Flamma Flamma

Vorige week zaterdag moest ik in Tessenderlo een pakje gaan ophalen dat ik via Kapaza.be had gekocht.
Als voor in de wagen muziek koos ik voor het moderne requiem Flamma Flamma, dat ik begin jaren '90 had leren kennen in de periode dat ik nog veel naar de radio luisterde. Mogelijk leerde ik dit magnifieke werk kennen via het prachtige radioprogramma 'Het einde van de wereld', gemaakt door onder meer Dree Peremans. Het was in ieder geval via wat we nu Radio 1 noemen (geen idee of de zender toen ook al die naam had). Andere artiesten en groepen die ik zo (beter) leerde waarderen waren onder meer Kadril, Dirk Van Esbroeck, Ralph Rabie alias Johannes Kerkorrel, Patrick Riguelle, André Bialek, enz.

Dit werk van Nicolas Lens (compositie) en de diplomaat-schrijver Herman Portocarero (libretto) is in tegenstelling tot traditionele requiems geen lofzang op God, maar viert eerder heidense thema's. Ook instrumentaal wijkt een en ander nogal wat af van de norm, maar mij persoonlijk stoort het niet echt, al valt het soms wel op. Ook apart was dat de makers een beroep hebben gedaan op enkele zangeressen van het beroemde vrouwenkoor Le mystère des voix bulgares, dat eind jaren '80 heel wat faam verwierf ten onzent.
Wat dan weer wel past met gelijkaardige werken is dat het volledig in het Latijn geschreven is.

Flamma Flamma bestaat uit 14 secties die elk duidelijk van elkaar verschillen. Sommige zijn opzwepend, andere dan weer ingetogen, maar bijna elke sectie raakt bij mij toch een gevoelige snaar. Het stuk is een beluistering meer dan waard. Anecdotisch is ook de medewerking van Jo Bogaert, in wiens studio het werd opgenomen. Jawel, Bogaert, de man achter de New Beat (Technotronic met Pump up the jam, weet u nog ?). Bogaert had vroeger ook een rubriek in het 'Einde van de wereld'.

Hier bij wijze van kennismaking de derde sectie : Sumus vicinae (enkel klank, geen beeld om de luisteraar af te leiden). Hier hoort u zowel het Bulgaarse trio als de solisten annex klassiek geschoolde zangers. Haast u, voor ook dit stuk 'uit de ether' verdwijnt.

Mislukte staat

Zij die er nog niet goed beseften dat landen of streken die aan hun lot worden overgelaten ons vroeg of laat de rekening presenteren, hoeven tegenwoordig zelfs niet de actualiteit op de voet te volgen om te weten dat de struisvogelpolitiek van het Westen ook voor ons negatieve gevolgen kan hebben.

Nu Somalische piratenbenden gedurfde kapingen uitvoeren die mee onze belangen bedreigen, mag dit deel van de wereld weer (even) op de belangstelling van de media rekenen.
Terwijl het ons eigenlijk geen bal kan schelen wat er daar gebeurt en hoe de bevolking lijdt. Vorig jaar was het land wel even in het nieuws toen Ethiopische troepen de fundamentalistische moslimrechtbanken verjoegen (what’s in a name, we zijn er sterk in een etiket op iets te plakken zodat we het kunnen plaatsen en catalogeren, maar zonder te weten of die wel degelijk de lading dekt en zonder ons verder te informeren), maar dat is alweer vergeten (ook al lijken deze benden weer terrein te winnen, meer zelfs, de overhand gehaald te hebben in grote delen van het 'land').

De val van Siad Barre en de daarmee gepaard gaande woelige overgangsperiode was vermoedelijk een verloren gegane kans om de Somalische bevolking een perspectief op een beter leven te bieden. Sindsdien lijkt de situatie helemaal uitzichtloos en hopeloos. Dat al zowat 15 jaar lang. Het is voor een buitenstaander als mezelf zo goed als onmogelijk om me voor te stellen in wat voor omstandigheden Somaliërs trachten te overleven, maar de vele onheilsberichten uit dat land verhullen mogelijk ook positieve aspecten, die vanzelfsprekend nooit het de krant of het journaal halen, en zorgen zo misschien ook voor een scheefgetrokken beeld.

Oproep

Haha, het is al vaak gebleken dat wij niet altijd ten volle doorhebben hoe het er in de Democratische Republiek Congo aan toe gaat, welke de gevoeligheden zijn, wat al dan niet door de beugel kan.
Nu is gebleken dat het omgekeerde ook geldt, want de Congolese Minister van communicatie heeft n.a.v. de uitlatingen van de heer De Gucht, onze eerste minister, de heer Yves Leterme, opgeroepen om zijn verantwoordelijkheid te nemen...

Tenzij dit ironisch bedoeld was uiteraard, want ze zijn geslepen die Congolezen.

Haastige spoed is voor een keer wèl goed

Snel, lezer, rep u naar de website van La Première, het eerste radionet van de RTBF.
Deze avond, zowat vanaf 20 tot 23 uur de rechtstreekse uitzending van het concert in Bozar van het Tom Jobim Trio, dit n.a.v. het zogenaamde 50-jarige bestaan van de bossa nova.

Dat trio bestaat uit Tom Jobims zoon, Paulo, en kleinzoon, Daniel, en Paulo Braga, die naar verluidt Tom Jobim jarenlang begeleidde op drums.
Daarnaast treedt ook levende legende Milton Nascimento op.

Onwetenden zullen wel neerkijken op bossa nova, maar ze hebben ongelijk.

Wie wil luisteren, kan hier terecht : http://old.rtbf.be/rtbf_2000/bin/view_something.cgi?id=0172086_sac

Depressief

Niet ik.
Zo klinkt de stem die in de konijnenpijp tussen Brussel Noord en Brussel Zuid op de tram de halte 'Beurs - Bourse' aankondigt.
Het lijkt wel een grafstem, compleet emotieloos, die er die twee woorden haast uitbraakt.
Ondanks het feit dat het een naargeestig geluid is, in een mistroostige omgeving, heeft het wel een bijzonder komisch effect.

Je weet dat het er zit aan te komen, dat er geen ontsnappen aan is en plots is het daar, zonder intonatie wordt in je oor geroepen : 'Beurs - Bourse'. Ik ben benieuwd welke dame die tekst heeft ingesproken.

Klasseverschil

Het is weer tijd voor de verlenging van m'n treinabonnement.
Om het zeker niet te vergeten wilde ik dat gisteren al in orde brengen. Meestal neem ik er een van 3 maanden, wat me voorlopig 168 euro kost.
Uit nieuwsgierigheid, maar ook omdat ik er een hekel aan heb dat er iemand vlak naast mij komt zitten (de bankjes op de rode dubbeldekkers zijn wel voor 2 personen bedoeld, maar comfortabel is het niet, want m'n tas kan ik bij gebrek aan een rekje of zo nergens anders kwijt dan naast me), wat 's morgens vaak het geval is, vroeg ik ook eens naar het tarief voor een abonnement in eerste klas.

Ik had gedacht dat het vermoedelijk wel het dubbele kon zijn, maar hoopte dat het toch iets minder was en afhankelijk daarvan zou ik dan overwegen of het de moeite waard was er zo een te nemen. Nu, dat idee kon snel de prullemand in toen de meneer aan het loket me wist te melden hoeveel het me zou kosten : maar liefst 413 euro...

Zou dat een of ander statement zijn van de NMBS, door dergelijk hoge prijzen te hanteren ? Alhoewel, toen ik voor een vlucht ooit eens informeerde naar het verschil tussen business class en eerste klasse enerzijds en de prijs van gewone zitjes, was het ook meer dan het dubbele.

Yma Sumac

Ik lees net dat deze Peruviaanse zangeres zaterdag op 86-jarige leeftijd overleden is aan dikke-darmkanker. Droevig nieuws, maar met die ouderdom niet zo verbazingwekkend natuurlijk en ze heeft daarbij een rijk gevuld leven gehad.

Ik heb haar leren kennen door een krantenartikel over haar dat dateert van het eind van de jaren '80 of begin van de jaren '90. Rond die periode deed ik, in tegenstelling tot nu, veel muzikale ontdekkingen en m'n interesse werd gewekt door het feit dat ze naar verluidt een ongelooflijk stembereik had. Veel kon ik me daar niet bij voorstellen, maar het volstond om me een tijd later enkele cd's aan te schaffen.
Eerlijk gezegd was ik niet bepaald van alles wat ik hoorde even enthousiast, eenvoudigweg omdat dergelijke muziek niet tot mijn referentiekader hoorde, maar niettemin heb ik de cd's meer dan eens beluisterd. Gaandeweg ontdek je dan toch steeds meer dingen die je bevallen of begin je meer waardering voor het werk op te brengen. Enfin, het was dus geen liefde bij de eerste beluistering, maar na verloop van tijd rijpte er toch iets.

Dat ze daarbij claimde een rechtstreekse afstammeling te zijn van een Inca-koning, verleende haar in mijn ogen nog meer aantrekkingskracht, politiek correcte linkse rakker als ik was/ben. Eenmaal heb ik wel een aantal vrienden versteld doen staan toen we op oudejaar samen waren voor een spaghettiavond en ze in vol ornaat verscheen in zo'n typische onnozele show die bij dergelijke gelegenheden wordt uitgezonden op tv. De meesten moesten er nogal mee lachen, maar toen kon ik vertellen wat ik over haar wist en deed ik de kritiek toch maar verstommen ! ;-)

Meer informatie over deze zangeres vindt u onder meer hier en om een idee te krijgen van haar aparte talent kunt u onder meer dit fragment beluisteren, waarin ze zowel hoge als lage tonen zingt.