Vrijdagavond had ik met PRT en PC afspraak in de Brusselse Botanique om een concert van Yo La Tengo bij te wonen. Via hen had ik deze Amerikaanse groep beter leren kennen en ook waarderen. Dit trio heeft intussen een stevige livereputatie opgebouwd en ik was dus benieuwd, al vernam ik vooraf dat het vermoedelijk geen gewoon concert zou worden.
Wat dan wel, bleef een beetje onduidelijk tot het zover was.
Eerst een beetje gestresseerd naar Brussel gereden omdat ik door omstandigheden pas vrij laat kon vertrekken. Moto aan m'n werk geparkeerd, voor het concert overtollige ballast in m'n bureau achtergelaten en zo naar de Kruidtuin, twee metrohaltes verder.
Tot m'n verbazing kwam ik daar als eerste aan, maar al vrij snel arriveerden ook m'n twee andere kompanen en zo gingen we de zaal in, waar gelukkig nog een aantal zitjes vrij waren. Dat het een zittend concert was, verbaasde m'n vrienden al toen ze te vernamen dat Yo La Tengo's toernee langs België passeerde. Zij hadden namelijk al ettelijke concerten van de groep bijgewoond. Meteen bij aanvang van het concert werd duidelijk waarom : de groep was helemaal niet van plan om één tot twee uur lang de pannen van het dak te spelen, maar wel om eenvoudigweg het publiek vragen te laten stellen i.v.m. de groep, daarop te antwoorden en dit kon dan aanleiding geven tot het spelen van een song. Grotendeels improvisatie dus en veel interactie met het publiek, waarbij het toeval een grote rol speelde.
De gestelde vragen waren niet altijd even duidelijk en onderbrekingen van ettelijke minuten na elk gespeeld nummer zorgden ervoor dat er niet uit de bol werd gegaan. Het was veeleer keuvelen met af en toe een streepje muziek, maar soms wel opzwepende. De gespeelde stukjes lieten me echter wel begrijpen dat de groep, ook al zijn ze maar met 3, een publiek in vervoering kan brengen. Hun vaak grappige of anecdotische antwoorden toonden dat ze zich op hun gemak voelden en deden snel het ijs smelten. Deze videoclip toont dat ze ook de draak met zichzelf kunnen steken.
Voor wie hen live aan het werk wil zien en horen : klik hier.
Na het concert, dat zo'n 2 à 2,5 uur duurde was onze avond nog niet voorbij en begaven we ons naar een grotendeels lege Ultieme Hallucinatie. Op weg daar naartoe viel het me op dat we aandachtig werden gadegeslagen door een groep dames die in de bar van een hotel zaten. In de Ultieme Hallucinatie bespraken we het 'concert' en voorts vroegen we ons af of een afbeelding van Donatella Versace in een gevangencel nu een schending van de mensenrechten is of niet, of de processierupsen dit jaar wèl de planeet gaan veroveren, of Mousavi het zou halen en of King Ghidorah nu wel of geen waardige tegenstander van Godzilla was. Daarna wandelden we op ons gemak terug richting Adolphe Maxlaan. De groep vrouwen was nog steeds volop aan het vergaderen en dankzij mijn motorvest en broek bekeken ze ons met begerige en geïnteresseerde blikken. Helaas had geen van ons genoeg lef om de bar binnen te stappen, want wie weet wat er dan nog zou gebeurd zijn.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten