Gisteren heb ik mezelf en eigenlijk de hele wereld verbaasd door een ongeëvenaarde sportprestatie.
Het zit namelijk zo : M. loopt al sinds een of anderhalf jaar. Wekelijks legt ze met haar zus enkele kilometer af. Hun volgende doel is om volgend jaar mee te doen aan de marathon van Amsterdam.
Gisteren echter kon de vermaledijde zus niet meedoen en om een haast ontroostbare M. toch een hart onder de riem te steken, stelde ik voor dat ik haar voor een keer zou vergezellen tot zover ik het zou uithouden. Wat naar mijn verwachting hooguit 800 meter zou zijn...
M. veerde op en klapte dolblij in haar handjes.
Belofte maakte schuld en luttele minuten later had ik iets aangetrokken wat op een sportoutfit leek.
En waarempel, ik heb het hele traject, de volle 6 kilometer !!, uitgelopen. Eigenlijk was het in mijn ogen meer joggen, maar dat doet er niet toe.
Het verst dat ik volgens mij ooit gelopen heb waren 10 à 12 rondjes rond de atletiekpiste toen ik nog in het tweede of derde middelbaar zat, dus ergens halfweg de jaren '80. En nu, vanuit het niets, 'loop' ik ineens 6 kilometer.
Al zal de M's coaching er ongetwijfeld ook voor veel hebben tussen gezeten. Ze mompelde namelijk iets over orale seks als ik dat huzarenstukje voor elkaar kreeg.
Blijkbaar onderschat ik mezelf, want ik had nooit verwacht dat ik zelfs maar tot in de helft zou raken. Misschien moet ik die deelname aan een orgie toch maar overwegen.
Vanmorgen voelden m'n benen wel wat stram, maar toch minder dan ik gevreesd had.
Posts tonen met het label orale seks. Alle posts tonen
Posts tonen met het label orale seks. Alle posts tonen
maandag 22 augustus 2011
vrijdag 17 december 2010
Nieuwe hobby
M'n hele jonge leven ben ik gefascineerd geweest door gevaarlijke of indrukwekkende dieren en zeker haaien.
De eerste keer dat ik de kans kreeg om "Jaws" te zien, een film waarover ik al veel had gehoord en gelezen, was dan ook een hele belevenis. Vol spanning en verwachting keek ik er naar uit en vermoedelijk zat ik over m'n hele lijf te trillen, en dat niet enkel uit angst. Na "Jaws" volgden er nog 3 gelijknamige films, maar telkens ging het van kwaad naar erger. Waar nr. 2 van deze 'sharksploitation'-reeks nog enigszins te pruimen valt, wekken nr. 3 en 4 hoofdzakelijk ergernis en verveling op. Er werden nog wel films gedraaid met of over haaien, maar niets was echt het vermelden waard. Liefhebbers bleven dus lange tijd op hun honger zitten.
Tot eind jaren '90 "Deep blue sea" in de zalen kwam en we er ons en masse op stortten. Het was bij mijn weten de eerste 'haaienblockbuster' die heel gul gebruik maakte van CGI, computergegenereerde special effects, om duidelijk zichtbaar getruceerde haaien een buslading mensen te doen opeten of verminken. Dit product zette helaas een bedroevende trend : belachelijke films die louter op extravagante ideeën en amateuristische special effects steunden (naast de obligate bloederige toestanden in het water) om de aandacht (en geld) te trekken. De films bestaan voor een groot stuk uit getruceerde haaien ofwel uit fragmenten die onbeschaamd gepikt werden van documentaires. Acteerprestaties zijn onbestaande en de scenario's van de pot gerukt.
Nu met het Internet en zeker You Tube, krijgen fans van dit subgenre de kans om ettelijke haaienfilms op die manier te bekijken. Alleen... de overgrote meerderheid is gewoon onvoorstelbaar slecht gemaakt en i.p.v. de kijker te doen huiveren, werken ze in het beste geval louter op de lachspieren of, erger, wekken ze ergernis op.
Een ding is zeker : de makers namen hun publiek niet ernstig, tenzij ze mikten op kinderen die normaal naar Mega Mindy of Bumba kijken. Vooral productiehuis NU Image grossierde in dergelijke potsierlijke films.
Bij onze goede vrienden van het onvolprezen Nanarland stonden onvermijdelijk ook al soortgelijke films op het programma. Hun recensie van Shark attack 3 : Megalodon geeft een aardig beeld van hun visie op de zaken.
Dus waarom ze toch bekijken ? Gewoon voor de lol en wegens de amusante commentaren van de internauten.
Een greep uit de bestaande titels ?
- Blue demon
- Shark attack 2
- Shark attack 3 : Megalodon
- Spring break shark attack
- Raging sharks
- Shark swarm
Maar uit welke film een fragment (en welke bijhorende commentaar) met bijhorende hilarische commentaar kiezen ?
Ik ga maar voor Shark attack 3, alleen al wegens de haai waarvan het spijsverteringsstelsel blijkbaar wat opspeelt of gromt 'ie gewoon wat ?
Blue demon is ook integraal op you tube te bekijken en even grotesk.
Uiteindelijk heeft mijn verkenningstocht alvast 1 ding opgeleverd wat me in de toekomst ongetwijfeld nog vaak van pas gaat komen : een onfeilbare versiertip. Kijk, luister en oordeel zelf maar !
De eerste keer dat ik de kans kreeg om "Jaws" te zien, een film waarover ik al veel had gehoord en gelezen, was dan ook een hele belevenis. Vol spanning en verwachting keek ik er naar uit en vermoedelijk zat ik over m'n hele lijf te trillen, en dat niet enkel uit angst. Na "Jaws" volgden er nog 3 gelijknamige films, maar telkens ging het van kwaad naar erger. Waar nr. 2 van deze 'sharksploitation'-reeks nog enigszins te pruimen valt, wekken nr. 3 en 4 hoofdzakelijk ergernis en verveling op. Er werden nog wel films gedraaid met of over haaien, maar niets was echt het vermelden waard. Liefhebbers bleven dus lange tijd op hun honger zitten.
Tot eind jaren '90 "Deep blue sea" in de zalen kwam en we er ons en masse op stortten. Het was bij mijn weten de eerste 'haaienblockbuster' die heel gul gebruik maakte van CGI, computergegenereerde special effects, om duidelijk zichtbaar getruceerde haaien een buslading mensen te doen opeten of verminken. Dit product zette helaas een bedroevende trend : belachelijke films die louter op extravagante ideeën en amateuristische special effects steunden (naast de obligate bloederige toestanden in het water) om de aandacht (en geld) te trekken. De films bestaan voor een groot stuk uit getruceerde haaien ofwel uit fragmenten die onbeschaamd gepikt werden van documentaires. Acteerprestaties zijn onbestaande en de scenario's van de pot gerukt.
Nu met het Internet en zeker You Tube, krijgen fans van dit subgenre de kans om ettelijke haaienfilms op die manier te bekijken. Alleen... de overgrote meerderheid is gewoon onvoorstelbaar slecht gemaakt en i.p.v. de kijker te doen huiveren, werken ze in het beste geval louter op de lachspieren of, erger, wekken ze ergernis op.
Een ding is zeker : de makers namen hun publiek niet ernstig, tenzij ze mikten op kinderen die normaal naar Mega Mindy of Bumba kijken. Vooral productiehuis NU Image grossierde in dergelijke potsierlijke films.
Bij onze goede vrienden van het onvolprezen Nanarland stonden onvermijdelijk ook al soortgelijke films op het programma. Hun recensie van Shark attack 3 : Megalodon geeft een aardig beeld van hun visie op de zaken.
Dus waarom ze toch bekijken ? Gewoon voor de lol en wegens de amusante commentaren van de internauten.
Een greep uit de bestaande titels ?
- Blue demon
- Shark attack 2
- Shark attack 3 : Megalodon
- Spring break shark attack
- Raging sharks
- Shark swarm
Maar uit welke film een fragment (en welke bijhorende commentaar) met bijhorende hilarische commentaar kiezen ?
Ik ga maar voor Shark attack 3, alleen al wegens de haai waarvan het spijsverteringsstelsel blijkbaar wat opspeelt of gromt 'ie gewoon wat ?
Blue demon is ook integraal op you tube te bekijken en even grotesk.
Uiteindelijk heeft mijn verkenningstocht alvast 1 ding opgeleverd wat me in de toekomst ongetwijfeld nog vaak van pas gaat komen : een onfeilbare versiertip. Kijk, luister en oordeel zelf maar !
maandag 13 juli 2009
Restauratie
Vele, vele jaren geleden kocht ik voor de verandering eens een bouwdoos van een auto i.p.v. een tank, vliegtuig of boot.
Het ging om deze doos :
De Bugatti Royal Coupé Napoleon is een van de meest exclusieve en dure wagens die ooit gebouwd zijn en zelfs diegenen die geen kaas gegeten hebben van auto's of wie het onderwerp echt niets zegt, zullen wel moeten toegeven dat dit een prachtig voorwerp is, kunst welhaast.
Zoals zo vaak heb ik hem pas enkele jaren na aankoop gebouwd en had hem ergens op een schap geplaatst. Helaas stootte M. hem er op een dag per ongeluk (denk ik) af en viel hij op de grond. Het resultaat laat zich raden. Zo goed en zo kwaad als het ging, raapten we de onderdelen bijeen en stopten ze in een zak. Omdat ik de voorbije week wel wat tijd èn zin had, diepte ik het plan ervan op uit een doos en zette me aan de herstellingswerkzaamheden.
Let wel, mijn model heeft tal van gebreken, ten eerste omdat ik geen begenadigd modelbouwer ben, ten tweede omdat ik toen ik hem bouwde nog veel minder trucjes kende om een model enigszins presentabel te maken en ten derde omdat ik me bij het schilderen baseerde op de doos voor het kiezen van de kleuren i.p.v. op de aanduidingen op het plan. Daardoor komt het dat de auto (donker)blauw geschilderd is en niet zwart zoals gemoeten had.
Op de bovenste foto zijn al enkele chroom onderdelen opnieuw aan de motor aangebracht, voor de rest zag het wrak er min of meer zo uit als daar te zien is.
En nu staat-ie weer in volle glorie te pronken, in een vitrinekast ditmaal.
Dat allemaal uit liefde voor M. En wat krijgen we ervoor in de plaats ? Alvast geen orale seks... en op mijn verjaardag al evenmin. Snif.
vrijdag 2 januari 2009
Voornemens
Na hard nadenken is me dit zowat te binnen geschoten :
- orale seks, want een jaar zonder orale seks is een jaar niet geleefd, dat zult u ongetwijfeld met me eens zijn,
- herstelling Ducati,
- eindelijk te allen prijze carrière maken,
- trachten nog kalmer te blijven en mijn geduld nog minder snel te verliezen tegen gezinsleden en vooral proberen dingen op een minder snauwende of 'boertige' toon te zeggen,
- me blijven ergeren aan dingen en personen die me storen, maar tegelijkertijd die ergernis niet te openlijk te tonen,
- opnieuw regelmatig gaan zwemmen.
Niet-exhaustieve lijst.
- orale seks, want een jaar zonder orale seks is een jaar niet geleefd, dat zult u ongetwijfeld met me eens zijn,
- herstelling Ducati,
- eindelijk te allen prijze carrière maken,
- trachten nog kalmer te blijven en mijn geduld nog minder snel te verliezen tegen gezinsleden en vooral proberen dingen op een minder snauwende of 'boertige' toon te zeggen,
- me blijven ergeren aan dingen en personen die me storen, maar tegelijkertijd die ergernis niet te openlijk te tonen,
- opnieuw regelmatig gaan zwemmen.
Niet-exhaustieve lijst.
woensdag 30 april 2008
Eindelijk klaar
...met het in rubrieken onderverdelen van de berichten op deze blog.
Het heeft ettelijke weken (zelfs een paar maand denk ik) geduurd, maar eindelijk is het zover en is normaal elk bericht wel ergens gecatalogeerd. Zoals met veel dingen, neem ik graag mijn tijd voor iets wat niet echt dringend is en bij dit project is het wat uit de hand gelopen, maar vermoedelijk zat er toch niemand echt op te wachten. ;o) Alhoewel, ik herinner me nog een vraag van Sodade i.v.m. orale seks ; hiermee is ze dan ook bediend !
Dat titanenwerk had wel als voordeel dat ik nog eens teksten las waarvan ik helemaal vergeten was dat ik ze had 'geschreven'. Een soort flashback als het ware.
Het heeft ettelijke weken (zelfs een paar maand denk ik) geduurd, maar eindelijk is het zover en is normaal elk bericht wel ergens gecatalogeerd. Zoals met veel dingen, neem ik graag mijn tijd voor iets wat niet echt dringend is en bij dit project is het wat uit de hand gelopen, maar vermoedelijk zat er toch niemand echt op te wachten. ;o) Alhoewel, ik herinner me nog een vraag van Sodade i.v.m. orale seks ; hiermee is ze dan ook bediend !
Dat titanenwerk had wel als voordeel dat ik nog eens teksten las waarvan ik helemaal vergeten was dat ik ze had 'geschreven'. Een soort flashback als het ware.
dinsdag 8 januari 2008
Verjaardag
Vandaag mag deze blog 1 kaarsje uitblazen. Hoera !
Ik moet eerlijk bekennen dat ik er geen flauw benul van had waar dit idee toe zou leiden toen ik de sprong in het diepe nam. Het leek me meer toegeven aan een rage. Maar intussen zijn we een jaar verder en ik beklaag het me eigenlijk geenszins.
Het is nooit m'n bedoeling geweest een strak ritme van een bericht per dag aan te houden en zo een paar per week ging wel. Ook had ik volstrekt geen benul waarover ik hier allemaal zou schrijven, maar uiteindelijk is het nog redelijk losgelopen. Echte langdurige writer's blocks heb ik niet gehad. Ik heb laatst wel gemerkt dat ik al van enkele stukjes compleet vergeten ben dat ik ze hier ooit heb gepost. Dat is geen goed voorteken. Maar zoals de zaken er nu voorstaan, blijf ik maar vrolijk voortdoen en ik zie wel waar het zal eindigen.
O ja, voor de lezers van het eerste uur, qua orale seks is er geen vooruitgang geboekt en de toekomstperspectieven lijken op dat vlak niet bepaald rooskleurig.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik er geen flauw benul van had waar dit idee toe zou leiden toen ik de sprong in het diepe nam. Het leek me meer toegeven aan een rage. Maar intussen zijn we een jaar verder en ik beklaag het me eigenlijk geenszins.
Het is nooit m'n bedoeling geweest een strak ritme van een bericht per dag aan te houden en zo een paar per week ging wel. Ook had ik volstrekt geen benul waarover ik hier allemaal zou schrijven, maar uiteindelijk is het nog redelijk losgelopen. Echte langdurige writer's blocks heb ik niet gehad. Ik heb laatst wel gemerkt dat ik al van enkele stukjes compleet vergeten ben dat ik ze hier ooit heb gepost. Dat is geen goed voorteken. Maar zoals de zaken er nu voorstaan, blijf ik maar vrolijk voortdoen en ik zie wel waar het zal eindigen.
O ja, voor de lezers van het eerste uur, qua orale seks is er geen vooruitgang geboekt en de toekomstperspectieven lijken op dat vlak niet bepaald rooskleurig.
maandag 26 maart 2007
Dierlijke lusten
Men heeft me nogmaals te kennen gegeven dat er hier te weinig seks aan bod komt, of liever dat er te veel geblablaad wordt, maar te weinig geboemboemd. Wel, misschien is dit met deze bijdrage verholpen.
Of onze frequentie al dan niet hoog ligt, laat ik in het midden, maar als je het gemiddelde van onze cavia's bij de onze telt, moeten we haast tot de (sub)top behoren.
Sinds oktober hebben wij er namelijk een aantal. Oorspronkelijk twee mannetjes, maar daar zijn er 2 van gestorven en ten slotte een wijfje die we via kennissen hebben gekregen : Juliette. Zij werd bij het overblijvende mannetje, Arthur, gestopt en een beetje later moet het onvermijdelijke zijn gebeurd : Juliette drachtig.
De jongen werden eind januari geboren en Arthur heeft na de geboorte hoogstens nog een paar uur bij haar gezeten alvorens hij in een isolatiekooi werd gestopt om daarna te worden gecastreerd. Juliette baarde 4 minicavia's die snel groeiden, maar waarvan we er gelukkig 3 aan andere mensen konden geven. Eentje hebben we gehouden en die krijgt het nu hard te verduren van zijn papa...
Die papa kon na de bevalling of worp of hoe het ook heet, zijn driften natuurlijk niet onder controle houden en moet praktisch meteen zijn wijfje opnieuw besprongen hebben, want, jullie voelen me wellicht al komen, Juliette blijkt opnieuw zwanger te zijn, terwijl wij hoopten dat dit niet meer kon. Vrijdagavond was M. in alle staten toen ze het mij vertelde en ik kon niet anders dan er enigszins hysterisch en onbeheerst mee lachen. Alvorens ontmand te worden, heeft Arthur dus nog snel wraak genomen op ons door zijn lusten voor een laaste maal op Juliette te botvieren. Binnenkort kunnen we dus opnieuw beginnen uitkijken naar opvang. Bah.
Helaas lijkt orale seks niet aan cavia's besteed, anders waren er nu misschien helemaal geen nakomelingen op komst.
Of onze frequentie al dan niet hoog ligt, laat ik in het midden, maar als je het gemiddelde van onze cavia's bij de onze telt, moeten we haast tot de (sub)top behoren.
Sinds oktober hebben wij er namelijk een aantal. Oorspronkelijk twee mannetjes, maar daar zijn er 2 van gestorven en ten slotte een wijfje die we via kennissen hebben gekregen : Juliette. Zij werd bij het overblijvende mannetje, Arthur, gestopt en een beetje later moet het onvermijdelijke zijn gebeurd : Juliette drachtig.
De jongen werden eind januari geboren en Arthur heeft na de geboorte hoogstens nog een paar uur bij haar gezeten alvorens hij in een isolatiekooi werd gestopt om daarna te worden gecastreerd. Juliette baarde 4 minicavia's die snel groeiden, maar waarvan we er gelukkig 3 aan andere mensen konden geven. Eentje hebben we gehouden en die krijgt het nu hard te verduren van zijn papa...
Die papa kon na de bevalling of worp of hoe het ook heet, zijn driften natuurlijk niet onder controle houden en moet praktisch meteen zijn wijfje opnieuw besprongen hebben, want, jullie voelen me wellicht al komen, Juliette blijkt opnieuw zwanger te zijn, terwijl wij hoopten dat dit niet meer kon. Vrijdagavond was M. in alle staten toen ze het mij vertelde en ik kon niet anders dan er enigszins hysterisch en onbeheerst mee lachen. Alvorens ontmand te worden, heeft Arthur dus nog snel wraak genomen op ons door zijn lusten voor een laaste maal op Juliette te botvieren. Binnenkort kunnen we dus opnieuw beginnen uitkijken naar opvang. Bah.
Helaas lijkt orale seks niet aan cavia's besteed, anders waren er nu misschien helemaal geen nakomelingen op komst.
donderdag 8 februari 2007
Hmmm
Gisteren heeft M. een lekker gerecht klaargemaakt. Uiteraard heeft ze dat met veel toewijding en (hopelijk) wat liefde gemaakt.
Niet helemaal hetzelfde als orale seks, maar het orale aspect was er dan toch al.
Dank je M !
Ik heb vanavond nog van de overschot genoten.
Niet helemaal hetzelfde als orale seks, maar het orale aspect was er dan toch al.
Dank je M !
Ik heb vanavond nog van de overschot genoten.
maandag 22 januari 2007
Recyclage
Wegens allerlei huishoudelijke besognes (helaas nog geen orale seks) heb ik vanavond eigenlijk geen tijd om hier een nieuwe tekst te plaatsen, vandaar iets uit de oude doos, toen ik nog journalistieke ambities had.
Wie niet in het minst in autosport is geïnteresseerd, kan het best wegzappen. Ik heb namelijk een tijdje trouw verslagjes geschreven van virtuele en tegelijk reële races waar ik aan meedeed in het kader van allerlei kampioenschappen. Het hieronder volgend verslag is daar een van de betere voorbeelden van en ik ben er eigenlijk nog steeds trots op. Na al die jaren (deze race werd in het voorjaar van 2003 verreden) blijft mijn verslag leesbaar en genietbaar voor de leek, al zeg ik het zelf (ja er is aan mij een groot autosportjournalist verloren gegaan).
Het betreft een race met Formule 1 wagens uit het gezegende jaar 1967. Het spel zelf, Grand Prix Legends geheten, is in 1998 of 1999 uitgekomen en kreeg al gauw een kleine maar heel trouwe schare spelers (door de hoge moeilijkheidsgraad haakten velen al snel af, maar wie doorzette werd beloond met een groot spelplezier en dat geldt meteen ook voor het onderstaand verslag, dus doorzetten maar lezer !!). Tot vorig jaar reed ik er regelmatig mee in competitieverband. Van de vele tientallen (honderden ?) races waaraan ik heb deelgenomen, won ik er amper 2, maar ik hou er nog altijd heel goede herinneringen aan over.
Ik heb vandaag klachten opgevangen over het lage seksgehalte op deze blog. Ik zal proberen er rekening mee te houden, maar pin me er niet op vast. Voorts ook een welgemeend 'dankjewel' voor diegenen die me aanmoedig(d)en om hiermee door te gaan.
Veel leesplezier alvast.
VERSLAG VAN DE GP VAN FRANKRIJK IN ROUEN-LES-ESSARTS
“Zou je dat nu wel doen ?” vroeg een bezorgde manager aan Joost Cornet. “Carnaval is immers al achter de rug.” “Niets van aantrekken; gaan met die banaan”, was het enige antwoord dat de sympathieke Brabham-coureur gaf. Zijn optreden in Rouen zou dan ook op nogal wat wenkbrauwengefrons worden onthaald. Omdat het de laatste race van het seizoen was en de prijzen al uitgedeeld waren, besloot Cornet er een feest van te maken en enigszins naar analogie met Valentino Rossi de race te rijden gekleed in een brandvrij hanenpak. Hij was ervan overtuigd dat hij zo de overwinning kon wegkapen en een plekje in de geschiedenisboeken zou opeisen. Daarbij was hij uit het oog verloren dat kippenpoten bezwaarlijk geschikt zijn om de pedalen van een raceauto te bedienen en dat zijn hanenkam ook niet echt bevorderlijk was voor de aërodynamica van zijn bolide. Bovendien werd zijn bewegingsvrijheid in de sowieso al kleine en krappe Brabham ernstig belemmerd door de vleugels en moest hij er met een schoenlepel in worden geperst.
De avond voor de GP was er nog een feestje waarop alle divisie 4-coureurs en -teamleden waren uitgenodigd en waar de nodige ambiance was. Leo Haastrecht dook onvrijwillig in een bad vol roze pudding, Bart Vaes was een mandje magic mushrooms gaan plukken en na het verorberen ervan zweefde hij van de ene boom naar de andere, roepende dat hij een bosnimf was. Er waren aanvankelijk ook meisjes uitgenodigd, maar die werden dermate afgeschrikt door de ronduit walgelijke voorstellen van Mario Sablon, dat ze wijselijk besloten te vertrekken. Daarna moest de als travestiet geklede Kevin Smeekens het ontgelden, iets waar Sablon enkele slapeloze nachten aan overhield... Kuyntjes feestte niet mee omdat hij nog aan het recupereren was van twee weken totale bandeloosheid volgend op het behalen van zijn titel. Het verblijf van de Stones in Nellcôte was vergeleken daarmee een uitstapje van koorknaapjes. De van Beeks vonden het een goed idee om in de hoofdstad van Normandië verkleed als vikings op te dagen. Toen Denis van Beek daarna een luchtje ging scheppen en een wandeling ging maken in de bossen die het circuit omringen, stootte hij op een woest everzwijn dat hem geen andere keuze liet dan te vluchten.
Professionals als ze zijn, kropen de helden bij het vrijgeven van de baan wel weer plichtsbewust achter het stuur van hun bolides. Blijkbaar hadden de mecaniciens meer last van het feestje, want ze plaatsten de wagens op een grasperkje voorbij de pits, bij de eerste bocht. Dit zorgde voor de nodige verwarring en brokken, zodat de organisatie besloot de trainingssessie (ingekort) te herstarten. Al gauw bleek dat Kuyntjes het nog niet verleerd was en een klasse op zich vormde. Uiteindelijk eiste hij de 1ste startplaats voor zich op met een tijd van 1.58.625. Op respectabele afstand volgde Vincent van Beek, dan Smeekens, de Belgen Verleysen en Vaes en de enige Lotus-rijder. Op de vierde rij stonden de Honda- en Cooper-piloten en op de laatste plaats een lichtjes teleurgestelde Cornet. Zijn extravagante idee had hem dan toch geen vleugels gegeven. Voor de race zou hij nam hij zich dan maar voor om een drinkbusje Red Bull mee te nemen en aan Denis van Beek zijn vikinghelm te vragen, omdat die hanenkam hem toch niet zo’n geslaagd idee leek. Over van Beek was nog steeds niets vernomen en zijn deelname aan de race was dus hoogst onwaarschijnlijk. De start verliep zonder noemenswaardige incidenten. Sablon en Vaes kwamen nog het beste weg en verschalkten enkele voor hen gestarte coureurs. Bij Nouveau Monde was er al wat meer verwarring. Vaes, die naar de derde plaats was doorgestoten wurmde zich daar in een stoutmoedige beweging voorbij een geschrokken Smeekens en opende zodoende de jacht op de leider. Voor Haastrecht en Haast ging het bij de haarspeldbocht iets minder voorspoedig en ze kwamen op het gras terecht. Zonder schade konden ze echter hun weg voortzetten. Aan de kop behield Kuyntjes zijn 1ste positie en zoals in dat geval gebruikelijk is geworden, stond hij die niet meer af. Alweer een start-finishoverwinning erbij op zijn palmares, bovendien bekroond met nog maar eens een snelste ronde. Enkel op het einde kwam Smeekens nog wel opzetten, maar toen deed de Eagle-rijder het al een tijdje kalm aan. Voor spanning en sensatie moest men elders zijn. Zo hield de strijd om de 2de plaats de toeschouwers een tijdje in hun ban. Smeekens en van Beek maakten er ronden lang een onderonsje van. De eerste 6 ronden wist de Ferrari-rijder de afstand min of meer te stabiliseren op 1 à 2 seconden, maar daarna wist van Beek hem een drietal ronden onder zware druk te zetten. Smeekens liet zich echter niet van de wijs brengen en na een foutje van van Beek waarbij deze 4 wielen op het gras zette, genoot hij een korte adempauze. De Eagle-rijder gaf zich echter nog niet gewonnen en deed de bescheiden voorsprong van zijn concurrent weer teniet. Maar in de dertiende en veertiende ronde ging het goed mis, hij sloeg onder meer overkop, en was hij de aansluiting definitief kwijt. Erger nog, hij viel terug tot de 4de plaats, want Haastrecht was hem intussen voorbij. Deze had zich na zijn slechte wedstrijdbegin goed herpakt en al heel wat plaatsen goedgemaakt. Een verdere positieverbetering zat er voor hem niet meer in omdat Smeekens te ver voor hem uit reed. Integendeel, hij moest zelf op zijn hoede blijven voor van Beek, want bij de minste slippartij zou die hem het leven zuur hebben gemaakt of zelfs zijn voorbijgestoken. Daarachter streden Sablon, Vaes en Verleysen om de 5de plaats. De BRM-rijder die aanvankelijk zo goed vertrokken was, stapelde immers te veel fouten op elkaar en was zo, ondanks zijn onmiskenbare snelheid, teruggezakt. Het begon reeds in de tweede ronde toen hij werd afgeleid door een overstekend eekhoorntje en hij een halve ronde lang de achterkant van de Honda kon bewonderen. Sablon maakte zich niet druk om al dat snelle volk achter hem (in de tweede ronde op een gegeven moment respectievelijk Vaes, Haastrecht en Cornet) en reed ijzig kalm z’n rondjes. Hij gokte weer op regelmaat in plaats van op snelheid en hoopte daarmee iedereen te snel af te zijn en z’n eerste overwinning van het seizoen te boeken. Met de constantheid zat het wel degelijk snor, maar om voor de overwinning in aanmerking te komen, had hij toch wat meer boterhammetjes moeten eten, de Honda-rijder kon immers evenmin lang profiteren van zijn goede start. Nadat Vaes en Haastecht Sablon ter plekke hadden gelaten, begonnen ze een onderling gevecht en bleef Haastrecht een tijdlang in Vaes’ slipstream. Deze laatste viel na een barslechte zesde ronde, afgeleid door een uit de kluiten gewassen haas die de baan overstak, terug tot de 7de plaats, achter Verleysen en Sablon. Ook Verleysen had zich bij het ingaan van de vijfde ronde eindelijk voorbij de stukken tragere Sablon gewerkt en ging meteen op zoek naar het voor hem rijdende tweetal. Toen het probleem Vaes zich als vanzelf oploste, was Haastrecht de volgende op zijn hit list. Daarbij werd hij toch wat te overmoedig en toen hij in de achtste ronde de Lotus-rijder en dus de 3de plaats in zicht kreeg, was het uit met de pret. Geleidelijk viel hij door een te grote foutenlast terug naar de 6de plaats en moest hij van voren af aan beginnen. De jonge Eagle-rijder kwam zelfs even achter Vaes terecht, maar de BRM-rijder werd van de wijs gebracht door een volwassen hert dat het circuit overstak en zo definitief naar de 7de plek verwezen. Verleysen toonde zich opnieuw duidelijk sneller dan Sablon, maar net toen hij weer aardig in de buurt kwam en zich al vrolijk maakte over het binnenrijven van de 5de plaats flaterde hij alweer. Toen lagen de posities voor deze drie rijders vast : Sablon, Verleysen en Vaes. En hoe verliep de wedstrijd van de olijkerd Cornet ? De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat die niet helemaal naar wens ging. Tot de derde ronde kon hij het ritme nog vrij goed volgen, maar daarna ging het voor hem van kwaad naar erger en op het einde ging hij helemaal de mist in. Dat tot meerdere eer en glorie van Hans Haast die hierdoor voor het eerst dit seizoen niet als laatste eindigde, waarvoor hulde. Cornet zwoer dat hij in het vervolg wel tweemaal zou nadenken eer hij nogmaals zo’n pr-stunt uithaalt. Zo eindigde voor divisie 4 het DSZ 3-seizoen toch niet helemaal met een déjà vu-gevoel. Ondanks Kuyntjes’ overwicht, zowel in deze wedstrijd als in de loop van hele seizoen, konden een aantal individuele wedstrijden toch voldoende boeien om de annalen in te gaan. Ook boekten enkele deelnemers tijdens de loop van dit seizoen heel wat vooruitgang zowel qua zuivere snelheid als qua resultaten. Laat ons hopen dat dit niet de zwanenzang was van Grand Prix Legends in DSZ-verband. Volgens de recentste geruchten zou een compleet verwilderde Denis van Beek in de Russische taiga zijn gesignaleerd, achtervolgd door een verre nakomeling van het Erymanthische everzwijn.
Wie niet in het minst in autosport is geïnteresseerd, kan het best wegzappen. Ik heb namelijk een tijdje trouw verslagjes geschreven van virtuele en tegelijk reële races waar ik aan meedeed in het kader van allerlei kampioenschappen. Het hieronder volgend verslag is daar een van de betere voorbeelden van en ik ben er eigenlijk nog steeds trots op. Na al die jaren (deze race werd in het voorjaar van 2003 verreden) blijft mijn verslag leesbaar en genietbaar voor de leek, al zeg ik het zelf (ja er is aan mij een groot autosportjournalist verloren gegaan).
Het betreft een race met Formule 1 wagens uit het gezegende jaar 1967. Het spel zelf, Grand Prix Legends geheten, is in 1998 of 1999 uitgekomen en kreeg al gauw een kleine maar heel trouwe schare spelers (door de hoge moeilijkheidsgraad haakten velen al snel af, maar wie doorzette werd beloond met een groot spelplezier en dat geldt meteen ook voor het onderstaand verslag, dus doorzetten maar lezer !!). Tot vorig jaar reed ik er regelmatig mee in competitieverband. Van de vele tientallen (honderden ?) races waaraan ik heb deelgenomen, won ik er amper 2, maar ik hou er nog altijd heel goede herinneringen aan over.
Ik heb vandaag klachten opgevangen over het lage seksgehalte op deze blog. Ik zal proberen er rekening mee te houden, maar pin me er niet op vast. Voorts ook een welgemeend 'dankjewel' voor diegenen die me aanmoedig(d)en om hiermee door te gaan.
Veel leesplezier alvast.
VERSLAG VAN DE GP VAN FRANKRIJK IN ROUEN-LES-ESSARTS
“Zou je dat nu wel doen ?” vroeg een bezorgde manager aan Joost Cornet. “Carnaval is immers al achter de rug.” “Niets van aantrekken; gaan met die banaan”, was het enige antwoord dat de sympathieke Brabham-coureur gaf. Zijn optreden in Rouen zou dan ook op nogal wat wenkbrauwengefrons worden onthaald. Omdat het de laatste race van het seizoen was en de prijzen al uitgedeeld waren, besloot Cornet er een feest van te maken en enigszins naar analogie met Valentino Rossi de race te rijden gekleed in een brandvrij hanenpak. Hij was ervan overtuigd dat hij zo de overwinning kon wegkapen en een plekje in de geschiedenisboeken zou opeisen. Daarbij was hij uit het oog verloren dat kippenpoten bezwaarlijk geschikt zijn om de pedalen van een raceauto te bedienen en dat zijn hanenkam ook niet echt bevorderlijk was voor de aërodynamica van zijn bolide. Bovendien werd zijn bewegingsvrijheid in de sowieso al kleine en krappe Brabham ernstig belemmerd door de vleugels en moest hij er met een schoenlepel in worden geperst.
De avond voor de GP was er nog een feestje waarop alle divisie 4-coureurs en -teamleden waren uitgenodigd en waar de nodige ambiance was. Leo Haastrecht dook onvrijwillig in een bad vol roze pudding, Bart Vaes was een mandje magic mushrooms gaan plukken en na het verorberen ervan zweefde hij van de ene boom naar de andere, roepende dat hij een bosnimf was. Er waren aanvankelijk ook meisjes uitgenodigd, maar die werden dermate afgeschrikt door de ronduit walgelijke voorstellen van Mario Sablon, dat ze wijselijk besloten te vertrekken. Daarna moest de als travestiet geklede Kevin Smeekens het ontgelden, iets waar Sablon enkele slapeloze nachten aan overhield... Kuyntjes feestte niet mee omdat hij nog aan het recupereren was van twee weken totale bandeloosheid volgend op het behalen van zijn titel. Het verblijf van de Stones in Nellcôte was vergeleken daarmee een uitstapje van koorknaapjes. De van Beeks vonden het een goed idee om in de hoofdstad van Normandië verkleed als vikings op te dagen. Toen Denis van Beek daarna een luchtje ging scheppen en een wandeling ging maken in de bossen die het circuit omringen, stootte hij op een woest everzwijn dat hem geen andere keuze liet dan te vluchten.
Professionals als ze zijn, kropen de helden bij het vrijgeven van de baan wel weer plichtsbewust achter het stuur van hun bolides. Blijkbaar hadden de mecaniciens meer last van het feestje, want ze plaatsten de wagens op een grasperkje voorbij de pits, bij de eerste bocht. Dit zorgde voor de nodige verwarring en brokken, zodat de organisatie besloot de trainingssessie (ingekort) te herstarten. Al gauw bleek dat Kuyntjes het nog niet verleerd was en een klasse op zich vormde. Uiteindelijk eiste hij de 1ste startplaats voor zich op met een tijd van 1.58.625. Op respectabele afstand volgde Vincent van Beek, dan Smeekens, de Belgen Verleysen en Vaes en de enige Lotus-rijder. Op de vierde rij stonden de Honda- en Cooper-piloten en op de laatste plaats een lichtjes teleurgestelde Cornet. Zijn extravagante idee had hem dan toch geen vleugels gegeven. Voor de race zou hij nam hij zich dan maar voor om een drinkbusje Red Bull mee te nemen en aan Denis van Beek zijn vikinghelm te vragen, omdat die hanenkam hem toch niet zo’n geslaagd idee leek. Over van Beek was nog steeds niets vernomen en zijn deelname aan de race was dus hoogst onwaarschijnlijk. De start verliep zonder noemenswaardige incidenten. Sablon en Vaes kwamen nog het beste weg en verschalkten enkele voor hen gestarte coureurs. Bij Nouveau Monde was er al wat meer verwarring. Vaes, die naar de derde plaats was doorgestoten wurmde zich daar in een stoutmoedige beweging voorbij een geschrokken Smeekens en opende zodoende de jacht op de leider. Voor Haastrecht en Haast ging het bij de haarspeldbocht iets minder voorspoedig en ze kwamen op het gras terecht. Zonder schade konden ze echter hun weg voortzetten. Aan de kop behield Kuyntjes zijn 1ste positie en zoals in dat geval gebruikelijk is geworden, stond hij die niet meer af. Alweer een start-finishoverwinning erbij op zijn palmares, bovendien bekroond met nog maar eens een snelste ronde. Enkel op het einde kwam Smeekens nog wel opzetten, maar toen deed de Eagle-rijder het al een tijdje kalm aan. Voor spanning en sensatie moest men elders zijn. Zo hield de strijd om de 2de plaats de toeschouwers een tijdje in hun ban. Smeekens en van Beek maakten er ronden lang een onderonsje van. De eerste 6 ronden wist de Ferrari-rijder de afstand min of meer te stabiliseren op 1 à 2 seconden, maar daarna wist van Beek hem een drietal ronden onder zware druk te zetten. Smeekens liet zich echter niet van de wijs brengen en na een foutje van van Beek waarbij deze 4 wielen op het gras zette, genoot hij een korte adempauze. De Eagle-rijder gaf zich echter nog niet gewonnen en deed de bescheiden voorsprong van zijn concurrent weer teniet. Maar in de dertiende en veertiende ronde ging het goed mis, hij sloeg onder meer overkop, en was hij de aansluiting definitief kwijt. Erger nog, hij viel terug tot de 4de plaats, want Haastrecht was hem intussen voorbij. Deze had zich na zijn slechte wedstrijdbegin goed herpakt en al heel wat plaatsen goedgemaakt. Een verdere positieverbetering zat er voor hem niet meer in omdat Smeekens te ver voor hem uit reed. Integendeel, hij moest zelf op zijn hoede blijven voor van Beek, want bij de minste slippartij zou die hem het leven zuur hebben gemaakt of zelfs zijn voorbijgestoken. Daarachter streden Sablon, Vaes en Verleysen om de 5de plaats. De BRM-rijder die aanvankelijk zo goed vertrokken was, stapelde immers te veel fouten op elkaar en was zo, ondanks zijn onmiskenbare snelheid, teruggezakt. Het begon reeds in de tweede ronde toen hij werd afgeleid door een overstekend eekhoorntje en hij een halve ronde lang de achterkant van de Honda kon bewonderen. Sablon maakte zich niet druk om al dat snelle volk achter hem (in de tweede ronde op een gegeven moment respectievelijk Vaes, Haastrecht en Cornet) en reed ijzig kalm z’n rondjes. Hij gokte weer op regelmaat in plaats van op snelheid en hoopte daarmee iedereen te snel af te zijn en z’n eerste overwinning van het seizoen te boeken. Met de constantheid zat het wel degelijk snor, maar om voor de overwinning in aanmerking te komen, had hij toch wat meer boterhammetjes moeten eten, de Honda-rijder kon immers evenmin lang profiteren van zijn goede start. Nadat Vaes en Haastecht Sablon ter plekke hadden gelaten, begonnen ze een onderling gevecht en bleef Haastrecht een tijdlang in Vaes’ slipstream. Deze laatste viel na een barslechte zesde ronde, afgeleid door een uit de kluiten gewassen haas die de baan overstak, terug tot de 7de plaats, achter Verleysen en Sablon. Ook Verleysen had zich bij het ingaan van de vijfde ronde eindelijk voorbij de stukken tragere Sablon gewerkt en ging meteen op zoek naar het voor hem rijdende tweetal. Toen het probleem Vaes zich als vanzelf oploste, was Haastrecht de volgende op zijn hit list. Daarbij werd hij toch wat te overmoedig en toen hij in de achtste ronde de Lotus-rijder en dus de 3de plaats in zicht kreeg, was het uit met de pret. Geleidelijk viel hij door een te grote foutenlast terug naar de 6de plaats en moest hij van voren af aan beginnen. De jonge Eagle-rijder kwam zelfs even achter Vaes terecht, maar de BRM-rijder werd van de wijs gebracht door een volwassen hert dat het circuit overstak en zo definitief naar de 7de plek verwezen. Verleysen toonde zich opnieuw duidelijk sneller dan Sablon, maar net toen hij weer aardig in de buurt kwam en zich al vrolijk maakte over het binnenrijven van de 5de plaats flaterde hij alweer. Toen lagen de posities voor deze drie rijders vast : Sablon, Verleysen en Vaes. En hoe verliep de wedstrijd van de olijkerd Cornet ? De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat die niet helemaal naar wens ging. Tot de derde ronde kon hij het ritme nog vrij goed volgen, maar daarna ging het voor hem van kwaad naar erger en op het einde ging hij helemaal de mist in. Dat tot meerdere eer en glorie van Hans Haast die hierdoor voor het eerst dit seizoen niet als laatste eindigde, waarvoor hulde. Cornet zwoer dat hij in het vervolg wel tweemaal zou nadenken eer hij nogmaals zo’n pr-stunt uithaalt. Zo eindigde voor divisie 4 het DSZ 3-seizoen toch niet helemaal met een déjà vu-gevoel. Ondanks Kuyntjes’ overwicht, zowel in deze wedstrijd als in de loop van hele seizoen, konden een aantal individuele wedstrijden toch voldoende boeien om de annalen in te gaan. Ook boekten enkele deelnemers tijdens de loop van dit seizoen heel wat vooruitgang zowel qua zuivere snelheid als qua resultaten. Laat ons hopen dat dit niet de zwanenzang was van Grand Prix Legends in DSZ-verband. Volgens de recentste geruchten zou een compleet verwilderde Denis van Beek in de Russische taiga zijn gesignaleerd, achtervolgd door een verre nakomeling van het Erymanthische everzwijn.
dinsdag 16 januari 2007
Wat zet een mens ertoe aan om een blog te beginnen ?
En dan vooral iemand als ik, die haast als devies heeft : wantrouw trends.
Het is een vraag die me al van bij het begin van deze blog bezig houdt. Is het ijdelheid, is het gewoon vermaak of verstrooiing om niet aan iets anders te denken ? Zelf ben ik nooit een veelschrijver geweest en voor zoiets als een dagboek had ik vroeger de vereiste discipline niet en evenmin de motivatie. En kijk nu ; sinds enkele dagen post ik hier trouw een bericht. Begrijpe wie kan, al vermoed ik dat deze blog uiteindelijk zal uitdoven wegens vroeg of laat geen zin of inspiratie meer om hier regelmatig iets te zetten en mogelijk ook wegens een totaal gebrek aan lezers (wat ik overigens helemaal aan mezelf te danken heb en wat ik eigenlijk ook wel grappig vind).
Echte vrienden schrijf ik per jaar misschien gemiddeld 3/4 van een brief, mijn ouders zie ik meestal eenmaal per maand en goede kameraden spreek, zie of ontmoet ik vaak maar om de zoveel maanden. En nu zit ik hier alweer aan een tekst te werken en dat voor vermoedelijk compleet onbekenden. Ergens klopt er iets niet.
Nog zoiets vreemd is het feit dat ik in plaats van echt de pen te hanteren, nu zit te typen en dat niet eens met tegenzin doe. Ik merk echter wel dat het gewoon schrijven met een balpen me meer moeite kost dan voorheen, waarmee ik bedoel dat leesbaar schrijven voor anderen zonder dat ik iets moet corrigeren steeds minder voorkomt. Mijn geschrift is zo al niet makkelijk ontcijferbaar voor iemand die er niet mee vertrouwd is, maar als ik een gewoon postkaartje moet schrijven, moet ik daar echt de tijd voor nemen en me er terdege rekenschap van geven dat het kaartje bestemd is om door iemand anders te worden gelezen. Zo moet ik er op voorhand goed over nadenken wat ik zal schrijven en hoe, want anders, als ik niet geconcentreerd blijf en daarbij nog begin te improviseren en zo de draad stilletjesaan kwijtraak (wat ook hier en nu lijkt te gebeuren), dreigt het echt moeilijk leesbaar te worden. Vroeger was dat toch minder het geval, heb ik de indruk.
Beroepsmatig moet ik namelijk vaak notuleren tijdens vergaderingen en schrijf ik soms haast onleesbaar, zeker voor derden. Later verwerk ik mijn nota's dan via tekstverwerking in een verslag, maar daar komt geen echt schrijven meer bij te pas, maar louter typen. Daardoor, heb ik de indruk, is snel noteren een tweede natuur geworden en kost het me echt moeite om traag en voor iemand anders leesbaar en foutloos te schrijven. Mijn handgeschreven notities van vergaderingen krijgt toch haast niemand onder ogen en een fout meer of minder is daar niet zo belangrijk, zolang de inhoud klopt. Bij het opmaken van de notulen filter ik de schrijffouten er dan wel uit (als ik ze zie welteverstaan). Enfin, als ik dit fenomeen beter begrijp, zal ik beslist niet nalaten u, geïnteresseerde lezer, daarover te berichten en te onderhouden.
Tijd om te gaan slapen wat mij betreft al zal het ook deze keer helaas zonder voorafgaande orale seks zijn.
Het is een vraag die me al van bij het begin van deze blog bezig houdt. Is het ijdelheid, is het gewoon vermaak of verstrooiing om niet aan iets anders te denken ? Zelf ben ik nooit een veelschrijver geweest en voor zoiets als een dagboek had ik vroeger de vereiste discipline niet en evenmin de motivatie. En kijk nu ; sinds enkele dagen post ik hier trouw een bericht. Begrijpe wie kan, al vermoed ik dat deze blog uiteindelijk zal uitdoven wegens vroeg of laat geen zin of inspiratie meer om hier regelmatig iets te zetten en mogelijk ook wegens een totaal gebrek aan lezers (wat ik overigens helemaal aan mezelf te danken heb en wat ik eigenlijk ook wel grappig vind).
Echte vrienden schrijf ik per jaar misschien gemiddeld 3/4 van een brief, mijn ouders zie ik meestal eenmaal per maand en goede kameraden spreek, zie of ontmoet ik vaak maar om de zoveel maanden. En nu zit ik hier alweer aan een tekst te werken en dat voor vermoedelijk compleet onbekenden. Ergens klopt er iets niet.
Nog zoiets vreemd is het feit dat ik in plaats van echt de pen te hanteren, nu zit te typen en dat niet eens met tegenzin doe. Ik merk echter wel dat het gewoon schrijven met een balpen me meer moeite kost dan voorheen, waarmee ik bedoel dat leesbaar schrijven voor anderen zonder dat ik iets moet corrigeren steeds minder voorkomt. Mijn geschrift is zo al niet makkelijk ontcijferbaar voor iemand die er niet mee vertrouwd is, maar als ik een gewoon postkaartje moet schrijven, moet ik daar echt de tijd voor nemen en me er terdege rekenschap van geven dat het kaartje bestemd is om door iemand anders te worden gelezen. Zo moet ik er op voorhand goed over nadenken wat ik zal schrijven en hoe, want anders, als ik niet geconcentreerd blijf en daarbij nog begin te improviseren en zo de draad stilletjesaan kwijtraak (wat ook hier en nu lijkt te gebeuren), dreigt het echt moeilijk leesbaar te worden. Vroeger was dat toch minder het geval, heb ik de indruk.
Beroepsmatig moet ik namelijk vaak notuleren tijdens vergaderingen en schrijf ik soms haast onleesbaar, zeker voor derden. Later verwerk ik mijn nota's dan via tekstverwerking in een verslag, maar daar komt geen echt schrijven meer bij te pas, maar louter typen. Daardoor, heb ik de indruk, is snel noteren een tweede natuur geworden en kost het me echt moeite om traag en voor iemand anders leesbaar en foutloos te schrijven. Mijn handgeschreven notities van vergaderingen krijgt toch haast niemand onder ogen en een fout meer of minder is daar niet zo belangrijk, zolang de inhoud klopt. Bij het opmaken van de notulen filter ik de schrijffouten er dan wel uit (als ik ze zie welteverstaan). Enfin, als ik dit fenomeen beter begrijp, zal ik beslist niet nalaten u, geïnteresseerde lezer, daarover te berichten en te onderhouden.
Tijd om te gaan slapen wat mij betreft al zal het ook deze keer helaas zonder voorafgaande orale seks zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)
