Eerste keer dit jaar

Vandaag mijn eerste motorritje van het jaar gereden.
Een 120-tal kilometer door de miezer/regen, maar het was wel redelijk fijn, na anderhalve maand sinds de laatste keer.
Blijkbaar was het voor de Duc zelf ook hoog tijd, want het starten verliep wel moeizaam, maar eens aan de gang, gaf hij geen slag verkeerd.

Motorrit (eerste en laatste)

Enigszins op de vlucht voor het snel verrechtsende politieke klimaat in ons weergaloze Vlaanderenland had ik me voor het laatste weekend van oktober opgegeven voor een motorrit in het Luikse, met begin- en eindpunt in Hoei : de ABR1.

ABR stond voor 'Andere boskesrit'. De maker van de rit heeft er al jaren een traditie van gemaakt om eind oktober een herfstrit te organiseren, de alom bekende IS'en (Indian Summerritten).
Voor mij was het alweer enkele jaren geleden dat ik nog had meegereden, maar dit jaar had ik er nog eens zin in.

Deze ABR moet zowat de enige echte motorrit geweest zijn die ik in 2012 heb gereden. Voor de rest kwam de motor enkel buiten voor het afmalen van vervelende woon-werkkilometers of om in de streek amper een of twee uur rond te tuffen om de accu nog wat in goede staat te houden. Met het winterweer in aantocht zal ik de komende anderhalve maand wellicht niet vaak meer met de Ducati op de baan te vinden zijn.

Zodoende trok ik op zaterdag rond 7 uur m'n motorkledij aan om richting Mol te rijden, waar ik met twee anderen had afgesproken om binnendoor naar Hoei te rijden. Het was wellicht de eerste nacht met lichte nachtvorst, want op verschillende plaatsen waren autoruiten bevroren.
Risico's op ijzelplekken dus, wat nooit fijn is als je met de motorfiets onderweg bent.
In Hoei aangekomen, was er tijd om wat bij te kletsen met enkele mensen die ik al lang niet meer gezien had of met anderen die ik nog nooit in levende lijve had ontmoet. En dan de motor op, waar na een paar kilometer al de eerste ontgoocheling volgde : m'n Tripy-toestel (een soort van elektronisch roadbook dat op een opgeblazen GPS-apparaat lijkt, liet het afweten en dat voor de rest van de rit).
Dan maar aangepikt bij een groepje dat achter me aan kwam en getracht om het papieren roadbook te volgen dat ik zekerheidshalve toch maar geprint had, ook in deze tijden van hoogtechnologische snufjes.

Om een lang verhaal kort(er) te maken : de rit was fijn, maar verliep voor mij niet geheel zonder problemen. De zon was gelukkig van de partij, maar vaak werd je er ook door verblind, wat strak sturen niet bevordert...
Daarnaast zat ik na een paar uur met veel pijn in de handen, polsen, schouders en ook nek in die mate zelfs dat ik op den duur probeerde zo weinig mogelijk te schakelen om zo men linkerhand en polsen te ontzien. Dat kwam deels door de relatief lage snelheid (de Duc is gebouwd om er vlot mee te rijden, niet om uren over half natte, deels door bladeren bedekte kronkelwegen te rijden en dat reflecteert zich in de sportieve zitpositie). De winterhandschoenen zorgden er daarnaast ook voor dat ik extra hard de koppelingshendel moest inknijpen.
Onderweg ook nog m'n compagnon de route moeten rechthelpen... Gelukkig was er buiten zijn ego nauwelijks schade aan hem of z'n moto.

Maar bon. Ik heb de rit uitgereden en ben vrij snel daarna naar huis vertrokken, via de snelweg zodat ik minder zou hoeven te schakelen. Verstijfd en verkrampt kwam ik anderhalf uur later aan, waar ik met m'n laatste krachten de motor in de garage geduwd heb en met grote moeite de trap op gestrompeld ben om uit te rusten.

Blij 'weerzien'

Vandaag voor het eerst sinds 6 maanden verwaarlozing nog eens met de motorfiets gereden.
Fijn.

Het is dus niet alleen de seks die de laatste tijd op een bijzonder laag pitje staat :-D, maar zowat alles.
Behalve het stresspijl misschien, dat hoge toppen scheert.

Het was leuk om de Ducati-tweecilinder na enkele pogingen tot leven te voelen komen, hem te voelen trillen, hem te horen, zeker het typische diepe geronk bij het loslaten van het gas.
Hmmm, wie weet trek ik er volgende week alweer op uit !

Marco Simoncelli

Vandaag werd R. 12 jaar ; helaas is zijn verjaardag in mineur begonnen door het overlijden van motorrijder Marco Simoncelli vanmorgen.

Toen zijn motorfiets bij het uitkomen van een bocht een 'lowsider' maakte, gleed deze i.p.v. in het gras de andere richting op, recht op de ideale lijn, waardoor de achteropkomende collega de liggende motor met Marco er nog naast of onder, hem niet meer kon ontwijken. Het was van meet af aan duidelijk dat dit heel ernstig was, want zijn helm lag naast het circuit en was dus afgerukt. Het onfortuinlijke slachtoffer lag languit op de baan (was maar even te zien op beeld).
Aangezien de helmen uitgerust zijn met een heel doeltreffend sluitingssysteem betekent dit dat hij een enorme knal op zijn hoofd moet hebben gehad, anders kan die niet loskomen.

Eerst kregen de kijkers nog een bemoedigend bericht door dat hij bij bewustzijn was, maar toen werd aangekondigd dat de race gewoon zou worden afgelast in plaats van herstart, begonnen we het ergste te vermoeden. We zijn er allemaal een beetje van in choc, ook R. en zelfs M. Het helpt natuurlijk niet als je dat rechstreeks ziet gebeuren op tv en het doet denken aan het ongeval van Craig Jones een paar jaar terug.

Marco Simoncelli was een heel beloftevolle coureur die zijn tweede jaar in de MotoGP doorbracht en in juli hebben we hem nog in het echt zien rijden in Mugello. Ondanks een controversiële rijstijl bracht hij door zijn flamboyante en steevast goedlachse verschijning wat meer leven in dat wereldje en ook boekte hij de laatste races enkele mooie resultaten. Ook bewees hij recent meer en meer dat hij wel degelijk een collega was waartegen je met vertrouwen kon racen.

Extra zuur is het voor Fausto Gresini en zijn team dat na de dood van Daijiro Katoh in 2003 nu een tweede rijder te betreuren heeft (meteen ook de twee recentste fatale ongevallen in deze racecategorie).
Na het herbekijken van de beelden vraag ik me ook af of het niet de motor van zijn goede vriend Valentino Rossi is die fataal met hem in contact kwam. Mocht dit kloppen, dan acht Rossi misschien wel het moment gekomen om een punt achter zijn loopbaan te zetten, nadat zijn miserabele seizoen op deze tragische wijze eindigt (wel nog 1 race te gaan).

De actualiteit van de voorbije dagen, weken en maanden helpt natuurlijk om deze tragedie wat in perspectief te bekijken, maar het doet al bij al relatief weinig af van het verdriet dat je voelt.


Tot slot nog zijn postracecommentaar na zijn tweede plaats die hij behaalde in de vorige race op Philip Island.

Nog een afscheid

Van Marco Melandri deze keer, die het MotoGP-circus verlaat en bijna noodgedwongen verhuist naar het WK Superbikes. De MotoGP verhoudt zich t.o.v. de Superbikes zowat als de F1 in de autosport (dus de absolute top) in vergelijking met uithoudingsraces of toerismewagens. Deze laatste categorieën zijn minder prestigieus, maar de races zijn vaak spannender en spectaculairder.

Ik heb altijd een zwak gehad voor de 28-jarige Melandri, die van 2005 tot 2007 meedraaide met de besten in de MotoGP en eenmaal vice-wereldkampioen werd. Daarvoor werd hij in 2002 wereldkampioen in de 250cc-klasse, de laatste stap op weg naar de koninginneklasse. Hij is een uitstekend rijder en ook zijn persoonlijkheid wist me te bekoren, wellicht omdat ik enkele trekken van mezelf in hem herkende : timide, discrete jongen dus geen 'groot lawaai', doorbijter.
Vanaf volgend jaar rijdt hij voor het fabrieksteam van Yamaha in de superbikes. Hopelijk gaat hem dat beter af dan de voorbije jaren in MotoGP en zeker het jaar 2008, waarin grote dingen van hem verwacht werden omdat hij naar het fabrieksteam van Ducati verhuisde, dat in 2007 wereldkampioen werd. Helaas kon hij totaal niet overweg met de desmosedici en deemsterde Melandri compleet weg, terwijl zijn teamgenoot de overwinningen nog aan elkaar rijgde. In 2009 ging het iets beter met een privé-Kawasaki, waarmee hij af en toe hoge ogen gooide en zich voor 2010 van een plaatsje kon verzekeren bij een team dat met privé-Honda's meereed (Gresini). Maar dat helaas was zijn zwanenzang.

Nog iemand die vertrekt is Casey Stoner, die zijn geluk bij het fabrieksteam van Honda gaat beproeven. Na 4 succesvolle jaren bij Ducati, bekroond met de wereldtitel voor zowel rijders als merken in 2007, zoekt ook hij andere horizonten op. Zelf ben ik nooit echt fan geweest van Stoner, maar ik supporterde elke race toch voor hem omdat hij enkele jaren de enige is geweest die regelmatig de Ducati naar de overwinning wist te loodsen. En zijn spectaculaire rijstijl deed de rest. Qua persoonlijkheid kan hij niet tippen aan de meest charismatische figuren in de MotoGP-paddock, maar eens op de baan steekt hij qua indrukwekkende rijstijl haast iedereen zichtbaar en hoorbaar de loef af.

Stoner wordt bij Ducati vervangen door een levende legende : Valentino Rossi, 9-voudig wereldkampioen als ik het goed heb. Het wordt wat dat betreft even wennen voor mij, want ik ben nooit fan van Rossi geweest, ook al heb ik groot respect voor zijn fenomenale prestaties en palmares. De druk op hem en Ducati zal alvast immens zijn : een nu reeds legendarische Italiaan die voor een iconische Italiaanse motorfietsconstructeur voor de wereldtitel zal strijden. Benieuwd wat dat gaat geven.

Voor mij is het al goed als Jorge Lorenzo zijn titel van dit jaar niet verlengt. Of Rossi, dan wel Stoner het haalt, maakt me niet zo veel uit. Maar ik heb toch een lichte voorkeur voor Rossi. Wait (anxiously) and see.

Tot slot kijk ik nog uit naar de wederoptredende Chris Vermeulen, de Australiër die in 2011 weer bij Kawasaki rijdt. Hij raakte vorig jaar in het begin van het seizoen zwaar geblesseerd tijdens een crash en nu hopelijk een relatief zorgeloos seizoen kan tegemoet zien, met een motorfiets die hem weer wat succes brengt (iets wat met Kawasaki's in Superbike al heel lang geleden is).

Nog humor

Adolf Hitler heeft een mindere dag.

Blijft ook na jaren weergaloos.
Een woordje uitleg misschien : de Ewan en Charlie waarvan sprake zijn Ewan McGregor (zie lager) en zijn vriend Charlie Boorman die jaren geleden met een BMW-motorfiets van Schotland naar Zuid-Afrika reden.

Goed gezelschap in Gent : met Anneleen en Jacques

Gisteren heb ik een bezoek gebracht aan Gent en meer bepaald het Gravensteen en de tentoonstelling gewijd aan de Franse regisseur Jacques Tati.

Ondanks herhaaldelijk vragen van mijn kant vond ik thuis (alweer) niemand bereid om mee te gaan. Waarom neem ik de moeite eigenlijk nog ; een namiddag voor tv hangen of aan tafel kletsen met neefjes en nichtjes, schoonbroer/oom en zus/tante en papa en mama/grootvader en -moeder is sowieso veel leuker.

Enfin, ik alleen op weg en dus met de motorfiets, wat me te Gent aankomend het voordeel opleverde dat ik niet in de file moest aanschuiven die ontstaan was na een mosselactie van het lokale Ikea-filiaal. Gezwind ertussen, ook al regende het en hop ! richting centrum.

Daar aangekomen reed ik meteen zonder verkeerd te rijden naar de Vrijdagmarkt om linea recta de parkeergarage binnen te rijden en een onwillige slagboom voor me te vinden. Die netjes omzeild en dan maar op zoek naar iemand om te melden dat het toestel me geen ticket wilde geven. "Hier mogen ook geen moto's binnen, meneer. Het staat nochtans aangeduid." Ah. Dan maar weer behoedzaam (de vloer was nogal glibberig mede door de regen) naar buiten en na wat zoeken een parkeerplaats gevonden op de stoep in de Lange Steenstraat, toevallig de straat waarlangs het Caermersklooster ligt, waar de de Tati-tentoonstelling plaatsvindt. Da's ongetwijfeld weer m'n gunstig gesternte.

Daarvoor had ik afgesproken met Anneleen, die een bezoek eraan ook wel zag zitten. Omdat ik echter enkele uren te vroeg was, profiteerde ik van de gelegenheid om schaamteloos de toerist uit te hangen en begaf me naar het Gravensteen om dat nu eindelijk eens te bezoeken. "Bonjour, bel homme" klonk het bij wijze van welkomstgroet. Helaas was het een man gezeten aan een terrasje ; ongetwijfeld deed m'n strakke leren broek (merk IXS voor wie geïnteresseerd is) zijn verbeelding op hol slaan.

Het bezoek aan het Gravensteen was een meevaller. De bezoekers liepen niet in mekaars weg en de museum guide (een filmpje waarin onder meer Filips van den Elzas (de man die het Gravensteen liet optrekken tegen de stad Gent) en Chrétien de Troyes (gespeeld door een uitstekende Kurt Van Eeghem) werden opgevoerd) verstrekte heel wat randinformatie. Aarzel zeker niet zo'n gids mee te nemen, het zit in de inkomprijs begrepen.

Na het kasteel was het te laat om nog iets hartigs te gaan eten, want om half drie had ik met de bekoorlijke Anneleen afgesproken. Dan maar op goed geluk wat in het historisch centrum van Gent rondgekuierd en wat foto's genomen. Onderstaande foto vond ik wel leuk, maar ik heb er wel bergen hondenstront voor moeten trotseren om hem te maken.



Tegen half drie stond ik dan aan de ingang van de tentoonstelling te wachten op m'n 'date'. Vooraf was ik er wat zenuwachtig over, want hoe zou ik haar nu op m'n eentje moeten entertainen, iets waar ik volstrekt niet goed in ben... Maar bon, wetende dat een van de levensvragen die ze zich stelt 'Where have all the cowboys gone ?' is, had ik toch al het halve werk verricht. Immers, stoppelbaard van een paar dagen, haar in de war wegens m'n hoofddeksel, een ijzeren ros, geef toe, met een beetje verbeelding valt daarin toch een cowboy te herkennen.

Na een snelle begroeting gingen we naar binnen met behulp van mijn dankzij deze sympathieke mevrouw gekregen vrijjkaart. Ik zal maar meteen toegeven : brompot was na afloop van het bezoek ontroerd, ook al liep dat enigszins met een sisser af. Later meer daarover.
Over Jacques Tati weet ik niet zo bijster veel, maar de enige film van hem die ik gezien heb, 'Les vacances de Monsieur Hulot', had zo'n indruk op me gemaakt dat ik deze tentoonstelling zeker niet wilde missen. Net als 'Les Triplettes de Belleville' werpt deze prent de kijker, of mij althans, alleen al door de gecreëerde sfeer terug in een soort van geïdealiseerde wereld, vrij van kommer en kwel, de wereld van onbekommerde vakanties uit onze kindertijd, die we in onze herinnering romantiseren.
Voor mij was ze alvast de moeite van een verplaatsing waard. De bezoeker wordt teruggeworpen in een heel andere tijd en een verschillend universum. Onder meer in dat van de zonderling Hulot, die in verschillende films van Tati de hoofdrol speelde. Hulot is zo ontwapenend vreemd dat de onbevangen kijker moeilijk anders kan dan ten minste glimlachen. Tegelijk gunt Tati ons een bevreemdende blik op de moderne maatschappij waarin we met z'n allen meedraaien.
De humor en vondsten zijn vaak heel eenvoudig, maar tegelijk heel doeltreffend en inventief.
Mooi vond ik ook de brieven, kattebelletjes of andere aantekeningen van of gericht aan Tati (onder meer van J.-L. Godard).
Ronduit prachtig waren enkele vondsten die gebruikt werden in bijvoorbeeld 'Mon Oncle'.
Toen we bijna bij het einde van de tentoonstelling waren, viel plots de elektriciteit uit. Voor een expositie waar minstens de helft van de collectie elektriciteit nodig heeft, is dit een grote tegenvaller. Tot overmaat van ramp was de DVD-box die ik op de kop hoopte te tikken jammer genoeg niet voorradig. Blijkbaar was in het hele wijkgedeelte de stroom uitgevallen en na wat wachten besloten Anneleen en ik om dan maar ergens een kop koffie te gaan drinken, in afwachtig dat het euvel hersteld zou worden. Dit bleek ijdele hoop en na een korte wandeling doorheen het Patershol en aangrenzende straten namen we al bij al toch tevreden afscheid van elkaar. Ik had haar gezelschap op prijs gesteld en mijn vrees voor gênante stiltes bleek onterecht. Fijn.

Achteraf ging ik een paella eten in Casa Serenas, een Spaans restaurant aan de Vrijdagmarkt waar ik praktisch op de dag af 4 of 5 jaar geleden dankzij de schrijfster van deze helaas ter ziele gegane blog al eens gegeten had met een hele groep vrouwen. Het eten was lekker, de dienster bevallig, maar de groep andere bezoekers wel bijzonder luidruchtig en dat m'n hele maaltijd lang. Auw, auw auw, dreigende hoofdpijn en opkomende ergernis...

Vervolgens op m'n gemak naar huis getuft, al mag men in het centrum van Gent wel wat meer wegwijzers richting autosnelweg plaatsen vind ik zelf. De tramsporen maakten het begin van het traject ook wel extra spannend, maar ik bracht het er met brio vanaf.

Gent is een stad waar ik me, denk ik, wel thuis zou kunnen voelen.

Evenwichtskunstenaar

Voilà beste lezertje(s?) ; uw Brompie is vandaag vrij probleemloos op z'n werk geraakt, ondanks de verwoede pogingen van de NMBS om de eerlijke werkmens te koeioneren.

Mijn prehistorisch Italiaans scheurijzer heeft me feilloos tot in de Brusselse Noordwijk gebracht. Om 6.10 uur thuis vertrokken en tegen 7.30 uur aangekomen ; niet zo slecht gezien de omstandigheden. Bedankt aan de automobilisten die me ruim baan gaven.

Het delicaatst was nog het stuk tussen de afrit Laken komende van de A12 tot op m'n werk. Veel minder ruimte dan tussen de rijstroken op de autosnelweg, maar doorgaans liet men me er toch tussen. Een of tweemaal toch een voet aan de grond moeten zetten (foei!), want het blijft steeds een potentieel hachelijke onderneming. Voor deze ochtend bleek m'n vrees om al filefilterend de grond te kussen alvast ongegrond ; straks nog heelhuids thuis zien te raken.
Ongetwijfeld gingen er veel jaloerse blikken mijn richting uit, enerzijds om dat prachtig stukje stijlvolle mechaniek waarmee ik onderweg was en anderzijds omdat ik nog vrij fluks vooruit ging.
Tussen de files doorrijden op zich is niet echt leuk of interessant, wel uitdagend en het geeft een bevredigend gevoel vooruit te gaan waar de koekblikrijders stilstaan of aanschuiven.

Een ander voordeel is dat een van de überbimbo's op m'n werk me steevast complimenteert als ik in m'n motorpak met leren broek opdaag. Helaas is ze ondanks haar grote borsten niet m'n type.

Vakantie

...die is ook weer ten einde voor de kinderen. Al bij al is die voor hen, denk ik, heel goed meegevallen.

Ze begon met een reis naar de Italiaanse Adriatische kust, meer bepaald de badplaats Misano. M. is daar in haar jonge jaren ettelijke keren naartoe geweest, steeds in hetzelfde familiehotel en ze speelde al enkele jaren met de gedachte er eens terug te keren. Dit jaar was het dus zover. Ze had in het dorpje overigens een bijzonder stevige reputatie opgebouwd qua decadent gedrag, in die mate zelfs dat het hotelpersoneel helemaal niet herinnerd hoefde te worden aan wie ze was toen we er aankwamen. Ook gebeurde het meermaals dat mij volstrekt onbekenden al knipogend naar haar zwaaiden of iets riepen...

Op een dinsdagochtend vertrokken we hier richting Längenfeld in het Oostenrijkse Ötztal, waar we zouden overnachten op weg naar onze eindbestemming. Ook hier verbleven we in een familiehotel met een eigen sfeer. Bij het naderen en het oversteken van de grens tussen Duitsland en Oostenrijk begon het wel (hard) te regenen, wat we niet meteen verwacht hadden. In het hotel aangekomen, sprong ik nog snel met de kinderen het zwembad in alvorens te gaan eten en daarna slapen in de heel ruime en comfortabele kamer.


De volgende ochtend vertrokken we meteen na het ontbijt en reden we via de Timmelsjoch/Passo del Rombo Italië binnen om dan zonder noemenswaardige problemen in Misano aan te komen. Daar was het eerst wat zoeken naar het hotel en toen we het eindelijk vonden, kregen we als een soort van welkomstgeschenk wat hondenkeutels voorgeschoteld van de viervoeter des huizes.
Ook de kamer zelf was voor mij wat schrikken ; op het eerste zicht namelijk tamelijk klein, zeker in vergelijking met de kamer van de nacht ervoor. Maar uiteindelijk viel het wel mee, ook al omdat we nooit een hele dag in het hotel verbleven.

Misano zelf is een banaal stadje dat bijna alleen leeft van het kusttoerisme. Blijkbaar heeft het in een tweetal decennia een kleine metamorfose ondergaan, want M. had er toch enige moeite mee om haar draai blindelings te vinden. Ze viel van de ene verbazing in de andere. Het hotel waar we verbleven, bestaat al sinds de jaren '30 van de vorige eeuw en ik had wel graag foto's gezien van het Misano van toen. Het huidige heeft niet zoveel speciaals te bieden in vergelijking met gelijkaardige plaatsen. Al is er uiteraard wel het befaamde circuit, waar talloze races worden verreden voor zowel auto's als motorfietsen. Maar sinds de MotoGP er neergestreken is, veranderde ook dat circuit. Waar men er vroeger naar verluidt probleemloos naar binnen kon en langs het traject kon flaneren, is dit nu uitgesloten. Hermetisch gesloten lijkt het wel.

Terwijl M. het liefst aan het strand zat, brachten de kinderen hun tijd liever door aan het zwembad. Dus ging ik met hen daar naartoe, zodat M. onopvallend en ongestoord de wasbordjes op het strand kon bewonderen.
Om het ons makkelijk te maken, hadden we voor de formule met vol pension gekozen, zodat we ons om het eten helemaal niet moesten bekommeren. Weer een zorg minder.


Aangezien een vakantie met louter zon, zee en strand niet bepaald mijn ding is, had ik enkele uitstappen gepland. Eentje naar het vlakbij gelegen Tavullia, het dorp waar Valentino Rossi opgroeide en nu opnieuw woont en eentje naar Ducati in Bologna, waar men de fabriek en het museum kan bezoeken. Vooral de fabriek was indrukwekkend, een beetje een walhalla voor wie enigszins in motorfietsen geïnteresseerd is. Op de terugreis van onze uitstap naar Bologna, stopten we nog even bij het circuit Dino e Enzo Ferrari in Imola, waar ik en R. wat gingen bezinnen bij de Tamburello-bocht. In tegenstelling tot het Santa Monica-circuit van Misano (volledig afgeschermd), is dat van Imola vrij makkelijk toegankelijk als er geen evenement is. We konden probleemloos op (lege) tribunes plaatsnemen en langs een stuk van het circuit wandelen. Het frisdrankje achteraf in een kiosk naast het circuit smaakte eens zo lekker.
Andere uitstappen brachten ons naar Cattolica, waar een groot aquariumcomplex is en Porto Verde, met zijn charmante jachthaventje.
De laatste excursie ging dan naar San Marino, de dwergstaat vlakbij. Daar wilde R. per se het martelmuseum bezoeken (waar een normaal mens met redelijk wat afkeer weer buitenkomt) en kochten we wat spullen (ik had een nieuwe tas nodig om te gaan werken).

Na tien dagen dolce far niente, tijdens dewelke ik ook enkele cocktails heb leren kennen, zat onze vakantie erop.
Vertrek op een zaterdag en dat werd meteen het minst leuke aspect van de reis. Vanaf pakweg ten noorden van Modena tot aan de grens met Oostenrijk vertraagd tot stilstaand verkeer. Dat weekend werd op dat vlak dan ook beschouwd als bijzonder druk.
In plaats van in de (late) namiddag aan te komen op ons overnachtingsadres, was het praktisch 21 uur voor we ter plaatse waren en eindelijk konden uitrusten. Bovendien, ook weer praktisch vanaf het moment dat we Oostenrijk binnenreden, goot het werkelijk pijpenstelen. Blijkbaar waren er daardoor doorheen heel Oostenrijk problemen op de weg, maar gelukkig niet op het traject dat wij aflegden. Moe en enigszins verveeld kwamen we dan toch aan in Füssen aan de Hopfensee. Helaas konden we geen wandeling meer maken, ten eerste omdat het donker was geworden en ten tweede wegens de bijzonder hevige regen. Dan maar snel wat gegeten in het restaurant en naar bed.
De volgende ochtend hebben we toch nog een beetje van de omgeving kunnen genieten, alvorens weer vlot naar huis te rijden. Haast nergens aanschuiven deze keer.


Het was een fijne vakantie, goed eten, fijne, ontspannen sfeer enz. Toevallig was er in het hotel ook een collega van m'n werk, maar mijn aanvankelijke vrees dat dit de pret zou drukken, bleek volkomen onterecht. Zo heb ik iemand beter leren kennen die ik anders vermoedelijk alleen maar zou gegroet hebben in het voorbij wandelen.

Tot slot een pluim voor onze auto (een Saab) die ons, op een piepje hier en een kraakje daar, zonder enig probleem heen en terug gevoerd heeft. Hij gaat toch ook al 6 jaar mee, maar doet nog prima zijn werk.

Goed gevoel

Vandaag voor het eerst sinds praktisch twee maanden nog eens met de motor gereden.
Een beetje onverwacht startte de Ducati meteen.
Wel het was toch zowat anderhalf uur genieten, ook al was het een ritje op het gemak. Alleen al het mooie, grommende geluid van de tweecilinder bij het gas terugnemen maakte het de moeite waard.
Jammer alleen dat je in de Kempen niet echt veel banen hebt die op maat van de Supersport gesneden zijn, waardoor het niet bepaald comfortabel rijden was. Maar dat nam ik er graag bij.

Blij weerzien

In 2002 werd het wereldkampioenschap superbike beslecht tijdens het laatste raceweekend van het seizoen. De 2 wedstrijden op zondag zouden de beslissing brengen. Het hele jaar door leidde de Australische Ducati-rijder Troy Bayliss op autoritaire wijze het kampioenschap, waarbij het tot ruim over halfweg leek of hij zijn titel van 2001 zou verlengen. Zijn enige concurrent in 2002, Colin Edwards, op een Honda, had in de tweede helft van het seizoen zijn achterstand goedgemaakt en rijfde op zijn beurt de ene overwinning na de andere binnen. Daardoor waren beide voor de twee laatste manches door amper een paar punten gescheiden, waarbij Edwards voor het eerst de leiding in het kampioenschap had overgenomen.
Het resultaat waren twee van de meest spannende, intense motorraces die er ooit verreden zijn en op tv vertoond ; een werkelijk prachtig spektakel om vingers en duimen bij af te likken.

Sinds een ruim een jaar ben ik dan weer begonnen met het op dvd overzetten van onze videobanden, die zich in de loop der jaren in verschillende kasten hadden opgestapeld. Een tijdrovende klus.

Wat heeft het een nu met het ander te maken ?
Jarenlang leefde ik in de waan dat ik beide races, die ik alletwee had opgenomen, verloren was. Ofwel omdat ik de videoband was kwijtgespeeld ofwel omdat ik er iets anders had over opgenomen. Vele malen heb ik me erom verwenst. Een paar maanden geleden dan ontdekte ik dan per toeval dat ik de tweede race wel degelijk nog op cassette had staan ! Wat een geluk, wat een opluchting ! Ik had het net zogoed nooit geweten en de videoband bij het afval gegooid.
Gisteren heb ik dan gemerkt dat ik ook de 1ste race eveneens nog op video had, nadat ik de opname die ik eigenlijk wilde opnemen te ver had laten doorlopen. Oef !

Op dezelfde manier vond ik onlangs nog een harde documentaire terug over de burgeroorlog in Sierra Leone die ik in de jaren '90 had opgenomen op CNN en die ik ook spoorloos was kwijtgeraakt.
In het vervolg toch wat secuurder zijn bij het 'etiketteren'.

Beide races raad ik van harte aan voor wie niet snapt wat er zo boeiend kan zijn aan motorsport. Zelfs leken zullen op het puntje van hun stoel zitten.

Bikers Classics

Daar ging het gisteren naartoe, op het circuit van Spa-Francorchamps. En in principe ook naar Wezembeek-Oppem, later op de dag...
Eigenlijk had ik liever vandaag geweest om, na het volbrengen van m'n burgerplicht op z'n minst tot 19 uur of zo niet geconfronteerd te worden met wat voor mij belooft een deprimerende dag te worden, althans op politiek vlak. Ikzelf heb zonder veel enthousiasme alweer op Groen! gestemd.

Tijdens deze editie van de Bikers Classics stond het Italiaanse Moto Guzzi in de schijnwerpers.
Afgaand op de weersvoorspellingen van de dag eerder, had ik mooi weer verwacht, maar dat bleek, eens in de omgeving van Hasselt aangekomen, niet meer helemaal te kloppen en de regen werd geleidelijk intenser en bleef maar duren, tot zowat 15 uur 's middags. Gelukkig had ik m'n voorzorgen genomen en m'n regenkledij meegenomen en ergens halfweg ook aangetrokken.

De inkom vond ik vrij duur (30 euro, met nog eens 5 euro extra om de motor op een parking te mogen achterlaten) en voor motorrijders was de plek om ze te betalen ook niet bepaald goed gekozen ; op een sterk afdalend stuk. Gelukkig is het me gelukt om zonder brokken te maken alles te betalen, al zal het geen elegant zicht geweest zijn.


Daar aangekomen, rustig rondgekeken, helm op het hoofd, wat misschien een vrij vreemd zicht was, maar zo bleef m'n haar ten minste wat droog. M'n motorvest was al doorweekt en, naar het me leek, niet helemaal waterdicht, maar gelukkig was het niet echt fris, waardoor ik nu geen verkoudheid of erger heb.
De kraampjes wat bekeken, lang getwijfeld wat ik zou meenemen als souvenir voor de kinderen, in de paddock wat rondgelopen, de garages bezocht, een wandeling langs het circuit gedaan. De meeste bezoekers bleven rondhangen in het gedeelte tussen de chicane-La Source-Eau Rouge, waar alle activiteiten voor bezoekers geconcentreerd stonden. Zodoende kwam ik amper een handvol mensen tegen op mijn tochtje rond het circuit, waaronder een bosnimf die plots mijn pad kruiste. Helaas droeg ze een Yamaha-vestje, wat meteen een afknapper van jewelste was en alle lust deed verdwijnen. Ze bleef beteuterd achter. Nog een vettige hamburger binnengespeeld ook, met heel wat ui erop.

Qua beroemdheden heb ik Phil Read en Dr. Costa (de man die de MotoGP-rijders oplapt na een ongeval of blessure op het circuit) gezien. Deze laatste zat alleen aan de signeertafel in de Moto Guzzi-tent zonder dat ook maar iemand enige belangstelling toonde.


Na mijn bezoek aan het circuit was het in principe de bedoeling om naar het Brusselse te rijden, alwaar ik om 19 uur afspraak had met iemand om zijn koopwaar eens te bekijken. Het betrof een wagen van een Italiaans merk, dat op het vlak van betrouwbaarheid een bedroevende reputatie heeft. En wat bleek, de eigenaar belde me om te vragen of ik niet eens een andere keer kon langskomen, want een onderdeel aan de wagen bleek het niet meer te doen... Alvast heel correct van de man in kwestie.

Wie me eens zou willen ontmoeten, volgende week gaat het opnieuw richting circuit van Spa-Francorchamps, waar in het kader van de Spa Italia days Alfa Romeo gevierd wordt.

Rijvaardigheidscursus

Gisteren heb ik deelgenomen aan een rijvaardigheidscursus voor motorrijders, gegeven door Goed motorrijden.
Het was een leerrijke dag, ook al volgde ik de basiscursus EMR, dat ondanks al zeker 8 jaar motorervaring of misschien klopt '8 jaar motorrijden' beter.

De cursus was nog een cadeau van M. die me hem een of twee jaar geleden gaf ter gelegenheid van m'n verjaardag of zo. Ik mocht dan een cursus naar keuze volgen, zij zou hem bekostigen.

Mijn keuze viel op de basisopleiding omdat ik de laatste jaren te weinig met de motor rij om te kunnen beweren dat ik mijn machine door en door ken. Bovendien zorgde het feit dat ik twee motorfietsen had er soms voor dat ik, vooral met de Ducati, wat onwennig reed. Ik beheerste dus mijn voertuig niet helemaal of helemaal niet. Bovendien zat m'n vertrouwen in eigen motorkunnen op een (heel) laag pitje sinds m'n ongeval van nu bijna 3 jaar geleden (en nog een paar andere akkefietjes) en zo'n instapcursus is dan wel geschikt om dat weer wat op te krikken. Later kan ik dan eventueel een opleiding voor gevorderen volgen.

Wel, ik heb er heel wat van opgestoken en ben tevreden dat ik eraan heb meegedaan. Nu is het aan mij om de geleerde technieken in het verkeer van alledag toe te passen en te blijven oefenen, zodat het geleidelijk automatismen worden.
Het hielp ook wel dat ik met de Ducati ging, die ten eerste een stuk minder weegt dan de Kwak, en ten tweede een gevoelig lager zwaartepunt heeft, waardoor hij minder topzwaar is en dus een stuk meer kan overhellen voor hij echt omvalt en je hem niet meer kunt houden.

Maar heel vermoeiend was het wel, want intensief en het duurde een hele dag op een terrein dat echt niet geschikt is voor een Ducati Supersport (zat zowat van half 8 's morgens tot 18.30 uur in het zadel of aandachtig te luisteren). Zowel fysiek als mentaal was ik 's avonds ver aan het einde van m'n Latijn.

Nakend afscheid (bis)

Twijfel...
heb ik er wel goed aan gedaan om de Kawasaki weg te doen i.p.v. de Ducati ?

R. loopt al een paar dagen bedroefd rond omdat "de groene" weg moet.
Ikzelf maakte me pas de bedenking dat al bij al, de Kawasaki een stuk praktischer was als de Ducati, die een volbloed sportmoto is, wat ik gisteren alweer ondervonden heb.
De beenharde ophanging zorgt op onze wegen namelijk niet voor een bepaald comfortabele rit. De ophanging van de Kwak was ook uitstekend, maar minder hard afgesteld, terwijl het op de Ducati lijkt of hij gewoon geen vering heeft.

In slechte weersomstandigheden was de Kawasaki ook de betere keuze omdat hij meer bescherming bood tegen de elementen. Mogelijk was hij in dergelijke omstandigheden ook betrouwbaarder.
Maar eerlijk is eerlijk, nu er een nieuwe accu in de Ducati steekt, start deze weer vlekkeloos (gisteren althans...).

En ik denk dat ik voor de Ducati ook wel het dubbele van de prijs had mogen vragen, wat nog meer geld in het laadje zou hebben gebracht. Maar 't is niet anders.

Nakend afscheid

Twee motorfietsen in huis en er jaarlijks amper een paar duizend kilometer mee rijden. Dat werd voor mij te veel van het goede, temeer omdat ik voor elk verzekering, belastingen (ok, da's niet zo veel meer), onderhoud en pechverhelping betaalde. Om van de benzine nog maar te zwijgen.

Een moest dus gaan en met enige pijn in het hart wordt dat waarschijnlijk binnen enkele dagen de Kawasaki, de kwak, het kwakje, de walvis. Ruim 5 jaar heeft hij me trouwe diensten bewezen. Vele motorritten heb ik ermee gemaakt, vaak toverde hij een (glim)lach op m'n lippen of deed hij me beter voelen tijdens of na een rit.

Ben blij dat ik met dat model (een ZX-7R, hetzelfde model als waarmee we Anthony Gobert hieronder aan het werk zien) heb kunnen rijden. Uitstekende remmen, uiterst stabiele motor, wel zwaar en helaas is hij niet ongeschonden uit ons 5 jaar samenzijn gekomen. Was allang geen partij meer voor moderne sportmotoren, maar dat hoefde voor mij ook niet. Me meten met andere motorrijders is allang mijn ding niet meer, als het dat ooit geweest is. En présence had hij louter door zijn verschijning al ruim voldoende, mocht dat belangrijk zijn geweest. De ZX-7R was namelijk een van de emblematische motorfietsen uit de jaren '90.

Maar het is niet anders. Woensdag wordt hij waarschijnlijk door zijn nieuwe eigenaar opgehaald.

Hierbij nog een laatste foto.

Anthony Gobert

Sinds enige weken ben ik de jaaroverzichten van auto- en motorsporten aan het bekijken en overzetten van video naar een ander formaat.
Zo ook de wereldkampioenschappen Superbike van de jaren '90.

En een van de sterren van dit kampioenschap in het midden van dat decennium was Anthony Gobert, ook gekend onder zijn pseudoniem The Go-show een enorm getalenteerd motorrijder die twee jaar lang het milieu paf deed staan met zijn kunnen en groot hart. Toen hij in 1994 als wild card rijder (een gastrijder speciaal voor die gelegenheid) in het Australische Philip Island de tweede race van die manche won op een Kawasaki, had hij als prille twintiger in de motorwereld naam gemaakt.

Naast zijn gave om met een motorfiets heel spectaculaire dingen uit te halen, kenmerkte hij zich echter ook door excentriek gedrag, wat helaas het einde van zijn motorloopbaan bespoedigde. Hij kreeg vele nieuwe kansen, maar telkens verkwanselde hij ze en vertrok meer dan eens met slaande deuren bij zijn recentste werkgever. In zijn hoofd leek het niet helemaal goed te zitten, wat sinds halfweg dit decennium werd bevestigd toen bleek dat hij verslaafd was aan hard drugs. Hij kwam al enkele keren met het gerecht in aanraking, onder meer nadat hij enkele mensen zou hebben beroofd om zijn verslaving te bekostigen.

Ik was deze week toch een tijdje van m'n stuk toen ik vernam met welke moeilijkheden hij tot vrij recent (en nu nog ?) kampte. Van een door duizenden om zijn rijkunsten en vrank en vrij gedrag bewonderde motorrijder die een nog een hele toekomst voor zich had (hij is nu nog maar amper 35 jaar) werd hij blijkbaar een junkie. Hopelijk komt het (snel) nog goed met hem.

Hieronder een fragment met enkele van zijn weergaloze acties op de baan. Vooral hoe Gobert (nr. 4, met de groene motorfiets) John Kocinski (nr. 11) inpakt op Laguna Seca (vanaf seconde 15 ongeveer) of hoe hij in 1996 met Aaron Slight dolde op Philip Island (vanaf 1'30 ongeveer) op steeds weer hetzelfde rempunt, kunnen niet anders dan bewondering opwekken.



Vreemd is ook mijn houding t.o.v. zijn drugsverslaving. Terwijl dat bij iemand als Keith Richards integraal deel uitmaakt van de mythe rond de man en een van de redenen is waarom hij me zo fascineert, is een hardnekkige drugsverslaving bij deze voormalige sporter reden voor mij om bedrukt rond te lopen.
Drugs zijn voor mij persoonlijk niet de grote boeman, integendeel, maar mogelijk komt dat ook omdat ik nooit rechtstreeks geconfronteerd ben met de nare gevolgen ervan.

Ardennenrit

Vorig weekend ging het voor het eerst met de Duc richting Ardennen, dat 2,5 jaar nadat ik hem had gekocht. Aanleiding was een rit ineengestoken door een gewaardeerde kennis.

Verzamelen in Tilff voor een 370-km lange rit. Op het eerste zicht is 370 km niet geweldig veel, maar doorheen de Ardennen doe je er toch al snel een ettelijke uren over, zeker als je nog eens halte houdt om te eten, drinken en babbelen, onder meer in, of all places, Beffe, waar ik de sfeerfoto's nam.

Aangesloten bij een groepje van 3 anderen en samen met hen de hele rit uitgereden. Helaas de motor ook eenmaal niet zo heel zacht op z'n zij moeten leggen door een stomme fout tijdens een manoeuvre. Toch heb ik van de dag genoten en ook iets bijgeleerd over hoe ik de Duc/een motorfiets beter doorheen bochten kan loodsen.


Daarbij was het ook nog eens een gelegenheid om m'n Tripy te gebruiken, een vrij prijzig elektronisch roadbook dat je a.d.h.v. het bolleke-pijlsysteem automatisch aangeeft hoe te rijden. Ik heb het al enkele jaren, maar helaas benut ik het te weinig. Helaas heb ik ook geen bevestigingssysteem voor op het Kwekje en dus heb ik zelf een hoogtechnologisch en bijzonder moduleerbaar systeem uitgedokterd waar ik bijzonder trots op ben. Oordeel zelf :

Ritje en compliment

Vandaag in de buurt tweemaal hetzelfde ritje gereden, maar telkens met iemand anders achterop : eerst met Mathieu, dan met Thijs, allebei verstandelijk gehandicapt.

Deze week ontving ik in mijn mailbox een verzoek om een groep kinderen op kamp een fijne dag te bezorgen door met ze een motorrit van zo'n 25 km te doen. Ik kom eigenlijk nog maar nauwelijks buiten met de motorfiets, maar dit wou ik nog wel doen (enkele jaren geleden ook al gedaan en dat was goed meegevallen). Het was wel leuk om het hele lint motors te zien rijden. Gelukkig waren er ook wegkapiteins bij die alles in goede banen leidden.

De blijdschap en het enthousiasme van de kinderen alleen al, zorgden voor een fijne dag, ook voor een mysantroop als ik.

Vlak voor ik vertrok kreeg ik nog een compliment : 'gij zijt een knappe gast'. Helaas kwam het van een andere verstandelijk gehandicapte man van minstens 30 jaar oud... Ik moet toch echt wel meer buiten komen met m'n motorpak, want ik heb er wel succes mee (zie ook hier).
Na deze opkikker ging ik maar weer naar huis om er binnen een jaar misschien opnieuw bij te zijn. Zij zitten helaas voortdurend opgescheept met hun onaffe geest en/of lichaam.

Roesmiddel

... zo'n Ducati SS800.
Tijdens het voorbije weekend twee korte ritjes mee gedaan op boerenwegels bij ons in de buurt, dus niet meteen zijn natuurlijke habitat, maar het was puur genieten.
Wat een motor ; helemaal niet de krachtigste (tegenwoordig zijn er motoren die 2x zoveel vermogen hebben), maar wel met een mooie lineaire, dus geleidelijke, vermogensafgifte, wat op de openbare weg heel goed van pas komt. Hij is ook gretig, waardoor je voor je het weet de snelheidsbeperkingen aan je laars lapt.

Slank en licht, waardoor hij makkelijk te besturen is (toch in vergelijking met de Kwak), ook vanuit de heup.

De beenharde vering en sportieve zithouding herinneren je eraan dat dit een vrij compromisloze motorfiets is (bij traag rijden krijg je na een tijd pijnlijke handen en polsen). Maar dat drukt bij mij de pret niet.

Ruim anderhalf jaar na het ongeluk is bijna elke ermee gereden meter een genot. Daar krijg je dan ook nog de mooie, geile tweecilinderbrom bij, zeker als je gas terugneemt. En dat is dan nog met standaarduitlaten.

Wedergeboorte of heropstanding

Zoals hier aangekondigd, waren we ten onzent dus allemaal in blijde verwachting, want...
Kwekje puft en rijdt weer als vanouds !!
Na ruim anderhalf jaar van gedwongen stilstand is hij weer tiptop in orde om me weer in vervoering te brengen.

Zoek de 7 verschillen.