Het land van belofte

Te koop of te geef

Een prestigieuze garage voor een mecanicien in de dop.

Experiment

In maart heb ik getracht om op financieel vlak zo sober mogelijk te leven.
De voorbije maanden hadden we immers heel wat verwachte en overwachte rekeningen in de bus gekregen, en bovendien had ik een aantal verplichtingen waar ik niet onderuit kon. Dat samen maakte dat ik in maart de buikriem enigszins moest aantrekken, of op z'n minst, het geld niet langs ramen en deuren kon buitengooien.
Mijn maandelijkse bijdrage aan de gemeenschappelijke pot (waarmee de boodschappen en maandelijkse rekeningen worden betaald) bleef uiteraard wel ongewijzigd.

Van de nood heb ik dan maar een deugd gemaakt en ik nam me voor om de voorbije maand zo weinig mogelijk geld uit te geven. In de praktijk kwam dat neer op het niet kopen van boeken, cd's, dvd's, het weerstaan aan de verleiding zaken op ebay, amazon, proxis enz. te kopen, geen restaurantbezoek, wegblijven uit het casino of het luxebordeel enz.

Wel, dat is me mits de nodige kunstgrepen (lees : uitstellen van enkele uitgaven zoals een kapper of scheerschuim) aardig gelukt. In maart heb ik voor courante uitgaven welgeteld maar net iets meer dan 50 euro uitgegeven. Daarin zat begrepen een bijdrage voor het feestje van iemand die met pensioen ging, enkele middagmalen op het werk en nog een paar kleine dingen. Soberheid troef dus, maar tegelijkertijd heb ik voor mezelf bewezen dat ik indien nodig, met vrij weinig kan rondkomen, al vergt het heel wat wilskracht. Maar het is wel moeilijk om in deze consumptiemaatschappij te weerstaan aan alle verlokkingen die je constant belagen.

En als beloning viel er vandaag een regularisatie van m'n werk uit de lucht, waardoor er heel wat meer op m'n rekening werd overgeschreven dan normaal.
Het bewijs is onomstotelijk geleverd : God bestaat ! Ik kan in april weer naar hartelust consumeren. Halleluja !

Zoek de 7 verschillen

Toen we ons huis aankochten, stond er net achter onze tuin een mooie treurwilg. Na enkele jaren echter merkte M. dat hij vol met (processie?)rupsen zat en wat later is hij gewoon gestorven, waardoor er al ettelijke jaren een soort spookboom staat ; geen enkel blaadje hangt nog aan deze ooit zo weelderig begroeide reus. Een ietwat luguber zicht misschien, maar tegelijk vond ik het ook wel mooi.

We waren er ons van bewust dat er vroeg of laat wel iets aan die boom zou moeten worden gedaan, maar ik stelde het steevast uit omdat ik niet zoveel zin had om erin te klauteren en te beginnen zagen. Bovendie staat hij ook niet in onze tuin, maar net achter de afbakening. De gemeente en de NMBS spelen elkaar de bal toe wie er nu eigenlijk voor moet zorgen. Maar mocht hij ooit omvallen (en onvermijdelijk (grote) schade veroorzaken), dan mag je er donder op zeggen dat wij er mee voor zullen moeten opdraaien, althans in eerste instantie, want zoiets leidt vermoedelijk tot rechtszaken. Een paar weken geleden dan raakte een van onze buren gealarmeerd door een paar takken die naar beneden kwamen gevallen in zijn tuin nadat er een paar vetgemeste duiven op waren komen zitten. Hij zag die boom toch liever verdwijnen was de boodschap.

Gisteren nam ik dan de koe bij de horens en heb ik dan met ware doodsverachting en enkel bijgestaan door R. (de buur wou wel helpen, maar die hulp heb ik afgewimpeld), een deel van de boom afgezaagd. Een paar meter boven de grond steunend aan een ietwat gammele ladder en half hangend aan enkele takken, gewapend met een gewone zaag toogde ik aan het werk. Stukje bij beetje verdwenen dat takken geheel of gedeeltelijk tot er uiteindelijk niet veel meer van de zijstam overbleef.

Onze 'geatittreerde' fotograaf lag waarschijnlijk nog te maffen toen ik die halsbrekende toeren uithaalde, dus er is helaas niets van bewaard gebleven voor het nageslacht of de ongetwijfeld nieuwsgierige lezer.

Over hoe ik het andere gedeelte ga aanpakken, moet ik nog wat nadenken, maar een knus vuurtje lijkt me geen slecht idee.

Ja hoor

... vanmorgen kon ik weer aan de bak.
Voorband van m'n fiets herstellen...

Vandaag...

nogmaals de voorband van mijn fiets hersteld...
Er hangen nu welgeteld 5 'rustinnekes' op. Binnenkort heb ik geen plaats meer om er nog een bij te plakken.

Eindelijk klaar

...met het in rubrieken onderverdelen van de berichten op deze blog.
Het heeft ettelijke weken (zelfs een paar maand denk ik) geduurd, maar eindelijk is het zover en is normaal elk bericht wel ergens gecatalogeerd. Zoals met veel dingen, neem ik graag mijn tijd voor iets wat niet echt dringend is en bij dit project is het wat uit de hand gelopen, maar vermoedelijk zat er toch niemand echt op te wachten. ;o) Alhoewel, ik herinner me nog een vraag van Sodade i.v.m. orale seks ; hiermee is ze dan ook bediend !

Dat titanenwerk had wel als voordeel dat ik nog eens teksten las waarvan ik helemaal vergeten was dat ik ze had 'geschreven'. Een soort flashback als het ware.

Een fietsband kopen

...het lijkt een banale onderneming.
Wel ik kan u garanderen dat niets per se is wat het lijkt.

Gisterenavond dacht ik er tijdens het doen van de boodschappen namelijk aan dat ik evengoed een nieuwe fietsband kon kopen i.p.v. nogmaals een gaatje te herstellen in de oude binnenband. Zo gezegd, zo gedaan en ik ging op zoek naar de rayon met fietsmaterieel. Tot mijn verbazing hing daar echter een heel assortiment aan fietsbanden... Binnenbanden in verschillende maten, dikten en sterktes enz. Een verdomd moeilijke keuze. Na lang dralen en aangezien ik helemaal geen verstand heb van de codes die de verpakkingen vermeldden, ben ik maar afgegaan op de vorm van het ventiel waarvan ik weet dat mijn fietspomp erop past.

Vanmorgen heb ik dan ook de oude binnenband geplakt en ik hou die nieuwe wel eens voor een andere gelegenheid.

Nieuw imago nodig

Vanmorgen moest ik naar Selor om een taalexamen bij te wonen als observator.
Ik kom daar mooi op tijd aan en naar minder goede gewoonte vraagt men mij om even te wachten tot men mij kwam halen. 'Even' kan daar soms vrij lang duren. Zo ook vandaag. Geen probleem echter, ik heb de krant van vrijdag bij en begin erin te lezen.

Na een kwartier, niets, helemaal niet ongewoon, na een half uur, nog steeds niets, terwijl er zoals steeds constant volk binnen en buiten loopt. Na een uur heb ik de krant uit en begon ik me toch af te vragen of het nog lang zou duren. Ik was namelijk ook van plan om in Brussel centrum in een Vietnamees restaurant te gaan eten en wou daar graag niet te laat toekomen. Nadat ik al m'n moed bijeen had geraapt, stapte ik maar op de balie af om te vragen of het wel normaal was dat het zo lang duurde.

- "Neen meneer, da's niet normaal. Sterker nog, het examen is al gedaan. Men is u vergeten te roepen."
- ?!?!
- "Het spijt ons meneer, niets aan te doen. Ach, van alle andere administraties is er ook maar 1 persoon opgedaagd, dus u hoeft zich dat niet aan te trekken." En daarmee was de kous af.

Nu weet ik dat ik veeleer een discreet persoon ben, onopvallend zelfs qua verschijning, haast onzichtbaar durf ik stellen, maar dat het zo erg was...
Misschien moet ik toch maar overwegen om te trachten wat meer uitstraling te hebben. Iemand suggesties ?

Au revoir et bon vent !

Dit weekend hebben we afscheid genomen van mijn ouders. Ze zijn nog een dagje komen logeren. Overmorgen, voor dag en dauw vertrekken ze naar de luchthaven van Zaventem en rond 7 uur stijgt hun vliegtuig op.
Lieve ouders, het ga jullie goed ! We zullen jullie missen.

Nakend afscheid

't is vreemd.
Binnen een 3-tal weken verhuizen mijn ouders definitief. Niet zomaar naar een andere woonst, maar ronduit naar een ander land, een ander continent zelfs. Vaak ga ik ze dus niet meer zien. Het bizarre is dat ik het nog steeds niet goed lijk te beseffen, t.t.z. ik weet wel dat het staat te gebeuren, maar een krachtig gevoel van beduchtheid, gemis of iets dergelijks ontbreekt eigenlijk vooralsnog bij mij. Vermoedelijk zit ik nog half in een ontkenningsfase of besef ik nog niet ten volle wat hun afwezigheid voor me zal betekenen.

Mijn moeder is hier in 1970 aangekomen, mijn vader achterna die haar hart schijnbaar had veroverd. Ze kon hier echter nooit aarden en na de nodige watertjes te hebben doorzwommen (inclusief een relatie die wel heel vreemde evoluties doormaakte) besliste ze enkele jaren geleden dat het genoeg was. Terug naar de heimat.
Een tijd geleden hebben ze daar een huis gekocht en sindsdien was het enkel nog wachten totdat alle formaliteiten in orde waren om mijn vader daar officieel te kunnen laten wonen. Het heeft lang geduurd, maar sinds kort beschikt hij over alle nodige papieren en begin september vertrekken ze. Een nieuw avontuur en een nieuwe fase in hun leven tegemoet.

Ik ben benieuwd.

Dit kan ook betekenen dat de toon en de inhoud van deze blog eventueel zal veranderen. Ik ben er nog niet uit of ik ze de link ga geven en hen via dit medium enigszins op de hoogte ga houden van het reilen en zeilen hier. Ik zie nog wel.

Da's weer netjes gedaan...

Rond midden december 2006 krijgt een collega een verzoek van de politie om na te gaan wie de twee ambulanciers waren die in april 1999 een patiënt hadden opgehaald in Dilbeek. Door een samenloop van omstandigheden ben ik aangesteld als officieuze archivaris van de dienst en dus contacteert deze collega mij met de vraag of ik dat kon nagaan.

Dergelijke documenten van 2002 of later kan ik nog bij ons in de kazerne terugvinden, maar voor eerdere uitrukken, moet ik naar een andere kazerne op enkele kilometer van mijn werkplaats en ik doe dat niet graag. Als je bovendien weet dat we jaarlijks ettelijke tienduizenden mensen vervoeren per ziekenwagen, dan is het onbegonnen werk ernaar te zoeken als die documenten verkeerd worden geklasseerd. En zoals wel meer gebeurt met dingen die ik niet graag doe en die niet echt dringend zijn, stel ik het uit totdat ik mezelf ertoe verplicht toch maar eens actie te ondernemen (hier in dit geval door de collega op eigen initiatief te beloven er eens naar op zoek te gaan). Van de oproep die in de 100-centrale terechtkwam vond ik al snel een kopie met de nodige gegevens.

Zo gezegd, zo gedaan. Na Nieuwjaar ga trek ik er met een chauffeur op uit om de beruchte archievenkelder in Anderlecht een bezoek te brengen. Daar doen mythische verhalen over de ronde : water dat daar tot enkelhoogte staat, grote, enge insecten enz. Zelf heb ik er al eens een duivenkadaver gevonden en ook nu stonden we voor een verrassing : blijkbaar had een dakloze de archiefruimte gekraakt, want we vonden een matras, een deken en uitwerpselen van (hopelijk) een hond. Wat we niet vonden was het document dat ik zocht. Onverrichterzake keerden we bijgevolg terug naar de hoofdkazerne, waar ik mijn sympathieke collega het vervelende nieuws bracht dat mijn zoektocht geen resultaat had opgeleverd. Echter, ik had vroeger al eens zoiets meegemaakt en uiteindelijk had ik toen - bij de derde poging, nadat we meer precieze informatie hadden gekregen van de politie- toch gevonden wat men vroeg. Dus ik liet het hoofd niet hangen en zegde toe om er binnen onafzienbare tijd nog eens terug te keren.

Vorige donderdag vond ik dat het toch maar eens tijd werd om nog eens te gaan kijken en ik begaf me met een auto van de dienst op weg. Omdat ik maar weinig tijd had, besloot ik alle dozen deze keer mee te nemen en ze op mijn gemak in m'n bureau te doorzoeken. Zo sleurde ik met behulp van een van thuis meegebrachte zaklantaarn (het is daar in die gangen pikdonker) die dozen naar buiten in de wagen, repte me weer naar de kazerne en m'n bureau en liet daar alles achter om snel naar het station te gaan en daar de trein te nemen, want ik dacht dat ik R. naar de karateles moest brengen. Thuisgekomen voelde hij zich niet lekker en wou hij niet gaan. Ik had me dus voor niets gehaast.

Gisteren bekijk ik nogmaals aandachtig alle documenten over de betreffende dag en kon nog steeds niets vinden, ondanks het afschrift van de 100-centrale dat bewees dat er wel degelijk een oproep was geweest en dat er een ziekenwagen was uitgerukt. Deze morgen sprak ik de bevoegde officier daarover aan en trachtte hem voorzichtig uit te leggen dat ik het niet begreep, maar toch geen spoor vond van het ziekenwagenverslag, ondanks al m'n scrupuleus zoekwerk. "O, maar da's normaal. Kijk hier maar eens : Asse heeft de klus geklaard. Bedankt voor het zoeken, we zullen de politie en de procureur een brief schrijven." En daarmee was de kous af.

Indien ik daar meteen mee naar hem was getrokken, half december, dan had ik mij en m'n collega (die samenwerkt met de officier in kwestie) heel wat moeite en kopzorgen bespaard...

Gisteren heb ik een andere delicate situatie voor een keer goed aangepakt. Toen ik thuiskwam, bleek de jongste heel moe en daardoor snel geïrriteerd. Na het eten heb ik hem naar de badkamer meegenomen om hem te wassen en z'n pyama aan te doen. Hij had ons geduld, en vooral dat van M. al wat op de proef gesteld en in de badkamer begint hij te huilen en zegt hij dat hij niet wilde gewassen worden. In plaats van zelf geërgerd te reageren op hem, heb ik me gewoon naast hem neergezet en hem wat geknuffeld en zachtjes toegesproken. Het werkte blijkbaar, want daarna liet hij zich gewillig wassen en heeft hij nog met z'n broer (en met mij, zucht) met de oorlogsvliegtuigjes gespeeld. Dat had ik voor een keer goed aangepakt, want in het verleden is het al voorgekomen dat ik te snel m'n geduld verloor, waardoor hij (of z'n broer) nog meer de kluts kwijtraakten. Ik probeer er nu meer op te letten om kalm te blijven en dat werkt wel (niet altijd helaas).

O ja, nog een fait divers in de seksuele sfeer : in Aquatopia in Antwerpen zit een leguaan in de ziekenboeg omdat hij wegens een ontsteking constant een erectie heeft. Bovendien zitten er drie gewillige leguaninnen/leguanenwijfjes op hem te wachten. Helaas voor hem kan hij hen dus niet bedienen (eentje zou al wel zwanger zijn, wat een opluchting) en dreigt er zelfs een amputatie van het lid in kwestie. Leguanen zouden wel twee penissen hebben, zodat het geen complete ramp hoeft te zijn voor onze vriend (bron is de krant van vandaag, blz 2).

Metamorfosen

De week tussen kerst en nieuw had ik verlof en in de eerste week van het nieuwe jaar ook nog 2 dagen. Ik heb me toen aan een experiment gewaagd, omdat ik in die periode toch niet te 'presentabel' moest zijn en besloot om eens een baard te laten groeien, gewoon om te weten hoe ik er dan zou uitzien.

Vroeger heb ik al wel bakkebaarden gehad, een snor en een ringbaard, maar nog nooit een volle baard en ik was wel benieuwd naar het resultaat. De eerste dagen was het niet zo bijzonder, maar blijkbaar heeft M dat om een of andere reden wel graag. Maar na een weekje mocht het resultaat er eigenlijk wel zijn, ondanks die paar kleine plekken met weinig of geen begroeiing. En toen ik een paar dagen later op het werk verscheen, waren de reacties overwegend positief. Een greep : "je ziet er ouder uit" (versta : je ziet er niet meer als een snotaap uit), "dat staat je goed" en "tof". Een mannelijke collega zag het niet zo zitten en had het al schertsend over "un vilain barbu", maar daar maakte ik me niet zoveel zorgen om. Om eerlijk te zijn, vond ik de gunstige reacties wel leuk, want dat had ik niet verwacht.

Helaas, maar volkomen volgens de verwachtingen, bleef de baard echter elke dag maar groeien en na twee weken was mijn geduld op. Hij moest eraf, want hij werd echt te lang naar mijn zin. Omdat ik geen trimtoestel heb, bleef me geen andere keuze dan hem volledig af te scheren. Na die routinejob heb ik mezelf tweemaal bekeken in de spiegel en dat van het ouder lijken, klopte zowaar. Voor me stond weer iemand die een verjongingskuur had ondergaan en eigenlijk was ik zelfs wat teleurgesteld. Bovendien zag ik er opnieuw iets minder angstaanjagend en verwilderd uit, waardoor het schorremorrie dat hier rondloopt niet meer automatisch van mij gaat lopen als ze me zien aankomen. Ik heb mezelf beloofd dat ik tegen de volgende keer dat ik nog eens een baard laat groeien, een trimtoestel moet kopen, zodat het niet meteen meer alles of niets is. Zijn het eigenlijk geen solden nu ? En is het binnen een dikke maand geen krokusverlof ?

Een ander metamorfose die zich hier en nu voltrekt, is van een ernstiger aard. Het gaat eigenlijk eerder om een bekering. R, die in oktober 7 jaar werd, heeft enkele Pakistaanse vriendjes en tot voor enkele maanden discussieerden ze vaak luidruchtig over het al dan niet bestaan van Allah. R hield vol dat hij er niet in geloofde en de twee andere jongens beweerden bij hoog en bij laag het tegendeel. Het is daar een hele tijd stil rond geweest, maar of dat een goed teken was ?

Enkele dagen geleden bekende R schoorvoetend en verlegen dat hij af en toe wel eens tot Allah bidde. Wij waren stomverbaasd, maar hoopten dat het maar een onbedachtzame uitspraak was van een kind. Quod non. De dag erop ontspon zich 's morgens een hevige discussie tussen M en R. R wilde geen vlees meer tussen zijn boterhammen voor school en verkondigde dat met M niet meer over Allah wou spreken. Dit leek geen gewone gril of stommiteit te zijn, er leek iets meer achter te zitten. Voor zover ik het begrepen heb, willen zijn vriendjes (wie precies en met hoeveel zijn ze ?) niet meer met hem spelen als hij geen moslim wordt. In hoeverre dat kinderpraat is, kunnen wij nog niet beoordelen, maar we vinden het toch maar bedenkelijk.

Vandaag heeft M dit aangekaart bij de directeur van de school en hij zou nagaan wat er precies aan de hand is. Tegen volgende week weten we meer. Het feit dat hij zo plots iets met godsdienst heeft en de islam in het bijzonder, deed ons toch wat schrikken, want hij volgt zedenleer en heeft ons eigenlijk nog maar weinig vragen gesteld i.v.m. religie. Wat mij vooral tegen de borst stuit is de aantasting van zijn integriteit (daar lijkt het vanop afstand toch op). Ons kind lijkt te worden geïndroctrineerd en dat schrikt me af, maar mogelijk maken we van een mug een olifant. Afwachten maar waar dit op uitloopt.

Je kunt moeilijk zijn leeftijdsgenootjes beschuldigen van bekeerdrift, maar het doet me afvragen hoe er bij die kinderen thuis met godsdienst wordt omgegaan. Als ze bij ons komen spelen, verbieden hun ouders hen iets te eten of drinken (uit vrees voor verboden voedsel ?), maar anderzijds wuifde de vader van de Pakistaanse kinderen hun eerdere geruzie weg als kinderachtig gedoe, wat erop kan wijzen dat het voor hem niet zo'n groot belang heeft. 't Is delicaat allemaal, want we zouden ze niet uit elkaar rukken, maar dit evenmin laten betijen.

Is het hek nu van de dam ?

Het is dus bekend geraakt dat ik me ook bezighou met zoiets banaals als een blog. Wat een klap voor mijn imago zeg... Mijn street credibility ligt in stukken vaneen. Ik doe mee met de massa, met hypes. Maar eigen schuld, dikke bult.

Een eenvoudige opmerking/vraag leidde op een forum bestemd voor randdebielen tot een heuse lawine van verzoeken om het adres toch maar bekend te maken. Edelmoedig als ik ben, kon ik uiteindelijk al deze goede, maar lang geen simpele zielen niet teleurstellen en ziedaar het eerste resultaat : een huisvrouw en een maagd die zich kenbaar maken. Welkom alvast !

De realiteit was uiteraard iets prozaïscher, maar die verzwijg ik lekker ! :-p

Om verder te breien op mijn vorige artikel, beide dames zijn er vermoedelijk mee de oorzaak van dat ik hier nu alweer zit. En M ook, want we hebben elkaar tegen het eind van vorig jaar enkele dagen zitten opjutten over wie nu eerst een blog zou starten. Het spreekt vanzelf dat zij meer karakter heeft getoond en dat ik bezweken ben. 't Is fraai. Op de hare zit ik nu nog steeds te wachten.

Vandaag heb ik trouwens nog maar eens blijk gegeven van burgerzin. Ik heb een omvergevallen of -gewaaid nadarhek dat het voetpad deels versperde, rechtgezet. Enkele dagen geleden lag het daar al en toen heb ik m'n uiterste best gedaan het te negeren. Achteraf spookte het wel wat door m'n hoofd en ziedaar, vandaag was er aan zijn toestand nog niet veel veranderd en heb ik besloten een heldhaftige daad te stellen door het helemaal alleen recht te zetten, terwijl er horden pendelaars op stonden te kijken en me vermoedelijk half gek verklaarden. Misschien lanceerde er wel een of ander jonkvrouw een bewonderende blik, maar dat is me ontgaan. Wat me daarentegen niet ontging waren de benen van een onbekende vrouw wier rok door de wind werd omhooggeblazen !

Ik word polyvalent

En is dat geen vereiste om het in de wereld van vandaag te maken ?!

Vandaag heb ik mijn eerste les ooit gegeven. Enigszins nerveus, maar minder dan ik eigenlijk verwacht had, leefde ik er de voorbije weken en dagen naartoe. Het was vooral vanmorgen op het werk dat ik een beetje 'trac' kreeg. Gelukkig had ik toen heel wat te doen, zodat ik mijn gedachten nog wat kon verzetten en was ik goedgemutst thuis vertrokken dankzij een liedje van Pete Townsend dat werd gespeeld voor ik vertrok (Let my love open the door ; een niemendalletje, zeker als je zijn overig werk bekijkt, maar ligt goed in het gehoor en beurt me telkens op). Een paar weken geleden had men ons laten weten (mij en mijn Franstalige collega die de cursus eigenlijk geeft, maar me vanwege de Brusselse realiteit gevraagd had of ik de les(sen) voor Nederlandstalige rekruten voor mijn rekening wou nemen, iets waar ik niet om te springen stond, maar wat ik eigenlijk moeilijk kon weigeren omdat ik om verschillende redenen de aangewezen persoon was) dat het klaslokaal op vrijdag 12 januari om 10 uur voor ons was gereserveerd.

De 'cursus' kende ik nog bij benadering maar eigenlijk niet goed genoeg om echt vlot over te komen, ook al had ik hem 'cursus' onlangs zelf vertaald. Niet echt professioneel van mij dus om hem pas vandaag nog eens boven te halen en snel door te nemen. Het ligt in mijn aard om dingen waar ik geen zin in heb of die ik niet graag doe voor me uit te schuiven tot wanneer ik echt niet anders meer kan dan de confrontatie ermee aangaan.

Vanmorgen posteerden wij (ik en mijn bevallige collega Laetitia) ons bijgevolg strategisch aan de deur van het klasje om de cursisten welkom te heten. Er daagde echter niemand op... Navraag bij de dienst Instructie leerde dat de les buiten ons medeweten was verplaatst naar 13 uur. Dat was een beetje een afknapper. Ik had me er psychologisch helemaal op voorbereid en dan zo'n koude douche.

Tweede keer, goede keer hoopten we om 13 uur, maar opnieuw daagde er niemand op... Wij weer naar de Instructie waar iemand ons doodleuk vertelde dat de rekruten les hadden op de binnenplaats van de kazerne. De goede man repte zich naar beneden om ze te gaan halen ; gelukkig is hij (een al wat ouder wordende) sportmonitor, dus dat kleine stukje lopen heeft hem geen kwaad gedaan. Wat later verschenen dan eindelijk onze 'leerlingen'.

Eenmaal in de klas nog een coup de théâtre : "maar dat hebben we vanmorgen al gezien !?" Wat bleek : de persoon die hen om 10 had lesgegeven in onze plaats had na het overlopen van zijn materie nog wat tijd over en was op eigen houtje begonnen hen bij te brengen hoe ze een ziekenwagenformulier moesten invullen en waar ze op moesten letten (wat wij dus eigenlijk van plan waren te doen). Hilariteit alom in de klas en wij toch even stomverbaasd. Gelukkig waren we niet uit het lood geslagen en hebben we hen dan even het hoe en het waarom van dat uurtje toelichting gegeven. Vrijdagnamiddag is waarschijnlijk geen ideaal moment om les te geven (en te krijgen), want sommigen waren nogal makkelijk afgeleid. Ik heb dan ook al meteen mijn stoute schoenen moeten aantrekken (tegenover mensen waarvan sommigen ouder waren dan ikzelf) en hen streng toegesproken. Uiteraard had dat effect en daarna was er beduidend minder geroezemoes.

Door de mank lopende communicatie bij ons (een gekend euvel) is mijn eerste dag als leerkracht niet echt ideaal verlopen, maar mede dankzij de hulp van mijn 'assistente' heb ik me toch vrij goed uit de slag getrokken. Ik ben op de goede weg en wie weet word ik ook nog wel flexibel !