Vaarwel Josse

Exact een week geleden vernam ik dat mijn voormalige collega Josse overleden was.

Josse was in januari 2011 met pensioen gegaan en bijna onmiddellijk daarna werd kanker bij hem vastgesteld.
Dat terwijl hij van plan was geweest om na zijn pensionering naar Zeeland te verhuizen, maar daarvan kwam, denk ik, niets in huis.

Zo'n tien jaar lang zagen en spraken we elkaar regelmatig op de werkvloer en hoewel hij er soms genoegen in schepte om je met zijn soms bizarre gevoel van humor ongemakkelijk te doen voelen, toch was het bijna steeds een plezier om met hem te spreken. Hij was een onuitputtelijke bron van anekdotes en was tegelijk voor mij een bron van inspiratie wat muziek betreft. Af en toe nam hij eens iets een album op uit zijn gigantische muziekverzameling (die ooit zelfs de cover van een boek van Arnold Rypens sierde).

Reeds bij zijn vertrek bij ons, bleef ik wat verweesd achter en nu is het dus definitief uit met Josse.
Met zijn verdwijnen valt er bovendien iemand weg die de statistieken van deze blog (vroeger) wat opkrikte, want soms kwam hij hier langs.
Het ga je goed beste Josse.

Heel moeilijk (crisis)

Eind vorige week heb ik twee mensen met een startbaancontract ("Rosetta-contract") moeten meedelen dat hun contract helaas niet wordt omgezet naar een contract van onbepaalde duur.

Beide worden binnenkort van 26 jaar en dus vervalt hun huidig contract automatisch op het eind van het trimester waarop ze die leeftijd bereiken.

De beslissing om hen al dan niet te houden was dan nog niet eens gebaseerd op een discussie over hun capaciteiten. De enige factoren die meespeelden waren het beschikbare budget voor contractuele collega's en minstens 1 'politieke' beweegreden, namelijk dat er iemand in dienst moet treden om een andere collega tevreden te stellen...

Een Louis Schweitzer, Nick Reilly, Lakshmy Mittal of Stephen Odell ben ik nog lang niet natuurlijk, maar het voelt verdomd ongemakkelijk aan, te meer omdat ik op persoonlijk vlak met beide collega's goed overweg kon.
En ik vrees dat het middellange of lange termijn niet bij deze twee personen zal blijven...

Aangenaam verrast

dat was ik toen bleek dat onze zoons, en vooral de oudste, geboeid waren door de legendarische BBC-reeks 'I Claudius' die ik op dvd heb en die we de voorbije paar weken na vele jaren herbekeken hebben.

Deze serie wordt compleet gedragen door de uitmuntende acteerprestaties van acteurs als Derek Jacobi (Claudius), John Hurt (Caligula), Siân Phillips (Livia, de echtgenote van Augustus), George Baker (Tiberius), Brian Blessed (Augustus) enz. De beeldtaal zal voor de meesten namelijk nogal oubollig overkomen : geen razendsnelle montage, de actie speelt zich meestal maar in een paar vertrekken af, geen zichtbaar geweld, nauwelijks naakt. Maar de acteerprestaties zijn zonder meer fenomenaal en het scenario bijzonder boeiend (mede dankzij dat onderwerp natuurlijk) en ijzersterk.

Het verhaal betreft de Claudische dynastie die in de eerste eeuw na Christus een handvol keizers leverde en waarvan tal van telgen vroegtijdig en op onnatuurlijke wijze overleden (meestal vermoord). De reeks toont ook aan hoe macht niet gelukkig maakt, integendeel ; er lijken haast alleen nadelen aan verbonden.

R. keek telkens reikhalzend uit naar een nieuwe aflevering en hopelijk heeft hij er iets van opgestoken over het vroege Romeinse keizerrijk. Misschien heeft dit zijn nieuwsgierigheid ook wat geprikkeld om meer over geschiedenis in het algemeen te weten te komen.

Het geeft te denken...

...als je oudste zoon met jou over borsten begint te praten en er commentaar op geeft.
...als je oudste zoon de 'bass'-knop al regelmatig gebruikt.

't Is ver gekomen

... als je je onwennig voelt wanneer je eens een weekend niet voor het werk in de weer geweest bent (terwijl er toch heel wat te doen was)...

Goed voornemen voor 2012

Een smeerlap worden... anders blijft men maar over je heen lopen.

Vooruit met de geit

Na een periode van rust kom ik hier dan toch maar weer posten.

Het verdriet om Simoncelli's dood is wat minder acuut maar nog niet helemaal weggeëbt. Een paar maal zijn er toch bijna tranen aan te pas gekomen, maar een echte huilbui bleef uit.

Toevluchtsoord en toeverlaat

Miserie op het werk heeft wel als voordeel dat je de geborgenheid en het (relatief) rustgevende van je gezin nog meer gaat waarderen.

Veel minder zagepees en zagemees/kreftwijven (dank je, Pieter en Jesse) die je het leven zuur komen maken, maar mensen die je graag ziet, ook al is het ook niet altijd even gemakkelijk.

Ik begon hem al te missen

Wat ? De wekelijkse column van de heer Jean-Pierre Rondas, voormalig Klara-coryfee die volop de Vlaams-nationalistische kaart trekt. Ietwat grootsprakerig staat er elke week als ondertitel : 'Tegen het links consensusdenken schopt hij uit liefde voor Marx. Hij is een antiklerikaal met een weke plek voor religie, een Vlaams-nationalist met een afkeer voor conservatisme en lid van de Gravensteengroep. Na dertig jaar radio is Jean-Pierre Rondas met pensioen enz.' Zijn stukje verschijnt nu al maanden aan een stuk. Oorspronkelijk op maandag denk ik, maar in de krant van eersgisteren verscheen plots een column van twee economen (Paul De Grauwe en Koen Schoors). Ik panikeerde haast en vroeg me af of en waarom onze goede oude Jean-Pierre was afgevoerd of er misschien zelf mee gestopt was... Niets van dit alles. Hij is gewoon op post, maar voorlopig gewoon op dinsdag. Ik denk dat de heer Rondas er tegenwoordig nogal gefrustreerd bij loopt. In zijn stukje van gisteren schopt hij net als in heel wat van zijn vorige nogal wild om zich heen en viseert daarbij de domme, perfide Vlaamse politici die het aandurven om in te gaan tegen de Vlaams-nationalistische agenda. Ook de Franstaligen worden uiteraard niet gespaard, maar zij hebben in zijn ogen wellicht de 'verdienste' dat ze de belangen van hun taalgroep en Gewest/gemeenschap wèl verdedigen. Het valt niet te ontkennen dat de heer Rondas een erudiet persoon is, maar ik wacht intussen ook al maanden op een column waarin hij ingaat tegen dat linkse consensusdenken of waarin hij zijn interesse voor religie toont i.p.v. altijd maar weer te zeuren, te vitten en te hameren op kwesties die zo al uitentreuren in de media aan bod komen. Of dat hij anders die ondertitel weghaalt.

Aftakeling

Ondanks de ietwat triomfalistische toon van het vorige bericht moet ik toegeven dat de jaren stilletjesaan beginnen wegen, zowel fysiek als mentaal.
Naast het niet te negeren buikje en een op sommige plaatsen dunner wordende haardos merk ik dat het met autorijden ook minder vlot dan vroeger.

Niet dat m'n coördinatievermogen erop achteruit is gegaan, maar onder meer gewoon omdat ik al enkele jaren weinig plezier meer beleef in autorijden en er soms, als ik erbij stilsta soms bijna bang wordt van het vooruitzicht te moeten autorijden. Nu, met de Maserati is dat probleem weer deels verholpen (als hij start welteverstaan).

Wat nog niet verholpen is en wellicht nooit opgelost zal raken : ik merk dat ik steeds meer moeite krijg met het verwerken van informatie en het handelen ernaar. Op de snelweg is dat tot nu toe geen probleem gebleken : iedereen rijdt in dezelfde richting en je hebt enkel andere auto's om je heen die meestal gewoon doen wat jij doet, namelijk recht vooruit rijden.
Het wordt echter een heel ander verhaal op een tweevaksbaan in een bebouwde kom : auto's, motorfietsen, tegenliggers, fietsers en voetgangers, verkeersborden en andere informatie langs de kant van de weg enz., allemaal elementen waar je ook rekening mee moet houden en het valt me steeds moeilijker om daar tijdig correct op te reageren. Het lijkt wel of er ergens een storing zit op de verbinding tussen m'n zintuigen, m'n brein en de spieren.
Een oplossing is misschien nog wat trager gaan rijden ?

Dus binnenkort zal ik ook maar een hoed beginnen dragen achter het stuur, zodat ten minste achterliggers al weten welk vlees ze met mij in de kuip hebben. Of een Aixam/Ligier kopen misschien ?

Lust for life

...of tegenwoordig het grote gebrek eraan

In tegenstelling tot wat heel wat mensen uit m'n directe omgeving mogen denken en/of beweren, vond ik van mezelf dat ik tot nu meestal vrij goed gemutst door het leven stapte en vrij levenslustig was. De klassieker van Iggy Pop was dan ook vele jaren een van m'n lijfliederen.

De voorbije 2 maand is dat echter vrij drastisch omgeslagen, in die mate zelfs dat ik momenteel maar vrij weinig plezier of vreugde ervaar. Geen idee hoe lang deze toestand nog zal aanslepen.
Gelukkig heb ik nog m'n gezin, enkele vrienden, muziek en motorsport waarin/bij ik af en toe kan wegvluchten.

Ondanks de vervelende toestand op het werk haal ik er af en toe wel nog enige bevrediging uit, meer bepaald als ik op het eind ervan enkele problemen heb kunnen oplossen of zaken regelen. Alleen jammer dat dit allemaal maar een druppel op een hete plaat is, want elke dag komt er wel weer iets bij dat in orde moet worden gebracht.

Vaststelling

Nervositeit, stress, hartkloppingen, slaapstoornissen en daarmee samenhangend slaaptekort, (voorlopig lichte) paniekaanvallen, dreigende burn-out en/of depressie.
Voorwaar geen fraai plaatje

Doden

Gisteren is Jorge Semprún overleden.
Weer een groot man minder.
Heb hem ontdekt dankzij het legendarische 'Nauwgezet en wanhopig', waar Wim Kayzer 4 rasechte vertellers aan het woord liet, waaronder hem.

Voorts gisterenavond vernomen dat twee van m'n weinige jeugdvrienden, broer en zus, ettelijke maanden geleden overleden zijn, niet tegelijk, maar wel op relatief kort tijdsbestek. Ze hadden er alletwee genoeg van en hebben er zelf een eind aan gemaakt.

We woonden in dezelfde straat en jarenlang waren we bij elkaar kind aan huis. Als adolescenten zijn we elkaar gaandeweg uit het oog verloren en een dikke 20 jaar lang geen contact meer met elkaar gehad. Plots ontving ik via Facebook uit het niets een voorzichtig bericht van hem en zo knoopte ik ook weer contact aan met haar.
Helaas is de hernieuwde kennismaking enkel virtueel gebleven en was er geen tijd meer om elkaar opnieuw in het echt te ontmoeten.
Ben ook wel erg bezorgd om hun lieve mama, die op anderhalve maand tijd tweemaal een dergelijke nachtmerrie te verwerken kreeg. Durf me niet inbeelden hoe ze het nu maakt...

Welterusten Jorge Semprún, PH en SH.

Tegen de stroom in

Ik koesterde wel wat sympathie voor de onverschillig ogende jongeling die op z'n dooie gemak de trap op kwam geslenterd, waardoor hij de weg blokkeerde voor de steeds talrijker pendelaars (waaronder ik) die uit hun trein stapten en samentroepten voor het gapende gat om zich eerst naar beneden te storten en vervolgens naar en op hun werk.

Hij had er blijkbaar geen boodschap aan dat velen ongeduldig wachtten tot de weg vrij was.

Weg

(Een opnieuw) opgeruimd (Maximiliaanpark) staat netjes.
de tentjes zijn alweer weg.

Het doet wat bizar dat ik een van de weinigen ben die deze camping heeft zien staan. Bij mijn weten hebben de media er (bijna) niet over bericht, dus voor de meeste mensen heeft het gewoon niet bestaan. Ik zit hier dus over dingen te schrijven die er niet geweest zijn en zie mogelijk spoken.

Intussen lijken onze federale politici zich steeds meer in een virtuele wereld te bevinden, volledig losgekoppeld van de realiteit en een soort van poppenkast op te voeren waar nog nauwelijks tot geen toeschouwers en geïnteresseerden meer voor zijn
zelf heb ik ook al lang afgehaakt (na de episode Vande Lanotte), ook al vind ik mezelf een bewuste en geïnteresseerde burger

Koen Raes

Eergisteren overleed moraalfilosoof (en blijkbaar economist) Koen Raes.

Ik heb nooit les van hem gekregen en kende hem ook niet bijster goed, maar las steeds geboeid de stukken die hij jaren geleden regelmatig schreef voor De Morgen.
Bizar dat ik er onlangs nog aan moest denken en me afvroeg waarom ze niet meer verschenen.

Het bericht over zijn dood stemde me toch droevig.

Enigszins in hetzelfde register ontstond in De Morgen een kleine polemiek tussen Dirk Verhofstadt (blijkbaar ook een moraalfilosoof) en Eva Brems (professor en politica van Groen!).
Het lid van de denktank Liberales trok bijzonder stevig van leer tegen mevrouw Brems wegens haar standpunt t.o.v. het verbod op boerka's en niqabs. Mensen die zich daartegen verzetten zijn naïef, blind, dom en zijn bijna even erg als nazi's. Zij liet dit echter niet over haar kant gaan, maar ging hoofdzakelijk in op dat bepaald verwijt, wat ik wel jammer vond, want in het opiniestuk van de eminente moraalwetenschapper stonden nog wel meer betwistbare of ronduit foute stellingen.
De goede man is zo doctrinair in zijn denken en schrijven terwijl hij net dat diegenen verwijt tegen wie hij zijn pijlen richt. Nog iemand die denkt de waarheid in pacht te hebben en zich als ideoloog gedraagt.

Wat pervers misschien

Een mens zou de Tunesiërs en Egyptenaren haast dankbaar zijn om voor echt nieuws te zorgen in deze tijden waarin de binnenlandse politiek hoofdzakelijk voor onbegrip, irritatie en woede zorgt. Daar gaat het ten minste nog om iets i.p.v. bagatellen en wordt geschiedenis geschreven.

Het contrast met de reacties van de 'internationale gemeenschap' op wat er in Iran gebeurde na de hoogstwaarschijnlijk vervalste presidentsverkiezingen (ook al bijna 2 jaar geleden) is wel frappant.
En ook in Iran blijven er zich dagelijks drama's voordoen, eveneens door toedoen van de overheid : eerder deze week en vandaag raakte bekend dat enkele opposanten van het regime werden geëxecuteerd.

Alweer een nieuw jaar

Allereerst m'n beste wensen voor de (toevallige) passanten hier, mochten die er (nog) zijn. Ik wens u en mezelf voor 2011 een goede fysieke en mentale gezondheid toe en en weinig (grote) kopzorgen.

Zonder het te hebben nagegaan denk ik dat ik met dit project het 4de jaar inga, wat veel meer is dan ik had durven denken toen ik eraan begon. Al ettelijke malen heb ik me afgevraagd of ik er wel mee zou doorgaan en of deze blog de tijd (vooral) en energie die ik erin stop, wel waard is, maar tot nu toe lijkt dat (voor mij althans) wel het geval te zijn geweest. Meer dan voor anderen (interactie is er hier toch nauwelijks of niet) blijf ik hier maar voor mezelf voortdoen, want al een hele tijd beschouw ik deze blog meer als een soort van dagboek waarin ik enkele banale overpeinzingen noteer of neerpen wat me overkomen is of wat ik, voor mezelf, aan interessants gezien of gedaan heb.
Geen idee wat 2011 op bloggebied zal brengen ; wellicht stop ik ermee, wellicht blijf ik berichten posten. We zien wel en, lezer, lig er vooral niet wakker van.

Op professioneel vlak lijken er wel enkele grote veranderingen op til. De hiërarchie op m'n werk heeft meer weg van gaten met af en toe een stukje kaas of van een steeds bouwvalliger constructie omdat er meer stenen ontbreken dan er nog staan en in die context zal men vroeg of laat ook bij mij uitkomen om me meer/andere opdrachten/verantwoordelijkheden te geven. Het leven in de relatieve luwte zal nu dus waarschijnlijk voorbij zijn.
Zoals ik al liet uitschijnen aan de directie (waarvan er ook minder als een handvol personen van overblijven) beschouw ik mezelf niet als de juiste persoon op de juiste plaats voor de functie die men voor mij in petto lijkt te hebben, maar als ze echt geen andere mogelijkheid ziet, ben ik wel bereid m'n verantwoordelijkheid op te nemen. En daar komen m'n beste wensen voor 2011 weer om de hoek kijken, want ongetwijfeld zal m'n geestelijke gezondheid hieronder te lijden hebben. U zult hier dus vermoedelijk een nog labielere brompot lezen dan nu al het geval was.
Zelf overweeg ik de aanleg van een klein voorraadje van enkele kilo's cocaïne of speed om met de nodige assertiviteit 2011 door te komen.

Sluimerend beest

Hier ga ik maar even de exhibitionistische toer op...

Een minderwaardigheidscomplex gekoppeld aan een meerderwaardigheidscomplex kan tot gevaarlijke combinaties leiden.
Het eerste is een kweekvijver voor frustratie, het tweede, kweek je als eenzaat en mysantroop in je ivoren toren vanzelf.

Zo komt het dat ik als rechtgeaarde linkse salonrevolutionair in woeliger tijden wel eens heel gemakkelijk in de huid had kunnen kruipen van een of andere beul die zijn driften botviert op echte of vermeende klassevijanden en aldus zijn frustraties en haatgevoelens nagenoeg ongestraft de vrije loop kan laten.

Gedreven door enerzijds wraakgevoelens en anderzijds de filantropische drang en vaste en goedbedoelde wil om de mensheid het rechte, marxistische pad te doen bewandelen (immers de enig juiste manier om voor allen geluk en welzijn te scheppen) had ik, indien de omstandigheden 'meezaten' voor de goede zaak hier en daar wel een bot(je) en nog wel meer kunnen breken, denk ik. Zoals u wellicht wel weet, mag men bij grootse ondernemingen niet kijken op een nulletje meer of minder.

Wellicht zijn deze bespiegelingen allemaal redelijk geschift, maar wel eerlijk.

Eens kijken of ik straks een nietsvermoedende N-VA'er, een fiscaal jurist, drug-, wapen- of mensenhandelaar, een CIA-agent of een CEO van een beursgenoteerde multinational in m'n hol kan lokken ! Kan een mooie bende worden.

Amalgaam

Gisterenavond viel er me iets op in het VRT-journaal.
In een of ander nieuwsbericht had men het over de tegenstelling "Vlamingen en Franstaligen".
Voor mij haalt men hier verschillende dingen door elkaar.
Ofwel is het Vlamingen, Walen en Brusselaars ofwel Nederlandstaligen en Franstaligen (de Duitstaligen laten we er voor het gemak buiten).

Ik vind het eigenlijk wel straf dat de openbare zender hier zo slordig mee omspringt.
Ben ik nu automatisch een Vlaming omdat ik toevallig Nederlandstalig ben ? Zijn die enkelingen die nog Frans spreken in Vlaanderen (voor het gemak Brussel buiten beschouwing gelaten) dan geen Vlamingen meer, enkel en alleen om die reden ?
Wat met iemand als Jacques Brel, die zichzelf als Vlaming beschouwde ? Maakt die geen deel (meer) uit van onze cultuur ? Is hij een Fremdkörper (iets wat de heer Bourgeois wel zou willen) ?

Foutaises !