De voorbije dagen ben ik een paar maal op stap geweest om mijn en onze zinnen wat te verzetten tijdens de eindejaarsperiode.
Zondag ging het richting Charleroi, waar ik een vriend ging bezoeken. En raad eens... ik ben heelhuids en zonder kleerscheuren en een intacte wagen terug thuis geraakt !
PRT is een Henegouwenaar die een flink aantal jaren in Brussel heeft gewoond, maar dan onder meer wegens de uit de pan swingende vastgoedprijzen in Charleroi is gaan wonen, een stad waarvoor hij een zwak heeft. Dat steekt hij niet onder stoelen of banken en ik waardeer het dat hij ons regelmatig informeert over wat er allemaal reilt en zeilt in die stad.
Mede dankzij hem ben ik me ervan bewust geworden dat het daar niet alleen maar kommer en kwel is, integendeel. Zeker sinds de huidige bewindsploeg er aan de macht is, waait er niet alleen een nieuwe wind door de stad, maar is er eveneens plaats voor hoop en optimisme. Het bougeert daar en een ding lijkt me duidelijk : voor (avant-garde) kunstenaars is het een plek geworden die ze niet meer links kunnen laten liggen, sterker nog, die mee toonaangevend is geworden. Zal de rest volgen ?
Zondag eerst in het aangename gezelschap van RPT, M, zijn vriendin, en PC een drankje bij hem thuis, een enorm herenhuis dat hij geleidelijk opknapt naarmate zijn financiële toestand het mogelijk maakt, om ons vervolgens naar een gemoedelijk Italiaans familierestaurant te begeven. De kaart is over het algemeen vrij eenvoudig, maar het eten smaakt er wel. Mijn spaghetti forestier (met champignons, spekblokjes en truffelolie) heb ik met veel genoegen naar binnen gewerkt. Waar ? Le Jardin d'Italie in Montignies-sur-Sambre.
Daarna gingen we naar het in binnen- en buitenland vermaarde Musée de la photographie. Ik was er nog nooit geweest ook al had me al sinds enkele jaren voorgenomen het eens te bezoeken. Voor PRT en M moet het zowat een obligate halte zijn op hun toeristische route doorheen de stad, want vermoedelijk wil praktisch elke bezoeker er wel eens langsgaan. Maar zoals het voorbeeldige gastheren (-vrouwen) betaamt, hebben ze niet laten zien dat het hen verveelde. Momenteel lopen er naast de vaste collectie 3 verschillende tijdelijke tentoonstellingen, waaronder een over de Nakba in Palestina en een over een speciale soort, erotisch geladen vlinders, die eros en thanatos met elkaar verbindt.
Na een drankje in het cafetaria ging het ten slotte om de avond af te sluiten naar het commerciële hart van Charleroi (althans dat vermoed ik), de boulevard J. Tirou, waar we in een taverne nog een koffie of ijsje bestelden.
Het was een sfeervolle afsluiter van een fijne dag en ik hoop deze stad in de toekomst nog wat beter te leren kennen.
Daags nadien vertrokken we dan met z'n vieren naar Bastogne. Ik had de kinderen namelijk beloofd dat we eens naar een oorlogsmuseum zouden gaan i.p.v. naar het eeuwige Legermuseum in het Brusselse Jubelpark, wat bij hen op nummer een staat van te bezoeken toeristische 'attracties'. Ook dit werd een gezellige dag met een bezoek aan het al bij al vrij kleine Bastogne Historical Center, een wandelingetje doorheen de centrale winkelstraat en tweemaal een halte in een plaatselijke bistro waar we wat van de regionale keuken konden proeven. De koude gaf er nog een extra cachet aan. De lange autoritten moesten we er dan wel bij nemen, maar die verliepen probleemloos.
Tot slot nog een vreugdevol of -loos 2009 gewenst aan alle lezers van goede en slechte wil en aan mysantropen die hier soms langskomen.
woensdag 31 december 2008
zaterdag 20 december 2008
La cité des enfants perdus
Deze film heb ik vanmiddag bekeken.
Vorige week had ik hem op dvd gekocht, met de bedoeling er met de kinderen eens naar te kijken. Maar eerst moest ik hem 'keuren'.
Het is een aparte film, een griezelig sprookje eigenlijk dat zich afspeelt in een speciaal universum, wat we ook gewoon zijn van de regisseurs Jean-Pierre Jeunet en Marc Carot (ze hebben ook 'Delicatessen' op hun naam en Jeunet draaide later onder meer 'Le fabuleux destin d'Amélie Poulain', beide parels).
De sfeer is nogal apocalyptisch, maar tegelijk zijn er zoveel poëtische beelden dat de kijker nauwelijks onberoerd kan blijven. De makers hebben hun fantasie alweer de vrije loop gelaten, wat een resulteerde in talloze bijzonder ingenieuze vondsten. Eens je de mentale klik maakt en je laat meeslepen met het verhaal, is het puur genieten geblazen, en soms ook huiveren (voor mij toch, maar ik buiten vampier- en wat zombiefilms heb ik het niet begrepen op horrortoestanden ; ik huiver nogal snel dus).
Wat mij betreft een absolute aanrader voor wie even zijn sores wil vergeten of zich wil onderdompelen in een barokke wereld vol verrassingen.
Daarnaast is er ook de absoluut ravissante Miette, een rol van Judith Vittet die 10 jaar oud was toen de prent gemaakt werd en die de rol van la belle op zich neemt. Ron Perlman neemt die van la bête voor zijn rekening.
O ja, voor jonge kinderen is hij misschien toch nog niet geschikt. Hij verdwijnt dan ook nog voor even in de kast (nadat ik de extra's heb bekeken).
Vorige week had ik hem op dvd gekocht, met de bedoeling er met de kinderen eens naar te kijken. Maar eerst moest ik hem 'keuren'.
Het is een aparte film, een griezelig sprookje eigenlijk dat zich afspeelt in een speciaal universum, wat we ook gewoon zijn van de regisseurs Jean-Pierre Jeunet en Marc Carot (ze hebben ook 'Delicatessen' op hun naam en Jeunet draaide later onder meer 'Le fabuleux destin d'Amélie Poulain', beide parels).
De sfeer is nogal apocalyptisch, maar tegelijk zijn er zoveel poëtische beelden dat de kijker nauwelijks onberoerd kan blijven. De makers hebben hun fantasie alweer de vrije loop gelaten, wat een resulteerde in talloze bijzonder ingenieuze vondsten. Eens je de mentale klik maakt en je laat meeslepen met het verhaal, is het puur genieten geblazen, en soms ook huiveren (voor mij toch, maar ik buiten vampier- en wat zombiefilms heb ik het niet begrepen op horrortoestanden ; ik huiver nogal snel dus).
Wat mij betreft een absolute aanrader voor wie even zijn sores wil vergeten of zich wil onderdompelen in een barokke wereld vol verrassingen.
Daarnaast is er ook de absoluut ravissante Miette, een rol van Judith Vittet die 10 jaar oud was toen de prent gemaakt werd en die de rol van la belle op zich neemt. Ron Perlman neemt die van la bête voor zijn rekening.
O ja, voor jonge kinderen is hij misschien toch nog niet geschikt. Hij verdwijnt dan ook nog voor even in de kast (nadat ik de extra's heb bekeken).
dinsdag 16 december 2008
Droevig nieuws
Via m'n Franstalige connectie vernam ik vanmorgen dat geheel onverwacht Anne-Michèle Cremer overleden is.
Niet dat ik ze heel goed kende, maar regelmatig probeerde ik toch een stuk van Matin Première mee te pikken, een actualiteitenprogramma 's morgens op La Première, het RTBF-equivalent van Radio 1. Dus vaak heb ik haar aan het werk gehoord, doorgaans in de wagen als ik de kinderen naar school bracht of anders op het werk.
Ik zal haar en haar warme stem missen. Voor haar gezin, familie, vrienden en collega's moet het uiteraard nog een groter verlies zijn.
Link
Niet dat ik ze heel goed kende, maar regelmatig probeerde ik toch een stuk van Matin Première mee te pikken, een actualiteitenprogramma 's morgens op La Première, het RTBF-equivalent van Radio 1. Dus vaak heb ik haar aan het werk gehoord, doorgaans in de wagen als ik de kinderen naar school bracht of anders op het werk.
Ik zal haar en haar warme stem missen. Voor haar gezin, familie, vrienden en collega's moet het uiteraard nog een groter verlies zijn.
Link
maandag 15 december 2008
Brussel deze week
Onlangs onderging dit weekblad een face lift ter gelegenheid van z'n tienjarig bestaan. Van harte gefeliciteerd zou ik zeggen.
Helaas ging dit ook gepaard met een aantal aanpassingen die ik wel betreur, want met de oude look gingen ook twee rubrieken verloren die ik steevast las : Chou de Bruxelles en Wonen in Brussel. De eerste was een korte voorstelling van iemand die een of andere band had met Brussel en de tweede was een groot artikel over iemand die erin woonde. Daarvoor was ook al het stripje 'De Rederijkers' een tijd verdwenen.
OK, de mensen die erin aan het woord kwamen waren bijna steeds personen die Brussel een warm hart toedragen, waardoor het misschien een wat eenzijdig beeld schepte van onze hoofdstad, maar persoonlijk zie ik ook makkelijker de positieve dingen van deze macrokosmos, dus dat strookte doorgaans wel met m'n eigen beeld.
Maar helaas dus zal ik nu andere referentiepunten moeten vinden in dat krantje, dat ik steeds met veel interesse doorneem.
Helaas ging dit ook gepaard met een aantal aanpassingen die ik wel betreur, want met de oude look gingen ook twee rubrieken verloren die ik steevast las : Chou de Bruxelles en Wonen in Brussel. De eerste was een korte voorstelling van iemand die een of andere band had met Brussel en de tweede was een groot artikel over iemand die erin woonde. Daarvoor was ook al het stripje 'De Rederijkers' een tijd verdwenen.
OK, de mensen die erin aan het woord kwamen waren bijna steeds personen die Brussel een warm hart toedragen, waardoor het misschien een wat eenzijdig beeld schepte van onze hoofdstad, maar persoonlijk zie ik ook makkelijker de positieve dingen van deze macrokosmos, dus dat strookte doorgaans wel met m'n eigen beeld.
Maar helaas dus zal ik nu andere referentiepunten moeten vinden in dat krantje, dat ik steeds met veel interesse doorneem.
donderdag 4 december 2008
Opvallend
Een paar dagen geleden vernam ik via een gunstige wind dat er bij De Morgen sociale onrust op til is. Daarvoor had ik al bij hun concurrent De Standaard (online) gelezen dat men overwoog om de redactiekantoren te verhuizen van hartje Brussel (waarover De Morgen een aantal jaar geleden nog apetrots was) naar Kobbegem of een ander bled.
Gisteren dan wijdde op Canvas het actualiteitsprogramma Terzake een reportage aan de De Standaard en De Morgen. Bij deze laatste krant worden immers volgens de recentste berichten 26 op 96 medewerkers ontslagen. De persgroep waar De Standaard bij hoort neemt een gelijkaardige beslissing. Managers en marketeers roept de huidige crisis in en willen erger voorkomen...
Het personeel van De Morgen bleek volgens de reportage verbijsterd, want deze beslisssing werd genomen ondanks steevast stijgende waarderings- en verkoopcijfers.
Vanmorgen blader ik dan snel door de krant om te weten of er iets over in staat. Ik alvast heb niet het minste woord over deze situatie gezien. Dus ofwel heb ik erover gekeken, ofwel wordt het (voorlopig) gewoon doodgezwegen door De Morgen. Dit stelt me toch teleur van een krant die er steevast als de kippen bij is om zichzelf te bewieroken, zelfs bij het minste fait divers. Als het dan wat minder gaat, als de werking zelf van dit persorgaan mogelijk aangetast wordt, zwijgt men als vermoord. Zwijgplicht ? Onafhankelijke redactie had u gezegd ?
Gisteren dan wijdde op Canvas het actualiteitsprogramma Terzake een reportage aan de De Standaard en De Morgen. Bij deze laatste krant worden immers volgens de recentste berichten 26 op 96 medewerkers ontslagen. De persgroep waar De Standaard bij hoort neemt een gelijkaardige beslissing. Managers en marketeers roept de huidige crisis in en willen erger voorkomen...
Het personeel van De Morgen bleek volgens de reportage verbijsterd, want deze beslisssing werd genomen ondanks steevast stijgende waarderings- en verkoopcijfers.
Vanmorgen blader ik dan snel door de krant om te weten of er iets over in staat. Ik alvast heb niet het minste woord over deze situatie gezien. Dus ofwel heb ik erover gekeken, ofwel wordt het (voorlopig) gewoon doodgezwegen door De Morgen. Dit stelt me toch teleur van een krant die er steevast als de kippen bij is om zichzelf te bewieroken, zelfs bij het minste fait divers. Als het dan wat minder gaat, als de werking zelf van dit persorgaan mogelijk aangetast wordt, zwijgt men als vermoord. Zwijgplicht ? Onafhankelijke redactie had u gezegd ?
dinsdag 2 december 2008
Ook toevallig
Net nu ik Dree Peremans vernoemd heb in het vorige bericht hoor ik hem vanavond voor het eerst in jaren nog eens op de radio.
Meer bepaald in het programma 'Le monde est un village' op La Première (RTBF), waar hij kwam vertellen over de betreurde Wannes Van de Velde.
Het deed me goed die typische en warme stem nog eens te horen.
Helaas weigerde het computerprogramma dat opstart als je de uitzending via computer wil beluisteren, alle dienst (i-Tunes) of/en ben ik te stom om het te doen werken, waardoor ik niet het hele gesprek heb kunnen volgen.
Meer bepaald in het programma 'Le monde est un village' op La Première (RTBF), waar hij kwam vertellen over de betreurde Wannes Van de Velde.
Het deed me goed die typische en warme stem nog eens te horen.
Helaas weigerde het computerprogramma dat opstart als je de uitzending via computer wil beluisteren, alle dienst (i-Tunes) of/en ben ik te stom om het te doen werken, waardoor ik niet het hele gesprek heb kunnen volgen.
zaterdag 29 november 2008
Flamma Flamma
Vorige week zaterdag moest ik in Tessenderlo een pakje gaan ophalen dat ik via Kapaza.be had gekocht.
Als voor in de wagen muziek koos ik voor het moderne requiem Flamma Flamma, dat ik begin jaren '90 had leren kennen in de periode dat ik nog veel naar de radio luisterde. Mogelijk leerde ik dit magnifieke werk kennen via het prachtige radioprogramma 'Het einde van de wereld', gemaakt door onder meer Dree Peremans. Het was in ieder geval via wat we nu Radio 1 noemen (geen idee of de zender toen ook al die naam had). Andere artiesten en groepen die ik zo (beter) leerde waarderen waren onder meer Kadril, Dirk Van Esbroeck, Ralph Rabie alias Johannes Kerkorrel, Patrick Riguelle, André Bialek, enz.
Dit werk van Nicolas Lens (compositie) en de diplomaat-schrijver Herman Portocarero (libretto) is in tegenstelling tot traditionele requiems geen lofzang op God, maar viert eerder heidense thema's. Ook instrumentaal wijkt een en ander nogal wat af van de norm, maar mij persoonlijk stoort het niet echt, al valt het soms wel op. Ook apart was dat de makers een beroep hebben gedaan op enkele zangeressen van het beroemde vrouwenkoor Le mystère des voix bulgares, dat eind jaren '80 heel wat faam verwierf ten onzent.
Wat dan weer wel past met gelijkaardige werken is dat het volledig in het Latijn geschreven is.
Flamma Flamma bestaat uit 14 secties die elk duidelijk van elkaar verschillen. Sommige zijn opzwepend, andere dan weer ingetogen, maar bijna elke sectie raakt bij mij toch een gevoelige snaar. Het stuk is een beluistering meer dan waard. Anecdotisch is ook de medewerking van Jo Bogaert, in wiens studio het werd opgenomen. Jawel, Bogaert, de man achter de New Beat (Technotronic met Pump up the jam, weet u nog ?). Bogaert had vroeger ook een rubriek in het 'Einde van de wereld'.
Hier bij wijze van kennismaking de derde sectie : Sumus vicinae (enkel klank, geen beeld om de luisteraar af te leiden). Hier hoort u zowel het Bulgaarse trio als de solisten annex klassiek geschoolde zangers. Haast u, voor ook dit stuk 'uit de ether' verdwijnt.
Als voor in de wagen muziek koos ik voor het moderne requiem Flamma Flamma, dat ik begin jaren '90 had leren kennen in de periode dat ik nog veel naar de radio luisterde. Mogelijk leerde ik dit magnifieke werk kennen via het prachtige radioprogramma 'Het einde van de wereld', gemaakt door onder meer Dree Peremans. Het was in ieder geval via wat we nu Radio 1 noemen (geen idee of de zender toen ook al die naam had). Andere artiesten en groepen die ik zo (beter) leerde waarderen waren onder meer Kadril, Dirk Van Esbroeck, Ralph Rabie alias Johannes Kerkorrel, Patrick Riguelle, André Bialek, enz.
Dit werk van Nicolas Lens (compositie) en de diplomaat-schrijver Herman Portocarero (libretto) is in tegenstelling tot traditionele requiems geen lofzang op God, maar viert eerder heidense thema's. Ook instrumentaal wijkt een en ander nogal wat af van de norm, maar mij persoonlijk stoort het niet echt, al valt het soms wel op. Ook apart was dat de makers een beroep hebben gedaan op enkele zangeressen van het beroemde vrouwenkoor Le mystère des voix bulgares, dat eind jaren '80 heel wat faam verwierf ten onzent.
Wat dan weer wel past met gelijkaardige werken is dat het volledig in het Latijn geschreven is.
Flamma Flamma bestaat uit 14 secties die elk duidelijk van elkaar verschillen. Sommige zijn opzwepend, andere dan weer ingetogen, maar bijna elke sectie raakt bij mij toch een gevoelige snaar. Het stuk is een beluistering meer dan waard. Anecdotisch is ook de medewerking van Jo Bogaert, in wiens studio het werd opgenomen. Jawel, Bogaert, de man achter de New Beat (Technotronic met Pump up the jam, weet u nog ?). Bogaert had vroeger ook een rubriek in het 'Einde van de wereld'.
Hier bij wijze van kennismaking de derde sectie : Sumus vicinae (enkel klank, geen beeld om de luisteraar af te leiden). Hier hoort u zowel het Bulgaarse trio als de solisten annex klassiek geschoolde zangers. Haast u, voor ook dit stuk 'uit de ether' verdwijnt.
maandag 24 november 2008
Mislukte staat
Zij die er nog niet goed beseften dat landen of streken die aan hun lot worden overgelaten ons vroeg of laat de rekening presenteren, hoeven tegenwoordig zelfs niet de actualiteit op de voet te volgen om te weten dat de struisvogelpolitiek van het Westen ook voor ons negatieve gevolgen kan hebben.
Nu Somalische piratenbenden gedurfde kapingen uitvoeren die mee onze belangen bedreigen, mag dit deel van de wereld weer (even) op de belangstelling van de media rekenen.
Terwijl het ons eigenlijk geen bal kan schelen wat er daar gebeurt en hoe de bevolking lijdt. Vorig jaar was het land wel even in het nieuws toen Ethiopische troepen de fundamentalistische moslimrechtbanken verjoegen (what’s in a name, we zijn er sterk in een etiket op iets te plakken zodat we het kunnen plaatsen en catalogeren, maar zonder te weten of die wel degelijk de lading dekt en zonder ons verder te informeren), maar dat is alweer vergeten (ook al lijken deze benden weer terrein te winnen, meer zelfs, de overhand gehaald te hebben in grote delen van het 'land').
De val van Siad Barre en de daarmee gepaard gaande woelige overgangsperiode was vermoedelijk een verloren gegane kans om de Somalische bevolking een perspectief op een beter leven te bieden. Sindsdien lijkt de situatie helemaal uitzichtloos en hopeloos. Dat al zowat 15 jaar lang. Het is voor een buitenstaander als mezelf zo goed als onmogelijk om me voor te stellen in wat voor omstandigheden Somaliërs trachten te overleven, maar de vele onheilsberichten uit dat land verhullen mogelijk ook positieve aspecten, die vanzelfsprekend nooit het de krant of het journaal halen, en zorgen zo misschien ook voor een scheefgetrokken beeld.
Nu Somalische piratenbenden gedurfde kapingen uitvoeren die mee onze belangen bedreigen, mag dit deel van de wereld weer (even) op de belangstelling van de media rekenen.
Terwijl het ons eigenlijk geen bal kan schelen wat er daar gebeurt en hoe de bevolking lijdt. Vorig jaar was het land wel even in het nieuws toen Ethiopische troepen de fundamentalistische moslimrechtbanken verjoegen (what’s in a name, we zijn er sterk in een etiket op iets te plakken zodat we het kunnen plaatsen en catalogeren, maar zonder te weten of die wel degelijk de lading dekt en zonder ons verder te informeren), maar dat is alweer vergeten (ook al lijken deze benden weer terrein te winnen, meer zelfs, de overhand gehaald te hebben in grote delen van het 'land').
De val van Siad Barre en de daarmee gepaard gaande woelige overgangsperiode was vermoedelijk een verloren gegane kans om de Somalische bevolking een perspectief op een beter leven te bieden. Sindsdien lijkt de situatie helemaal uitzichtloos en hopeloos. Dat al zowat 15 jaar lang. Het is voor een buitenstaander als mezelf zo goed als onmogelijk om me voor te stellen in wat voor omstandigheden Somaliërs trachten te overleven, maar de vele onheilsberichten uit dat land verhullen mogelijk ook positieve aspecten, die vanzelfsprekend nooit het de krant of het journaal halen, en zorgen zo misschien ook voor een scheefgetrokken beeld.
donderdag 20 november 2008
Oproep
Haha, het is al vaak gebleken dat wij niet altijd ten volle doorhebben hoe het er in de Democratische Republiek Congo aan toe gaat, welke de gevoeligheden zijn, wat al dan niet door de beugel kan.
Nu is gebleken dat het omgekeerde ook geldt, want de Congolese Minister van communicatie heeft n.a.v. de uitlatingen van de heer De Gucht, onze eerste minister, de heer Yves Leterme, opgeroepen om zijn verantwoordelijkheid te nemen...
Tenzij dit ironisch bedoeld was uiteraard, want ze zijn geslepen die Congolezen.
Nu is gebleken dat het omgekeerde ook geldt, want de Congolese Minister van communicatie heeft n.a.v. de uitlatingen van de heer De Gucht, onze eerste minister, de heer Yves Leterme, opgeroepen om zijn verantwoordelijkheid te nemen...
Tenzij dit ironisch bedoeld was uiteraard, want ze zijn geslepen die Congolezen.
dinsdag 18 november 2008
Haastige spoed is voor een keer wèl goed
Snel, lezer, rep u naar de website van La Première, het eerste radionet van de RTBF.
Deze avond, zowat vanaf 20 tot 23 uur de rechtstreekse uitzending van het concert in Bozar van het Tom Jobim Trio, dit n.a.v. het zogenaamde 50-jarige bestaan van de bossa nova.
Dat trio bestaat uit Tom Jobims zoon, Paulo, en kleinzoon, Daniel, en Paulo Braga, die naar verluidt Tom Jobim jarenlang begeleidde op drums.
Daarnaast treedt ook levende legende Milton Nascimento op.
Onwetenden zullen wel neerkijken op bossa nova, maar ze hebben ongelijk.
Wie wil luisteren, kan hier terecht : http://old.rtbf.be/rtbf_2000/bin/view_something.cgi?id=0172086_sac
Deze avond, zowat vanaf 20 tot 23 uur de rechtstreekse uitzending van het concert in Bozar van het Tom Jobim Trio, dit n.a.v. het zogenaamde 50-jarige bestaan van de bossa nova.
Dat trio bestaat uit Tom Jobims zoon, Paulo, en kleinzoon, Daniel, en Paulo Braga, die naar verluidt Tom Jobim jarenlang begeleidde op drums.
Daarnaast treedt ook levende legende Milton Nascimento op.
Onwetenden zullen wel neerkijken op bossa nova, maar ze hebben ongelijk.
Wie wil luisteren, kan hier terecht : http://old.rtbf.be/rtbf_2000/bin/view_something.cgi?id=0172086_sac
zaterdag 15 november 2008
Depressief
Niet ik.
Zo klinkt de stem die in de konijnenpijp tussen Brussel Noord en Brussel Zuid op de tram de halte 'Beurs - Bourse' aankondigt.
Het lijkt wel een grafstem, compleet emotieloos, die er die twee woorden haast uitbraakt.
Ondanks het feit dat het een naargeestig geluid is, in een mistroostige omgeving, heeft het wel een bijzonder komisch effect.
Je weet dat het er zit aan te komen, dat er geen ontsnappen aan is en plots is het daar, zonder intonatie wordt in je oor geroepen : 'Beurs - Bourse'. Ik ben benieuwd welke dame die tekst heeft ingesproken.
Zo klinkt de stem die in de konijnenpijp tussen Brussel Noord en Brussel Zuid op de tram de halte 'Beurs - Bourse' aankondigt.
Het lijkt wel een grafstem, compleet emotieloos, die er die twee woorden haast uitbraakt.
Ondanks het feit dat het een naargeestig geluid is, in een mistroostige omgeving, heeft het wel een bijzonder komisch effect.
Je weet dat het er zit aan te komen, dat er geen ontsnappen aan is en plots is het daar, zonder intonatie wordt in je oor geroepen : 'Beurs - Bourse'. Ik ben benieuwd welke dame die tekst heeft ingesproken.
Klasseverschil
Het is weer tijd voor de verlenging van m'n treinabonnement.
Om het zeker niet te vergeten wilde ik dat gisteren al in orde brengen. Meestal neem ik er een van 3 maanden, wat me voorlopig 168 euro kost.
Uit nieuwsgierigheid, maar ook omdat ik er een hekel aan heb dat er iemand vlak naast mij komt zitten (de bankjes op de rode dubbeldekkers zijn wel voor 2 personen bedoeld, maar comfortabel is het niet, want m'n tas kan ik bij gebrek aan een rekje of zo nergens anders kwijt dan naast me), wat 's morgens vaak het geval is, vroeg ik ook eens naar het tarief voor een abonnement in eerste klas.
Ik had gedacht dat het vermoedelijk wel het dubbele kon zijn, maar hoopte dat het toch iets minder was en afhankelijk daarvan zou ik dan overwegen of het de moeite waard was er zo een te nemen. Nu, dat idee kon snel de prullemand in toen de meneer aan het loket me wist te melden hoeveel het me zou kosten : maar liefst 413 euro...
Zou dat een of ander statement zijn van de NMBS, door dergelijk hoge prijzen te hanteren ? Alhoewel, toen ik voor een vlucht ooit eens informeerde naar het verschil tussen business class en eerste klasse enerzijds en de prijs van gewone zitjes, was het ook meer dan het dubbele.
Om het zeker niet te vergeten wilde ik dat gisteren al in orde brengen. Meestal neem ik er een van 3 maanden, wat me voorlopig 168 euro kost.
Uit nieuwsgierigheid, maar ook omdat ik er een hekel aan heb dat er iemand vlak naast mij komt zitten (de bankjes op de rode dubbeldekkers zijn wel voor 2 personen bedoeld, maar comfortabel is het niet, want m'n tas kan ik bij gebrek aan een rekje of zo nergens anders kwijt dan naast me), wat 's morgens vaak het geval is, vroeg ik ook eens naar het tarief voor een abonnement in eerste klas.
Ik had gedacht dat het vermoedelijk wel het dubbele kon zijn, maar hoopte dat het toch iets minder was en afhankelijk daarvan zou ik dan overwegen of het de moeite waard was er zo een te nemen. Nu, dat idee kon snel de prullemand in toen de meneer aan het loket me wist te melden hoeveel het me zou kosten : maar liefst 413 euro...
Zou dat een of ander statement zijn van de NMBS, door dergelijk hoge prijzen te hanteren ? Alhoewel, toen ik voor een vlucht ooit eens informeerde naar het verschil tussen business class en eerste klasse enerzijds en de prijs van gewone zitjes, was het ook meer dan het dubbele.
dinsdag 4 november 2008
Yma Sumac
Ik lees net dat deze Peruviaanse zangeres zaterdag op 86-jarige leeftijd overleden is aan dikke-darmkanker. Droevig nieuws, maar met die ouderdom niet zo verbazingwekkend natuurlijk en ze heeft daarbij een rijk gevuld leven gehad.
Ik heb haar leren kennen door een krantenartikel over haar dat dateert van het eind van de jaren '80 of begin van de jaren '90. Rond die periode deed ik, in tegenstelling tot nu, veel muzikale ontdekkingen en m'n interesse werd gewekt door het feit dat ze naar verluidt een ongelooflijk stembereik had. Veel kon ik me daar niet bij voorstellen, maar het volstond om me een tijd later enkele cd's aan te schaffen.
Eerlijk gezegd was ik niet bepaald van alles wat ik hoorde even enthousiast, eenvoudigweg omdat dergelijke muziek niet tot mijn referentiekader hoorde, maar niettemin heb ik de cd's meer dan eens beluisterd. Gaandeweg ontdek je dan toch steeds meer dingen die je bevallen of begin je meer waardering voor het werk op te brengen. Enfin, het was dus geen liefde bij de eerste beluistering, maar na verloop van tijd rijpte er toch iets.
Dat ze daarbij claimde een rechtstreekse afstammeling te zijn van een Inca-koning, verleende haar in mijn ogen nog meer aantrekkingskracht, politiek correcte linkse rakker als ik was/ben. Eenmaal heb ik wel een aantal vrienden versteld doen staan toen we op oudejaar samen waren voor een spaghettiavond en ze in vol ornaat verscheen in zo'n typische onnozele show die bij dergelijke gelegenheden wordt uitgezonden op tv. De meesten moesten er nogal mee lachen, maar toen kon ik vertellen wat ik over haar wist en deed ik de kritiek toch maar verstommen ! ;-)
Meer informatie over deze zangeres vindt u onder meer hier en om een idee te krijgen van haar aparte talent kunt u onder meer dit fragment beluisteren, waarin ze zowel hoge als lage tonen zingt.
donderdag 30 oktober 2008
Jean Ziegler
Eergisteren hoorde ik op het onvolprezen radioprogramma 'Face à l'info' een interview met de Zwitser Jean Ziegler, intellectueel en voormalig speciaal VN-rapporteur over het recht op voeding, dit naar aanleiding van zijn laatste boek 'La haine de l'Occident'.
Het was lang geleden dat ik nog eens iemand met zoveel vuur het huidige wereldwijde economische bestel heb horen bekritiseren en tegelijk was het hartverwarmend. Mijn dagen als wereldverbeteraar lijken definitief achter me te liggen, maar ooit heb ik me ook verdiept in kwesties als neo-kolonialisme, onderdrukking en uitbuiting door multinationals en marionettenregeringen, Derde Wereld enz. Voortdurend schreeuwde ik m'n woede en verontwaardiging uit tegen wantoestanden. Een van mijn stokpaardjes was Nicaragua waar de Sandinisten het aan de stok hadden met de contra's en hun broodheer, de VS, toen (en nu vaak nog steeds) voor mij het eigenlijke rijk van het Kwade (jammer genoeg delfden de Sandinisten uiteindelijk het onderspit, ook al is Daniel Ortega de huidige president van Nicaragua). Het heilige vuur is met de jaren helaas gedoofd of ten hoogste smeulde het nog wat. Je me suis embourgeoisé...
Maar om nu terug te komen op de radio-uitzending. Ziegler ging tekeer tegen onze rol in Congo, Omar al-Bashir en de houding van het Westen in het algemeen. Hij waarschuwde voor de haat en afkeer die we oproepen bij de tallozen have nots. Hem kun je nu toch moeilijk een 'communist' noemen, iets wat mij pas nog overkomen is, maar wat ik eerder als een geuzennaam en compliment beschouw dan als een belediging. Voorts bevestigde hij dat de aarde perfect in staat is om de hele wereldbevolking (hij sprak van 12 miljard mensen ?) te voeden, alleen zouden bepaalde productiemiddelen en het voedsel zelf dan wat eerlijker verdeeld moeten zijn.
Het deed me deugd dat iemand van zijn kaliber en met zijn prestige dergelijke thema's aansnijdt, ook al luistert er mogelijk buiten de reeds overtuigden haast geen kat naar hem. Hij brengt dan ook geen echt opbeurende boodschap en het is makkelijker dergelijke figuren meewarig te bejegenen dan ze serieus te nemen.
Daarbij was het beeld dat hij schetste van de wereld wel uitermate droefgeestig, affligeant.
Wie dit interview wil beluisteren, kan dat hier : http://podaudio.rtbf.be/pod/LP-FAI_Face_a_l-info_-_28-10-2008_-_Jean_Zieg_6155083.mp3
Het was lang geleden dat ik nog eens iemand met zoveel vuur het huidige wereldwijde economische bestel heb horen bekritiseren en tegelijk was het hartverwarmend. Mijn dagen als wereldverbeteraar lijken definitief achter me te liggen, maar ooit heb ik me ook verdiept in kwesties als neo-kolonialisme, onderdrukking en uitbuiting door multinationals en marionettenregeringen, Derde Wereld enz. Voortdurend schreeuwde ik m'n woede en verontwaardiging uit tegen wantoestanden. Een van mijn stokpaardjes was Nicaragua waar de Sandinisten het aan de stok hadden met de contra's en hun broodheer, de VS, toen (en nu vaak nog steeds) voor mij het eigenlijke rijk van het Kwade (jammer genoeg delfden de Sandinisten uiteindelijk het onderspit, ook al is Daniel Ortega de huidige president van Nicaragua). Het heilige vuur is met de jaren helaas gedoofd of ten hoogste smeulde het nog wat. Je me suis embourgeoisé...
Maar om nu terug te komen op de radio-uitzending. Ziegler ging tekeer tegen onze rol in Congo, Omar al-Bashir en de houding van het Westen in het algemeen. Hij waarschuwde voor de haat en afkeer die we oproepen bij de tallozen have nots. Hem kun je nu toch moeilijk een 'communist' noemen, iets wat mij pas nog overkomen is, maar wat ik eerder als een geuzennaam en compliment beschouw dan als een belediging. Voorts bevestigde hij dat de aarde perfect in staat is om de hele wereldbevolking (hij sprak van 12 miljard mensen ?) te voeden, alleen zouden bepaalde productiemiddelen en het voedsel zelf dan wat eerlijker verdeeld moeten zijn.
Het deed me deugd dat iemand van zijn kaliber en met zijn prestige dergelijke thema's aansnijdt, ook al luistert er mogelijk buiten de reeds overtuigden haast geen kat naar hem. Hij brengt dan ook geen echt opbeurende boodschap en het is makkelijker dergelijke figuren meewarig te bejegenen dan ze serieus te nemen.
Daarbij was het beeld dat hij schetste van de wereld wel uitermate droefgeestig, affligeant.
Wie dit interview wil beluisteren, kan dat hier : http://podaudio.rtbf.be/pod/LP-FAI_Face_a_l-info_-_28-10-2008_-_Jean_Zieg_6155083.mp3
woensdag 29 oktober 2008
Les Bienveillantes
'Schermutseling' van Tom Lanoye is uit.
Het boek heeft me zin gegeven om Lanoye's oeuvre wat beter te leren kennen. In dit werk kaart hij thema's aan die me ook wel interesseren en vaak keihard botst met de weldenkende goegemeente, zowel de rechtse als de linkse, daarbij man en paard noemend. De man lijkt niet voor een gat te vangen en ik vermoed dat hij bij gelegenheid ook wel standpunten inneemt die (loodrecht) ingaan tegen de mijne, maar ik ben opgetogen dat Vlaanderen nog dergelijke intellectuelen telt.
Nu is het de beurt aan het bovenvermelde werk van de Amerikaanse schrijver Jonathan Littell. De auteur en dit boek sloegen in Frankrijk bij de rentrée littéraire van 2006 zonder overdrijven in als een bom. Veel Fransen hadden het er moeilijk mee dat een Amerikaan zo'n dik boek (zowat 900 bladzijden) in uitstekend Frans kon schrijven. Bovendien kon het als debuut, met een uiterst geladen inhoud tellen en op de koop toe kaapte Littell er nog eens twee prestigieuze prijzen mee weg : de Prix Goncourt en de Grand prix du roman de l'Académie française.
Het eerste (korte) hoofdstuk zet al meteen de toon : de protagonist heeft iets op z'n kerfstok, maar betoont nauwelijks spijt. Tegelijk wijst hij de lezer erop dat die net zo goed tot de gruwelijke misdaden in staat is die hijzelf heeft begaan ; het hangt gewoon af van de omstandigheden, het toeval, het lot of hoe je het ook wil noemen (er zijn ook parallellen met "de banaliteit van het Kwaad" van Hannah Arendt).
De (sarcastische ?) aanzet kan in dat opzicht ook al tellen : "Frères humains,..."
De Tweede Wereldoorlog heeft me van kleinsaf altijd al geïnteresseerd en ik heb er intussen een uitgebreide bibliotheek over. Eigenlijk boezemt het boek me wat angst in, want ik vrees een beetje dat het een gelijkaardige, diepe indruk op me zal nalaten als 'De duisternis tegemoet' van Gitta Sereny, waarin de schrijfster haar gesprekken neerpent met Franz Stangl, vooral bekend als commandant van het vernietigingskamp Treblinka. Soms maakte de lectuur van dat boek me haast misselijk.
Het boek heeft me zin gegeven om Lanoye's oeuvre wat beter te leren kennen. In dit werk kaart hij thema's aan die me ook wel interesseren en vaak keihard botst met de weldenkende goegemeente, zowel de rechtse als de linkse, daarbij man en paard noemend. De man lijkt niet voor een gat te vangen en ik vermoed dat hij bij gelegenheid ook wel standpunten inneemt die (loodrecht) ingaan tegen de mijne, maar ik ben opgetogen dat Vlaanderen nog dergelijke intellectuelen telt.
Nu is het de beurt aan het bovenvermelde werk van de Amerikaanse schrijver Jonathan Littell. De auteur en dit boek sloegen in Frankrijk bij de rentrée littéraire van 2006 zonder overdrijven in als een bom. Veel Fransen hadden het er moeilijk mee dat een Amerikaan zo'n dik boek (zowat 900 bladzijden) in uitstekend Frans kon schrijven. Bovendien kon het als debuut, met een uiterst geladen inhoud tellen en op de koop toe kaapte Littell er nog eens twee prestigieuze prijzen mee weg : de Prix Goncourt en de Grand prix du roman de l'Académie française.
Het eerste (korte) hoofdstuk zet al meteen de toon : de protagonist heeft iets op z'n kerfstok, maar betoont nauwelijks spijt. Tegelijk wijst hij de lezer erop dat die net zo goed tot de gruwelijke misdaden in staat is die hijzelf heeft begaan ; het hangt gewoon af van de omstandigheden, het toeval, het lot of hoe je het ook wil noemen (er zijn ook parallellen met "de banaliteit van het Kwaad" van Hannah Arendt).
De (sarcastische ?) aanzet kan in dat opzicht ook al tellen : "Frères humains,..."
De Tweede Wereldoorlog heeft me van kleinsaf altijd al geïnteresseerd en ik heb er intussen een uitgebreide bibliotheek over. Eigenlijk boezemt het boek me wat angst in, want ik vrees een beetje dat het een gelijkaardige, diepe indruk op me zal nalaten als 'De duisternis tegemoet' van Gitta Sereny, waarin de schrijfster haar gesprekken neerpent met Franz Stangl, vooral bekend als commandant van het vernietigingskamp Treblinka. Soms maakte de lectuur van dat boek me haast misselijk.
Geschiedenis van het marxisme (bis)
U had nog een bericht van me te goed n.a.v. dit.
Wel, het is voor mij bijzonder interessant weerlezen geworden, al was het maar om de meters stof weg te vegen die zich op m'n ooit vergaarde kennis ter zake had opgehoopt. Boeiend, maar ook vermoeiend, want lang geen makkelijke lectuur, integendeel.
Wat er wel een speciale dimensie aan verleende, was de context waarin ik het las : de internationale financiële crisis die zich volop voltrok. Het leek wel een op ander teken, maar ik vrees dat ik niet de geschikte persoon ben om dat dan correct te interpreteren. Na het marxisme het (neo)kapitalisme effectief dood en begraven ? Geen idee eerlijk gezegd, maar van het eerste ben ik echter bijna zeker dat het nog een toekomst heeft.
Het boek heeft me namelijk wèl in de mening gesterkt dat het marxisme wel degelijk nog relevant kan zijn als analyse-instrument om onze economie te helpen begrijpen en eventueel enkele alternatieven aan te reiken.
Daarnaast vraag ik me eveneens af hoe lang de mens het huidige economische model van steeds maar economische groei gaat kunnen volhouden. Dat bedrijven winst moeten maken, daar heb ik intussen mee leren leven (en ik ben niet zeker dat Marx iets tegen het begrip winst op zich had). Waar ik het wel nog steeds moeilijk mee heb, is volgens onze logica dat die winst jaar na jaar moet groeien en liefst zo veel mogelijk.
Net nog (deze paragraaf schrijf ik enkele dagen later dan de rest) las ik dat de petroleumsector het voorbije kwartaal nooit gezien winsten boekt. Daarnaast gaat BP er prat op dat ze hun marges nog moeten vergroten en dat dit mee gerealiseerd zal worden door duizenden mensen te ontslaan. En de beurzen onthalen dergelijk nieuws doorgaans instemmend.
Over het feit of het als maatschappelijk model deugt, durf ik me niet uitspreken. Vermoedelijk niet, maar dat geldt net zo min voor het zuivere kapitalisme dat anderen bepleiten. Daar moet dan ook bij worden aangestipt dat het marxisme zoals bedoeld door Karl Marx en Friedrich Engels ook nergens gerealiseerd werd (net zomin als het zuivere kapitalisme overigens).
Kolakowski, en met hem Marx, heeft me verschillende keren achtergelaten tijdens m'n lectuur. Vooral de economische en zuiver filosofische hoofdstukken bleken ook na een tweede of derde lezing nauwelijks te doorgronden. Ik moet zeker ten minste nog alle aangestreepte passages herlezen voordat ik de betekenis en draagwijdte van het gelezene beter zal snappen.
Wat ik echter wèl al begrepen heb, is dat zijn theorie groot onrecht werd aangedaan door diegenen die er zich op beriepen en ze zo compleet in discrediet hebben gebracht. Zo was Marx een groot tegenstander van censuur en beoogde het marxisme een volledige ontplooiing van elk individu en dus geen grijze eenheidsworst, wel integendeel.
Voorts beschouwde Marx het kapitalisme als een noodzakelijke stap op weg naar het communisme of marxisme (niet noodzakelijk hetzelfde ; en dat uitgerekend in Rusland een revolutie uitbrak en slaagde stelde heel wat marxisten voor een raadsel, want dat land aanzagen velen als achterlijk en agrarisch, hoegenaamd nog niet kapitalistisch) en waren het niet per se de erbarmelijke levensomstandigheden van het proletariaat die hem het meest schokten of stoorden, maar de vervreemding van de proletariër. En precies daaraan zou het marxisme een einde maken.
En net dat optimistische toekomstbeeld komt op mij eigenlijk bijzonder naïef over. Akkoord, Marx was niet bepaald een romantisch dromer, maar zijn uiteindelijke ideale maatschappij lijkt wel te zijn weggeplukt uit een of ander bucolisch plaatje, waarin iedereen heel gelukkig zichzelf kan zijn, met respect voor de ander. Evenmin deel ik gevoelsmatig zijn mening dat alles economisch te verklaren is (althans, zo begreep ik het). Er spelen wel meer factoren een rol in wat een mens/de mensheid drijft.
Niettemin ben ik heel tevreden dat boek nog eens herlezen te hebben en ik kijk al uit naar boekdelen 2 en 3 van dit werk.
Wel, het is voor mij bijzonder interessant weerlezen geworden, al was het maar om de meters stof weg te vegen die zich op m'n ooit vergaarde kennis ter zake had opgehoopt. Boeiend, maar ook vermoeiend, want lang geen makkelijke lectuur, integendeel.
Wat er wel een speciale dimensie aan verleende, was de context waarin ik het las : de internationale financiële crisis die zich volop voltrok. Het leek wel een op ander teken, maar ik vrees dat ik niet de geschikte persoon ben om dat dan correct te interpreteren. Na het marxisme het (neo)kapitalisme effectief dood en begraven ? Geen idee eerlijk gezegd, maar van het eerste ben ik echter bijna zeker dat het nog een toekomst heeft.
Het boek heeft me namelijk wèl in de mening gesterkt dat het marxisme wel degelijk nog relevant kan zijn als analyse-instrument om onze economie te helpen begrijpen en eventueel enkele alternatieven aan te reiken.
Daarnaast vraag ik me eveneens af hoe lang de mens het huidige economische model van steeds maar economische groei gaat kunnen volhouden. Dat bedrijven winst moeten maken, daar heb ik intussen mee leren leven (en ik ben niet zeker dat Marx iets tegen het begrip winst op zich had). Waar ik het wel nog steeds moeilijk mee heb, is volgens onze logica dat die winst jaar na jaar moet groeien en liefst zo veel mogelijk.
Net nog (deze paragraaf schrijf ik enkele dagen later dan de rest) las ik dat de petroleumsector het voorbije kwartaal nooit gezien winsten boekt. Daarnaast gaat BP er prat op dat ze hun marges nog moeten vergroten en dat dit mee gerealiseerd zal worden door duizenden mensen te ontslaan. En de beurzen onthalen dergelijk nieuws doorgaans instemmend.
Over het feit of het als maatschappelijk model deugt, durf ik me niet uitspreken. Vermoedelijk niet, maar dat geldt net zo min voor het zuivere kapitalisme dat anderen bepleiten. Daar moet dan ook bij worden aangestipt dat het marxisme zoals bedoeld door Karl Marx en Friedrich Engels ook nergens gerealiseerd werd (net zomin als het zuivere kapitalisme overigens).
Kolakowski, en met hem Marx, heeft me verschillende keren achtergelaten tijdens m'n lectuur. Vooral de economische en zuiver filosofische hoofdstukken bleken ook na een tweede of derde lezing nauwelijks te doorgronden. Ik moet zeker ten minste nog alle aangestreepte passages herlezen voordat ik de betekenis en draagwijdte van het gelezene beter zal snappen.
Wat ik echter wèl al begrepen heb, is dat zijn theorie groot onrecht werd aangedaan door diegenen die er zich op beriepen en ze zo compleet in discrediet hebben gebracht. Zo was Marx een groot tegenstander van censuur en beoogde het marxisme een volledige ontplooiing van elk individu en dus geen grijze eenheidsworst, wel integendeel.
Voorts beschouwde Marx het kapitalisme als een noodzakelijke stap op weg naar het communisme of marxisme (niet noodzakelijk hetzelfde ; en dat uitgerekend in Rusland een revolutie uitbrak en slaagde stelde heel wat marxisten voor een raadsel, want dat land aanzagen velen als achterlijk en agrarisch, hoegenaamd nog niet kapitalistisch) en waren het niet per se de erbarmelijke levensomstandigheden van het proletariaat die hem het meest schokten of stoorden, maar de vervreemding van de proletariër. En precies daaraan zou het marxisme een einde maken.
En net dat optimistische toekomstbeeld komt op mij eigenlijk bijzonder naïef over. Akkoord, Marx was niet bepaald een romantisch dromer, maar zijn uiteindelijke ideale maatschappij lijkt wel te zijn weggeplukt uit een of ander bucolisch plaatje, waarin iedereen heel gelukkig zichzelf kan zijn, met respect voor de ander. Evenmin deel ik gevoelsmatig zijn mening dat alles economisch te verklaren is (althans, zo begreep ik het). Er spelen wel meer factoren een rol in wat een mens/de mensheid drijft.
Niettemin ben ik heel tevreden dat boek nog eens herlezen te hebben en ik kijk al uit naar boekdelen 2 en 3 van dit werk.
zondag 26 oktober 2008
Modderbad
Gisteren stond de 3de editie van de Indian Summertoer op het programma.
Al 3 jaar houdt een halve gare kennis van me (en van heel wat anderen) zich in de herfst bezig met het samenstellen van een rit ergens in het zuidelijke landsgedeelte. Over de tweede editie staat hier ergens nog een berichtje.
Wel, het is goed geweest (alweer), met een heel aangename verrassing ergens halfweg : Paul (die vorig jaar een zwaar ongeluk had) stond daar samen met zijn vrouw en kampeerwagen à volonté soep, brood en wafels uit te delen.
De rest viel ook heel goed mee ; de rit zelf, het gezelschap en ook het weer (al vertrok ik thuis met nogal dichte mist, die hardnekkig bleef hangen tot na Mechelen).
Kikkers en padden doen, geloof ik, een winterslaap. Wel, mijn Kwak lijkt dat ook haast van plan, afgaand op de foto's. Immers, waar kun je als zo'n beestje beter dit seizoen beschutting zoeken als ergens in een modderig plekje, goed beschut tegen de elementen.
dinsdag 21 oktober 2008
Gisterenavond afspraak in Vorst Nationaal met...
Leonard Cohen.Maar eerst nog wat in Brussel rondgewandeld. Na het middageten vertrokken we richting hoofdstad om zo ten minste de grote drukte van het spitsuur te vermijden en makkelijk een parkeerplaats te vinden. Wat alletwee heel goed gelukt is ; we konden de auto zo goed als voor de deur van de concertzaal parkeren (maar vanavond heb ik wel gemerkt dat hij daar vermoedelijk wat gevandaliseerd is, want het mooie logo op de koffer is serieus mismeesterd).
Vandaar met bus 54 richting Naamse Poort vanwaar het te voet verder ging richting Louizalaan. Ik wou immers de city scape van Arne Quinze op z'n minst 1 keer zien voor het werk wordt weggehaald binnen enkele maanden. Dan wat lèche vitrine gedaan en onder meer naast het Hilton een mooie cashmir jas van Façonnable gezien voor amper 3.500 euro. In de vitrines van Gucci en Versace waren al helemaal geen prijzen te bekennen. Voort ging het door het Egmontparkje, een pareltje dat bij relatief weinig mensen bekend is, wat net de gezelligheid ervan uitmaakt. Het zou ook een goed idee van ons zijn geweest om daar alvast een maaltijd te nuttigen in de oranjerie, maar helaas hebben we dat niet gedaan.
Na het parkje kuierden we verder over de Zavel naar de Hoog- en Blaesstraat om een winkel te bezoeken waar M. al lang een zwak voor heeft. Toen we dat voorbij was, langs de Brigittinenkapel, weer langs de Zavel (maar de andere kant, die van Wittamer), het Museum voor Schone Kunsten en zo weer naar boven naar de Naamse Poort waar we nog wat slenterden in de hoop een gelagzaal te vinden op een uur dat restaurants doorgaans gesloten zijn. Vergeefse moeite, al was deze kortstondige onderdompeling in Matonge ook nog eens leuk. Ten slotte zijn we van lieverlee ergens gaan eten waar m'n voor- en nagerecht beter afsmaakten dan m'n hoofdgerecht, dat zowel qua consistentie als qua smaak meer weg had van water.
Dan was het stilletjesaan tijd om ons boeltje bijeen te rapen en weer naar Vorst te rijden met de bus. Aangezien we daar toch nog te vroeg aankwamen, stelde ik voor eens door het Dudenpark te wandelen, dat vlakbij Vorst Nationaal ligt en naar verluidt een bezoek meer dan waard is. Zo gezegd, zo gedaan, al pruttelde M. toch wat tegen, want ze was moe van al ons getrot.
Iets na zeven gingen we dan maar binnen ; het concert zou normaal een uur later beginnen. Plaats was er toen nog zat, alhoewel : vrij oncomfortabele bankjes met weinig beenruimte waren ons deel. Intussen zaten me maar wat vruchteloos rond te turen naar enkele koppels (virtuele) kennissen en ik naar vriend R.D. met zijn gezelschap of wat commentaar te leveren op wie en wat we rondom ons zagen.
Tegen achten was de zaal nog lang niet helemaal volgelopen en de zitjes naast mij bleven zowaar heel de tijd onbezet ondanks het feit dat het concert zogezegd uitverkocht was. Zo rond 8.25 uur kwam de groep dan op en stak Leonard Cohen van wal met een van M.'s lievelingsliedjes.
Het werd een heel mooi concert, beklijvend en bij wijlen ontroerend. Dankzij twee naast het podium opgehangen schermen konden we ook close ups bekijken van wie op het podium stond of het geheel onder een andere hoek bekijken. Hij zal vermoedelijk bijna al zijn hits hebben gespeeld (ik ben geen echte kenner van zijn werk, maar wou niettemin de kans niet weer laten schieten om dit monument toch een keer live mee te maken) en telkens bedankte de zaal dankbaar met een enthousiast applaus. Wat een stem heeft hij ook, enfin toch in bepaalde registers.
Een hele grote meneer, die Leonard Cohen om op zijn leeftijd een grote zaal als VN telkens weer zo stil te krijgen als hij een nieuw liedje inzette. Een eenvoudig man lijkt me en waarlijk een voorbeeldige gastheer.
Een wat mij betreft memorabel concert, maar niettemin met toch enige minpunten vond ik zelf. Er leek me weinig ruimte te zijn voor spontaniteit of improvisatie vanwege wie ook op het podium ; alles leek (heel) strak geregeld en wat me ronduit verraste was dat hij in de loop van het concert tweemaal zijn groep voorstelde in praktisch identiek dezelfde bewoordingen en met dezelfde gebaren. Het was ook een bijzonder statisch optreden, alhoewel M. Cohen zelf af en toe dartel rondhuppelde en me voor iemand van zijn leeftijd opvallend vitaal leek (maar dat bleek niet tijdens het zingen). Ten slotte was er uiteindelijk weinig interactie met het publiek, dat hoofdzakelijk gekomen leek om beaat naar de blijde boodschap te luisteren en dankbaar en enthousiast te applaudisseren voor alweer een gezongen nummer.
Ik weet niet hoeveel liedjes hij uiteindelijk gezongen heeft, wel dat de bisrondes uiteindelijk even lang duurde als elk van de twee delen waaruit het hoofdmenu bestond en dat hij op een voor mij pakkende manier afscheid nam. Zowat 3 uur duurde het concert (inclusief een pauze van pakweg een half uur). 3 uur waarin ik soms toch aan m'n pijnlijke zitvlak werd herinnerd en af en toe moest geeuwen, maar toch ook 3 uur waarin ik heb mogen genieten van een groot artiest en prachtige prestaties van de meegebrachte zangeressen (the webb sisters) en muzikanten.
vrijdag 17 oktober 2008
Vreemd tafereel
Gisteren tegen half acht ‘s morgens wandelde ik langs het Commissariaat-generaal voor vluchtelingen en staatlozen.
Elke ochtend staat daar een hele rij onfortuinlijken te wachten om te worden binnengelaten.
Gisterenochtend werd er echter ook voor wat animatie gezorgd in de vorm van een jonge zwarte vrouw (voor zover een blanke man als ik daarover kan oordelen, want uit ervaring weet ik dat ik de leeftijd van zwarte vrouwen doorgaans compleet verkeerd inschat) die daar stond te zingen en dansen. Naast haar stonden allerlei voorwerpen uitgestald op een doek. Haar inboedel ? Was ze dronken of op straat gezet en stond ze haar verdriet daar ‘weg te spelen’ ? Hopelijk was de realiteit minder dramatisch, maar ze bood een vreemde aanblik.
Elke ochtend staat daar een hele rij onfortuinlijken te wachten om te worden binnengelaten.
Gisterenochtend werd er echter ook voor wat animatie gezorgd in de vorm van een jonge zwarte vrouw (voor zover een blanke man als ik daarover kan oordelen, want uit ervaring weet ik dat ik de leeftijd van zwarte vrouwen doorgaans compleet verkeerd inschat) die daar stond te zingen en dansen. Naast haar stonden allerlei voorwerpen uitgestald op een doek. Haar inboedel ? Was ze dronken of op straat gezet en stond ze haar verdriet daar ‘weg te spelen’ ? Hopelijk was de realiteit minder dramatisch, maar ze bood een vreemde aanblik.
maandag 13 oktober 2008
Schermutseling
Zo, deel 1 van de "Geschiedenis van het marxisme" is uitgelezen.
Een stukje over m'n indrukken hebt u nog te goed.
Vandaag ben ik begonnen in "Schermutseling" van Tom Lanoye.
Het is het eerste boek van Lanoye dat ik lees.
Wel, het is een soms bijtend, polemisch boek, waarin de auteur zijn mening geeft over allerlei (wan)toestanden in onze samenleving.
Ik vind het tot nu wel aangename en boeiende lectuur, al wordt de vaart er soms uitgehaald omdat het stukjes zijn over uiteenlopende onderwerpen. Maar lezen moet dan ook niet noodzakelijk met 'vaart' gepaard gaan.
Filmdagje
Zaterdag zijn we met z'n allen nog eens naar de bioscoop gegaan om naar Wall-E te gaan kijken. De kinderen hebben er alvast van genoten en zelf vond ik het ook lang geen slechte film. Al wordt hij vanaf de tweede helft steeds meliger en moralistischer en mondt hij ook weer typisch Disney uit in een soort happy end.
De huidige generatie animatiefilms (type Nemo, Shrek enz.) blijft me ook nog altijd verbazen door het verbluffende visuele spektakel dat ze bieden. Tegelijk blijft het wel jammer dat de tekenfilm van vroeger definitief naar de prullenmand verdwenen lijkt. Op DVD hebben we gelukkig nog enkele van die 'traditionele' films, met als een van de parels het heerlijk nostalgische 'Les Triplettes de Belleville'.
's Avonds hebben we dan naar een andere recente film gekeken : 'Aanrijding in Moskou'. Een geslaagde en vaak grappige film over gewone mensen die trachten zich door het leven te slagen en... verliefd worden. Gisteren vroeg R. zelfs of hij hem nog eens mocht bekijken.
Wel gelukkig dat ondertiteling mogelijk was, want anders zouden heel wat dingen ons ontgaan zijn...
De huidige generatie animatiefilms (type Nemo, Shrek enz.) blijft me ook nog altijd verbazen door het verbluffende visuele spektakel dat ze bieden. Tegelijk blijft het wel jammer dat de tekenfilm van vroeger definitief naar de prullenmand verdwenen lijkt. Op DVD hebben we gelukkig nog enkele van die 'traditionele' films, met als een van de parels het heerlijk nostalgische 'Les Triplettes de Belleville'.
's Avonds hebben we dan naar een andere recente film gekeken : 'Aanrijding in Moskou'. Een geslaagde en vaak grappige film over gewone mensen die trachten zich door het leven te slagen en... verliefd worden. Gisteren vroeg R. zelfs of hij hem nog eens mocht bekijken.
Wel gelukkig dat ondertiteling mogelijk was, want anders zouden heel wat dingen ons ontgaan zijn...
donderdag 9 oktober 2008
In het hol van de leeuw
Gisteren was Bart De Wever uitgenodigd bij de RTBF voor een debat op televisie met journalisten. Toevallig zagen we dat.
Het is toch vreemd hoe het Kwaad een mens kan fascineren, in die mate zelfs dat het enig respect afdwingt, zonder dat men het noodzakelijk eens is.
De heer De Wever drukte zich in het Frans uit en verdedigde zijn standpunten tegenover een overwegend (heel) vijandig panel. Ik had de indruk dat het feit dat hij zich in het Frans uitdrukte soms voor misverstanden zorgde, wat weer leidde tot enige animositeit.
Je moet het toch maar doen, ook al vindt hij het ongetwijfeld leuk en een uitdaging om zijn tegenstanders/publiek te provoceren en drijft het hem deels.
Het is toch vreemd hoe het Kwaad een mens kan fascineren, in die mate zelfs dat het enig respect afdwingt, zonder dat men het noodzakelijk eens is.
De heer De Wever drukte zich in het Frans uit en verdedigde zijn standpunten tegenover een overwegend (heel) vijandig panel. Ik had de indruk dat het feit dat hij zich in het Frans uitdrukte soms voor misverstanden zorgde, wat weer leidde tot enige animositeit.
Je moet het toch maar doen, ook al vindt hij het ongetwijfeld leuk en een uitdaging om zijn tegenstanders/publiek te provoceren en drijft het hem deels.
woensdag 8 oktober 2008
Proper
De vorige week stond er in een straat vlakbij ettelijke dagen een camionette waarvan de laadbak letterlijk uitpuilde met afval allerhande. In de cabine lag een vest en ongetwijfeld nog wat rommel. Bovendien zat er duidelijk onvoldoende druk in een van de voorbanden, wat erop wees dat de bestuurder niet echt begaan was met de veiligheid.
Niet meteen een aangenaam zicht en ik had me al afgevraagd of ik de nummerplaat niet diende te noteren voor het geval er iets bizar mee zou gebeuren, maar aangezien ik eerder voorstander ben van het motto “leven en laten leven” en het ook niet echt mijn zaken waren, heb ik er verder niet bij stilgestaan.
Gisterennamiddag dan, toen ik naar het Noordstation wandelde, zag ik dat de camionette weg was, maar dat bijna heel de stoep versperd was met vuiligheid die daar eerst op lag en daar nu dus gedumpt was. Triestig, en ik hoop echt dat de politie van tevoren toch al diens gegevens had genoteerd en opgezocht.
Er waren op het eerste zicht wel geen Fortis- of Dexia-aandelen te bespeuren tussen al die afval.
Niet meteen een aangenaam zicht en ik had me al afgevraagd of ik de nummerplaat niet diende te noteren voor het geval er iets bizar mee zou gebeuren, maar aangezien ik eerder voorstander ben van het motto “leven en laten leven” en het ook niet echt mijn zaken waren, heb ik er verder niet bij stilgestaan.
Gisterennamiddag dan, toen ik naar het Noordstation wandelde, zag ik dat de camionette weg was, maar dat bijna heel de stoep versperd was met vuiligheid die daar eerst op lag en daar nu dus gedumpt was. Triestig, en ik hoop echt dat de politie van tevoren toch al diens gegevens had genoteerd en opgezocht.
Er waren op het eerste zicht wel geen Fortis- of Dexia-aandelen te bespeuren tussen al die afval.
maandag 6 oktober 2008
Vergist ?
Al jaren jagen wij Westerlingen meedogenloos op wat we zelf terroristen allerhande noemen, terwijl intussen onverhoeds een andere vijand ons hele maatschappelijke bestel hypothekeerde en, wie weet, deels om zeep hielp, met minstens de impliciete toestemming van de instanties die geacht werden hen te controleren : bankiers, beleggers, investeerders en speculanten.
Wat een ommekeer. Wat Osama en cie niet vermochten, deden we onszelf aan.
Hopelijk is dit geen voorbode van wat ons op milieuvlak op planetair gebied te wachten staat.
De heer Lippens had ergens wel gelijk toen hij in zijn onpeilbare wijsheid een meltdown voorspeld, alleen vond deze niet (alleen) plaats in de VSA...
Wat een ommekeer. Wat Osama en cie niet vermochten, deden we onszelf aan.
Hopelijk is dit geen voorbode van wat ons op milieuvlak op planetair gebied te wachten staat.
De heer Lippens had ergens wel gelijk toen hij in zijn onpeilbare wijsheid een meltdown voorspeld, alleen vond deze niet (alleen) plaats in de VSA...
zondag 5 oktober 2008
Titel
In de krant van donderdag werd het hoofdartikel geschreven door journalist Bart Eeckhout, die daar blijkbaar de functie van senior writer vervult. Zucht.
Wat voor inhoud heeft die titel eigenlijk ? Andere collega's van hem zijn politiek commentator, (hoofd)redacteur, analyst enz. maar wat moet de lezer daar nu onder begrijpen ?
Ik kan alleen maar hopen dat het humor was.
Wat voor inhoud heeft die titel eigenlijk ? Andere collega's van hem zijn politiek commentator, (hoofd)redacteur, analyst enz. maar wat moet de lezer daar nu onder begrijpen ?
Ik kan alleen maar hopen dat het humor was.
donderdag 2 oktober 2008
Compliment
vandaag bracht ik ongewild een collega aan het schrikken.
Na mijn opmerking dat ik inderdaad niet bepaald een schoonheid ben, maar dat zo'n reactie ook niet nodig was, kreeg ik van haar vrouwelijke collega het volgende compliment : 'dis pas ça, tu es bien'.
Voilà, qu'on se le dise !
Het moet al een eeuwigheid geweest zijn, dat nog iemand iets van die strekking tegen me gezegd heeft. Indien het me ooit al ter ore kwam. Dus het deed me wel goed, ja.
Na mijn opmerking dat ik inderdaad niet bepaald een schoonheid ben, maar dat zo'n reactie ook niet nodig was, kreeg ik van haar vrouwelijke collega het volgende compliment : 'dis pas ça, tu es bien'.
Voilà, qu'on se le dise !
Het moet al een eeuwigheid geweest zijn, dat nog iemand iets van die strekking tegen me gezegd heeft. Indien het me ooit al ter ore kwam. Dus het deed me wel goed, ja.
Een andere kijk op de wereld...
wegens overschakeling van zo'n traditioneel 17-duims computerscherm (aquariummodel) naar een 19-duim breedbeeld plat scherm.
Het vorige werkte bovendien niet meer optimaal, waardoor er praktisch geen licht beeld meer mogelijk was en we alles veel donkerder (in)zagen dan wat normaal de bedoeling was.
Dit is stukken beter en een beetje een openbaring.
Het vorige werkte bovendien niet meer optimaal, waardoor er praktisch geen licht beeld meer mogelijk was en we alles veel donkerder (in)zagen dan wat normaal de bedoeling was.
Dit is stukken beter en een beetje een openbaring.
dinsdag 30 september 2008
Uitgebreide woordenschat
Naast (top)manager kan ik tegenwoordig dus een nieuw scheldwoord toevoegen aan mijn woordenschat : (top)bankier.
We beleven alvast spannende (in verschillende betekenissen van het woord) en woelige tijden. Of het woord "historische" in de mond kan worden genomen, zal pas achteraf, met de nodige afstand, blijken.
Daar waar ik gisteren tijdens de afwas nog enthousiast, tegen beter weten in en onnozel uitriep dat men toch gewoon het hele financiële systeem ineen moest laten storten, volgde later enigszins de ontnuchtering toen ik de econoom Paul De Grauwe bezig hoorde in "Terzake", toch wel iemand met kennis van zaken (in tegenstelling tot ondergetekende).
We beleven alvast spannende (in verschillende betekenissen van het woord) en woelige tijden. Of het woord "historische" in de mond kan worden genomen, zal pas achteraf, met de nodige afstand, blijken.
Daar waar ik gisteren tijdens de afwas nog enthousiast, tegen beter weten in en onnozel uitriep dat men toch gewoon het hele financiële systeem ineen moest laten storten, volgde later enigszins de ontnuchtering toen ik de econoom Paul De Grauwe bezig hoorde in "Terzake", toch wel iemand met kennis van zaken (in tegenstelling tot ondergetekende).
maandag 29 september 2008
Fortis
Hmmmm, waar gaan ze die miljarden vinden, net nu het krediet steeds schaarser schijnt te worden ?
Maar misschien moeten we blij zijn met eindelijk (?) eens een doortastend teken van leven van Leterme I (De Crems strapatsen buiten beschouwing gelaten).
Maar misschien moeten we blij zijn met eindelijk (?) eens een doortastend teken van leven van Leterme I (De Crems strapatsen buiten beschouwing gelaten).
zaterdag 27 september 2008
The Omen
Na het tweede deel in de The Omen-trilogie heb ik eergisteren de voorganger nog eens herbekeken, zowat 21 jaar nadat ik hem voor het eerst zag.
Wel, het viel al bij al nog mee en hij was genietbaarder dan de opvolger.
Griezelen was er niet echt bij, maar er waren wel een paar schrikmomenten bij.
Leuk als tussendoortje en het herbekijken toch wel waard.
Wel, het viel al bij al nog mee en hij was genietbaarder dan de opvolger.
Griezelen was er niet echt bij, maar er waren wel een paar schrikmomenten bij.
Leuk als tussendoortje en het herbekijken toch wel waard.
Emmylou Harris
Donderdagavond hebben M. en ik voor het eerst sinds lang nog eens samen een concert bijgewoond : Emmylou Harris in Bozar.
Geen van ons beide was erg vertrouwd met het werk van deze country- en folkster, maar het enthousiasme van vriend R.D. (zelf ook aanwezig, samen met zijn collega's-vrienden P.T. en J-M.M.) werkte aanstekelijk en ik besloot een paar maand geleden om toch maar 2 kaarten te kopen. Wel, we hebben het ons niet beklaagd. Het werd een fijne, maar iets te korte avond.
Eerst kregen we een zekere Kimmie Rhodes met haar groep voorgeschoteld, bestaande uit haar man en zoon. Ze brachten enkele liedjes en mevrouw Rhodes beschikt over een mooie stem, terwijl haar zoon bij wijlen indrukwekkend gitaar speelde.
Daarna was het de beurt aan de hoofdact en tijdens de pauze werden we getracteerd op 'Bop till you drop' van Ry Cooder.
Het concert was zeker niet slecht en persoonlijk schat ik het hoger in dan onze krant (die het 2 op 5 gaf, maar we zijn het wat dat betreft meestal wel oneens), al was het evenwicht tussen haar stem en de muziekinstrumenten helaas vaak zoek en was het eerder een statische bedoening. Ikzelf heb amper 3 nummers herkend die ze speelde, maar ondanks het feit dat haar werk me grotendeels onbekend is, kon ik de rest toch ook smaken. Toch wel een klassedame Emmylou Harris, met een heel mooie stem.
Helaas moesten we voor het einde van het concert reeds vertrekken omdat de laatste trein richting thuisbasis om 22.40 vertrok. Dank u NMBS voor deze dienstverlening, die er in vergelijking met zowat nog een jaar geleden op achteruitgegaan is, want toen was er een uur later wèl nog een trein.
Hierbij het eerste nummer van het concert en een van de 3 die ik herkende : Here I am.
Geen van ons beide was erg vertrouwd met het werk van deze country- en folkster, maar het enthousiasme van vriend R.D. (zelf ook aanwezig, samen met zijn collega's-vrienden P.T. en J-M.M.) werkte aanstekelijk en ik besloot een paar maand geleden om toch maar 2 kaarten te kopen. Wel, we hebben het ons niet beklaagd. Het werd een fijne, maar iets te korte avond.
Eerst kregen we een zekere Kimmie Rhodes met haar groep voorgeschoteld, bestaande uit haar man en zoon. Ze brachten enkele liedjes en mevrouw Rhodes beschikt over een mooie stem, terwijl haar zoon bij wijlen indrukwekkend gitaar speelde.
Daarna was het de beurt aan de hoofdact en tijdens de pauze werden we getracteerd op 'Bop till you drop' van Ry Cooder.
Het concert was zeker niet slecht en persoonlijk schat ik het hoger in dan onze krant (die het 2 op 5 gaf, maar we zijn het wat dat betreft meestal wel oneens), al was het evenwicht tussen haar stem en de muziekinstrumenten helaas vaak zoek en was het eerder een statische bedoening. Ikzelf heb amper 3 nummers herkend die ze speelde, maar ondanks het feit dat haar werk me grotendeels onbekend is, kon ik de rest toch ook smaken. Toch wel een klassedame Emmylou Harris, met een heel mooie stem.
Helaas moesten we voor het einde van het concert reeds vertrekken omdat de laatste trein richting thuisbasis om 22.40 vertrok. Dank u NMBS voor deze dienstverlening, die er in vergelijking met zowat nog een jaar geleden op achteruitgegaan is, want toen was er een uur later wèl nog een trein.
Hierbij het eerste nummer van het concert en een van de 3 die ik herkende : Here I am.
woensdag 24 september 2008
Juliette Gréco
Een grote madam van het Franse chanson.
En hier veel sensueler dan gelijk welke Madonna die half naakt op het podium staat te springen of Vanessa Paradis die naar haar kruis grijpt...
Deshabillez-moi
en haar suggestieve, zwoele, schalkse blikken in dit vrij banale filmpje, moeten vroeger menig man hebben doen dromen !
En hier veel sensueler dan gelijk welke Madonna die half naakt op het podium staat te springen of Vanessa Paradis die naar haar kruis grijpt...
Deshabillez-moi
en haar suggestieve, zwoele, schalkse blikken in dit vrij banale filmpje, moeten vroeger menig man hebben doen dromen !
zondag 21 september 2008
Innervisions
van Stevie Wonder.
Een absolute klassieker waar ik nog steeds met veel plezier en vaak kippenvel naar luister, zoals dus ook deze avond in bad.
Een plaat die bol staat van de funky (indien ik als bleekscheet deze term mag gebruiken) muziek en tegelijk op treffende manier bijtende maatschappijkritisch uit de hoek komt. En daarnaast zijn er ook nog gewoon optimistisch klinkende nummers, zodat de luisteraar niet haastig naar de prozac hoeft te grijpen na een beluistering.
De bijtende maatschappijkritiek komt treffend tot uiting in het prachtige en tegelijk schrijnende Living for the city, waarin Wonder zijn woede uitschreeuwt over de schier uitzichtloze situatie van veel zwarten in de VSA in de jaren '70 en het hen aangedane onrecht, maar het geheel tegelijk in een moeilijk weerstaanbaar melodie en ritme giet. Tekstueel rauwe blues, muzikaal tapt hij dan weer uit een heel ander vaatje.
Don't you worry 'bout a thing is dan weer een mooi voorbeeld van de meer vrolijke kant van deze plaat (vind ik zelf, al lijken meningen daarover niet onverdeeld). Mij lijkt het een soort van geruststelling die de zanger in petto heeft voor een kennis die mogelijk moeilijke tijden tegemoet gaat of doormaakt. Ik zet het hier voor mensen als Morgan, catherine en Pingu die het (soms) bijzonder moeilijk hebben in het leven. Hopelijk kan dit vrolijke, vrij eenvoudige liedje voor een (heel klein beetje) van vreugde zorgen.
'Innervisions' als geheel was ook een hele krachttoer van Wonder ; op heel wat nummers lijkt een hele groep aan het werk, terwijl het eigenlijk Wonder is die alle instrumenten bespeelt (dit is het geval op bijvoorbeeld het epische 'Living for the city'). Persoonlijk verkies ik deze LP van de 4 klassiekers die ik van hem heb en die hij rond deze periode (grofweg 1970 tot 1976) maakte. 'Songs in the key of life' is inderdaad ronduit schitterend, maar het is een dubbelalbum, wat het werk toch iets moeilijker te verteren maakt.
Ook was Wonder er toen al een tijdje in geslaagd om in navolging van iemand als Marvin Gaye zelf volledige artistieke zeggenschap over zijn werk te hebben en te behouden. Berry Gordy, de stichter van Tamla Motown regeerde in de jaren '60 namelijk haast als een despoot over zijn hitfabriek en duldde weinig of geen inspraak.
Ik ben alvast blij dat ik de stap heb durven maken van een draak als 'Ebony and ivory' die hij met slijmerige alien Paul McCartney maakte naar zijn echt waardevol en, durf ik toch wel stellen, vrij tijdloos werk van de jaren '70.
Wat hij in de jaren '60 opgenomen heeft, is voor mij voorlopig nog onontgonnen terrein. Iets voor de komende jaren misschien.
Ik heb overigens ook gelezen dat hij weer op tournee zou gaan. Hopelijk klopt het en doet hij eveneens België aan.
Een absolute klassieker waar ik nog steeds met veel plezier en vaak kippenvel naar luister, zoals dus ook deze avond in bad.
Een plaat die bol staat van de funky (indien ik als bleekscheet deze term mag gebruiken) muziek en tegelijk op treffende manier bijtende maatschappijkritisch uit de hoek komt. En daarnaast zijn er ook nog gewoon optimistisch klinkende nummers, zodat de luisteraar niet haastig naar de prozac hoeft te grijpen na een beluistering.
De bijtende maatschappijkritiek komt treffend tot uiting in het prachtige en tegelijk schrijnende Living for the city, waarin Wonder zijn woede uitschreeuwt over de schier uitzichtloze situatie van veel zwarten in de VSA in de jaren '70 en het hen aangedane onrecht, maar het geheel tegelijk in een moeilijk weerstaanbaar melodie en ritme giet. Tekstueel rauwe blues, muzikaal tapt hij dan weer uit een heel ander vaatje.
Don't you worry 'bout a thing is dan weer een mooi voorbeeld van de meer vrolijke kant van deze plaat (vind ik zelf, al lijken meningen daarover niet onverdeeld). Mij lijkt het een soort van geruststelling die de zanger in petto heeft voor een kennis die mogelijk moeilijke tijden tegemoet gaat of doormaakt. Ik zet het hier voor mensen als Morgan, catherine en Pingu die het (soms) bijzonder moeilijk hebben in het leven. Hopelijk kan dit vrolijke, vrij eenvoudige liedje voor een (heel klein beetje) van vreugde zorgen.
'Innervisions' als geheel was ook een hele krachttoer van Wonder ; op heel wat nummers lijkt een hele groep aan het werk, terwijl het eigenlijk Wonder is die alle instrumenten bespeelt (dit is het geval op bijvoorbeeld het epische 'Living for the city'). Persoonlijk verkies ik deze LP van de 4 klassiekers die ik van hem heb en die hij rond deze periode (grofweg 1970 tot 1976) maakte. 'Songs in the key of life' is inderdaad ronduit schitterend, maar het is een dubbelalbum, wat het werk toch iets moeilijker te verteren maakt.
Ook was Wonder er toen al een tijdje in geslaagd om in navolging van iemand als Marvin Gaye zelf volledige artistieke zeggenschap over zijn werk te hebben en te behouden. Berry Gordy, de stichter van Tamla Motown regeerde in de jaren '60 namelijk haast als een despoot over zijn hitfabriek en duldde weinig of geen inspraak.
Ik ben alvast blij dat ik de stap heb durven maken van een draak als 'Ebony and ivory' die hij met slijmerige alien Paul McCartney maakte naar zijn echt waardevol en, durf ik toch wel stellen, vrij tijdloos werk van de jaren '70.
Wat hij in de jaren '60 opgenomen heeft, is voor mij voorlopig nog onontgonnen terrein. Iets voor de komende jaren misschien.
Ik heb overigens ook gelezen dat hij weer op tournee zou gaan. Hopelijk klopt het en doet hij eveneens België aan.
Gemiste kans
... de discussie tussen Lucas Catherine en Benno Barnard in De Morgen van een tweetal weken terug over de plaats en houding van de islam in onze maatschappij en meer bepaald de hoofddoek.
Wat mogelijk interessant en leerrijk kon worden is uitgelopen op wat moddergooien tussen beide heren. Jammer.
Wat mogelijk interessant en leerrijk kon worden is uitgelopen op wat moddergooien tussen beide heren. Jammer.
zondag 14 september 2008
Solaris
Deze film werd de voorbije week op tv getoond ; wel de recente versie, uit 2002.
Naar aanleiding daarvan stond onder meer dit in onze krant : "Deze remake is overdonderend beter dan het origineel uit 1972."
Geen idee wie de stukjes schrijft bij het tv-programma, maar ik heb alvast vragen bij het beoordelingsvermogen en de toerekeningsvatbaarheid van de persoon in kwestie.
Dat je de nieuwere versie liever ziet dan de oorspronkelijke, daar kan ik inkomen. Het origineel vergt van de kijker een groot uithoudingsvermogen en zeker van de hedendaagse kijker. De filmtaal is namelijk radicaal veranderd t.o.v. 35 jaar geleden en ook toen al was 'Solaris' van Andrei Tarkovsky een buitenbeen en harde noot om kraken.
Los van het feit welke van beide versies nu de betere is, getuigt het oordeel van de schrijver er alvast van dat hij geen cinefiel is en dat hij/zij het schrijven van die stukjes beter aan iemand anders overlaat. Het is niet de eerste keer dat het twijfelachtige oordeel van deze persoon me verbaast en tegelijk m'n wantrouwen aanwakkert. Hoe kan een mens nu nog afgaan op die beknopte 'aankondigingen' als er zo'n blunders in staan.
De opzet van Tarkovsky was vermoedelijk totaal anders dan die van Soderbergh. De films werd ook in radicaal verschillende omstandigheden gemaakt, met heel andere visies en bedoelingen. Het zijn gewoon twee volledig verschillende films die weinig uitstaans met elkaar hebben en eenvoudigweg haast niet te vergelijken zijn.
Beter zou zijn geweest : 'overdonderend anders'...
Naar aanleiding daarvan stond onder meer dit in onze krant : "Deze remake is overdonderend beter dan het origineel uit 1972."
Geen idee wie de stukjes schrijft bij het tv-programma, maar ik heb alvast vragen bij het beoordelingsvermogen en de toerekeningsvatbaarheid van de persoon in kwestie.
Dat je de nieuwere versie liever ziet dan de oorspronkelijke, daar kan ik inkomen. Het origineel vergt van de kijker een groot uithoudingsvermogen en zeker van de hedendaagse kijker. De filmtaal is namelijk radicaal veranderd t.o.v. 35 jaar geleden en ook toen al was 'Solaris' van Andrei Tarkovsky een buitenbeen en harde noot om kraken.
Los van het feit welke van beide versies nu de betere is, getuigt het oordeel van de schrijver er alvast van dat hij geen cinefiel is en dat hij/zij het schrijven van die stukjes beter aan iemand anders overlaat. Het is niet de eerste keer dat het twijfelachtige oordeel van deze persoon me verbaast en tegelijk m'n wantrouwen aanwakkert. Hoe kan een mens nu nog afgaan op die beknopte 'aankondigingen' als er zo'n blunders in staan.
De opzet van Tarkovsky was vermoedelijk totaal anders dan die van Soderbergh. De films werd ook in radicaal verschillende omstandigheden gemaakt, met heel andere visies en bedoelingen. Het zijn gewoon twee volledig verschillende films die weinig uitstaans met elkaar hebben en eenvoudigweg haast niet te vergelijken zijn.
Beter zou zijn geweest : 'overdonderend anders'...
vrijdag 12 september 2008
Doe het zelver
Ja, in en rond huis en tuin knap ik al eens een klusje op, al zal dat vaak niet gebeuren volgens de regels van de kunst.
Maar in recente maanden heb ik ook al heel wat knopen terug aan broeken, pyama of hemden genaaid en een paar gaten dichtgenaaid ! Zeker, lang niet zo stijlvol of gezwind als ervaren naaisters, maar op het eerste zicht mag het resultaat er wel zijn.
Maar zo kan m'n vrouwelijke kant zich ook nog eens uiten.
Maar in recente maanden heb ik ook al heel wat knopen terug aan broeken, pyama of hemden genaaid en een paar gaten dichtgenaaid ! Zeker, lang niet zo stijlvol of gezwind als ervaren naaisters, maar op het eerste zicht mag het resultaat er wel zijn.
Maar zo kan m'n vrouwelijke kant zich ook nog eens uiten.
maandag 8 september 2008
The Allman Brothers Band
Top Gear, ik heb het er hier al eens over gehad. Onze oudste is intussen ook al een enthousiaste kijker geworden, maar niet alleen dat : ook een aandachtig luisteraar, want hij hoort het begin- en einddeuntje zo graag.
Reeds bij de eerste aflevering kwam dat mij licht bekend voor, maar ik kon niet meteen thuisbrengen van wie het origineel was. Na even nadenken wist ik het weer, althans, dat dacht ik : In memory of Elizabeth Reed van The Allman Brothers Band !
Dit weekend nam ik eindelijk de proef op de som en beluisterde de cd waar dat nummer op staat. Wat verbaasd en teleurgesteld stelde ik vast dat ik me had vergist, terwijl ik daarmee nog wou uitpakken om R. te verrassen. Maar toch ; ik was er haast zeker van dat het een liedje van die groep was en snorde meteen een andere cd op die ik ooit (in 1992) had gekocht met de wat kneuterige naam ‘Brothers and sisters’. En van bij de eerste noten van het bewuste nummer dat ik uitkoos wist ik het : dit is het ! En R. was er ook mee in de wolken.
“Jessica” van The Allman Brothers Band.
Vermoedelijk niet hun beste nummer, maar beslist nog beluisterbaar. De groep had een patent op lang uitgesponnen stukken en dit is er een voorbeeld van zonder dat het volgens mij echt begint te vervelen (Mountain Jam, van 33 minuten, is andere koek).
Wat valt er over The Allman Brothers Band te vertellen ? Veel ongetwijfeld, maar ik ben daar bezwaarlijk de geschikte persoon voor. Genoemd naar de twee broers die erin meespeelden, Duane en Greg Allman, waarvan de eerste een heuse gitaarvirtuoos was (ja, nog een), bestaat hij vandaag nog steeds en ging door vele dalen en pieken.
Na een paar goede platen komt hun legendarische ‘At Fillmore East’ uit en kort nadien verongelukt Duane Allman met zijn motorfiets (in 1971). Hij heeft daarnaast mee zijn stempel gedrukt op het sublieme ‘Layla and other assorted love songs’ van Derek and the Dominos. Allmans dochter beweert overigens dat haar vader de persoon was achter de overbekende riff van het nummer ‘Layla’ maar dat Clapton dat nooit openlijk erkend heeft.
Alsof de duivel ermee gemoeid was overlijdt iets meer dan een jaar na Duane Allman de bassist van de groep, Berry Oakley, eveneens na een ongeval met z'n motorfiets op haast dezelfde plaats als Allman. 'Brothers and sisters' is de plaat die uitkwam na deze dramatische gebeurtenis en waar Oakley nog op een paar nummers meespeelt. Daarna gaat het op artistiek vlak toch wel bergaf.
Maar dus ter illustratie van hun muziek het stukje dat nu Top Gear inleidt en dat er best mag wezen en als toetje Duane Allman en Dickey Betts in een gevoelig, intimistisch stukje (het hoeft niet altijd elektrisch-gitarengeweld te zijn).
Andere krachttoeren van Allman zijn makkelijk te vinden op you tube.
Reeds bij de eerste aflevering kwam dat mij licht bekend voor, maar ik kon niet meteen thuisbrengen van wie het origineel was. Na even nadenken wist ik het weer, althans, dat dacht ik : In memory of Elizabeth Reed van The Allman Brothers Band !
Dit weekend nam ik eindelijk de proef op de som en beluisterde de cd waar dat nummer op staat. Wat verbaasd en teleurgesteld stelde ik vast dat ik me had vergist, terwijl ik daarmee nog wou uitpakken om R. te verrassen. Maar toch ; ik was er haast zeker van dat het een liedje van die groep was en snorde meteen een andere cd op die ik ooit (in 1992) had gekocht met de wat kneuterige naam ‘Brothers and sisters’. En van bij de eerste noten van het bewuste nummer dat ik uitkoos wist ik het : dit is het ! En R. was er ook mee in de wolken.
“Jessica” van The Allman Brothers Band.
Vermoedelijk niet hun beste nummer, maar beslist nog beluisterbaar. De groep had een patent op lang uitgesponnen stukken en dit is er een voorbeeld van zonder dat het volgens mij echt begint te vervelen (Mountain Jam, van 33 minuten, is andere koek).
Wat valt er over The Allman Brothers Band te vertellen ? Veel ongetwijfeld, maar ik ben daar bezwaarlijk de geschikte persoon voor. Genoemd naar de twee broers die erin meespeelden, Duane en Greg Allman, waarvan de eerste een heuse gitaarvirtuoos was (ja, nog een), bestaat hij vandaag nog steeds en ging door vele dalen en pieken.
Na een paar goede platen komt hun legendarische ‘At Fillmore East’ uit en kort nadien verongelukt Duane Allman met zijn motorfiets (in 1971). Hij heeft daarnaast mee zijn stempel gedrukt op het sublieme ‘Layla and other assorted love songs’ van Derek and the Dominos. Allmans dochter beweert overigens dat haar vader de persoon was achter de overbekende riff van het nummer ‘Layla’ maar dat Clapton dat nooit openlijk erkend heeft.
Alsof de duivel ermee gemoeid was overlijdt iets meer dan een jaar na Duane Allman de bassist van de groep, Berry Oakley, eveneens na een ongeval met z'n motorfiets op haast dezelfde plaats als Allman. 'Brothers and sisters' is de plaat die uitkwam na deze dramatische gebeurtenis en waar Oakley nog op een paar nummers meespeelt. Daarna gaat het op artistiek vlak toch wel bergaf.
Maar dus ter illustratie van hun muziek het stukje dat nu Top Gear inleidt en dat er best mag wezen en als toetje Duane Allman en Dickey Betts in een gevoelig, intimistisch stukje (het hoeft niet altijd elektrisch-gitarengeweld te zijn).
Andere krachttoeren van Allman zijn makkelijk te vinden op you tube.
zaterdag 6 september 2008
Klassieker
De Lancia 037.
Een rallyauto waarmee het Italiaanse merk van grofweg 1982 tot 1986 vele successen boekte en ook deelnam aan het WK rally. In 1983 veroverde het dankzij dit model overigens de toen nog felbegeerde WK-titel voor constructeurs (in die tijden hechtte men in de rallysport daar meer belang aan dan aan de rijderstitel), dit wel met het nodige geluk, maar ook door het vakmanschap van hun paren Röhl/Geistdörfer enerzijds en Alén/Kivimäki anderzijds (Audi was toen namelijk torenhoog favoriet).
Ik heb dit steeds een prachtige auto gevonden, niet alleen wegens de bijzonder fraaie lijn, maar ook door de fraai Martini-kleuren. Deze wagen is une vraie perle.
En zo leert de lezer nog een ander aspect van mezelf kennen : een van m'n hobby's is namelijk modelbouw. En dit model is op 1/24 gemaakt, een standaardschaal voor auto's. De uitvoering is de wagen van de Finnen Markku Alén en Ilkka Kivimäki zoals hij verscheen in de rally van Monte Carlo in 1983, waar hij 2de eindigde na de andere Lancia 037 van Röhl/Geistdörfer.
Over het uiteindelijk resultaat ben ik redelijk tevreden ook al schort er ook bij dit model op verschillende plaatsen weer het een en ander. Maar niettemin, het had slechter gekund en zelfs zo blijft het een pracht van een wagen.
Bewijsmateriaal
Ter staving van dit bericht, enige foto's voor het onherroepelijk te laat is.
Een foto van een van de twee truien die ik wegdoe. Die droeg ik zeker al in 1993. Vermoedelijk heb ik me onbewust laten beïnvloeden door de grungerage die toen woedde. Maar toegegeven, de jongste jaren heb ik het nog maar weinig aan gehad, wat ook wel zal hebben meegespeeld in m'n beslissing.
En dit hemd dateert van dezelfde periode of is zelfs ouder, want M. wist me daarnet te zeggen dat ik daarmee ben opgedaagd op de trouw van m'n zus, die ook plaatshad in 1992 of 1993. Mogelijk zullen PC, RD en RPT het betreuren dat ik het wegdoe, want tijdens onze meest recente afspraken had ik het blijkbaar ook aan.
Indien een van hen het wil, en de buikjes zijn nog niet te dik, moet hij maar een seintje geven.
Een foto van een van de twee truien die ik wegdoe. Die droeg ik zeker al in 1993. Vermoedelijk heb ik me onbewust laten beïnvloeden door de grungerage die toen woedde. Maar toegegeven, de jongste jaren heb ik het nog maar weinig aan gehad, wat ook wel zal hebben meegespeeld in m'n beslissing.
En dit hemd dateert van dezelfde periode of is zelfs ouder, want M. wist me daarnet te zeggen dat ik daarmee ben opgedaagd op de trouw van m'n zus, die ook plaatshad in 1992 of 1993. Mogelijk zullen PC, RD en RPT het betreuren dat ik het wegdoe, want tijdens onze meest recente afspraken had ik het blijkbaar ook aan.
Indien een van hen het wil, en de buikjes zijn nog niet te dik, moet hij maar een seintje geven.
donderdag 4 september 2008
Memorial Van Damme
Ze gooien er nogal veel geld tegenaan om de wereldtop op de 100 sprint aan het werk te zien.
Als ik het goed begrepen heb, gaat het vooral om 3 mannen die in een onderling duel zullen uitmaken wie nu eigenlijk de snelste is. De andere deelnemers zijn eigenlijk figuranten die meelopen om het deelnemersveld op te vullen.
Niet eens tien seconden zal die loopwedstrijd duren. En daar worden de grote middelen voor uitgetrokken.
Als ik het goed begrepen heb, gaat het vooral om 3 mannen die in een onderling duel zullen uitmaken wie nu eigenlijk de snelste is. De andere deelnemers zijn eigenlijk figuranten die meelopen om het deelnemersveld op te vullen.
Niet eens tien seconden zal die loopwedstrijd duren. En daar worden de grote middelen voor uitgetrokken.
dinsdag 2 september 2008
Vermoedelijk niet echt pedagogisch verantwoord
maar het voorbije weekend was de drang te groot geworden om thuis eens lekker politiek fout te doen. Ik moest en zou mijn kinderen eens laten kennismaken met een andere realiteit dan diegene die ze tot nu toe voorgeschoteld kregen via tv-zenders voor kinderen als Nick Jr. of Cartoon Network.
Het werd tijd om hun horizon wat te verruimen met iets anders dan flauwe verhaaltjes die steeds goed aflopen en met vaak helden in de hoofdrol. Het was tijd voor een parodie, een parodie op een mythe die ze kennen via de Dysney-film 'Tarzan' en het figuurtje 'George of the jungle' : "Tarzoon, la honte de la jungle" (of, naargelang de versie, 'Shame, la honte de la jungle').
Zelf heb ik deze film ooit eens gezien toen hij ergens in de jaren '80 op oudejaarsavond werd getoond op RTBF. Toen een door m'n ouders georganiseerd feestje op z'n einde liep, keken de kinderen wat tv en toevallig op uit. Bij mij werkte de film als puber vooral op de lachspieren, wat uiteraard nog benadrukt werd toen een van de gasten nogal geschokt bleek door het getoonde. De herinnering aan die film is me steeds bijgebleven en niet zo heel lang geleden vond ik hem geheel onverwacht op DVD, vermoedelijk omdat Picha intussen een ander icoon op zijn eigenwijze manier onder handen had genomen : Sneeuwwitje.
Tarzoon dus. Overigens een klassieker in zijn (wellicht heel beperkte) genre, de verwijzingen naar pakweg 'Fritz the cat' liggen altijd op de loer. Niet meteen de meest fijnzinnige of geschikte prent voor kinderen van 5 en 8, maar afgaand op hun reacties wel degelijk een succes. M. vond het het maar een bedenkelijk initiatief, maar de kinderen waren haast door het dolle heen, ook al herkenden ze een heel aantal van de knipogen niet (de loslopende en soms wild rondspuitende penissen bijvoorbeeld of de berg waarin hun hoofdkwartier ligt en die de vorm heeft van een vrouw met gespreide benen), en was de film volledig in het Frans, zonder ondertiteling, heel wat van de visuele grappen begrepen ze wel degelijk. M. verdacht me er ook van dat ik met onze kinderen lachte omdat ze toch de helft niet zouden doorhebben, maar ik was al blij dat ze al de helft min of meer snapten ! En al bij al is het een brave film met leuke vondsten, die enkel moraalridders kan doen stijgeren.
Het verhaal is vrij simpel. Tarzoon, een sukkel en archetype van de antiheld, leeft samen met de nymfomane June en zijn geobsedeerde aap. Op een dag wordt June ontvoerd omdat een of andere kale booswicht jaloers is op haar kapsel. Tarzoon trekt er met zijn aap op uit om haar te redden uit de klauwen van deze heerseres van de onderwereld, wier onderdanen vooral lijken te bestaan uit werk- en soldatenpenissen. Na allerlei omzwervingen en avonturen, komt hij aan op de plaats waar June wordt gevangen gehouden en tracht haar te bevrijden.
Hierbij een kort fragment waarin Tarzoon/Shame door een rasechte ket gered wordt van een wisse dood door enorm vraatzuchtige pygmeeën. Het taalgebruik van de reddende engel is trouwens ook nogal 'speciaal' en zou nu ook heel wat wenkbrauwen doen fronsen.
Het werd tijd om hun horizon wat te verruimen met iets anders dan flauwe verhaaltjes die steeds goed aflopen en met vaak helden in de hoofdrol. Het was tijd voor een parodie, een parodie op een mythe die ze kennen via de Dysney-film 'Tarzan' en het figuurtje 'George of the jungle' : "Tarzoon, la honte de la jungle" (of, naargelang de versie, 'Shame, la honte de la jungle').
Zelf heb ik deze film ooit eens gezien toen hij ergens in de jaren '80 op oudejaarsavond werd getoond op RTBF. Toen een door m'n ouders georganiseerd feestje op z'n einde liep, keken de kinderen wat tv en toevallig op uit. Bij mij werkte de film als puber vooral op de lachspieren, wat uiteraard nog benadrukt werd toen een van de gasten nogal geschokt bleek door het getoonde. De herinnering aan die film is me steeds bijgebleven en niet zo heel lang geleden vond ik hem geheel onverwacht op DVD, vermoedelijk omdat Picha intussen een ander icoon op zijn eigenwijze manier onder handen had genomen : Sneeuwwitje.
Tarzoon dus. Overigens een klassieker in zijn (wellicht heel beperkte) genre, de verwijzingen naar pakweg 'Fritz the cat' liggen altijd op de loer. Niet meteen de meest fijnzinnige of geschikte prent voor kinderen van 5 en 8, maar afgaand op hun reacties wel degelijk een succes. M. vond het het maar een bedenkelijk initiatief, maar de kinderen waren haast door het dolle heen, ook al herkenden ze een heel aantal van de knipogen niet (de loslopende en soms wild rondspuitende penissen bijvoorbeeld of de berg waarin hun hoofdkwartier ligt en die de vorm heeft van een vrouw met gespreide benen), en was de film volledig in het Frans, zonder ondertiteling, heel wat van de visuele grappen begrepen ze wel degelijk. M. verdacht me er ook van dat ik met onze kinderen lachte omdat ze toch de helft niet zouden doorhebben, maar ik was al blij dat ze al de helft min of meer snapten ! En al bij al is het een brave film met leuke vondsten, die enkel moraalridders kan doen stijgeren.
Het verhaal is vrij simpel. Tarzoon, een sukkel en archetype van de antiheld, leeft samen met de nymfomane June en zijn geobsedeerde aap. Op een dag wordt June ontvoerd omdat een of andere kale booswicht jaloers is op haar kapsel. Tarzoon trekt er met zijn aap op uit om haar te redden uit de klauwen van deze heerseres van de onderwereld, wier onderdanen vooral lijken te bestaan uit werk- en soldatenpenissen. Na allerlei omzwervingen en avonturen, komt hij aan op de plaats waar June wordt gevangen gehouden en tracht haar te bevrijden.
Hierbij een kort fragment waarin Tarzoon/Shame door een rasechte ket gered wordt van een wisse dood door enorm vraatzuchtige pygmeeën. Het taalgebruik van de reddende engel is trouwens ook nogal 'speciaal' en zou nu ook heel wat wenkbrauwen doen fronsen.
zaterdag 30 augustus 2008
David Lindley en andere onverwachte vondsten
Tijdens het inventariseren op een rekenblad (Exell-achtig bestand) van mijn muziekverzameling botste ik op een LP waarvan ik al een hele tijd vergeten was dat ik ze had : El Rayo-X van David Lindley.
Deze door het grote publiek nauwelijks of niet gekende meestergitarist vergaarde als muzikant vooral in de jaren '70 en vroege jaren '80 roem door samen te spelen met mensen als bijvoorbeeld Jackson Browne, de hier reeds aan bod gekomen Warren Zevon of Ry Cooder (via wie ik hem leerde kennen na eind jaren '80 te hebben afgestemd op het toenmalige Studio Brussel-programma 'Liever live' die avond gewijd aan Cooder).
Omdat ik in een wat nostalgische bui was, wilde ik de plaat nog eens beluisteren en op de eerste kant is er een nummer dat echt opvalt door het indrukwekkende spel van Lindley : Mercury Blues.
Even indrukwekkend en mogelijk mooier is deze compleet andere versie van hetzelfde liedje (met Lindley en J. Browne):
Bij andere onverwachte ontdekkingen stootte ik onder meer op 'Spirit' van... Earth, Wind & Fire. Een plaat die ik ooit kocht omdat ik van de groep een klein muziekfragment had gehoord in een muziekdocumentaire gewijd aan funk. Het fragment in kwestie stond echter niet op 'Spirit' maar op een ander album, 'Last days and time', wat een van hun eerste platen is en nog volop in hun funkperiode viel. Hun disco-achtige muziek ontstond pas járen later.
Het nummer in kwestie en waarvan de eerste noten en vooral de bassen en gitaarriff een blijvende indruk op mij hebben gemaakt : Time is on your side.
Over Dire Straits, Fischer Chöre en andere opgedoken 'parels' zal ik maar zedig zwijgen.
Deze door het grote publiek nauwelijks of niet gekende meestergitarist vergaarde als muzikant vooral in de jaren '70 en vroege jaren '80 roem door samen te spelen met mensen als bijvoorbeeld Jackson Browne, de hier reeds aan bod gekomen Warren Zevon of Ry Cooder (via wie ik hem leerde kennen na eind jaren '80 te hebben afgestemd op het toenmalige Studio Brussel-programma 'Liever live' die avond gewijd aan Cooder).
Omdat ik in een wat nostalgische bui was, wilde ik de plaat nog eens beluisteren en op de eerste kant is er een nummer dat echt opvalt door het indrukwekkende spel van Lindley : Mercury Blues.
Even indrukwekkend en mogelijk mooier is deze compleet andere versie van hetzelfde liedje (met Lindley en J. Browne):
Bij andere onverwachte ontdekkingen stootte ik onder meer op 'Spirit' van... Earth, Wind & Fire. Een plaat die ik ooit kocht omdat ik van de groep een klein muziekfragment had gehoord in een muziekdocumentaire gewijd aan funk. Het fragment in kwestie stond echter niet op 'Spirit' maar op een ander album, 'Last days and time', wat een van hun eerste platen is en nog volop in hun funkperiode viel. Hun disco-achtige muziek ontstond pas járen later.
Het nummer in kwestie en waarvan de eerste noten en vooral de bassen en gitaarriff een blijvende indruk op mij hebben gemaakt : Time is on your side.
Over Dire Straits, Fischer Chöre en andere opgedoken 'parels' zal ik maar zedig zwijgen.
woensdag 27 augustus 2008
Mezelf geweld aangedaan
Vanmorgen ben ik in het gezelschap van M., die ik als adviseur meehad, wat nieuwe kleren gaan kopen : een hemd, een pull en een gilet.
Probleem : mijn kleerkast puilt al uit.
Waarom : omdat ik mijn kleren blijf dragen tot ze compleet versleten zijn. Uit de mode, belachelijk, lelijk, allemaal geen argument voor mij. Kleren draag je tot ze uit elkaar vallen, ze te klein worden of er gaten in komen.
Oplossing : een drastische selectie doorvoeren, maar dat is veel makkelijker gezegd dan gedaan.
Resultaat : met pijn in het hart vlogen in de zak met kleren om weg te geven twee truien (beide 10 à 15 jaar oud), een jas (ook zowat 15 jaar oud), een mouwloos 'vestje' voor over een hemd (u weet wel, knopen vooraan, 'sierstrikje' op de rug) en een hemd waarvan ik de leeftijd niet meer weet, maar dat zeker al eens opnieuw in geweest is sinds ik het aankocht.
Kan beter...
Probleem : mijn kleerkast puilt al uit.
Waarom : omdat ik mijn kleren blijf dragen tot ze compleet versleten zijn. Uit de mode, belachelijk, lelijk, allemaal geen argument voor mij. Kleren draag je tot ze uit elkaar vallen, ze te klein worden of er gaten in komen.
Oplossing : een drastische selectie doorvoeren, maar dat is veel makkelijker gezegd dan gedaan.
Resultaat : met pijn in het hart vlogen in de zak met kleren om weg te geven twee truien (beide 10 à 15 jaar oud), een jas (ook zowat 15 jaar oud), een mouwloos 'vestje' voor over een hemd (u weet wel, knopen vooraan, 'sierstrikje' op de rug) en een hemd waarvan ik de leeftijd niet meer weet, maar dat zeker al eens opnieuw in geweest is sinds ik het aankocht.
Kan beter...
maandag 25 augustus 2008
Gedaan met de rust
nu de kinderen na een week zee met hun grootouders weer thuis zijn.
Het ging er zo kalm aan toe de voorbije dagen, had ik niet moeten werken een waarlijk dolce far niente thuis. Goedkoper ook, want we hadden minder boodschappen nodig en bijvoorbeeld de vaatwas- of wasmachine stonden veel minder op. De televisie ook. Al zal dat restaurant vrijdagavond dat vermoedelijk wel weer tenietgedaan hebben.
Maar, we hebben vaak aan hen gedacht, ze mogelijk zelfs gemist en zijn nu toch blij dat ze er weer zijn.
Het ging er zo kalm aan toe de voorbije dagen, had ik niet moeten werken een waarlijk dolce far niente thuis. Goedkoper ook, want we hadden minder boodschappen nodig en bijvoorbeeld de vaatwas- of wasmachine stonden veel minder op. De televisie ook. Al zal dat restaurant vrijdagavond dat vermoedelijk wel weer tenietgedaan hebben.
Maar, we hebben vaak aan hen gedacht, ze mogelijk zelfs gemist en zijn nu toch blij dat ze er weer zijn.
La stanza del figlio
Zaterdagavond hebben we naar deze film bekeken.
Een mooie prent, niet overdreven melodramatisch en toch toont hij verdriet, maar op een vrij serene manier.
Ook de humor is op z'n plaats.
Een mooie prent, niet overdreven melodramatisch en toch toont hij verdriet, maar op een vrij serene manier.
Ook de humor is op z'n plaats.
Stilte voor de storm ?
Zo rustig vanmorgen op de trein en in de straten van Brussel !
Nog meer als de vorige week.
Onthaasten terwijl men naar z'n werk gaat.
Dat zal nog een weekje duren en dan is ook dat weer gedaan.
Nog meer als de vorige week.
Onthaasten terwijl men naar z'n werk gaat.
Dat zal nog een weekje duren en dan is ook dat weer gedaan.
donderdag 21 augustus 2008
Te zwaar hooi op m'n vork ?
Nu ik weer ga werken, heb ik weer aangeknoopt met een eerdere gewoonte, of routine zo u wil : lezen op de trein.
Ditmaal een non-fictiewerk en wat voor een : Geschiedenis van het marxisme van de Pool Leszek Kolakowski, een absolute referentie ter zake, ook al is het reeds meer dan 30 jaar geleden geschreven.
Nadeel is : het is bijzonder intensief lezen, heel gecondenseerd en voor een niet-filosoof zoals ik lang niet makkelijk. In die mate zelfs dat ik me nu al, na pakweg 50 bladzijden, afvraag of ik dit deel (het eerste van de 3) nog wel ga uitlezen.
Ooit had ik het al gelezen, ruim 15 jaar geleden. Aan het tweede deel ben ik nooit begonnen en het derde heb ik zelfs nooit gevonden, tot voor een of twee jaar, toen ik het volledige werk bij een (internet?)antiquariaat kon bestellen. Groot was m'n vreugde, want al die tijd bleef ik er met intervallen vruchteloos naar zoeken.
Maar nu ik erin begonnen ben, komt de nachtmerrie-achtige ervaring van toen me weer af en toe overvallen : aanstrepen wat me wel belangrijk lijkt, met als resultaat dat soms bijna hele bladzijden aangestreept zijn ; traag lezen om het proberen te begrijpen, soms herlezen en afvragen wat de auteur nu bedoelt, ook al is de taal helemaal niet hermetisch.
In het inleidende hoofdstuk kwamen na de neo-platonici en Plotinus enkele mystici en nu zit ik aan een paar verlichtingsdenkers (Rousseau, Hume, Kant). Nu al merk ik dat dit zware arbeid gaat worden. Ook al is het heel bevredigend en verrijkend om erin te lezen, zo 's morgens tussen 6 en 7 blijft dit werk een zware dobber. Maar zo kan ik natuurlijk wèl de hele dag nadenken over die 8 à 10 bladzijden die ik net gelezen heb...
Ditmaal een non-fictiewerk en wat voor een : Geschiedenis van het marxisme van de Pool Leszek Kolakowski, een absolute referentie ter zake, ook al is het reeds meer dan 30 jaar geleden geschreven.
Nadeel is : het is bijzonder intensief lezen, heel gecondenseerd en voor een niet-filosoof zoals ik lang niet makkelijk. In die mate zelfs dat ik me nu al, na pakweg 50 bladzijden, afvraag of ik dit deel (het eerste van de 3) nog wel ga uitlezen.
Ooit had ik het al gelezen, ruim 15 jaar geleden. Aan het tweede deel ben ik nooit begonnen en het derde heb ik zelfs nooit gevonden, tot voor een of twee jaar, toen ik het volledige werk bij een (internet?)antiquariaat kon bestellen. Groot was m'n vreugde, want al die tijd bleef ik er met intervallen vruchteloos naar zoeken.
Maar nu ik erin begonnen ben, komt de nachtmerrie-achtige ervaring van toen me weer af en toe overvallen : aanstrepen wat me wel belangrijk lijkt, met als resultaat dat soms bijna hele bladzijden aangestreept zijn ; traag lezen om het proberen te begrijpen, soms herlezen en afvragen wat de auteur nu bedoelt, ook al is de taal helemaal niet hermetisch.
In het inleidende hoofdstuk kwamen na de neo-platonici en Plotinus enkele mystici en nu zit ik aan een paar verlichtingsdenkers (Rousseau, Hume, Kant). Nu al merk ik dat dit zware arbeid gaat worden. Ook al is het heel bevredigend en verrijkend om erin te lezen, zo 's morgens tussen 6 en 7 blijft dit werk een zware dobber. Maar zo kan ik natuurlijk wèl de hele dag nadenken over die 8 à 10 bladzijden die ik net gelezen heb...
woensdag 20 augustus 2008
Woordbreuk
Nu doe ik het toch weer...
het over de Olympische Spelen hebben.
Of liever, over de berichtgeving daaromtrent.
Gisteren nog eens naar het VRT-nieuws gekeken, wat 20 minuten duurde (normaal toch zeker een half uur). Daarna kwam het Olympische sportnieuws aan bod : 30 minuten lang.
Waar is de zin voor verhoudingen gebleven ?
Binnen- en buitenlands nieuws wordt samengeperst (buitenlands nieuws is sowieso en helaas al jaren een mager beestje geworden) en een (akkoord, mondiaal) sportevenement krijgt meer aandacht ? Bovendien kwam de kijker ook te weten dat profvoetballers eveneens de voetbalmatch tussen België en Nigeria tijdens hun middageten volgden. Nieuwswaarde : nihil.
Maar dat is nog niet alles.
Ik heb een vooroordeel t.o.v. sportjournalisten ; in mijn ogen is dat op een zeldzame uitzondering na een lagere levensvorm en dat werd gisteren nog maar eens bevestigd door de soms als grappig bedoelde maar eigenlijk stompzinnige commentaar bij een aantal beelden. Nieuws moet dus ook entertainment worden.
Dan nog liever de gortdroge commentaar van bijvoorbeeld een Ivan Sonck.
Ander en beter !!
(maar ik denk er net aan dat het binnen vier of vijf dagen gedaan is, dus gewoon nog even doorbijten of eenvoudigweg niet kijken. Intussen is dan ook weer de voetbalcompetitie begonnen waarmee ze ons om de oren kunnen slaan, zucht).
het over de Olympische Spelen hebben.
Of liever, over de berichtgeving daaromtrent.
Gisteren nog eens naar het VRT-nieuws gekeken, wat 20 minuten duurde (normaal toch zeker een half uur). Daarna kwam het Olympische sportnieuws aan bod : 30 minuten lang.
Waar is de zin voor verhoudingen gebleven ?
Binnen- en buitenlands nieuws wordt samengeperst (buitenlands nieuws is sowieso en helaas al jaren een mager beestje geworden) en een (akkoord, mondiaal) sportevenement krijgt meer aandacht ? Bovendien kwam de kijker ook te weten dat profvoetballers eveneens de voetbalmatch tussen België en Nigeria tijdens hun middageten volgden. Nieuwswaarde : nihil.
Maar dat is nog niet alles.
Ik heb een vooroordeel t.o.v. sportjournalisten ; in mijn ogen is dat op een zeldzame uitzondering na een lagere levensvorm en dat werd gisteren nog maar eens bevestigd door de soms als grappig bedoelde maar eigenlijk stompzinnige commentaar bij een aantal beelden. Nieuws moet dus ook entertainment worden.
Dan nog liever de gortdroge commentaar van bijvoorbeeld een Ivan Sonck.
Ander en beter !!
(maar ik denk er net aan dat het binnen vier of vijf dagen gedaan is, dus gewoon nog even doorbijten of eenvoudigweg niet kijken. Intussen is dan ook weer de voetbalcompetitie begonnen waarmee ze ons om de oren kunnen slaan, zucht).
dinsdag 19 augustus 2008
Top gear
Ik vind dat een geslaagd en grappig programma.
De tests zijn doorgaans even hilarisch als weinig relevant voor mensen met een doorsneebudget, want vaak kosten de wagens die aan bod komen ettelijke tienduizenden euro.
Maar wat de makers probeerden in de gisteren op Canvas uitgezonden aflevering gaat mijn petje te boven.
Wat is de zin van een race op de noordpool tussen honden en een auto ? Wat probeerde men eigenlijk te bewijzen ?
Aangezien het programma eigenlijk meer entertainment dan informatief is, vind ik het kras dat ze daarvoor op de noordpool gaan rondcrossen en daarbij dergelijk grote risico's nemen.
Althans, dat wilde men de kijker toch doen geloven. Ikzelf ben er zeker van dat het allemaal niet zo geïmproviseerd was en dat de deelnemers konden rekenen op serieuze ondersteuning indien er iets ècht fout was gelopen. De aanwezigheid van twee andere wagens wees daar ook op, terwijl ze het zogezegd alleen zouden klaren en als eerste auto ooit op de noordpool zouden aankomen.
Maar dan nog, zelfs als ik het juist heb, blijft mijn vraag : waarom ?
Niet dat alles per se zin of een bedoeling moet hebben, en al zeker niet in Top Gear, maar ik begrijp niet hoe een zinnig mens daar nu aan kan meedoen.
De groene jongen in mij steekt dan plots weer de kop op met de vraag wat er de mens toch toe drijft om per se nog enigszins ongerepte gebieden te gaan 'verkennen' i.p.v. zulke onnozele uitdagingen aan te gaan. Organiseer voor mijn part een race tussen een kano en een auto om zo snel mogelijk de oversteek te maken tussen Engeland en Ierland of een 24-uursrace achteruitrijden bijvoorbeeld.
Daar waar ik het grappige nog inzag van hun safari in afgeleefde auto's doorheen Zuidelijk Afrika, ontging me het me deze keer toch.
Ik kon achteraf dan ook de ontsteltenis van de ervaren poolreiziger die even aan bod kwam, goed begrijpen.
Ook vond ik het jammer dat men Richard Hammonds aankomst niet toonde of evenmin hoe ze daar achteraf weer zijn weggeraakt. Zou het iets van het 'heroïsche' van de hele show hebben afgedaan ?
Toyota zal alvast heel opgetogen geweest zijn met de reclame.
De tests zijn doorgaans even hilarisch als weinig relevant voor mensen met een doorsneebudget, want vaak kosten de wagens die aan bod komen ettelijke tienduizenden euro.
Maar wat de makers probeerden in de gisteren op Canvas uitgezonden aflevering gaat mijn petje te boven.
Wat is de zin van een race op de noordpool tussen honden en een auto ? Wat probeerde men eigenlijk te bewijzen ?
Aangezien het programma eigenlijk meer entertainment dan informatief is, vind ik het kras dat ze daarvoor op de noordpool gaan rondcrossen en daarbij dergelijk grote risico's nemen.
Althans, dat wilde men de kijker toch doen geloven. Ikzelf ben er zeker van dat het allemaal niet zo geïmproviseerd was en dat de deelnemers konden rekenen op serieuze ondersteuning indien er iets ècht fout was gelopen. De aanwezigheid van twee andere wagens wees daar ook op, terwijl ze het zogezegd alleen zouden klaren en als eerste auto ooit op de noordpool zouden aankomen.
Maar dan nog, zelfs als ik het juist heb, blijft mijn vraag : waarom ?
Niet dat alles per se zin of een bedoeling moet hebben, en al zeker niet in Top Gear, maar ik begrijp niet hoe een zinnig mens daar nu aan kan meedoen.
De groene jongen in mij steekt dan plots weer de kop op met de vraag wat er de mens toch toe drijft om per se nog enigszins ongerepte gebieden te gaan 'verkennen' i.p.v. zulke onnozele uitdagingen aan te gaan. Organiseer voor mijn part een race tussen een kano en een auto om zo snel mogelijk de oversteek te maken tussen Engeland en Ierland of een 24-uursrace achteruitrijden bijvoorbeeld.
Daar waar ik het grappige nog inzag van hun safari in afgeleefde auto's doorheen Zuidelijk Afrika, ontging me het me deze keer toch.
Ik kon achteraf dan ook de ontsteltenis van de ervaren poolreiziger die even aan bod kwam, goed begrijpen.
Ook vond ik het jammer dat men Richard Hammonds aankomst niet toonde of evenmin hoe ze daar achteraf weer zijn weggeraakt. Zou het iets van het 'heroïsche' van de hele show hebben afgedaan ?
Toyota zal alvast heel opgetogen geweest zijn met de reclame.
't Is wEEeer vOOoorbijijij...
die maand ouderschapsverlof...
die intussen bijna een jaarlijkse traditie is geworden. En ook nu weer te snel, want vandaag had ik hoegenaamd geen zin om te gaan werken. Enkele uitstappen met het gezin, een paar schaarse motorritten, een oogje in het zeil houden op de spelende en ravottende kinderen, dolce far niente thuis, wat huishoudelijke taken enz.
Vanmorgen op de trein wel een aantal vertrouwde gezichten van medependelaars teruggezien. Dat weerzien was waarlijk bijzonder hartelijk, zoals u zich wel kunt inbeelden.
En sinds ze me een tweetal maanden geleden extra bevoegdheden (of verantwoordelijkheden indien u die term verkiest) gaven, is m'n enthousiasme nog meer bekoeld. Nu ga ik er namelijk uit m'n isolement moeten komen en heel wat minder aangename beslissingen moeten nemen voor anderen. Tof !
die intussen bijna een jaarlijkse traditie is geworden. En ook nu weer te snel, want vandaag had ik hoegenaamd geen zin om te gaan werken. Enkele uitstappen met het gezin, een paar schaarse motorritten, een oogje in het zeil houden op de spelende en ravottende kinderen, dolce far niente thuis, wat huishoudelijke taken enz.
Vanmorgen op de trein wel een aantal vertrouwde gezichten van medependelaars teruggezien. Dat weerzien was waarlijk bijzonder hartelijk, zoals u zich wel kunt inbeelden.
En sinds ze me een tweetal maanden geleden extra bevoegdheden (of verantwoordelijkheden indien u die term verkiest) gaven, is m'n enthousiasme nog meer bekoeld. Nu ga ik er namelijk uit m'n isolement moeten komen en heel wat minder aangename beslissingen moeten nemen voor anderen. Tof !
maandag 18 augustus 2008
De (Opaal)kust
Dit weekend verbleven we twee dagen aan zee.
Oorspronkelijk had ik gepland om met de kinderen naar het aquarium Nausicaä in Boulogne-sur-Mer te gaan, maar aangezien het zaterdag nog vrij goed weer zou worden, liet ik ze na de middag maar in bekwame handen achter op het strand en trok er alleen op uit.
De eerste halte was Bray-Dunes, het eerste Franse dorp over de schreve, dat om me er persoonlijk van te vergewissen dat de gruwel wel degelijk eindigde aan De Panne. En effectief, dat kustdorpje ziet er daar al heel anders uit, ook al staan er nog wel enkele relatief grote appartementsgebouwen op de dijk. Het strand zelf doorstaat volgens mijn geringe kennis ter zake de vergelijking met gelijk welk Belgisch kuststrand.
Daarna reed ik naar de twee Caps aan de Opaalkust : Cap Blanc Nez en Cap Gris Nez. Beide zijn uitkijkpunten vanwaar je vaak heel makkelijk Engeland ziet liggen, op pakweg 35 kilometer afstand, al lijkt het veel minder.
Het was er wat winderig en blijkbaar zijn vrij recent heel wat stukken afgezet, zodat je er niet meer mag wandelen. Op beide plaatsen zijn duidelijk de overblijfselen te zien van bunkercomplexen die deel uitmaakten van de Atlantikwall, bedoeld om de geallieerden te stoppen bij een landing. Ook is het gebied bezaaid met bomkraters.
Tot slot reed ik naar een museum dat wat meer landinwaarts gelegen is : La Coupole in Helfaut-Wizernes (vlakbij St.-Omer). Dit bouwwerk annex complex was bedoeld als opslag- en lanceerplaats voor V2-raketten. Het bleek haast onmogelijk te vernietigen (beschermd als het was door een dak van 5 meter gewapend beton) en men maakte er dan maar een museum van over de Duitse vernietigingswapens. De permanente tentoonstelling is echter een stuk breder en handelt tevens over de concentratie- en vernietigingskampen, het leven onder de Duitse bezetting in deze regio en de Blitzkrieg van 1940. Bij aankomst bleek er een of ander evenement aan de gang en gelukkig voor mij bleef het museum eenmalig open tot 22.30, want ik kwam pas tussen half negen en negen uur buiten, erg onder de indruk van de hele site en ook van enkele afgrijselijke foto's, tekeningen of filmbeelden die werden getoond. Voor de geïnteresseerde zeker de moeite waard.
In het winkeltje zocht ik nog naar geschikte souvenirs en ik keerde terug met een kleurboek, een kop en ook een doosje Bêtises de Cambrai, een plaatselijke specialiteit en lang niet slecht.
Thuisgekomen rond 22 uur werd ik begroet door twee opgetogen kinderen en twee volwassenen die niet bepaald amused waren door m'n late aankomst.
De volgende keer moet ik er wel een daguitstap van maken of misschien is een tweedaagse nog beter, met verblijf in een chambre d'hôtes.
dinsdag 12 augustus 2008
Momenten van bezinning
Gisteren heb ik een motorrit gedaan in de omgeving waar ik geboren en getogen ben : Noord-westelijk Vlaams-Brabant.
Vreemd hoe een mens reageert op dorpjes waarvan zich een vast beeld vormde in je herinnering maar die in de werkelijkheid evolueren (meestal huizen die worden bijgebouwd op plaatsen waar er vroeger geen stonden).
De weg tussen Oppem en Brussegem ligt er nog steeds in even dramatisch slechte staat bij.
Het Ascanusinstituut in Asse behoort nu blijkbaar tot de Martinusscholengroep en de vrije doorgang via de speelplaats naar de technische en beroepsafdelingen bestaat niet meer.
Het bordeel waar we ooit een standje kregen omdat we te nieuwsgierig waren voor de uitbaters is nu een garage.
Een grasveld waar je jarenlang in speelden dat nu compleet afgesloten is met prikkeldraad of woningen.
Een nu geasfalteerde veldweg.
Het kerkhof van Mazenzele waar we vroeger nog potteke stamp op gespeeld hebben... Daar waar ik voorheen niet goed begreep waarom mensen een plaats nodig hebben om te rouwen, begon ik het gisteren toch enigszins te beseffen, slenterend tussen de gravenrijen waar ook een aantal familieleden liggen. Ouderlingen naast eens jonge mensen wier doodsoorzaak me onbekend is.
Geluk is...
in je eentje naar het onbetwistbare en onovertroffen meesterwerk 'Your funeral... my trial' van Nick Cave & The Bad Seeds luisteren als je alleen wil zijn.
De cognac ontbreekt nog, maar daar wordt voor gezorgd.
Duisternis zou het compleet maken.
De cognac ontbreekt nog, maar daar wordt voor gezorgd.
Duisternis zou het compleet maken.
zondag 10 augustus 2008
Contrast
Gisteren gelezen dat bij zijn overlijden alle persoonlijke bezittingen van muzikant Danny Whitten in één kartonnen doos konden : wat kleren en een gouden plaat. Gezien zijn levensloop vind ik die plaat wel een ontroerend detail. Blijkbaar was die wel nog belangrijk genoeg voor hem om ze niet te verpatsen.
In tegenstelling daarmee bezit ik als (klein)burgerman een huis, auto, (beschadigde) motorfietsen, hopen platen, cd's, boeken, video's, dvd's en nog heel wat 'rommel'. Haha, van een 'broken dream' gesproken.
In tegenstelling daarmee bezit ik als (klein)burgerman een huis, auto, (beschadigde) motorfietsen, hopen platen, cd's, boeken, video's, dvd's en nog heel wat 'rommel'. Haha, van een 'broken dream' gesproken.
zaterdag 9 augustus 2008
Verademing
Al een goede week haast geen communautair gehakketak in de krant (radio- en tv-journaal worden tegenwoordig nog nauwelijks beluisterd of bekeken); veel minder binnenlandse politiek. Wat een contrast met vorig jaar en het moet al heel lang geleden zijn.
Yves Desmet met vakantie. Eindelijk eens anderen die een hoofdartikel mogen schrijven en waarvan een foto bovenaan verschijnt.
We moeten ervan profiteren, want binnenkort is het alweer voorbij en zijn we weer vertrokken voor ettelijke maanden...
Yves Desmet met vakantie. Eindelijk eens anderen die een hoofdartikel mogen schrijven en waarvan een foto bovenaan verschijnt.
We moeten ervan profiteren, want binnenkort is het alweer voorbij en zijn we weer vertrokken voor ettelijke maanden...
vrijdag 8 augustus 2008
Goed gesmurft
Gisteren hebben we een uitstap naar Brussel gemaakt, waar een bezoek aan het stripmuseum en een aan het Legermuseum op het programma stond, dat laatste vooral na herhaaldelijk en lang aandringen van de kinderen.
In het stripmuseum loopt al twee maanden een tentoonstelling over de smurfen en ik dacht dat dit de kinderen misschien wel zou interesseren. Dit was inderdaad het geval, maar helaas kon het de jongste nog niet genoeg boeien om er niet doorheen te racen. In een recordtempo hadden M. en de twee kinderen de tijdelijke en de permanente tentoonstelling doorlopen. Ik kon wel m'n tijd nemen en deed dat dan ook ; we waren niet naar Brussel gekomen om op 15 minuten ons eerste museumbezoek af te sluiten. M. is dan maar naar het dure en blijkbaar hoofdzakelijk Franstalige cafetaria afgezakt met de kinderen, waar de plaatsen schaars waren.
De tentoonstellingen vielen alvast goed mee en van de permanente heb ik ook meer genoten en opgestoken dan tijdens een eerder bezoek. M'n stripbewustzijn is blijkbaar wat groter geworden.
Na een verkwikkende maaltijd in de Lunchgarden van de Innovation, waar het eten soms wat weg heeft van kauwen op rubber (maar deze keer niet mijn keftaballen) en waar de bediening gisteren beslist te wensen overliet, gingen we met de metro naar het Jubelpark om het Legermuseum te bezoeken. S. stond er immers op om een Duitse vlag te kopen. M. bezocht intussen het geschiedkundig museum, want zij is na meerdere bezoeken het Legermuseum zo beu als koude pap. Ik liep dan maar de kinderen achterna en hield gewoon een oogje in het zeil bij de vliegtuigen, tanks en andere tentoongestelde wapens of uniformen, af en toe een woordje uitleg gevend waar dat gevraagd werd.
Na een ijsje reden we met de tram naar het Zuidstation en na een bezoek aan het Economato Espagnol ging het weer naar de wagen en naar huis. Tot dan toe waren we zo goed als gespaard gebleven van regen, maar op de terugweg werden de hemelsluizen wijd open gezet.
En de voetbalwedstrijd waarover hieronder sprake ? Die heb ik dan maar opgenomen en vanmorgen verstrooid bekeken.
dinsdag 5 augustus 2008
Hugo Matthysen
Na de onderstaande kommer en kwel tijd voor iets luchtigers.
In de weekendeditie van onze krant stond een groot artikel over Hugo Matthysen, wat ik gisteren gelezen heb. Hoe geniaal ik hem ook vind steevast werd ik teleurgesteld door interviews met of artikels over hem. Gewoon omdat het voor mij helemaal onduidelijk was waar hij ernstig was en waar hij een loopje nam met de lezer ; in die artikels liep dat zo door elkaar (althans in mijn beleving) dat het niet echt leuk was om te lezen.
Samen met vele anderen heb ik hem leren kennen dankzij het Leugenpaleis, dat vanaf eind jaren '80 in de ether werd gestuurd en waarvan ik, naar ik meen, de eerste afleveringen al beluisterde, toen hij en Bart Peeters hun weg nog wat zochten. Ook heb ik nog steeds zijn prentjes van Boerken Kevin van eind jaren '80, ook al wist ik toen niet dat hij erachter schuilde. De andere projecten die ik van hem ken, vind ik eveneens bijzonder geslaagd (blijkbaar schrijft hij ook columns voor Humo, wat ik niet wist).
Niet zo in dit artikel, waarin hij het vrij open over zichzelf heeft, heel ongewoon voor zijn doen, denk ik. Je kunt je natuurlijk afvragen of en in welke mate een persoonlijkheid zich per se moet blootgeven, gewoon omdat dit een aantal mensen die er geen zier mee te maken hebben, zou (kunnen) interesseren. Niettemin was ik na lezing een tevreden mens.
In de weekendeditie van onze krant stond een groot artikel over Hugo Matthysen, wat ik gisteren gelezen heb. Hoe geniaal ik hem ook vind steevast werd ik teleurgesteld door interviews met of artikels over hem. Gewoon omdat het voor mij helemaal onduidelijk was waar hij ernstig was en waar hij een loopje nam met de lezer ; in die artikels liep dat zo door elkaar (althans in mijn beleving) dat het niet echt leuk was om te lezen.
Samen met vele anderen heb ik hem leren kennen dankzij het Leugenpaleis, dat vanaf eind jaren '80 in de ether werd gestuurd en waarvan ik, naar ik meen, de eerste afleveringen al beluisterde, toen hij en Bart Peeters hun weg nog wat zochten. Ook heb ik nog steeds zijn prentjes van Boerken Kevin van eind jaren '80, ook al wist ik toen niet dat hij erachter schuilde. De andere projecten die ik van hem ken, vind ik eveneens bijzonder geslaagd (blijkbaar schrijft hij ook columns voor Humo, wat ik niet wist).
Niet zo in dit artikel, waarin hij het vrij open over zichzelf heeft, heel ongewoon voor zijn doen, denk ik. Je kunt je natuurlijk afvragen of en in welke mate een persoonlijkheid zich per se moet blootgeven, gewoon omdat dit een aantal mensen die er geen zier mee te maken hebben, zou (kunnen) interesseren. Niettemin was ik na lezing een tevreden mens.
Grrrrrr
Ik had me vast voorgenomen hier met geen woord te reppen over de olympische spelen die binnen enkele dagen van start gaan, maar het is al om zeep...
Zeker tien, 10 !, minuten heeft het televisiejournaal daar aandacht aan besteed. De 10 eerste dan nog wel. En in plaats van belangrijk nieuws ging het over de luchtvervuiling of de veiligheid e.d., thema's die al lang aan bod waren gekomen en die makkelijk kunnen getoond worden in een speciaal aan dit evenement gewijd programma. Deze zendtijd had veeel beter besteed kunnen worden, zeker als je weet dat elke seconde telt in dergelijke journaals.
Van mijn ouders kreeg ik intussen ook al de vraag voor wie ik de 7de ging supporteren. Na wat denkwerk besefte ik dat ze het vermoedelijk over de voetbalwedstrijd België - Brazilië hadden. Zoals altijd zal ik de favoriet steunen, maar eigenlijk was ik van plan om het hele gebeuren gewoon te negeren.
Aaarghh. En nu is het gedaan, beloofd !
Zeker tien, 10 !, minuten heeft het televisiejournaal daar aandacht aan besteed. De 10 eerste dan nog wel. En in plaats van belangrijk nieuws ging het over de luchtvervuiling of de veiligheid e.d., thema's die al lang aan bod waren gekomen en die makkelijk kunnen getoond worden in een speciaal aan dit evenement gewijd programma. Deze zendtijd had veeel beter besteed kunnen worden, zeker als je weet dat elke seconde telt in dergelijke journaals.
Van mijn ouders kreeg ik intussen ook al de vraag voor wie ik de 7de ging supporteren. Na wat denkwerk besefte ik dat ze het vermoedelijk over de voetbalwedstrijd België - Brazilië hadden. Zoals altijd zal ik de favoriet steunen, maar eigenlijk was ik van plan om het hele gebeuren gewoon te negeren.
Aaarghh. En nu is het gedaan, beloofd !
maandag 4 augustus 2008
Geschokt
Gisteren heb ik een aanzienlijk deel van de dag voor de tv gehangen om naar auto- en motorsport te kijken.
Helaas is het voor een deelnemer slecht afgelopen : Craig Jones overleed aan de gevolgen van de zware crash die hij gisteren maakte tijdens de supersportrace in Brands Hatch (nieuwsbericht).
Zodra het ongeval gebeurd was, zag je dat het ernstig was. Jones reed toen tweede vlak achter de eerste en net voor de derde. Hij wordt van z'n motorfiets gegooid en voor de rest weet ik niet goed wat er gebeurde ; raakte zijn eigen rondtollende motorfiets hem of/en werd hij nog geraakt door Andrew Pitt die hem onmogelijk kon ontwijken.
Bijzonder akelig waren de erna volgende beelden van een levenloos lichaam dat op het asfalt voortschoof terwijl nagenoeg het hele veld er nog aan moest komen...
Jones bewoog niet meer en toen moesten wij vertrekken, dus heb ik de hele tijd met een klein hart aan die situatie moeten denken. 's Avonds vernam ik dan dat hij gesproken zou hebben, wat dat ook mocht betekenen.
Het deed me denken aan het verschrikkelijke weekend begin mei 1994 toen zowel Ronald Ratzenberger als Ayrton Senna (al 10 jaar mijn toenmalig idool) voor onze ogen verongelukte.
En akkoord, het is motorsport en alle deelnemers kennen maar al te goed de risico's, maar als zoiets gebeurt en je ziet het rechtstreeks zonder enige voorbereiding, dan komt dat verdomd hard aan.
Moge hij in vrede rusten.
Helaas is het voor een deelnemer slecht afgelopen : Craig Jones overleed aan de gevolgen van de zware crash die hij gisteren maakte tijdens de supersportrace in Brands Hatch (nieuwsbericht).
Zodra het ongeval gebeurd was, zag je dat het ernstig was. Jones reed toen tweede vlak achter de eerste en net voor de derde. Hij wordt van z'n motorfiets gegooid en voor de rest weet ik niet goed wat er gebeurde ; raakte zijn eigen rondtollende motorfiets hem of/en werd hij nog geraakt door Andrew Pitt die hem onmogelijk kon ontwijken.
Bijzonder akelig waren de erna volgende beelden van een levenloos lichaam dat op het asfalt voortschoof terwijl nagenoeg het hele veld er nog aan moest komen...
Jones bewoog niet meer en toen moesten wij vertrekken, dus heb ik de hele tijd met een klein hart aan die situatie moeten denken. 's Avonds vernam ik dan dat hij gesproken zou hebben, wat dat ook mocht betekenen.
Het deed me denken aan het verschrikkelijke weekend begin mei 1994 toen zowel Ronald Ratzenberger als Ayrton Senna (al 10 jaar mijn toenmalig idool) voor onze ogen verongelukte.
En akkoord, het is motorsport en alle deelnemers kennen maar al te goed de risico's, maar als zoiets gebeurt en je ziet het rechtstreeks zonder enige voorbereiding, dan komt dat verdomd hard aan.
Moge hij in vrede rusten.
Opvoeden
het blijft dagelijks bijschaven, werken, bijsturen, beslist ook aan en van jezelf. En dat in de hoop dat je het toch enigszins goed doet.
Ook en zeker als je begint te merken dat je kinderen een of meer onhebbelijkheden van jezelf beginnen over te nemen...
Ook en zeker als je begint te merken dat je kinderen een of meer onhebbelijkheden van jezelf beginnen over te nemen...
zaterdag 2 augustus 2008
Luistermarathon
Vandaag was ik een hele tijd alleen thuis, waarvan ik geprofiteerd heb om eens op het gepaste volume naar heel wat muziek te luisteren.
Soms werden m'n huisgenoten er ook mee geteisterd, maar niemand heeft geklaagd.
- Soundtrack van 'The Omen II' door Jerry Goldsmith, valt wel mee, maar wordt nogal snel eentonig,
- een stuk van 'Who's next' van The Who, essentiële rock'n roll,
- Johnny Cash : American III, solitary man, met heel wat bloedmooie covers door JC,
- Bettye Lavette, I've got my own hell to raise,
- Neil Young, Live at the Massey Hall 1971, Young solo en helemaal acoustisch, zeer mooi maar niet meeslepend,
- Bob Dylan, Highway 61 revisited, een klassieker die ik tot m'n scha en schande tot nu toe onvoldoende heb beluisterd. 'Desolation row' geeft kippenvel,
- Gaetano Donizetti, Lucia di Lammermoor, opgenomen in Londen in 1959, o.l.v. dirigent Tullio Serafin en onder meer Maria Callas.
Dat volstaat wel voor vandaag.
Soms werden m'n huisgenoten er ook mee geteisterd, maar niemand heeft geklaagd.
- Soundtrack van 'The Omen II' door Jerry Goldsmith, valt wel mee, maar wordt nogal snel eentonig,
- een stuk van 'Who's next' van The Who, essentiële rock'n roll,
- Johnny Cash : American III, solitary man, met heel wat bloedmooie covers door JC,
- Bettye Lavette, I've got my own hell to raise,
- Neil Young, Live at the Massey Hall 1971, Young solo en helemaal acoustisch, zeer mooi maar niet meeslepend,
- Bob Dylan, Highway 61 revisited, een klassieker die ik tot m'n scha en schande tot nu toe onvoldoende heb beluisterd. 'Desolation row' geeft kippenvel,
- Gaetano Donizetti, Lucia di Lammermoor, opgenomen in Londen in 1959, o.l.v. dirigent Tullio Serafin en onder meer Maria Callas.
Dat volstaat wel voor vandaag.
Planckendael
Gelukkig waren er daar gisteren nog genoeg bolle boezems te spotten om de stress die gepaard gaat met het in het oog en bij elkaar houden van 5 levendige en nieuwsgierige 4- tot 8-jarigen, nog enigszins te compenseren.
Wel hoorden ze vaakt toe aan jonge moeders, waardoor mijn kansen bij voorbaat nog veel verder onder het vriespunt zakten dan anders. Maar ach, erbij wegdromen heeft ook z'n charmes en het verbreekt de betovering ook niet.
Wel hoorden ze vaakt toe aan jonge moeders, waardoor mijn kansen bij voorbaat nog veel verder onder het vriespunt zakten dan anders. Maar ach, erbij wegdromen heeft ook z'n charmes en het verbreekt de betovering ook niet.
woensdag 30 juli 2008
Verdere aftakeling
Na de grijzende haren en beginnende kaalheid blijkt dat ik serieus aan het verdikken ben...
Het onderwerp werd zaterdagavond nog besproken met mijn vrienden, maar ik vrees dat mijn toen opgegeven gewicht achterhaald is, want daarnet woog ik maar liefst 62 kilo i.p.v. 60 ! Dat terwijl ik jarenlang rond 55-56 kilo zweefde zonder daar ook maar enige moeite voor te hoeven doen.
Vandaag bleek bovendien nog dat ik een van mijn shorts haast niet meer aankreeg. 10 à 20 jaar ging dat met dit kledingstuk probleemloos, maar vandaag was het echt trekken en wringen om de broek te sluiten. De knop stond haast op springen. Begrijpelijkerwijs heb ik de short dan maar terug in de kast gelegd en een comfortabeler model gekozen. Daar gaat mijn vroeger spreekwoordelijke slankheid.
Ik krijg dus zowaar een buik(je).
Wat is het volgende verschijnsel ? Cellulitis ? En waar zal dit eindigen ?
Het onderwerp werd zaterdagavond nog besproken met mijn vrienden, maar ik vrees dat mijn toen opgegeven gewicht achterhaald is, want daarnet woog ik maar liefst 62 kilo i.p.v. 60 ! Dat terwijl ik jarenlang rond 55-56 kilo zweefde zonder daar ook maar enige moeite voor te hoeven doen.
Vandaag bleek bovendien nog dat ik een van mijn shorts haast niet meer aankreeg. 10 à 20 jaar ging dat met dit kledingstuk probleemloos, maar vandaag was het echt trekken en wringen om de broek te sluiten. De knop stond haast op springen. Begrijpelijkerwijs heb ik de short dan maar terug in de kast gelegd en een comfortabeler model gekozen. Daar gaat mijn vroeger spreekwoordelijke slankheid.
Ik krijg dus zowaar een buik(je).
Wat is het volgende verschijnsel ? Cellulitis ? En waar zal dit eindigen ?
dinsdag 29 juli 2008
Wise blood
Gisterenavond heb ik deze film uitgekeken, zeker voor de 3de maal intussen, nadat ik hem begin jaren '90 had gezien en in 2000 opgenomen (makkelijk om te weten omdat er nog een stukje over Sydney 2000 aan voorafgaat).
En hij blijft maar een diepe indruk maken.
Deze prent van monstre sacré John Huston is een verfilming van een werk van de voor mij onbekende schrijfster Flannery O'Conner en geeft de kijker de kriebels. Brad Dourif zorgt als hoofdrolspeler voor een wat mij betreft magistrale, bijzonder intense vertolking. Vrijwel alle personages zijn eenzame, onbegrepen, door het leven getekende mensen en het einde van de film geeft ook geen zicht op een betere toekomst. Geen vrolijke film dus, maar wel beklijvend en beslist een aanrader, al was het maar voor het sappige taaltje uit het zuiden van de VSA.
Er komen verschillende thema's aan bod, naast de reeds opgesomde : godsdienstfanatisme, zelfkastijding, oplichting, goedgelovigheid, eenzaamheid, het onvermogen met anderen te communiceren, het gewicht van het verleden dat iemand meesleept, zogenaamde verlossing en vermoedelijk nog heel wat.
Hier kunt u een fragment bekijken, met tevens een andere groot acteur, Harry Dean Stanton.
En hij blijft maar een diepe indruk maken.
Deze prent van monstre sacré John Huston is een verfilming van een werk van de voor mij onbekende schrijfster Flannery O'Conner en geeft de kijker de kriebels. Brad Dourif zorgt als hoofdrolspeler voor een wat mij betreft magistrale, bijzonder intense vertolking. Vrijwel alle personages zijn eenzame, onbegrepen, door het leven getekende mensen en het einde van de film geeft ook geen zicht op een betere toekomst. Geen vrolijke film dus, maar wel beklijvend en beslist een aanrader, al was het maar voor het sappige taaltje uit het zuiden van de VSA.
Er komen verschillende thema's aan bod, naast de reeds opgesomde : godsdienstfanatisme, zelfkastijding, oplichting, goedgelovigheid, eenzaamheid, het onvermogen met anderen te communiceren, het gewicht van het verleden dat iemand meesleept, zogenaamde verlossing en vermoedelijk nog heel wat.
Hier kunt u een fragment bekijken, met tevens een andere groot acteur, Harry Dean Stanton.
maandag 28 juli 2008
Een drukke maar fijne zaterdag
Vorige zaterdag had ik een gevulde agenda : een motorrit met een tien- à vijftiental anderen en 's avonds naar de inhuldiging van een vriend zijn nieuwe appartement.
De geplande rit deed 3 provincies aan : Antwerpen, Vlaams-Brabant en Limburg. Het gezelschap was naar goede gewoonte fijn (personen die elkaar al dan niet kennen spreken op informele wijze af om eens een rit te rijden die door een ervan ineengestoken is. Sommigen zijn oude bekenden, anderen leer ik voor de eerste keer kennen. Maar de sfeer is ongedwongen, haantjesgedrag is er niet of nauwelijks bij en ieder is vrij mee te rijden met wie hij of zij wil (grote groepen zijn af te raden, dus worden er doorgaans kleinere groepen gevormd van pakweg 3 à 6 mensen)). Helaas was het middageten voor zowat de helft van onze groep niet bepaald lekker omdat de videe van de croque videe nogal een papperig goedje was en zo naar verluidt ook smaakte. Ik had gelukkig een croque hawai gekozen...
Na het middageten (waarbij de croque videe er niet bepaald appeteitelijk uitzag en naar verluidt evenmin zo smaakte) reden we in grote groep (nagenoeg iedereen bij elkaar) verder, maar halfweg, in Stok bij Tienen, liep het fout : een blinde bocht, erachter een opligger die een rijstrook versperde en net op het moment dat onze voorrijder om de bocht kwam, passeerde een wagen de opligger zodat beide rijstroken geblokkeerd waren. Resultaat : een aanrijding waarbij de onfortuinlijke motorrijder na een reflex de auto gelukkig in de flank raakte en niet frontaal. Het slachtoffer klaagde van een pijnlijke pols en werd met de ziekenwagen afgevoerd, zijn motorfiets liep ook wat schade op, onder meer een afgerukte spiegel, en de flank van de auto zal vermoedelijk grotendeels vervangen moeten worden. De bestuurdster was uiteraard ook danig geschrokken. De politie liet vrij lang op zich wachten, maar eens alle verklaringen waren afgenomen (de onfortuinlijke motard mocht na het nemen van radiografieën en nadat een verband was aangebracht, vertrekken), vertrok we na zowat anderhalf à twee uur weer op zoek naar een café of taverne om de rit af te sluiten. Dat vonden we op de markt van Kumtich : 't Toreke. Een nogal aparte tent zal ik maar zeggen.
Onder meer wegens het ongeval kwam ik veel later thuis dan verwacht, namelijk 18 uur, terwijl ik om 19 uur in Brussel had afgesproken met enkele vrienden. Een ervan had namelijk zijn appartement in Elsene verruild voor een ander in Ukkel en dat diende gevierd. Na een deugddoende douche wilde ik nog wat eten en had al laten weten dat men voor het restaurant niet op mij diende te rekenen. Maar daar verscheen in de figuur van R. plots een ware deus ex machina. Meneer wilde namelijk graag eens mee met zijn papa en ondanks mijn waarschuwingen dat zoiets te vermoeiend zou zijn voor hem en dat hij niets van onze gesprekken zou begrijpen, want in het Frans, drong hij aan. Ik besloot dan ook om hem toch maar mee te nemen, zodat M. niet de hele avond ook nog met de twee kinderen opgescheept zou zitten. Bovendien vond ik het ook gewoon een leuk idee dat we met z'n tweeën eens een stapje in de wereld zouden zetten.
Uiteindelijk viel het voor iedereen heel goed mee met lekker eten en gezellige babbels, hebben we kunnen vaststellen dat het nieuwe appartement ruimer is, dat iedereen ouder, grijzer en dikker is geworden (ik ook wat...) en is R. de hele tijd heel braaf geweest. Daarbij was hij nog blij en trots op de koop toe omdat hij zo lang had mogen opblijven. Moe maar voldaan kwamen we om 2.30 uur des nachts terug thuis.
Het opstaan om 9 uur had wel wat voeten in de aarde...
Tijdens onze gezamenlijke autorit bleek ook nog duidelijk dat R. zijn muzikale opvoeding de goede weg blijft uitgaan : na de protopunk van The Stooges en de geile r&b van André Williams hij heeft sinds kort een voorliefde opgevat voor The Stranglers, waarvan ik enkele maanden geleden een The best of kocht (ook punkers, annex new wavers of hoe men ze ook wil boekstaven, hebben ontdekt dat dit een snelle manier is om geld te verdienen, al zijn het vermoedelijk toch eerder de platenmaatschappijen die met dergelijke cd's uitpakken). Deze groep heeft toch een resem klassiekers op zijn naam staan en dat erkende R. ook meteen bij een eerste of tweede beluistering. 'Peaches' (een nummer dat in Vlaanderen wereldberoemd was omdat het programma 'Wat is er van de sport' de begintonen lang als begintune had), 'Golden brown', 'No more heroes', 'Something better change' enz. probeert hij al vlijtig mee te zingen. Helaas ook minder geslaagde covers als '96 tears' of 'All day and all of the night' (wat oorspronkelijk van The Kinks is), maar dat neem ik er dan maar bij. Hij is alvast heel wat vroegrijper dan ik op dat vlak. Mijn kennismaking met deze groep bijvoorbeeld dateert van de eerste helft van de jaren '80, toen ik al ruim 10 jaar oud was.
De geplande rit deed 3 provincies aan : Antwerpen, Vlaams-Brabant en Limburg. Het gezelschap was naar goede gewoonte fijn (personen die elkaar al dan niet kennen spreken op informele wijze af om eens een rit te rijden die door een ervan ineengestoken is. Sommigen zijn oude bekenden, anderen leer ik voor de eerste keer kennen. Maar de sfeer is ongedwongen, haantjesgedrag is er niet of nauwelijks bij en ieder is vrij mee te rijden met wie hij of zij wil (grote groepen zijn af te raden, dus worden er doorgaans kleinere groepen gevormd van pakweg 3 à 6 mensen)). Helaas was het middageten voor zowat de helft van onze groep niet bepaald lekker omdat de videe van de croque videe nogal een papperig goedje was en zo naar verluidt ook smaakte. Ik had gelukkig een croque hawai gekozen...
Na het middageten (waarbij de croque videe er niet bepaald appeteitelijk uitzag en naar verluidt evenmin zo smaakte) reden we in grote groep (nagenoeg iedereen bij elkaar) verder, maar halfweg, in Stok bij Tienen, liep het fout : een blinde bocht, erachter een opligger die een rijstrook versperde en net op het moment dat onze voorrijder om de bocht kwam, passeerde een wagen de opligger zodat beide rijstroken geblokkeerd waren. Resultaat : een aanrijding waarbij de onfortuinlijke motorrijder na een reflex de auto gelukkig in de flank raakte en niet frontaal. Het slachtoffer klaagde van een pijnlijke pols en werd met de ziekenwagen afgevoerd, zijn motorfiets liep ook wat schade op, onder meer een afgerukte spiegel, en de flank van de auto zal vermoedelijk grotendeels vervangen moeten worden. De bestuurdster was uiteraard ook danig geschrokken. De politie liet vrij lang op zich wachten, maar eens alle verklaringen waren afgenomen (de onfortuinlijke motard mocht na het nemen van radiografieën en nadat een verband was aangebracht, vertrekken), vertrok we na zowat anderhalf à twee uur weer op zoek naar een café of taverne om de rit af te sluiten. Dat vonden we op de markt van Kumtich : 't Toreke. Een nogal aparte tent zal ik maar zeggen.
Onder meer wegens het ongeval kwam ik veel later thuis dan verwacht, namelijk 18 uur, terwijl ik om 19 uur in Brussel had afgesproken met enkele vrienden. Een ervan had namelijk zijn appartement in Elsene verruild voor een ander in Ukkel en dat diende gevierd. Na een deugddoende douche wilde ik nog wat eten en had al laten weten dat men voor het restaurant niet op mij diende te rekenen. Maar daar verscheen in de figuur van R. plots een ware deus ex machina. Meneer wilde namelijk graag eens mee met zijn papa en ondanks mijn waarschuwingen dat zoiets te vermoeiend zou zijn voor hem en dat hij niets van onze gesprekken zou begrijpen, want in het Frans, drong hij aan. Ik besloot dan ook om hem toch maar mee te nemen, zodat M. niet de hele avond ook nog met de twee kinderen opgescheept zou zitten. Bovendien vond ik het ook gewoon een leuk idee dat we met z'n tweeën eens een stapje in de wereld zouden zetten.
Uiteindelijk viel het voor iedereen heel goed mee met lekker eten en gezellige babbels, hebben we kunnen vaststellen dat het nieuwe appartement ruimer is, dat iedereen ouder, grijzer en dikker is geworden (ik ook wat...) en is R. de hele tijd heel braaf geweest. Daarbij was hij nog blij en trots op de koop toe omdat hij zo lang had mogen opblijven. Moe maar voldaan kwamen we om 2.30 uur des nachts terug thuis.
Het opstaan om 9 uur had wel wat voeten in de aarde...
Tijdens onze gezamenlijke autorit bleek ook nog duidelijk dat R. zijn muzikale opvoeding de goede weg blijft uitgaan : na de protopunk van The Stooges en de geile r&b van André Williams hij heeft sinds kort een voorliefde opgevat voor The Stranglers, waarvan ik enkele maanden geleden een The best of kocht (ook punkers, annex new wavers of hoe men ze ook wil boekstaven, hebben ontdekt dat dit een snelle manier is om geld te verdienen, al zijn het vermoedelijk toch eerder de platenmaatschappijen die met dergelijke cd's uitpakken). Deze groep heeft toch een resem klassiekers op zijn naam staan en dat erkende R. ook meteen bij een eerste of tweede beluistering. 'Peaches' (een nummer dat in Vlaanderen wereldberoemd was omdat het programma 'Wat is er van de sport' de begintonen lang als begintune had), 'Golden brown', 'No more heroes', 'Something better change' enz. probeert hij al vlijtig mee te zingen. Helaas ook minder geslaagde covers als '96 tears' of 'All day and all of the night' (wat oorspronkelijk van The Kinks is), maar dat neem ik er dan maar bij. Hij is alvast heel wat vroegrijper dan ik op dat vlak. Mijn kennismaking met deze groep bijvoorbeeld dateert van de eerste helft van de jaren '80, toen ik al ruim 10 jaar oud was.
Abonneren op:
Posts (Atom)
