele wereld een bijzonder groot aanzien geniet.

Ik heb er menig uur gesleten. Het is ook daar dat ik deze film ontdekt heb, met een indrukwekkende Mae Marsh in een van de hoofdrollen. Later heb ik hem nog eens op video bekeken, maar het spreekt vanzelf dat dit mijn eerste kijkervaring lang niet evenaarde. Ook deze keer maak ik me daarover niet te veel illusies, maar het was een koopje en bovendien heb ik de film daarmee in mijn videotheek.

Voorts heb ik nog 'L'épée enchantée' van Bert I. Gordon gekocht, maar past een dergelijke prent wel binnen het bestek van deze blog ?
Uiteraard, beste lezer ! Pulp verdient hier absoluut ook zijn plaats. Laat dit een statement zijn.

Para Luis

Een ode aan de vrienschap van de Braziliaanse muzikant Milton Nascimento, die ik lang geleden heb leren kennen via een persoon die me heel na aan het hart ligt.
Het is een liedje uit 1980 en kan wat melig klinken (en het filmpje doet er helaas nog een schep(je) bovenop), maar betekenis van de woorden maakt veel goed en het heeft me eerlijk gezegd al vaak ontroerd.

Cançaõ da América

Bezoekjes

Zaterdagavond een aan Paul die tot morgen in een ziekenhuis in de regio ligt. Hij maakt(e) het, gezien de omstandigheden vrij goed. Weinig tot geen last van de breuken in duim en voet. De drie gebroken ribben echter zijn een ander verhaal. Ademen alleen al is geen sinecure en vaak moet hij hoesten omdat zijn longen zuurstof nodig hebben (of zoiets). Maar het was fijn hem weer te zien en te weten dat het met de 'moral' wel goed zit.

Gisteren zijn we dan helemaal tot midden in de Vlaamse Ardennen afgezakt om een schoolvriend te bezoeken. We hebben steeds contact gehouden en elkaar nog vaak weergezien, maar sinds een half jaar is hij vader geworden en bovendien had hij samen met zijn vriendin een huis gekocht in die mooie en blijkbaar nog vrij betaalbare streek.

Het meisje is een schatje en ze heeft zelfs het hart veroverd van onze oudste. De hele tijd heeft hij ze met veel aandacht omringd en op de terugweg was hij helemaal in de wolken. Ook vandaag nog heeft het over haar gehad. De jongste vond haar dan weer 'stom'.

Ik heb ze zien (ver)vliegen

Misschien toch maar beter niet
ik mail het beter naar de persoon in kwestie.
(sorry Sodade, laat het gerust weten indien je verkiest dat ik je reactie wis)

Hardhorige pendelaars

De voorbije twee weken werd ik geconfronteerd met twee dergelijke specimen.

De eerste maal een oudere heer van wie de gsm op een uur tijd zeker 5 maal afging. De keurige meneer beantwoordde geen enkele keer de oproep en zijn beltoon was een of ander modieus hiphopfunkrythm&bluesdeuntje dat ik niet kende. Toen een van de medereizigers hem er na de tigste maal op attent maakte dat zijn gsm alwéér afging, reageerde hij vrij laconiek : "ja, ik denk het ook", wat zijn 'gesprekspartner' niet echt kon waarderen. Die dacht vermoedelijk dat hij met hem lachte.

Maandagochtend dan, zowat tussen half zeven en zeven, werden we geconfronteerd met een melomaan. Klassieke muziek van 's morgens vroeg, het moet kunnen, maar toch niet noodzakelijk zo luid dat een halve treinwagon het hoort. Ik weet uit ervaring dat het wel niet makkelijk is om goed naar klassieke muziek te luisteren als het wat rumoerig is (in de auto is dat steevast een afknapper). De kalmere of stillere passages gaan bijna steevast aan je voorbij. Een oplossing is dan inderdaad om de volumeknop hoger te draaien, maar dan heb je het probleem dat de krachtiger stukken verschrikkelijk luid kunnen klinken. Maar om er met een walkman of iets dergelijks voor te zorgen dat goed 20 mensen goed kunnen meeluisteren, moet de muziek toch wel erg luid staan. En dat, ik herhaal het, op een maandagochtend, terwijl ik op m'n gemak wil lezen.

Gisteren nog een vreemd tafereel gezien op een overvolle dubbeldektrein. Omdat er onvoldoende zitplaatsen waren, moesten enkele reizigers rechtstaan en anderen zaten op de trap. Plots valt een hele hoop documenten van boven de trap naar beneden en de verveelde eigenaar ervan excuseert zich en begint alle papieren bijeen te zoeken. De twee personen die op de trap zaten, gingen mooi opzij, maar hielpen voor de rest helemaal niet in het verzamelen van de bladeren. Integendeel, ze keken gewoon geïnteresseerd toe en gingen doodgemoedereerd weer zitten toen al het papier opgeraapt was. Bizar.

Diagnose

Eerste onder-
zoeken hebben blijkbaar aan het licht gebracht dat Paul drie gebroken ribben heeft, een gebroken bot of been in zijn pols en dat er een ijzeren staaf in een enkel of voet moet komen.
Niet niets.

Indian summerrit

Gisteren ben ik voor het eerst dit jaar met de moto onder de taalgrens gedoken. 't Is straf...
Gebrek aan tijd, geen zin en nog wat excuses hebben ervoor gezorgd dat ik dit jaar nauwelijks motorritten gereden heb en een daarvan is dan nog in tranen geëindigd. Maar gisteren ging het goed, al voelde ik het wel in mijn onderarmen. Het is geen sinecure om met mijn rijstraket de kronkelende Ardense baantjes af te boenderen : hobbelige wegjes, een zware, helemaal niet wendbare machine, kortom het was constant werken om in het goede spoor te blijven. En vanaf het einde van de rit ook nog stram in de nek, terwijl ik de terugweg nog moest aanvatten (toch ook nog bijna 2 uur). Mogelijk had mijn stramheid ook te maken met het feit dat ik dit jaar relatief weinig lange ritten met de motor heb gereden, en deze keer op de koop toe op hoofdzakelijk kronkelbaantjes. De meeste ritten deed ik immers op autosnelweg, tijdens dewelke ik meestal rustig recht op de motor blijf zitten.

Gisteren was het echter zeer de moeite : de herfstkleuren zorgden voor een waar kleurenfestival en de Ardense wegen zijn ook een genot om op te rijden. Met een groep oude bekenden en ook enkele onbekenden hadden we afgesproken in Celles (onder Dinant) voor een rit van pakweg 200 km doorheen de bossen. Ieder vertrekt wanneer hij zin heeft en volgt een leider of neemt iemand in zijn kielzog mee of legt de hele afstand alleen af. Geen verplichtingen t.o.v. de andere rijders, gewoon doen waar je zin in hebt. Net voor het vertrek naar huis was er wel een domper op onze vreugde. Blijkbaar was iemand zwaar gevallen over een kanjer van een kei midden op de weg : motorfiets zwaar beschadigd en de rijder werd gekwetst met een ziekenwagen naar het ziekenhuis gebracht.

Voor mij was het ook de eerste gelegenheid om mijn Tripy eens te gebruiken, een elektronisch roadbook en dat bevestigde mijn vorige bevindingen van eerdere 'testritten' : leuk en handig, maar soms wat traag. Niettemin hoop ik het toestelletje nog veel te kunnen gebruiken. Nu alleen nog hopen dat het op een goede niet van de rijdende motorfiets afvalt, wat gisteren haast gebeurde omdat een van de twee schroefjes waarmee het vasthing aan de houder losgetrild was en ergens onderweg verloren gegaan. Maar voor mij was de dag er alvast een om te onthouden. En dat hadden we grotendeels te danken aan de goodwill en onbaatzuchtigheid van african en PaulRT die deze rit hebben ineengestoken. Bedankt jongens !

O ja, vrijdagavond heb ik nog ternauwernood een egel vermeden. Het was op een onverlicht wegeltje in de buurt en in het schijnsel van de lamp van de motor zie ik een egel opdoemen, recht voor me. Dankzij een reflexreactie heb ik hem kunnen ontwijken. Ik heb wel geen idee of egels een goed gehoor hebben, want dan zal dit exemplaar het zijn mogelijk beschadigd zijn, aangezien mijn open demper vlak boven zijn hoofd en stekelhaar moet gescheerd zijn.

(met dank aan stefke voor de foto's)

Stranger Than Paradise

Ik heb de film vorig weekend nog eens gezien en ik blijf hem de moeite waard vinden.

Een in film in zwart-wit, met nauwelijks of geen actie, vaste camerastandpunten, sequenties van telkens hoogstens een paar minuten die elkaar opvolgen en waarin soms geen woord gezegd wordt, John Lurie met zijn heel karakteristieke kop en profiel en die helaas het banale 'Willy' verkiest boven de prachtige Hongaarse naam 'Bela', amper een handvol personages (inclusief de figuranten), geen trucage, mensen die problemen hebben om te communiceren enz.

Mooi.
Ook een rustgevende en grappige film tegelijk.

Hulp !

Een sluipend gif doet meer en meer zijn intrede in ons gezin en richt stilletjesaan mogelijk onherstelbare schade aan...
*dramatisch tromgeroffel beëindigd met een hevige cymbalenslag* : het Kempisch dialect !!

Ik vind vooral de klanken verschrikkelijk, met de woordenschat kan ik leven. Lang hoopte ik dat wij ervan gespaard zouden blijven, maar vergeefs lijkt het wel. Toen M. en ik leerden mekaar aan de VUB kennen en toen herkende ik het Kempisch nauwelijks toen ze iets zei. In het begin spraken we overigens ook niet zo gek veel tegen elkaar. :-D En naarmate ze langer in Brussel woonde, verdween het Kempisch geleidelijk.

Maar nu toch al 7 jaar in de hoofdstad van de Kempen verblijven, is er geen houden meer aan. Zeker als ze met familieleden of vrienden of kennissen van hier spreekt, is het hek tegenwoordig van de dam. En ik moet dat allemaal lijdzaam ondergaan. Afzien, dat is het.

Op de koop toe laat R. zich ook niet onbetuigd en kwebbelt lustig mee. Bij hem probeer ik het nog geregeld te verbeteren, maar soms is het boter aan de galg. Als klap op de vuurpijl bedient hij zich tegenwoordig van zijn versie van het intussen ingeburgerde 'duh' ! Ergerlijk.

Ik weet niet waar dit allemaal zal eindigen. Mijn hoop is nu gevestigd op onze jongste, S., die voorlopig nog echt mooi spreekt, maar voor hoe lang nog ?

Salvador da Bahia en lifestyle

Ik gruw van de term lifestyle en de lading die hij dekt : in mijn ogen eigenlijk niets of veel wind over vooral onnozele zaken of toch zo gebracht dat ik over het onderwerp niets wijzer word. Elk zichzelf respecterend blad lijkt er wel aan mee te doen, zo ook onze krant die vindt dat bij elke weekendeditie een extra katern hoort met haast enkel blabla in. Ik beschouw dat als pure verspilling.

Vandaag was er een reportage gewijd aan de Braziliaanse stad Salvador da Bahia, hoofdstad van de noordoostelijke staat Salvador. Benieuwd begon ik erin te lezen, maar veel interessante zaken stonden er niet in en het stuk schepte veeleer een, niet eens zo slecht, sfeerbeeld.

Nieuwsgierigen zou ik echter eerder aanraden om een cd van pakweg Dorival Caymmi te beluisteren om meer te weten te komen over deze mooie stad en haar inwoners en, vooral, de sfeer te proeven. Je ziet zo de prachtige Salvadoraanse stranden voor je met hun mooie golven en, heel vaak, palmbomen, de in traditionele, witte klederdracht getooide Bahianas, de vrolijke, goedlachse bevolking, je proeft haast de acarajé of het kokossap, je beeld je zo de jangadas in, je herbeleeft je wandeling door de Pelourinho of omgeving rond de Bonfimkerk. Portugees begrijpen is daarbij uiteraard een pluspunt, maar niet onontbeerlijk. De muziek spreekt ook voor zich. Ook hier weer is de Minha historia-reeks een goede tip, al weet ik niet of die cd nog makkelijk te vinden is.

In het artikel maakte de auteur gewag van de 'laat-maar-waaienmentaliteit' die er zou heersen. Dit klopt ergens wel en ik ben benieuwd of m'n vader eraan zal kunnen wennen. ;-)

Krop(je) in de keel

toen ik vanmorgen voor een overgang stond te wachten tot ik mocht oversteken en een gele Ducati SS800 zag langsrijden.
Even had ik het er moeilijk mee, even maar. Tegelijk was ik toch ook blij zoiets te zien en horen voorbij rijden.

Anna Politkovskaya

Precies een jaar geleden werd deze moedige vrouw in nog steeds onopgehelderde omstandigheden vermoord.
Het ziet ernaar uit dat de ware toedracht niet snel aan het licht zal komen.
Ze was iemand die heel veel respect verdiende en heeft haar strijd voor meer gerechtigheid voor de misdaden die het Tsjetsjeense volk werden aangedaan met de dood bekocht.

Ontdekking

Vrijdag kwam met de post een cd aan die ik via amazon had besteld : Silky van Andre Williams. Járen geleden 'hoorde' ik voor het eerst van de man toen ik een recensie las van een concert dat hij (in Brussel denk ik) gegeven had. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt, maar gaandeweg vergat ik hem weer. Tot vrij recent via allerlei opzoekingen zijn naam weer tegenkwam. En aangezien het internet de grenzen voor aankopen waar ook ter wereld serieus heeft verlaagd, besloot ik vorige week een cd te bestellen.

Ik heb het me niet beklaagd, in tegenstelling tot M... Wat een brok vitaliteit en enthousiasme, wat een meeslepende ritmes, wat een leuke teksten (die bol staan van expliciete of impliciete seksuele allusies, maar ook met de nodige humor), wat een pretentieloze houding.

Ten zeerste aangeraden voor wie op feestjes de sfeer erin wil krijgen. Tante nonnekes en braaf dezekes gelieve zich te onthouden.

De Grote Boze Wolf show

Liever dan nog maar eens herhalingen van 'De Kampioenen' zou den BRT beter deze afleveringen nog eens uitzenden. Ze zijn grappig, spitsvondig, speels, goed gebracht enzovoort. Ook volwassenen kunnen er best nog mee lachen, zoals we ook dit weekend weer ondervonden hebben.

Na lange tijd vroegen R. en S. of ze de dvd met 5 afleveringen van deze reeks nog eens mochten bekijken. 't Is eens wat anders dan de Power Rangers. En op onze beurt hebben wij er ook van genoten.

Proficiat aan de makers ervan !

Culturele activiteiten deze week

Deze week heb ik twee avonden na elkaar een cultureel verantwoorde activiteit gedaan. Het moet al járen geleden zijn dat zoiets nog gebeurd is.

Dinsdagavond ben ik in het kader van het Open Doekfestival naar de Duitse film 'Das Leben der anderen' gaan kijken, waarin een idealistische en gedreven Stasi-officier een gevierde schrijver moet afluisteren. Geleidelijk raakt hij steeds meer betrokken bij het leven van zijn 'studieobject' en de hele film eindigt voor alle protagonisten dramatisch, alhoewel ze allen vrede lijken te hebben gevonden in hun uiteindelijke situatie. Deze film stemt tot nadenken.

Woensdagavond ben ik dan samen met M. naar een concert in Brussel geweest van de Braziliaanse levende legende Caetano Veloso. In Brazilië heeft deze artiest terecht de status van superster en niet-Brazilianen kennen hem misschien door zijn sporadische samenwerking met de Spaanse cineast Almodovar. We hadden hem een aantal jaar geleden al eens aan het werk gezien en gehoord in het Paleis voor Schone Kunsten (nu Bozar) en waren er nogal op gebrand om ook dit concert bij te wonen.
Eerst gingen we eten in een Marokkaans-Libanees restaurant, Monya in de Zwaluwenstraat (vlakbij het Brouckèreplein), waar we tot onze verrassing meteen in correct Nederlands werden bediend (het moet zijn dat mijn Frans nogal roestig klonk ;-) ). Het kader was aangenaam en vrij gezellig (M. mocht zich neervleien op zachte kussens) en eten op zich was zeker niet slecht, al had het voorgerecht misschien beter gekund. De tajine Monya is een aanrader ! Afsluiten deden we met een muntthee. Altijd weer heerlijk en verkwikkend tegelijk.

Het concert op zich was lang niet slecht, maar Veloso heeft er al betere op zijn naam staan. Het eerste concert van hem dat we bijwoonden was veel ingetogener en hoofdzakelijk acoustisch en solo terwijl dit met nog drie muzikanten in traditionele rockbezetting : elektrische gitaar, drums en bas. Veloso zelf bespeelde regelmatig ook een vreemd uitziende gitaar. De AB doorstaat qua sfeer ook nauwelijks de vergelijking met de Henri le Boeufzaal in het PSK, maar dat is eigenlijk een oneerlijke vergelijking. De set bestond voornamelijk uit voor ons onbekende liedjes. Al bij al heeft hij weinig van zijn klassiekers gebracht. 'O Leaozinho' was een van de uitzonderingen op de regel, of 'Sampa', liedjes die dan ook prompt door talrijke toeschouwers werden meegezongen. Liedjes met een aan- en meeslepend tempo werden afgewisseld met meer ingetogen en soms ronduit saaie nummers en dat maakte het geheel nogal heterogeen. Maar de band was op elkaar ingespeeld en speelde goed en dat droeg grotendeels ook bij tot een al bij al niet teleurstellende avond. Het verbaasde ons wel dat iemand met een repertoire als het zijne (hij heeft toch tientallen lp's en cd's) tijdens de bisnummers opnieuw een nummer speelde dat hij eerder op de avond al ten beste had gegeven. Maar het was wel een van de betere momenten vond ikzelf.
Wie wil kennismaken met Veloso, kan ik eigenlijk bijna elke lp (of cd tegenwoordig) van de man aanraden, maar in het bijzonder de verzamelaar 'Minha história'. Voor een liveopname is 'Prenda minha' een goede keuze.

Na een overnachting in het appartement van mijn ouders hebben we 's ochtends ontbeten in de Mokafe in de Koninginnegalerij (ook weer bediend in het Nederlands overigens) en daarna nog wat rondgekuierd in Brussel en onder meer de speelgoedwinkel Grasshopper op de Grasmarkt bezocht (een favoriet van M.). Toen na wat lukraak wandelen in onze vroegere buurt duidelijk werd dat M. eigenlijk nog naar New De Wolf wilde gaan in de Hoogstraat was het eigenlijk al iets te laat en zijn we maar vertrokken. De dag ervoor hadden we namelijk gemerkt dat er heel wat files stonden in de tegenovergestelde richting en die wilden we het liefst vermijden om de kinderen nog tijdig van school te kunnen gaan halen.