R. begint op een leeftijd te komen dat hij niet meer zomaar alles klakkeloos gelooft of aanvaardt van wat we zeggen. Hij geeft op tijd en stond tegengas of commentaar, wat op zich normaal is uiteraard. Soms komt hij ook met grappige replieken voor de dag,zoals vanavond toen M. per ongeluk een boertje liet aan tafel.
R.: "Eikes. Meisjes mogen geen boeren laten !"
M. : "En waarom niet ? Jongens wel dan ?"
R. : "Ja, bij jongens past dat !"
Benieuwd of hij voortaan ten huize Virginia persona non grata verklaard wordt.
Overigens behaalde hij zaterdag zijn tweede zwarte streepje op witte band bij karate. Hij mag er terecht trots op zijn, al zal hij tijdens de lessen wat minder speels moeten worden en wat meer opletten.
Ik ga hem voortaan ook eenmaal per week powertraining laten doen, zodat hij wat spieren en kracht kweekt. Zo zal hij zijn tegenstrevers niet meer gewoon aaien, maar een echte pandoering kunnen geven.
Vandaag ben ik eveneens voor het eerst gaan kijken naar de zwemles. R. trekt zich goed uit de slag ! Het lijkt erop dat de talrijke bezoekuren aan enkele zwembaden (maar eigenlijk vooral spelen en van glijbanen naar beneden roetsjen) uiteindelijk vrucht beginnen afwerpen. Hij zit op dat vlak voor op de meesten van zijn klas en dat zal zijn zelfvertrouwen zeker ten goede komen.
donderdag 29 november 2007
woensdag 28 november 2007
Suggestie
Waarom niet Joëlle Milquet als formateur/formateuse ? ;-)
Zou het met wat meer vrouwen niet beter gaan ?
Bovendien, een vrouwelijke regeringsleider hebben we nog niet gehad (in tegenstelling tot die vermaledijde Walen !), ondanks het feit dat we zo geëmancipeerd willen zijn/lijken.
Ik vind dat niet eens een slecht idee. Ik ga er Slangen op zetten om het ook nog verkocht te krijgen !
Zou het met wat meer vrouwen niet beter gaan ?
Bovendien, een vrouwelijke regeringsleider hebben we nog niet gehad (in tegenstelling tot die vermaledijde Walen !), ondanks het feit dat we zo geëmancipeerd willen zijn/lijken.
Ik vind dat niet eens een slecht idee. Ik ga er Slangen op zetten om het ook nog verkocht te krijgen !
maandag 19 november 2007
Onze avondlijke activiteiten…
zijn vooral op zondagavond eigenlijk redelijk beperkt.
Naast ons om de kinderen bekommeren en alles klaarmaken voor de dag erop, hangen we nog wat voor de computer of slenteren we wat doelloos rond in huis. Televisie kijken we eigenlijk weinig en de typische avondprogramma’s gaan bijna altijd aan ons voorbij. Geen Witse dus, geen Flikken of Het geslacht De Pauw, De laatste show of De slimste mens en nog van dat onmisbaar fraais indien je de volgende dag op kantoor wil meepraten.
Dit is deels noodgedwongen, omdat ik reeds om 5u30 opsta op werkdagen, maar ook omdat we er simpelweg weinig of geen behoefte toe hebben. Gisteren zijn we ook nog eens extra vroeg naar bed gegaan, want we waren beide moe. Het was nog geen half negen. Nog wat lezen in bed, een geneugte die we alletwee vrij recent herontdekt hebben, wat praten, wat aan elkaars goddelijke lijf friemelen en toen was het alweer tijd om te gaan slapen. Fijn is dat soms toch om eens op een onmenselijk vroeg uur in bed te gaan liggen en gewoon rusten.
Gisteren waarde trouwens het spook van Bart De Wever door onze slaapkamer, n.a.v. een blogbericht van een sympathieke kennis. Geen wonder dat ik hem niet bijster sympathiek vind, als hij me zelfs tot daar achtervolgt.
Naast ons om de kinderen bekommeren en alles klaarmaken voor de dag erop, hangen we nog wat voor de computer of slenteren we wat doelloos rond in huis. Televisie kijken we eigenlijk weinig en de typische avondprogramma’s gaan bijna altijd aan ons voorbij. Geen Witse dus, geen Flikken of Het geslacht De Pauw, De laatste show of De slimste mens en nog van dat onmisbaar fraais indien je de volgende dag op kantoor wil meepraten.
Dit is deels noodgedwongen, omdat ik reeds om 5u30 opsta op werkdagen, maar ook omdat we er simpelweg weinig of geen behoefte toe hebben. Gisteren zijn we ook nog eens extra vroeg naar bed gegaan, want we waren beide moe. Het was nog geen half negen. Nog wat lezen in bed, een geneugte die we alletwee vrij recent herontdekt hebben, wat praten, wat aan elkaars goddelijke lijf friemelen en toen was het alweer tijd om te gaan slapen. Fijn is dat soms toch om eens op een onmenselijk vroeg uur in bed te gaan liggen en gewoon rusten.
Gisteren waarde trouwens het spook van Bart De Wever door onze slaapkamer, n.a.v. een blogbericht van een sympathieke kennis. Geen wonder dat ik hem niet bijster sympathiek vind, als hij me zelfs tot daar achtervolgt.
Motorperikelen
Gisteren ben ik met de motor gestrand. Dit woord is hier wel enigszins toepasselijk omdat ik mijn groene Kawasaki liefkozend de walvis noem. Hij is namelijk nogal zwaar en rond, zeker in vergelijking met de huidige sportmotoren. Bovendien hangt er aan de sleutelhanger met de sleutel ook nog een walvis. Vandaar.
Gestrand dus en dat in the middle of nowhere, Wolfsdonk meer bepaald. Ik was op weg naar een dorp vlakbij Aarschot en omdat ik vermoedde dat ik ergens een verkeerde straat was ingereden, wilde ik m’n kaart raadplegen. Om de mensen voor wier huis ik gestopt was niet te storen, zette ik de motor af en zag mijn vermoeden bevestigd. Toen ik de motor weer wilde starten, weigerde hij elke dienst. Herhaaldelijk proberen leverde niets op behalve duidelijke tekenen dat de startmotor en batterij er genoeg van begonnen te krijgen.
Ik heb dan maar de pechdienst gebeld en de motor op een zonnig plekje geparkeerd om te wachten. Gelukkig was het mooi weer en redelijk snel kwam er iemand van de pechverhelpingsdienst om het probleem snel te regelen. Iets met de accu die niet genoeg stroom meer kon opwekken of zo. Snel heb ik nog getracht naar de plaats van afspraak te rijden en na wat zoeken, vond ik het net op tijd, mede dankzij enkele behulpzame buurtkinderen.
Het doel van mijn queeste was namelijk het op de kop tikken van tweedehandse onderdelen voor de Ducati en net toen de eigenaars wilden vertrekken kwam ik eraan. Na wat keuvelen keerde ik tevreden terug naar huis met twee spiegels en een kuipruitje in goede staat.
Gestrand dus en dat in the middle of nowhere, Wolfsdonk meer bepaald. Ik was op weg naar een dorp vlakbij Aarschot en omdat ik vermoedde dat ik ergens een verkeerde straat was ingereden, wilde ik m’n kaart raadplegen. Om de mensen voor wier huis ik gestopt was niet te storen, zette ik de motor af en zag mijn vermoeden bevestigd. Toen ik de motor weer wilde starten, weigerde hij elke dienst. Herhaaldelijk proberen leverde niets op behalve duidelijke tekenen dat de startmotor en batterij er genoeg van begonnen te krijgen.
Ik heb dan maar de pechdienst gebeld en de motor op een zonnig plekje geparkeerd om te wachten. Gelukkig was het mooi weer en redelijk snel kwam er iemand van de pechverhelpingsdienst om het probleem snel te regelen. Iets met de accu die niet genoeg stroom meer kon opwekken of zo. Snel heb ik nog getracht naar de plaats van afspraak te rijden en na wat zoeken, vond ik het net op tijd, mede dankzij enkele behulpzame buurtkinderen.
Het doel van mijn queeste was namelijk het op de kop tikken van tweedehandse onderdelen voor de Ducati en net toen de eigenaars wilden vertrekken kwam ik eraan. Na wat keuvelen keerde ik tevreden terug naar huis met twee spiegels en een kuipruitje in goede staat.
vrijdag 16 november 2007
Integriteit van de vrouw
Eerbied en gelijke rechten voor de vrouw, het is sinds een aantal jaar een onderwerp dat geregeld in de actualiteit opduikt. Hoewel hier bij ons op dat vlak al heel wat verwezenlijk werd, lijft me de weg naar volledige gelijkheid nog vrij lang.
Persoonlijk vind ik onze houding t.o.v. bijvoorbeeld de hoofddoek nogal paternalistisch en ethnocentristisch. Het is veeleer onze kijk op de hoofddoek die het probleem vormt, vind ik zelf tot nu toe, zonder zelf een autoriteit op het vlak te zijn. Maar dat zijn vele van de (luidruchtige) critici ervan evenmin. Het kan dus best dat de hoofddoek louter bedoeld is als middel om moslimvrouwen onder de knoet te houden, ik weet het gewoon niet, maar om dat zomaar te poneren, zonder meer, is voor mij te kort door de bocht. Voor heel wat moslimvrouwen lijkt het dermate belangrijk dat het me toeschijnt dat er meer aan de hand moet zijn dan eenvoudigweg een mannencomplot.
Op de universiteit heb ik ooit een cursus antropologie gevolgd en een van de dingen die me zijn bijgebleven is dat de kijk die wij westerlingen hebben op de andere vaak heel vernauwd is en 'geconditioneerd' (sorry, vermoedelijk een gallicisme) of bepaald door onze eigen leefwereld, waardoor vele aspecten van het geheel onzichtbaar blijven voor ons. De werkelijkheid is heel vaak een complexer dan dat wij ze inbeelden en dan wat ons door pers en opiniemakers wordt voorgeschoteld. Voorzichtigheid is in dit opzicht beslist geboden.
Graag zou ik eens een antropoloog of cultuurfilosoof of historicus daarover horen. Nu zijn het vooral Westerse voor- en tegenstanders die aan bod komen, maar ik van bitter weinig op van mensen die het fenomeen echt bestudeerd hebben. Akkoord, iedereen mag er een mening over hebben en die zelfs binnen de betamelijk ventileren, maar als je een beleid gaat afstemmen op louter meningen, vermoedens en voorkeuren ben je volgens mij fout bezig. Laat eens een kenner opstaan en ik ben een en al oor. En dan heb ik het niet over iemand als Etienne Vermeersch ondanks diens ontegensprekelijke kennis en intelligentie. En evenmin over een lukraak vanop een straathoek geplukte imam, al kan die ook wel interessante elementen aanrijken.
Overigens heb ik deze week 2 vrouwen gezien in een burqa en ook voor mij was het een vreemd zicht, in die mate dat ik ze tweemaal bekeken heb. Ik weet niet wat ik ervan moet denken, maar hopelijk is het geen voorbode. Een hoofddoek kan heel mooi, elegant en discreet zijn, maar zo'n burqa. Misschien is het wel warm en droegen ze het tegen de koude...
Vandaag werd ik via artikels in de pers geheel toevallig en los van elkaar 3x geconfronteerd met toch wel bijzonder schrijnende toestanden die betrekking hebben op dit onderwerp. 2 artikels kunnen nog on line worden geraadpleegd; een over eremoorden en het andere over het lot van een jonge Saoedi-Arabische vrouw. Het derde handelde over de strijd van de Senegalese Khady Koita, inmiddels VN-ambassadrice, tegen vrouwenbesnijdenissen, een praktijk waar ze zelf als kind het slachtoffer van werd en waarvan de islam niet de 'hoofdschuldige' is maar plaatselijke gebruiken.
In elk van de drie gevallen werd ik toch wel stil bij het lezen van de artikels.
Persoonlijk vind ik onze houding t.o.v. bijvoorbeeld de hoofddoek nogal paternalistisch en ethnocentristisch. Het is veeleer onze kijk op de hoofddoek die het probleem vormt, vind ik zelf tot nu toe, zonder zelf een autoriteit op het vlak te zijn. Maar dat zijn vele van de (luidruchtige) critici ervan evenmin. Het kan dus best dat de hoofddoek louter bedoeld is als middel om moslimvrouwen onder de knoet te houden, ik weet het gewoon niet, maar om dat zomaar te poneren, zonder meer, is voor mij te kort door de bocht. Voor heel wat moslimvrouwen lijkt het dermate belangrijk dat het me toeschijnt dat er meer aan de hand moet zijn dan eenvoudigweg een mannencomplot.
Op de universiteit heb ik ooit een cursus antropologie gevolgd en een van de dingen die me zijn bijgebleven is dat de kijk die wij westerlingen hebben op de andere vaak heel vernauwd is en 'geconditioneerd' (sorry, vermoedelijk een gallicisme) of bepaald door onze eigen leefwereld, waardoor vele aspecten van het geheel onzichtbaar blijven voor ons. De werkelijkheid is heel vaak een complexer dan dat wij ze inbeelden en dan wat ons door pers en opiniemakers wordt voorgeschoteld. Voorzichtigheid is in dit opzicht beslist geboden.
Graag zou ik eens een antropoloog of cultuurfilosoof of historicus daarover horen. Nu zijn het vooral Westerse voor- en tegenstanders die aan bod komen, maar ik van bitter weinig op van mensen die het fenomeen echt bestudeerd hebben. Akkoord, iedereen mag er een mening over hebben en die zelfs binnen de betamelijk ventileren, maar als je een beleid gaat afstemmen op louter meningen, vermoedens en voorkeuren ben je volgens mij fout bezig. Laat eens een kenner opstaan en ik ben een en al oor. En dan heb ik het niet over iemand als Etienne Vermeersch ondanks diens ontegensprekelijke kennis en intelligentie. En evenmin over een lukraak vanop een straathoek geplukte imam, al kan die ook wel interessante elementen aanrijken.
Overigens heb ik deze week 2 vrouwen gezien in een burqa en ook voor mij was het een vreemd zicht, in die mate dat ik ze tweemaal bekeken heb. Ik weet niet wat ik ervan moet denken, maar hopelijk is het geen voorbode. Een hoofddoek kan heel mooi, elegant en discreet zijn, maar zo'n burqa. Misschien is het wel warm en droegen ze het tegen de koude...
Vandaag werd ik via artikels in de pers geheel toevallig en los van elkaar 3x geconfronteerd met toch wel bijzonder schrijnende toestanden die betrekking hebben op dit onderwerp. 2 artikels kunnen nog on line worden geraadpleegd; een over eremoorden en het andere over het lot van een jonge Saoedi-Arabische vrouw. Het derde handelde over de strijd van de Senegalese Khady Koita, inmiddels VN-ambassadrice, tegen vrouwenbesnijdenissen, een praktijk waar ze zelf als kind het slachtoffer van werd en waarvan de islam niet de 'hoofdschuldige' is maar plaatselijke gebruiken.
In elk van de drie gevallen werd ik toch wel stil bij het lezen van de artikels.
donderdag 15 november 2007
Flater
Vandaag verlof.
Ik heb ervan geprofiteerd om snel naar de plaatselijke Aldi te fietsen om het programmaboekje te kopen. Gewoontegetrouw kijk ik dan ook even snel in de promotiebakken waar wekelijks wel iets anders ligt dat mogelijk nuttig of leuk kan zijn.
Deze keer zag ik er thermisch ondergoed liggen. Als motorrijder weet ik maar al te goed dat dit een nuttig toebehoren is en ben dan ook de trotse bezitter van twee zulke 'pakken'. Ook M. heeft al zo'n ensemble cadeau gekregen en het uiteraard nog nooit gebruikt.
Daarnet lag er echter ook winterondergoed voor kinderen in de aanbieding en moest niet lang twijfelen om er een mee te graaien. Eén, wat zeg ik, drie !! Ik heb namelijk geen flauw benul welke maat kleren mijn kinderen hebben en besloot dus van elk van de daar meest voorkomende maten een exemplaar in m'n boodschappentas te stoppen : 1x maatje 104, 1x 116 en 1x 140. Hopende dat er toch ten minste 1 zou bij zijn dat enigszins zou passen voor R. en/of S.
Trots pakte ik thuis uit met m'n 'vangst'. Toen ik vroeg welke maat de kinderen hadden, antwoordde M. "S. 98 of zo en R. 116 denk ik." Ik ging intussen over tot de orde van de dag en M. wilde eens zien wat ik dan wel niet gekocht had. "Daar zit een roos tussen !", hoorde ik haar plots zeggen. En waarempel, het klopte. En dan nog wel in de maat 116, die voor onze oudste zou passen... Nodeloos te zeggen dat R. daar niet bepaald blij mee zal zijn, net nu hij merkbaar testosteronopstootjes begint te krijgen.
Ik mag dan wel op sommige vlakken een nieuwe man zijn, maar er is blijkbaar toch nog wat werk aan de winkel... Iemand ongebruikt roos winterondergoed in maat 116 ?
Ik heb ervan geprofiteerd om snel naar de plaatselijke Aldi te fietsen om het programmaboekje te kopen. Gewoontegetrouw kijk ik dan ook even snel in de promotiebakken waar wekelijks wel iets anders ligt dat mogelijk nuttig of leuk kan zijn.
Deze keer zag ik er thermisch ondergoed liggen. Als motorrijder weet ik maar al te goed dat dit een nuttig toebehoren is en ben dan ook de trotse bezitter van twee zulke 'pakken'. Ook M. heeft al zo'n ensemble cadeau gekregen en het uiteraard nog nooit gebruikt.
Daarnet lag er echter ook winterondergoed voor kinderen in de aanbieding en moest niet lang twijfelen om er een mee te graaien. Eén, wat zeg ik, drie !! Ik heb namelijk geen flauw benul welke maat kleren mijn kinderen hebben en besloot dus van elk van de daar meest voorkomende maten een exemplaar in m'n boodschappentas te stoppen : 1x maatje 104, 1x 116 en 1x 140. Hopende dat er toch ten minste 1 zou bij zijn dat enigszins zou passen voor R. en/of S.
Trots pakte ik thuis uit met m'n 'vangst'. Toen ik vroeg welke maat de kinderen hadden, antwoordde M. "S. 98 of zo en R. 116 denk ik." Ik ging intussen over tot de orde van de dag en M. wilde eens zien wat ik dan wel niet gekocht had. "Daar zit een roos tussen !", hoorde ik haar plots zeggen. En waarempel, het klopte. En dan nog wel in de maat 116, die voor onze oudste zou passen... Nodeloos te zeggen dat R. daar niet bepaald blij mee zal zijn, net nu hij merkbaar testosteronopstootjes begint te krijgen.
Ik mag dan wel op sommige vlakken een nieuwe man zijn, maar er is blijkbaar toch nog wat werk aan de winkel... Iemand ongebruikt roos winterondergoed in maat 116 ?
Andermans ellende helpt relativeren
Zoals bijvoorbeeld in Sierra Leone.
Moedige zet vind ik van de onlangs verkozen president.
Zouden onze politici zoiets hier ook durven doen in ons ongetwijfeld van corruptie gevrijwaarde Gewest (ook al scoort België systematisch relatief hoog op de corruptieschaal, maar dat is 'voorzekers' de schuld van Walen en Brusselaars).
Moedige zet vind ik van de onlangs verkozen president.
Zouden onze politici zoiets hier ook durven doen in ons ongetwijfeld van corruptie gevrijwaarde Gewest (ook al scoort België systematisch relatief hoog op de corruptieschaal, maar dat is 'voorzekers' de schuld van Walen en Brusselaars).
maandag 12 november 2007
Mogelijke scenario's ?
Een minderheidsregering van paars-groen ?
De koning die zelf het initiatief in handen neemt en van een welverdiend pensioen gaat genieten in een koninkrijk dat nog op zoek is naar een staatshoofd of, bij gebrek aan beter, een zonovergoten plek.
Wij hebben alvast besloten om niet meer bij de pakken te blijven zitten en zijn vanavond begonnen onze kinderen te indoctrineren. De groen zijn de 'goei', de 'bruin' de slechte en 'oranje-geel' is maar een haar beter. 't Is van moetens, want als wij het nalaten, zullen zij het in onze plaats doen en een Vlaams-nationalist in eigen huis kunnen we missen als kiespijn (om geen ergere term te gebruiken). Nog liever een homo dan ! ;-)
Zelf heb ik heden het besluit genomen om De Wever onschadelijk te maken. Meer daarover zult u ongetwijfeld de komende dagen in de pers vernemen. Keerzijde is dan wel dat hij als martelaar vermoedelijk nog schadelijker zal zijn dan nu.
Tot zover deze politiek niet helemaal zuiver op de graat zijnde boodschap van algemeen nut.
De koning die zelf het initiatief in handen neemt en van een welverdiend pensioen gaat genieten in een koninkrijk dat nog op zoek is naar een staatshoofd of, bij gebrek aan beter, een zonovergoten plek.
Wij hebben alvast besloten om niet meer bij de pakken te blijven zitten en zijn vanavond begonnen onze kinderen te indoctrineren. De groen zijn de 'goei', de 'bruin' de slechte en 'oranje-geel' is maar een haar beter. 't Is van moetens, want als wij het nalaten, zullen zij het in onze plaats doen en een Vlaams-nationalist in eigen huis kunnen we missen als kiespijn (om geen ergere term te gebruiken). Nog liever een homo dan ! ;-)
Zelf heb ik heden het besluit genomen om De Wever onschadelijk te maken. Meer daarover zult u ongetwijfeld de komende dagen in de pers vernemen. Keerzijde is dan wel dat hij als martelaar vermoedelijk nog schadelijker zal zijn dan nu.
Tot zover deze politiek niet helemaal zuiver op de graat zijnde boodschap van algemeen nut.
zondag 11 november 2007
Geen inspiratie voor titel
Deze week stond ons land dus een aantal dagen in rep en roer. En waarvoor ?
Ik zat al een aantal weken te broeden op een stukje over de heer De Wever, maar het is er om allerlei redenen niet van gekomen. Na vorige week en zijn uithaal naar de Antwerpse burgemeester n.a.v. diens excuses aan de Joodse gemeenschap dacht ik zelfs dat het niet meer de moeite was.
Het gaat eigenlijk m'n petje te boven hoe dit heerschap erin slaagt om steeds weer in de schijnwerpers te staan en zijn gif te spuien. Steeds weer doet hij het uitschijnen dat hij de redelijkheid zelf is, daar waar zijn standpunten minstens even onbuigbaar en radicaal zijn als die van de tegenpartij. En het toppunt is dat het Volk het bovendien nog lijkt te slikken ook ! Ik verdenk de man er overigens van heel tevreden te zijn met de huidige blokkage. Ze 'bewijst' immers eens te meer dat Vlamingen en Walen toch niet meer in 1 land kunnen samenleven.
Akkoord, hij is intelligent, kan als persoon mogelijk best meevallen en ik lees ook vaak zijn columns in onze krant (waarop ik trouwens eerlijk gezegd meestal niet meteen tegenargumenten heb, maar anderen reiken ze aan in mijn plaats), maar ik verfoei zijn ideologie (al zal hij hoogst waarschijnlijk deze term ongepast vinden). Gisteren nog hoorde ik n.a.v. een partijcongres militanten van de N-VA op het nieuws en ze bedienden zich doelbewust van oorlogsretoriek. Een beetje zelfrelativering graag ! Mensen die rotsvast overtuigd zijn van hun eigen, heel grote gelijk ; om bang van te worden.
Nieuws van een andere orde was er echter te rapen in Guatemala, waar de centrumlinkse Álvaro Colom het in de tweede ronde haalde van zijn rechtse rivaal. Voor het eerst in decennia krijgt een gematigd politicus daar de kans om het hoogste ambt te bekleden. In 1954 werd toen Jacobo Arbenz door een door de CIA en de nationale elites georganiseerde staatsgreep van de macht werd verdreven. Enkele jaren later begon dan een bijzonder bloedige burgeroorlog die 35 jaar zou duren en het leven kostte aan naar schatting 300.000 mensen, waarvan de meeste indianen. Vooral het leger en paramilitaire organisaties die er banden mee hadden waren hiervoor verantwoordelijk, met de infame Efraín Ríos Montt in een hoofdrol. Hij dong bij deze verkiezingen nog mee naar het presidentschap, maar is niettemin een van de allergrootste misdadigers die nu nog vrij rondloopt. Mogelijk doet de naam Rigoberta Menchú bij sommigen een belletje rinkelen. Deze indiaanse activiste ontving in 1992 de Nobelprijs voor de vrede voor haar niet aflatende strijd voor meer rechtvaardigheid.
En men kan zich afvragen waar de noodtoestand in Pakistan nog toe zal leiden. Weinig goeds vrees ik.
Daarnaast was ik nog verbaasd te lezen dat 8 door de PKK gegijzelde Turkse soldaten niet bepaald op veel sympathie konden rekenen na hun bevrijding. In bepaalde kringen en in een deel van de pers vond men dat ze eigenlijk hadden moeten sneuvelen in plaats van zich over te geven. Wat een smet op het nationaal blazoen ! En zo is ergens ook de cirkel rond met ons eigen nationalisme.
Tot slot nog een bedankje aan m'n vriend PC die me deze week de Libanese (èn bovendien sjiitische) zangeres Haifa Wehbé leerde kennen. Voorwaar een beeldschone verschijning en waarempel niet consequent in een burqa of ten minste een hoofddoek gehuld ! Past dat wel in ons Westers wereldbeeld ?
En voor wie meer traditionele Libanese muziek verkiest (want toegegeven, Wehbé klinkt voor een leek als ik toch wat te poppy en de choreografie van haar shows ogen nogal kitscherig), is er nog de legendarische Fairuz.
Ik zat al een aantal weken te broeden op een stukje over de heer De Wever, maar het is er om allerlei redenen niet van gekomen. Na vorige week en zijn uithaal naar de Antwerpse burgemeester n.a.v. diens excuses aan de Joodse gemeenschap dacht ik zelfs dat het niet meer de moeite was.
Het gaat eigenlijk m'n petje te boven hoe dit heerschap erin slaagt om steeds weer in de schijnwerpers te staan en zijn gif te spuien. Steeds weer doet hij het uitschijnen dat hij de redelijkheid zelf is, daar waar zijn standpunten minstens even onbuigbaar en radicaal zijn als die van de tegenpartij. En het toppunt is dat het Volk het bovendien nog lijkt te slikken ook ! Ik verdenk de man er overigens van heel tevreden te zijn met de huidige blokkage. Ze 'bewijst' immers eens te meer dat Vlamingen en Walen toch niet meer in 1 land kunnen samenleven.
Akkoord, hij is intelligent, kan als persoon mogelijk best meevallen en ik lees ook vaak zijn columns in onze krant (waarop ik trouwens eerlijk gezegd meestal niet meteen tegenargumenten heb, maar anderen reiken ze aan in mijn plaats), maar ik verfoei zijn ideologie (al zal hij hoogst waarschijnlijk deze term ongepast vinden). Gisteren nog hoorde ik n.a.v. een partijcongres militanten van de N-VA op het nieuws en ze bedienden zich doelbewust van oorlogsretoriek. Een beetje zelfrelativering graag ! Mensen die rotsvast overtuigd zijn van hun eigen, heel grote gelijk ; om bang van te worden.
Nieuws van een andere orde was er echter te rapen in Guatemala, waar de centrumlinkse Álvaro Colom het in de tweede ronde haalde van zijn rechtse rivaal. Voor het eerst in decennia krijgt een gematigd politicus daar de kans om het hoogste ambt te bekleden. In 1954 werd toen Jacobo Arbenz door een door de CIA en de nationale elites georganiseerde staatsgreep van de macht werd verdreven. Enkele jaren later begon dan een bijzonder bloedige burgeroorlog die 35 jaar zou duren en het leven kostte aan naar schatting 300.000 mensen, waarvan de meeste indianen. Vooral het leger en paramilitaire organisaties die er banden mee hadden waren hiervoor verantwoordelijk, met de infame Efraín Ríos Montt in een hoofdrol. Hij dong bij deze verkiezingen nog mee naar het presidentschap, maar is niettemin een van de allergrootste misdadigers die nu nog vrij rondloopt. Mogelijk doet de naam Rigoberta Menchú bij sommigen een belletje rinkelen. Deze indiaanse activiste ontving in 1992 de Nobelprijs voor de vrede voor haar niet aflatende strijd voor meer rechtvaardigheid.
En men kan zich afvragen waar de noodtoestand in Pakistan nog toe zal leiden. Weinig goeds vrees ik.
Daarnaast was ik nog verbaasd te lezen dat 8 door de PKK gegijzelde Turkse soldaten niet bepaald op veel sympathie konden rekenen na hun bevrijding. In bepaalde kringen en in een deel van de pers vond men dat ze eigenlijk hadden moeten sneuvelen in plaats van zich over te geven. Wat een smet op het nationaal blazoen ! En zo is ergens ook de cirkel rond met ons eigen nationalisme.
Tot slot nog een bedankje aan m'n vriend PC die me deze week de Libanese (èn bovendien sjiitische) zangeres Haifa Wehbé leerde kennen. Voorwaar een beeldschone verschijning en waarempel niet consequent in een burqa of ten minste een hoofddoek gehuld ! Past dat wel in ons Westers wereldbeeld ?
En voor wie meer traditionele Libanese muziek verkiest (want toegegeven, Wehbé klinkt voor een leek als ik toch wat te poppy en de choreografie van haar shows ogen nogal kitscherig), is er nog de legendarische Fairuz.
zaterdag 10 november 2007
Le déclin de l'empire américain
Deze film van de Franstalige Canadees Denys Arcand heb ik gisterenavond eens bekeken nadat ik hem een tijd geleden had opgenomen.
Het is een praatfilm in de beste Franse traditie, iets waar mijn moeder een hartsgrondige hekel aan had. Zo herinner ik me ook dat ik op bezoek bij een Braziliaanse tante in 1989 de prachtige film "Dangerous liaisons" van Stephen Frears had aangeraden en bekeken op video. Ik moet zowat de enige zijn geweest die ervan genoten heeft, want "er gebeurde niets in". Daarna heeft men maar snel "Die Hard" opgezet met onder meer Bruce Willis, een hele verademing ! :-D
Vier mannen enerzijds en 4 vrouwen anderzijds hebben met elkaar afgesproken in het buitenverblijf van een van hen. Haast allen zijn het intellectuelen. De mannen bereiden het eten voor en praten haast alleen over seks en hun relaties met vrouwen. De vrouwen gaan naar de gym en kaarten dezelfde thema's als hun partners aan. 's Avonds komen ze bij elkaar voor een gezellig samenzijn tot er een bom barst in een van de koppels. De meest naïeve van de vrouwen wordt hard met de waarheid geconfronteerd. Daarnaast is er ook nog een bijrol weggelegd voor een minnaar, een soort natuurkracht die mooi contrasteert met de intellectuelen rondom hem en tegelijkertijd de vrouwen fascineert. Ook het thema AIDS komt even aan bod (de film dateert van 1986).
En natuurlijk was er ook het voor ons aparte Québecse accent.
Het is een praatfilm in de beste Franse traditie, iets waar mijn moeder een hartsgrondige hekel aan had. Zo herinner ik me ook dat ik op bezoek bij een Braziliaanse tante in 1989 de prachtige film "Dangerous liaisons" van Stephen Frears had aangeraden en bekeken op video. Ik moet zowat de enige zijn geweest die ervan genoten heeft, want "er gebeurde niets in". Daarna heeft men maar snel "Die Hard" opgezet met onder meer Bruce Willis, een hele verademing ! :-D
Vier mannen enerzijds en 4 vrouwen anderzijds hebben met elkaar afgesproken in het buitenverblijf van een van hen. Haast allen zijn het intellectuelen. De mannen bereiden het eten voor en praten haast alleen over seks en hun relaties met vrouwen. De vrouwen gaan naar de gym en kaarten dezelfde thema's als hun partners aan. 's Avonds komen ze bij elkaar voor een gezellig samenzijn tot er een bom barst in een van de koppels. De meest naïeve van de vrouwen wordt hard met de waarheid geconfronteerd. Daarnaast is er ook nog een bijrol weggelegd voor een minnaar, een soort natuurkracht die mooi contrasteert met de intellectuelen rondom hem en tegelijkertijd de vrouwen fascineert. Ook het thema AIDS komt even aan bod (de film dateert van 1986).
En natuurlijk was er ook het voor ons aparte Québecse accent.
Weinig opbeurend vooruitzicht
Binnen een maand zullen de dienstregeling van de NMBS (alweer) veranderen. Op zich geen ramp en voor sommigen zal het ongetwijfeld een verbetering zijn. Voor het merendeel van de treinreizigers tussen Turnhout en Herentals echter hoegenaamd niet.
Het traject Turnhout-Brussel duurt nu als alles goed gaat iets meer dan een uur. Met de verandering zal dit zeker 10 minuten meer in beslag nemen dan voorheen. Wat mij persoonlijk betreft geen ramp en bovendien zou dit komen om reizigers vanuit Mol een betere aansluiting richting Brussel te geven.
Waar de aap echter uit de mouw komt is het tijdstip van vertrek : i.p.v. om X.32 wordt dit X.04 met aankomst te Brussel ten vroegste om X+1.12 zonder dat er een extra piekuurtrein wordt ingelast. Concreet betekent dit dat heel veel mensen in een lastig parket terechtkomen. Daar waar er tot nu toe keuze was uit twee treinen om 's ochtends naar Brussel te sporen (om 6.32 en 7.32 uur) zal dit in de praktijk teruggebracht worden tot 1 trein : die van 7.04, waardoor men in principe om 8.12 in Brussel Noord aankomt. 6.04 is wel heel erg vroeg om een trein te nemen en velen kunnen nog niet op hun werk binnen tegen 7.30 en de trein van 8.04 nemen betekent dat men rond half tien aankomt...
's Avonds stelt zich min of meer hetzelfde probleem. Dit is al wekenlang een van de gespreksonderwerpen onder de pendelaars, maar de NMBS lijkt vast van plan om ermee door te gaan en weigert halsstarrig ook maar iets te veranderen. De reizigers tussen Herentals (reeds Lier ?) en Turnhout staan dus min of meer in de kou : de ene trein per uur blijft dan wel behouden (geen 2 bijvoorbeeld tijdens de ochtend- en avondspits), maar doet er langer over en vertrekt op een heel ongunstig moment. Het zou me hoegenaamd niet verbazen indien blijkt dat deze beslissing door een paar bureaucraten werd genomen. Wedden dat de NMBS vrij snel zal inzien dat dit haast ondoenbaar is... maar dat men dit tegelijkertijd niet meteen zal willen toegeven.
Ikzelf kan me nog enigszins gelukkig prijzen omdat ik glijdende werktijden heb en dus kan uittesten welke tijdstippen me het beste passen (ik ga dus eens proberen om de trein van 6.04 te nemen, jaja, nog een half uur vroeger als nu... en daarnaast om die van 15.44 om zo de grote stormloop van een uur later te vermijden). Heel veel anderen zullen die luxe niet hebben en sommigen vragen zich nu al vertwijfeld af hoe ze het zullen moeten bolwerken om alles georganiseerd te krijgen.
Meer informatie hierover is te vinden op een speciaal aan deze lijn gewijde website : Turnhout-Manage.
Het traject Turnhout-Brussel duurt nu als alles goed gaat iets meer dan een uur. Met de verandering zal dit zeker 10 minuten meer in beslag nemen dan voorheen. Wat mij persoonlijk betreft geen ramp en bovendien zou dit komen om reizigers vanuit Mol een betere aansluiting richting Brussel te geven.
Waar de aap echter uit de mouw komt is het tijdstip van vertrek : i.p.v. om X.32 wordt dit X.04 met aankomst te Brussel ten vroegste om X+1.12 zonder dat er een extra piekuurtrein wordt ingelast. Concreet betekent dit dat heel veel mensen in een lastig parket terechtkomen. Daar waar er tot nu toe keuze was uit twee treinen om 's ochtends naar Brussel te sporen (om 6.32 en 7.32 uur) zal dit in de praktijk teruggebracht worden tot 1 trein : die van 7.04, waardoor men in principe om 8.12 in Brussel Noord aankomt. 6.04 is wel heel erg vroeg om een trein te nemen en velen kunnen nog niet op hun werk binnen tegen 7.30 en de trein van 8.04 nemen betekent dat men rond half tien aankomt...
's Avonds stelt zich min of meer hetzelfde probleem. Dit is al wekenlang een van de gespreksonderwerpen onder de pendelaars, maar de NMBS lijkt vast van plan om ermee door te gaan en weigert halsstarrig ook maar iets te veranderen. De reizigers tussen Herentals (reeds Lier ?) en Turnhout staan dus min of meer in de kou : de ene trein per uur blijft dan wel behouden (geen 2 bijvoorbeeld tijdens de ochtend- en avondspits), maar doet er langer over en vertrekt op een heel ongunstig moment. Het zou me hoegenaamd niet verbazen indien blijkt dat deze beslissing door een paar bureaucraten werd genomen. Wedden dat de NMBS vrij snel zal inzien dat dit haast ondoenbaar is... maar dat men dit tegelijkertijd niet meteen zal willen toegeven.
Ikzelf kan me nog enigszins gelukkig prijzen omdat ik glijdende werktijden heb en dus kan uittesten welke tijdstippen me het beste passen (ik ga dus eens proberen om de trein van 6.04 te nemen, jaja, nog een half uur vroeger als nu... en daarnaast om die van 15.44 om zo de grote stormloop van een uur later te vermijden). Heel veel anderen zullen die luxe niet hebben en sommigen vragen zich nu al vertwijfeld af hoe ze het zullen moeten bolwerken om alles georganiseerd te krijgen.
Meer informatie hierover is te vinden op een speciaal aan deze lijn gewijde website : Turnhout-Manage.
zaterdag 3 november 2007
Musea
Gisteren hebben we er met het gezin een daguitstap van gemaakt in Brussel.
's Morgens trok ik met de kinderen naar het Legermuseum in het Jubelpark. Zowel R. als S. kijkt daar steeds vol verwachting naar uit en in het bijzonder de jongste was al weken, zo niet maanden aan het vragen wanneer we daar nog eens naartoe gingen. Vooral de vliegtuigzaal en de tentoonstellingsruimte voor tanks vallen in de smaak. En ook het winkeltje uiteraard...
Tijdens de herfstvakantie had het museum een educatief initiatief genomen voor kinderen van 7 tot 12. In een van de tentoonstellingen was een parcours verwerkt met een 10-tal vragen die de kinderen dienden op te lossen. R. heeft zich gewetensvol van zijn taak gekweten en kon, soms mits wat hulp, alle vraagjes beantwoorden. Intussen was M. rustig aan het winkelen in een winkel in de Hoogstraat, hartje Brussel.
Nadat ze zich bij ons gevoegd had, zijn we naar het Afrikamuseum in Tervuren gegaan. Voor de kinderen was het de allereerste keer, voor ons was het al ettelijke jaren geleden dat we er nog geweest waren. Al bij aankomst werden we verrast door een kudde olifanten die daar rondliep... of liever, neergepoot was, want er stonden verschillende houten olifanten bij de ingang. Zij vonden het bezoek wel leuk, al raceten ze vaak doorheen de verschillende zalen en moesten wij ze attent maken op die grote kevers of die enge spin of op formol bewaarde slang. De opgezette dieren waren wel eens leuk om (weer) te zien, maar niet veel meer dan dat, al leek S. niet altijd zo goed te beseffen dat ze eigenlijk dood waren. Na een bezoek aan het cafetaria maakten we nog een wandeling in het grote park aan het museum en dat leek voor hen nog het leukst. Ze konden er zich uitleven en naar hartelust lopen. Of ze wat op de fraaie kleuren van de omgeving hebben gelet, weet ik niet. Het contrast met het statige, maar wat kleurloze hoofdgebouw was wel frappant, maar is vermoedelijk deels te verklaren door de 'belichting'.
Na afloop keerden we redelijk vermoeid, maar tevreden terug naar huis, waarbij er wegens de herfstvakantie gelukkig nauwelijks sprake was van een avondspits.
Beginnend herstel ?
Eergisteren heb ik een eerste, weliswaar schuchtere, maar niettemin mogelijk belangrijke stap gezet in het herstel van m'n Ducati.
Ik ben namelijk in het verre Oost-Vlaanderen 4 pinkers en een kentekenhouder gaan halen, dat alles voor amper 10 euro. Van die richtingaanwijzers had ik er eigenlijk maar 1 nodig, maar ze werden samen verkocht. En de originele kentekenhouder was stukgegaan tijdens het ongeval zelf, dus dat viel goed mee dat ik dat mee op de kop kon tikken. Als ik eens tijd heb, probeer ik die zaken zelf eens te monteren.
De heen- en terugrit werden wel weer systematisch vergald door automobilisten die op de nog geen handvol interessante stukken (bochten) in de weg gingen rijden.
Voor de rest hebben enkele (al dan niet virtuele) kennissen aangeboden om me te helpen bij het opnieuw rijklaar maken van de Supersport (helpen met zoeken naar onderdelen, zelf eens komen kijken en inschatten wat nu de schade eigenlijk is (voor een leek als ik zijn sommige (fundamentele) zaken gewoon onzichtbaar, zoals een krom kader of balhoofd waar iets aan scheelt, doorverwijzingen naar kennissen die kunnen helpen enz.). Het doet me wel iets dat mensen zich belangeloos inzetten voor iemand die ze eigenlijk nauwelijks kennen en ik waardeer het zeer.
Ik ben namelijk in het verre Oost-Vlaanderen 4 pinkers en een kentekenhouder gaan halen, dat alles voor amper 10 euro. Van die richtingaanwijzers had ik er eigenlijk maar 1 nodig, maar ze werden samen verkocht. En de originele kentekenhouder was stukgegaan tijdens het ongeval zelf, dus dat viel goed mee dat ik dat mee op de kop kon tikken. Als ik eens tijd heb, probeer ik die zaken zelf eens te monteren.
De heen- en terugrit werden wel weer systematisch vergald door automobilisten die op de nog geen handvol interessante stukken (bochten) in de weg gingen rijden.
Voor de rest hebben enkele (al dan niet virtuele) kennissen aangeboden om me te helpen bij het opnieuw rijklaar maken van de Supersport (helpen met zoeken naar onderdelen, zelf eens komen kijken en inschatten wat nu de schade eigenlijk is (voor een leek als ik zijn sommige (fundamentele) zaken gewoon onzichtbaar, zoals een krom kader of balhoofd waar iets aan scheelt, doorverwijzingen naar kennissen die kunnen helpen enz.). Het doet me wel iets dat mensen zich belangeloos inzetten voor iemand die ze eigenlijk nauwelijks kennen en ik waardeer het zeer.
Abonneren op:
Posts (Atom)
