Film en opera

't Is al een hele poos geleden, maar niettemin vind ik het toch de moeite om vlug nog twee cultureel verantwoorde uitjes met M. te vermelden.

Eind maart hadden we nog eens de kans om met 2 naar de bioscoop te gaan, iets wat al ettelijke jaren geleden was. Onze keuze viel op het fel gelauwerde '12 years a slave', waarin men het verhaal vertelt van een vrije zwarte die in het Amerika van de 19de eeuw ontvoerd wordt en alsnog 12 jaar lang een slavenbestaan moet leiden. De film is gebaseerd op een autobiografisch verhaal van Solomon Northup, dat in 1853 verscheen.
Indrukwekkend en soms heel confronterend. Mooi is ook het contrast tussen de vaak fraaie beelden van de omgeving en de bikkelharde, wrede werkelijkheid van de slavernij. Kinderen die van hun ouders worden gescheiden, mensen overgeleverd aan de willekeur en razernij van anderen wegens hun huidskleur, verraad en een uitzichtloos bestaan leven.

Tegenvaller van formaat echter was wat mij betreft de verschijning van Brad Pitt. Aangezien hij een van de producers was, vermoed ik dat hij als deal de rol mocht spelen van de weldoener dankzij wie Northup uiteindelijk vrij kwam en weer naar zijn gezin kon terugkeren. Het zou hem gesierd hebben indien hij eens de rol van booswicht had gespeeld i.p.v. alweer die van edelmoedige held.

Een film die een diepe indruk nalaat en die ik klasseer bij prenten als 'Shindler's List' of 'The Pianist' bijvoorbeeld.

Enkele weken later gingen we dan beide op zondagnamiddag naar de Antwerpse opera voor een voorstelling van 'Lady Macbeth uit het district Mtsensk' van de Russische componist Dmitri Sjostakovitsj. Alweer een evenement waar de toeschouwer niet meteen vrolijk van werd, maar dat ook weer een diepe indruk laat. Dat heeft ook niet enkel te maken met de opera op zich, maar met het lot dat Sjostakovitsj te wachten stond nadat Stalin een voorstelling had bijgewoond : zijn operacarrière werd erdoor gefnuikt.

Het is een grimmig stuk waar nauwelijks enige vreugde te beleven valt. Ik denk niet dat het bekende aria's telt (toch niet ten onzent), maar muzikaal zitten er verschillende mooie stukken in. Het decor voor deze versie was ook nogal troosteloos en dan zeker in het laatste bedrijf, iets wat aansluit bij de thematiek.
Wat interessant is bij de opvoeringen bij de Vlaamse Opera zijn de inleidingen voor het stuk begint. Een kenner geeft dan uitleg over de componist en bij de opera. Daar steekt een liefhebber veel van op en het helpt om alles beter te begrijpen.

Het is leuk om op een zondag rustig wat rond te kuieren als zowat alles gesloten is. Rond het operagebouw zijn er echter nog wat plekken waar je rustig en in een aangenaam kader een koffie of iets dergelijks kunt drinken.
Na het einde van de voorstelling zijn we dan naar het Braziliaans-Mexicaans restaurant Tropicos gegaan om ons daar tegoed te doen aan exotische kost en een caipirinha. Dat restaurant ligt vlakbij de Antwerpse opera, wat dus erg praktisch was. Ons laatste bezoek eraan dateerde van zeker 5 jaar (wellicht meer) tevoren, dus het werd wel tijd om nog eens de sfeer te gaan opsnuiven. Die is nauwelijks of niet veranderd en nu met het WK voetbal zijn ze ook open èn staat er een tv-scherm om de wedstrijden te volgen. We zullen ervan profiteren om er met m'n verjaardag eens naartoe te gaan met de kinderen. Voor R. zijn de examens dan net achter de rug, dus dat treft en die avond speelt bovendien de Seleção. Maar of we dat daar gaan kunnen bekijken is nog lang niet zeker, want anders bestaat de kans dat we niet meer thuisraken...

Wijn en likeur

Gisterenavond geproefd en goedgekeurd !

Eerst, bij het avondmaal, een lekkere Spaanse wijn uit Galicië.
Wij drinken met twee maar hoogst uitzonderlijk een hele fles wijn leeg, maar bij deze lukte dat zonder al te veel problemen (mogelijk ook wegens de soms lange tussenpozen tussen de gangen ;-) )



Dan, thuis, om de avond af te sluiten :



Een website weet er dit over te melden : "Vintage is de koning van de ports, is van één oogstjaar en wordt altijd traditioneel of ongefilterd gebotteld. Enkel in de beste jaren gemaakt, van de beste druiven, van de beste/oudste stokken, uit de beste wijngaarden en op de beste manier geproduceerd (vaak voetgeperst)."

Jubileum

Vandaag exact 20 jaar geleden werden M. en ik een koppel.

Wel, wel...
Zoals bij iedereen waren er ups en downs, maar het positieve overstijgt toch ruim het negatieve, wat mij betreft. En hopelijk vindt M. dat ook. :-)

Allez, van harte proficiat en bedankt !
En hopelijk smaakt het straks in de Cachet de Cire. :-)

De Toverfluit

Al enkele jaren nam ik me voor om nog eens naar een opera te gaan, maar om verschillende redenen was dat er nog niet van gekomen.
In de jaren '90 had ik er al een paar gezien (een in Praag (een opera van Monteverdi denk ik) met een gecultiveerde meneer in wiens huis ik toen logeerde en eenmaal met M. in de Antwerpse opera waar we naar 'Lohengrin' van Wagner gingen). Maar dat was dus allemaal minstens 15 jaar geleden en ik herinner me er bitter weinig van.

Toen ik merkte dat De Toverfluit van Mozart op het programma van de Vlaamse Opera stond, besloot ik dat dit een mooie gelegenheid zou zijn om nog eens een voorstelling bij te wonen. Ik ken deze opera helemaal niet, dus het zou een ontdekking zijn.

Omdat het zo weinig gebeurt, is het ook genieten van het hele gebeuren rond de opvoering. Dus vorige week zondag, 23 december, vertrokken we met de trein naar Antwerpen (de auto lieten we maar thuis uit vrees voor de grote drukte op een koopzondag), waar we eens aangekomen wat rondwandelden op zoek naar een chocolatier (Günther Watté). Eens die gevonden en voldoende proviand ingeslagen voor de komende maanden, gingen we op ons gemak iets eten op een plek waar M. vroeger af en toe kwam toen ze met haar familie naar Antwerpen ging ('Het theekanneke' of iets dergelijks). Vervolgens wandelden we op ons gemak naar de Opera te gaan die op een boogscheut van het volkse taverne lag.

Eens aangekomen, kocht ik nog snel een programmaboekje en gingen we naar de 2de verdieping waar onze plekken waren. De bodes verzochten ons om toch maar eerst naar de inleiding te gaan luisteren. Zo gezegd zo gedaan, maar er was daar al zoveel volk verzameld dat we er niet meer binnen konden en na een paar minuten keerden we op onze stappen terug. Net op dat moment mocht het publiek de zaal binnen. Gedurende een dik half uur hebben we ons dan maar vergaapt aan de decoratie, het orkest dat zich opwarmde en aan het publiek dat geleidelijk binnen kwam. Toch wel een aparte sfeer heerst er in zo'n cultuurtempel. Daarbij was het ook fijn om enkele gesprekken af te luisteren van mensen die in de buurt zaten en De Toverfluit duidelijk al kenden.
Verrassend om zien was dat ondanks de hoge gemiddelde leeftijd van de toeschouwers, er ook redelijk wat kinderen en jongeren aanwezig waren. Het spreekt toch blijkbaar niet alleen mensen van de 3de leeftijd zoals wij aan, maar trekt eveneens vers bloed aan. Al zullen sommigen wel mee gemoeten hebben van pa en ma.

Het werd uiteindelijk een mooie voorstelling. Al snapten we weinig of niets van de regie, de muziek en de zang maakten veel goed. Enerzijds had ik liever een klassieke voorstelling gehad, met mooie gewaden, grootse, dramatische gebaren en dergelijke, maar anderzijds is het natuurlijk wel fijn om te merken dat opera, een genre dat toch vaak aanzien wordt als conservatief, vastgeroest, saai, ook de mogelijkheid biedt tot innovatie en nieuwe interpretaties van eeuwenoude klassiekers. Of die dan in de smaak vallen, is een andere zaak, maar er blijft ruimte voor vernieuwing. Niet iedereen in het publiek was tevreden met deze versie, zo hoorden we op weg terug naar het station, maar wellicht zou een 'traditionele' uitvoering ook heel wat kritiek gekregen hebben.

Benieuwd wanneer we de volgende keer nog eens naar een opera gaan.

Tot slot wens ik u, lezer, oprecht een fijn 2013 toe. Het ga u goed het komende jaar !

Mijlpaal(tje) ?

Vandaag zijn M. en ik na 18 jaar officieel in plaats van feitelijk samenwonend.
Geeft wat meer zekerheid en gemoedsrust voor wanneer ik beslis van een toren te springen.

Dansvoorstelling

Vorige zondag stond in M's agenda in het rood aangevinkt.
Ze moest immers meedoen aan een dansoptreden van de flamencogroep waar ze sinds bijna 2 jaar bij danst : Los Flamencos.
Al sinds enkele weken gierden de zenuwen door haar lichaam en dat was er soms aan te merken, maar al bij al hebben we ten onzent al erger meegemaakt.

Zondagnamiddag trokken we in groep naar een lokaal cultureel centrum waar de Flamencas voor een selecte groep letterlijk hun beste beentje zouden voorzetten.
En da's aardig gelukt ! En neem van me aan, dat ik het kan weten, bogend op de 2 flamencovoorstellingen die ik de voorbije 2 jaar heb meegemaakt...

Daar amper aangekomen zagen we in de toegestroomde en haast oncontroleerbaar enthousiaste massa nog toevallig een collega van M. die zelfs in het verre Antwerpen had vernomen dat er iets belangrijks op til was in de stille Kempen.

De eerste dans was wat mij betreft al meteen geslaagd : een mooi gebrachte choreografie met waaiers op klassiek-Spaanse muziek. Andere uitschieters vond ik een dans met sjaals en een andere waarbij elke danseres (en 2 dansers) gezeten op en staand rond een stoel dansten.
Maar top of the bill waren natuurlijk de paar dansen waaraan M. meedeed. Alleen al door haar présence en aanwezigheid werden die naar een zelzaam hoog niveau getild en uiteindelijk bleken de stress, zenuwachtigheid, prikkelbaarheid, dat blauw oog en de ingeslagen ruit nergens voor nodig geweest.
M. en haar compañeras hebben dat heel goed gedaan en het is zeker voor herhaling vatbaar.
Minpunt was wel dat het publiek veel te dicht bij de dansers zat (wij zaten op de eerste rij). Ik heb ei zo na een sjaal en voet in m'n gezicht gekregen, maar het was vooral hinderlijk om een goed zicht te krijgen op het totale podium en op de choreografieën in hun geheel, aangezien je nooit het alles goed in je blikveld kreeg.

Niettemin was het een fijne manier om een zondagnamiddag door te brengen en zeker veel aangenamer dan naar het onuitstaanbare commentaar te luisteren van een dolgedraaide Michel Wuyts.

Lissabon

Vorige week donderdag vertrokken M. en ik voor een 3,5-daagse citytrip naar Lissabon.
Zowel voor mij als voor M. was het de eerste keer dat we in deze stad waren en we houden er beide een uitstekende herinnering aan over.

De reis en de sprong in het onbekende begon eigenlijk al van in onze thuisstad, want we hadden besloten om met de trein naar de nationale luchthaven te gaan. Altijd een (onberekend) risico dezer dagen ; ik wil namelijk al diegenen die hun vlucht (bijna) gemist hebben door vertragingen bij de NMBS niet te eten geven... Maar de treinreis verliep vlekkeloos en de beide treinen waren netjes op tijd, zodat wij ook stipt konden inchecken. Eigenlijk is het spoor een uitstekende manier om naar de luchthaven te gaan. Geen gedoe met parkeren en je komt meteen aan in de vertrekhal.

We verbleven in de wijk Belém, die buiten het stadscentrum ligt, maar wel makkelijk bereikbaar is met het uitstekende openbaar vervoer. Ons hotel bevond zich vlakbij het beroemde Convento dos Jeronimos en heette toepasselijk Jeronimos8, een aanrader vond ik. Behulpzaam personeel dat probeert het u naar de zin te maken, mooie kamer, lekker ontbijt, rustige buurt (toch in oktober) waar toch voldoende eetgelegenheden zijn en verbindingen met de rest van de stad en ook enkele van de grootste toeristische trekpleisters van de stad.

Eigenlijk hebben we bitter weinig plaatsen echt bezocht ; veeleer wandelden we 3 dagen gewoon rond om onze zintuigen op die manier de kost te geven. Op die manier hebben we de stad beter leren kennen en zogen we zoveel mogelijk indrukken in ons op. Liever dat dan ons op te sluiten in musea of tentoonstellingen te bezichtigen. Dat is dan maar voor een volgend bezoek.

Puur toevallig was het weer schitterend voor deze tijd van het jaar : heel zonnig, met temperaturen die rond de 30° celsius schommelden. Al werd het 's avonds, vanaf 18 à 19 uur al behoorlijk fris.



Lissabon heeft een groots verleden en ook tal van historische gebouwen en plekken dus op dat vlak valt er heel wat te bekijken. Ook typisch zijn de oude, houten trams die op sommige lijnen nog steeds rijden, wellicht voor een (groot ?) stuk uit toeristische overwegingen. We hebben toch 1 ritje gemaakt met zo'n exemplaar, maar ook dat was zonder er speciaal voor te kiezen ; hij stond daar gewoon te wachten aan het begin van de lijn toen wij daar toekwamen.

Lissabon heeft me in een paar opzichten wel aan Brussel doen denken : de stad is niet echt proper te noemen (maar waar wij geweest zijn, was ze ook niet vuil op een storende manier), een bonte, veelkleurige bevolking, een ontspannen sfeer. De inwoners zijn doorgaans ook vriendelijk en, heel opvallend en dit is dan weer een grote tegenstelling met onze steden, de automobilisten zijn er bijzonder hoffelijk, althans in Belém, maar ook in andere stadsdelen. Je hoeft maar een voet op het zebrapad te zetten en ze stoppen reeds. Nooit heb ik enige vorm van verkeersagressie ondervonden t.o.v. mezelf of andere voetgangers. Ook qua veiligheid waren we steeds op ons gemak, behalve M. misschien eens toen we een vanaf de Igreja da Graça via een redelijk verlaten trap afdaalden naar een lager gelegen stadsdeel. Ik heb er steeds met een Pere Ubu-zak (gekocht ter gelegenheid van hun concert in mei in de Botanique)aan de schouder rondgelopen met portefeuille, fototoestel, reisgids e.d. in en nooit zijn we lastig gevallen.

Een ander kenmerk van Lissabon, die ze nog wel deelt met enkele andere grote steden : het gaat er constant op een neer, met soms toch wel redelijk indrukwekkende hoogteverschillen. Goed voor de kuiten en soms voor een mooi kiekje.



Culinair gezien, is Lissabon niet echt een hoogvlieger, maar je kunt er wèl lekker eten ! En zeker liefhebbers van vis en/of zoete gebakjes vinden er hun gading. Meest bekend zijn de overheerlijke 'pasteis de belem', roomkoekjes van bladerdeeg. In ons hotel kregen we ze praktisch ovenvers voorgeschoteld ; de enige echte worden immers op letterlijk een boogscheut van daar bereid.
Er wordt zelfs volop zoete likeur gedronken, zoals ik na thuiskomst merkte toen ik de fles kersenlikeur opende om eens van de ginja te drinken.

Net op de dag dat wij er aankwamen, kondigde de Portugese Eerste Minister een heel drastisch besparingsplan aan. Zelf hebben we niet zo heel veel gemerkt van het protest dat daar mogelijk op volgde ; ik vermoed dat de Portugezen nog wat in choc waren van de maatregelen die hij voor hen in petto had. Al was het zaterdagnamiddag al wel verzamelen geblazen aan het grote Eduardo VII-park om vandaar op te trekken verder in de richting van het centrum. Maar die manifestatie hebben wij niet gezien.
De foto's in het stukje hieronder heb ik wel in Lissabon gemaakt. Aanvankelijk had ik de bedoeling een soort van fotoreportage te maken van dergelijke tekenen van protest, maar uiteindelijk heb ik amper 3 foto's gemaakt van graffiti, slogans e.d.
We hebben ook de effecten gezien van heel wat verfbommen op gebouwen allerhande.
Wat me ook opviel was dat heel wat mensen met bijeengeplooide kartonnen dozen rondwandelden. Geen idee waarom dat was.

Mijn vrees dat ik aanvankelijk grote moeite zou hebben om de Portugezen te begrijpen, bleek uiteindelijk grotendeels ongegrond. Op een paar uitzonderingen na begreep ik hen wel. En zij mij. Al spraken sommigen om onverklaarbare redenenen Engels tegen ons...

En dan is er nog de majestueuze Taag met een indrukwekkende brug die beide oevers met elkaar verbindt.

Sterk

Gisteren heb ik mezelf en eigenlijk de hele wereld verbaasd door een ongeëvenaarde sportprestatie.

Het zit namelijk zo : M. loopt al sinds een of anderhalf jaar. Wekelijks legt ze met haar zus enkele kilometer af. Hun volgende doel is om volgend jaar mee te doen aan de marathon van Amsterdam.
Gisteren echter kon de vermaledijde zus niet meedoen en om een haast ontroostbare M. toch een hart onder de riem te steken, stelde ik voor dat ik haar voor een keer zou vergezellen tot zover ik het zou uithouden. Wat naar mijn verwachting hooguit 800 meter zou zijn...

M. veerde op en klapte dolblij in haar handjes.
Belofte maakte schuld en luttele minuten later had ik iets aangetrokken wat op een sportoutfit leek.

En waarempel, ik heb het hele traject, de volle 6 kilometer !!, uitgelopen. Eigenlijk was het in mijn ogen meer joggen, maar dat doet er niet toe.

Het verst dat ik volgens mij ooit gelopen heb waren 10 à 12 rondjes rond de atletiekpiste toen ik nog in het tweede of derde middelbaar zat, dus ergens halfweg de jaren '80. En nu, vanuit het niets, 'loop' ik ineens 6 kilometer.
Al zal de M's coaching er ongetwijfeld ook voor veel hebben tussen gezeten. Ze mompelde namelijk iets over orale seks als ik dat huzarenstukje voor elkaar kreeg.

Blijkbaar onderschat ik mezelf, want ik had nooit verwacht dat ik zelfs maar tot in de helft zou raken. Misschien moet ik die deelname aan een orgie toch maar overwegen.
Vanmorgen voelden m'n benen wel wat stram, maar toch minder dan ik gevreesd had.

Omgekeerde wereld

Zij vandaag : deuren en vensters schuren en verven.

Ik vandaag : naar de Bioshop, strijken, afwassen, koken.

En zo gaat het hier wel vaker.

Alors on dance

Geen gigue, maar andere dans(stijl)en, daar kreeg ik dit weekend mee te maken.
Al was het maar omdat ik M. en R. 4x op 3 dagen naar hun dansclub heb moeten vervoeren en hen er weer ophalen.
In het kader van een dansfestival of happening moesten namelijk de verschillende dansgroepen in die club een optreden verzorgen. Dat betekende toch tussen de 30 en 40 opvoeringen. Weken op voorhand leefden ze er al naartoe en in die periode was de stress soms redelijk merkbaar.

R. doet sinds september vorig jaar aan iets wat men 'streetdance' noemt. Helemaal niet mijn ding, maar hij vindt het leuk en kan er zijn ei en energie kwijt, dus waarom niet. Vraag me niet welke muziekstijl dat is : hiphop, breakdance, walsen ? Geen flauw idee.
M. verkoos een iets meer traditionele danstraditie en begon eveneens in september met het volgen van flamencolessen, dat onder de deskundige doch tevens kordate leiding van haar Russische lerares.

En dit weekend was het hun eerste optreden voor een (relatief groot) publiek : M. moest tweemaal haar beste beentje voorzetten, R. liefst viermaal. Zaterdagavond heb ik de volledige voorstelling uitgezeten en dat was niet steeds van harte, want de recente dans- en muziekstijlen en de erbij horende kledingcodes zijn echt niet aan mij besteed. Gelukkig was er wat afwisseling met flamenco, buikdansen of klassiekere dansen.

M. bracht het er goed vanaf. Ik was tegelijk blij, trots en ook wat ontroerd toen ik haar bezig zag. Geen idee of het foutloos was, maar ze had alvast een mooie présence en deed het samen met haar groep uitstekend.

En R. mocht ook trots zijn op zijn prestaties. Na het laatste optreden vond hij het zelfs jammer dat er niet nog meer waren.

Luik

Het voorbije weekend stond voor M. en mij in het teken van de Vurige Stede, waar we van vrijdag tot en met zondag op citytrip waren. Het was voor ons beide het allereerste echte bezoek aan Luik en dat is goed meegevallen. Akkoord, Luik oogt vuil en de gemeente beschikt zichtbaar over een beperkt budget, maar tegelijk hebben we ondervonden dat Luikenaars best aangename wezens zijn, gastvrij zelfs, die bovendien uiterlijk nauwelijks te onderscheiden zijn van de doorsnee Vlaming !
Ik had wel de indruk op (een buitenlandse) reis te zijn ; we hingen namelijk onbeschaamd de toerist uit (kaartje, fototoestel bij de hand, rondkijken enz.) en we waren in een voor ons onbekende omgeving.

Veel woorden ga ik er niet aan vuil maken.
Wat maakte indruk op ons ?
Het enorm voormalig prinsbissoppelijk paleis (nu Justitiepaleis), het waarlijk indrukwekkende nieuwe station Liège-Guillemins, dat opgevat lijkt als een heuse kathedraal ter ere van het spoor.


De klim naar de citadel via de "sentier des coteaux" en afdaling ervan langs de "Montagne de Bueren".


Het eten, waaronder enkele regionale specialiteiten.
De vele steegjes en de place Saint-Lambert, met daarnaast nog heel wat mooie of indrukwekkende gebouwen.

Een rivier (hier de Maas èn de Ourthe) die dwars door een stad stroomt, verleent er ook iets speciaals aan (al worden de mogelijkheden die ze biedt nog grotendeels onbenut gelaten, heb ik de indruk, al kan dat ook komen doordat we er in hartje winter waren en het water heel hoog stond, getuige onderstaande foto).


Daarnaast ook nog genoten van het bezoek aan de permanentente collectie van het museum "Le Grand Curtius" (vooral de glaswerken vond ik mooi) en aan de zondagmarkt "La Batte".

En tot slot ben ik als trotse eigenaar van wat Belgische porselein naar huis gekeerd. Het geheel hieronder nieuw gekocht voor nog geen 20 euro. De fabrikant, Royal Boch, is namelijk helaas zo goed als failliet (niet voor de eerste maal). De laatste overnemer leek niet echt een bona fide figuur en heeft nog even respijt gekregen van de handelsrechtbank om zijn zaken op orde te stellen. Hopelijk gebeurt dit ook echt, want anders maken we alweer de teloorgang mee van een kleinschalig, haast ambachtelijk bedrijf met een grote traditie en heel wat know-how.
Ik betreur enkel dat ik vergeten ben een bijpassend melkkannetje te kopen en ook de mooie, grote rechthoekige borden liet staan (we hadden nog enkele uren te voet voor de boeg).

Caramba !

Deze week stond een beetje in het teken van flamenco.

Woensdagavond ben ik voor het eerst in m’n leven naar een flamencovoorstelling geweest, door Maria Juncal Y Companía. M. volgt namelijk sinds enkele maanden flamencoles en ze wilde er graag naartoe. Op haar vraag of ik mee wilde, antwoordde ik schoorvoetend “ja”.

Na op de fiets de bijtende koude te hebben getrotseerd, namen we plaats in de knusse zetels van De Warande. Ik had geen idee van wat we konden verwachten en was dus nogal benieuwd, maar ook wat bevreesd toen ik merkte dat het programma 2 uur zou duren. Compleet ongegronde argwaan, want het was prachtig, ontroerend, indrukwekkend !

De groep bestond uit vijf danseressen en een zevenkoppige begeleidingsgroep waarvan er ook 2 mannen zich de ziel uit het lijf zongen. Af en toe leek mevrouw Juncal in een soort artistiek duel te zijn met haar beide zangers, waarvan de manier van zingen en de mimiek en gebaren me soms deden denken aan het qawwali-gezang van bijvoorbeeld Nusrat Fateh Ali Khan. Ze doorspekten hun liederen ook met allerlei aanmoedigingen : de 'olé's' of 'caramba's' werden gul in het rond gestrooid. Mogelijk zijn dat spontane uitingen van enthousiasme of goedkeuring, mogelijk hoort dat standaard bij dergelijke muziek en dans.
Flamenco leek me een vorm van Spaanse blues : de danseressen leken bij momenten woede, verdriet of wanhoop te willen uitbeelden en de wijze waarop de zangers soms tekeer gingen deden me daar toch ook aan denken.

Op zo'n show leveren de flamencodanseressen een waarlijk atletische prestatie. Meer dan eens spatte het zweet ook in het rond.

Enige bemerking misschien : het einde werd wat te lang uitgesponnen en leek op den duur meer weg te hebben van een demonstratie van haar virtuositeit en kunnen dan echt nog iets bij te brengen aan de voorstelling. Een beetje zoals gitaarhelden hun virtuositeit graag tentoon spreiden door (ellen)lange solo's vol spectaculair gespeeelde tonen.

Vrijdagavond gaf M.'s flamencolerares in een taverne/restaurant in de streek een demonstratie. Helaas begon men veel te laat omdat de gitarist op zich liet wachten. S. vroeg al voor het begin om terug naar huis te gaan, want hij was moe. Zo werden we min of meer helaas 'gedwongen' om een halfuur na het begin te vertrekken. Verschillende medecursisten werden mee op de vloer uitgenodigd. Jammer genoeg had M. haar spullen niet mee, want ik zag dat ze zat te popelen om mee te doen.

Met twee op stap

Donderdagnamiddag en -avond had ik nog eens lekker ouderwets afgesproken met M. Zij wilde nog eens een dagje Brussel doorbrengen en maakte de stad al van 's morgens vroeg onveilig. Bedoeling was dat we elkaar ergens in de namiddag zouden treffen, aangezien ik eerst nog 's ochtends ging werken en na de middag elders nog een afspraak had. Daarna zouden we wel zien wat we konden doen en de avond zou dan worden afgesloten in een hip restaurant in het centrum.

We troffen elkaar, als ietwat overspelige partners, in de Innovation. Daarna gingen we naar een relatief nieuwe galerij aan De Brouckère, waar M. haar hart kon ophalen in een decoratie- en meubelwinkel. Toen ze klaar was, vertrokken we te voet naar het Joods museum van België, waar een tentoonstelling loopt die we wel wilden bezoeken : "Bericht aan de bevolking - De joodse Geschiedenis op affiches". Helaas restte ons, toen we er aankwamen, amper een uur om ze te bezichtigen, waardoor we de getoonde films niet konden bekijken. Alhoewel ik niet alles even interessant vond (wat op het gelijkvloers getoond werd, kon me minder boeien, maar de eerste verdieping waren gewijd aan meer geladen onderwerpen zoals antisemitisme, de holocaust, zionisme of de houding t.o.v. Israël), was het toch de moeite waard. M. intussen was er met haar gedachten niet helemaal bij, omdat ze eerder in een gespecialiseerde winkel iets mooi had gezien dat van pas zou kunnen komen bij haar nieuwe hobby.

Na een tussenstop in boekhandel Passa Porta eindigde ons onderonsje in Brussel ten slotte in het betere Aziatische restaurant, dat in enkele jaren al een solide reputatie opgebouwd heeft : Little Asia. Bobo, dat zeker, maar ook heel lekker en een aanrader voor wie van deze keuken houdt. De menu die we beide kozen, bestond uit 4 gangen maar omdat de porties uitgekiend zijn en het eten geraffineerder dan in het doorsnee Chinees restaurant, kregen we alles zonder problemen op.

Moe maar tevreden en voldaan namen we dan de trein naar huis.

MELIGHEIDSALARM !

Het moet namelijk niet altijd gemopper zijn.

Gisteren heb ik iets moois en ontroerends mogen bijwonen : een huwelijk. Tussen D. en O. Haar ken ik eigenlijk via M. die een collega van D. is en met wie ze enkele jaren heeft samengewerkt. Het was ook dankzij die connectie dat ik erbij mocht zijn, niet vanwege persoonlijke verdiensten natuurlijk.

De vrijzinnige ceremonie vond plaats in een ontwijde kapel in Antwerpen en was een pakkende gebeurtenis, met aangrijpende en/of leuke, grappige... bijdragen/speeches van enkele moreel consulenten, vrienden, familie en de beide, voortaan, gehuwden. De persoonlijke inbreng trok me wel aan.
Tevens een vermelding waard was onze oudste zoon die we hadden meegenomen. Ondanks de voor hem grotendeels vervelende bedoening heeft hij zich de hele tijd voorbeeldig gedragen. Intussen mocht kleine broer zich volop amuseren bij z'n kozijnen. Het leven is voorwaar niet eerlijk, ook al niet meer voor een 9-jarige.

's Avonds waren we ook uitgenodigd op de receptie annex het dansfeest, waarvoor we aanvankelijk toch wat bevreesd waren. Dansen is om het zacht uit te drukken niet onze favoriete bezigheid noch iets waar we talent voor hebben. Overmoedig had ik op een virtuele plek in dit heelal te kennen gegeven dat ik "er eens een lap op ging geven", erop rekenend dat er van de lezers toch niemand naar het feest zou komen, maar ik kwam al snel bedrogen uit; iemand zou me aan m'n woord houden, liet ze verstaan. Slik.
Maar het is echt heel goed meegevallen, mede door de aanwezigheid van enkele (virtuele) bekenden (hoofdzakelijk collega's van D. en M. die ik reeds had ontmoet). En na wat aarzelen besloot ik dan toch maar de dansvloer te betreden, me voornemend dat ik me nu eens niets zou aantrekken van wat anderen zouden vinden van mijn veeleer op stuiptrekkingen lijkende bewegingen. Na een tijdje kreeg ik er we de smaak van te pakken, ook al lag de muziekkeuze doorgaans ver van mijn persoonlijke smaak. Ach ja, soms moet je je eigen voorkeuren maar eens opzij kunnen zetten en trachten je domweg te amuseren zonder er verder bij stil te staan. De laatste keer dat ik zoveel gedanst heb, moet dateren van 1998, tijdens het carnaval van Salvador da Bahia. En ook M. heeft een heel stuk van de avond, en zeker het 2de deel, het beste van zichzelf gegeven. Het was leuk om haar zich zo te zien amuseren.

Wel een vermaning voor de mij onbekende DJ : ik had in de loop van de avond snel een 6-tal titels op een papiertje gekribbeld en hem gevraagd of hij er ten minste een van zou kunnen spelen. Wel, blijkbaar was hij het vergeten (hij gooide het lijstje nogal achteloos ergens tussen) of vond hij m'n keuzes niet geslaagd. Nochtans vond ik dat alle nummers stuk voor stuk gedraaid hadden mogen worden.
Oordeel zelf :
- Brown sugar van The Stones(had liever 'Bitch gekozen, maar dat is veel minder bekend ondanks de stomende riff van Richards),
- What's going on van Marvin Gaye,
- My generation en Won't get fooled again van The Who,
- As van Stevie Wonder
- Lust for life van Iggy Pop
Zeg nu zelf, toch sfeernummers, niet ?
Voor de rest heeft die mens dat niet slecht gedaan, hoewel sommige liedjes reeds halfweg onderbroken werden.

En het hele gebeuren heeft me bovendien (een beetje) aan het denken gezet... Maar als ik me bedenk hoeveel werk en voorbereiding zoiets vergt om er iets geslaagds van te maken, zakt de moed me nu al in de schoenen. Dus neen, voorlopig laat ik die daar nog maar even zitten.
Bedankt D. en O. voor deze voor ons heel fijne en voor jullie ongetwijfeld memorabele dag. Dat jullie 5'en het nog vele jaren heel goed bij elkaar mogen hebben.

Herontdekking

Gisteren en vandaag heb ik na heel lange tijd nog eens naar een rock'n rollmeesterwerk geluisterd : Exile on Main Street van The Rolling Stones. Vaak verzeilen platen/cd's bij mij een tijdje in de 'vergeethoek' omdat ik iets anders ontdek of een poos in andere artiesten of genres geïnteresseerd raak. Talking Heads is daar in mijn het meest sprekende voorbeeld van. En elke keer weer als ik er opnieuw naar luister, blijf ik het (steen)goed vinden. Zo ook dus nu met deze klassieker van de 'Stones'.

In mijn geval heeft dat ook veel te maken met de nostalgie die de plaat oproept en de figuur van outlaw bij uitstek Keith Richards. Ikzelf ben me pas vanaf de tweede helft van de jaren '90 beginnen interesseren in hun werk want de muziek die ze in de jaren '80 maakten, kon me niet bepaald boeien. Ik kende wel vele van hun grote hits uit eerdere decennia, maar zonder meer. Nu valt de tweede helft van de jaren '90 voor mij en M. als koppel ook min of meer samen met de relatief onbezorgde jaren dat we in Brussel leefden (eerst Etterbeek daarna pal in het centrum) tussen afstuderen en kinderen krijgen. Mooie jaren, waar ik vaak met heimwee aan terugdenk.

Het was ook een periode waarin ik nog met een aantal innerlijke demonen worstelde, wat net werd versterkt door mijn fascinatie voor een aantal muzikanten, waaronder bijvoorbeeld de Lou Reed of Keith Richards uit de jaren '70. Voor mij hadden zij toen een levenswandel die gelijkstond met vrijheid : lak aan conventies en de maatschappij met haar normen, waarden en verwachtingen, verslaafd aan hard drugs zonder daar truttig over te doen en makers van steengoede muziek. Iconen, quoi.

Mijn eigen rock 'n roll droom is zelfs nooit begonnen, laat staan in vervulling gegaan, en mogelijk maar goed ook, want die zou vermoedelijk heel wat minder glamoureus zijn verlopen. M. heeft daarin een grote rol gespeeld, als een van de factoren die voor wat houvast zorgden in m'n leven. De laatste jaren had en heb ik een aantal andere dingen aan m'n hoofd, waardoor dat aspect wat naar de achtergrond is verdwenen, maar deze spoken steken dus ook nu nog af en toe de kop op, zij het minder acuut. In plaats van bohémien werd ik een doordeweekse huisje-tuintje-boompje-kindje figuur. En soms steekt dat wel eens.

Maar terug naar The Rolling Stones. Ondergetekende is nog nooit naar een concert van deze groep geweest en zal dat ook wel niet meer doen. Samen met vele anderen is voor mij de ultieme line up immers die waar Mick Taylor deel uitmaakte van de band, grosso modo van 1969 tot 1975. Liefhebbers van gitaarsolo's likken doorgaans hun vingers af bij het horen van 'Sway' waarin hij een weergaloos stukje ten beste geeft. Ook zijn solo op 'Jiving Sister Fanny' catalogeer ik heel hoog op dat vlak (helaas vond ik nergens een fragment). Een andere meester-gitarist die een sterrol vervult op een nummer van hen is Ry Cooder. Hij steelt de show op 'Sister Morphine' en heeft Richards trouwens een heel nieuwe manier van spelen aangeleerd, waardoor diens gitaarspel veelzijdiger werd.

Allemaal lang vervlogen tijden dus, maar die nu herleven dankzij You Tube, waar vrij recent talrijke concertfragmenten gepost werden die uit die periode dateren en vooral van de tournees die volgden op 'Exile', toen de groep op het toppunt van haar kunnen speelde. Daarna ging het eigenlijk vooral bergaf, met af en toe nog een opflakkering als 'Some Girls' of 'Tattoo You', maar eens de groep onder impuls van Mick Jagger makkelijk te verteren muziek, expliciet voor de hitparades bestemde muziek begon te maken ('Angie' is een bekend voorbeeld) was het vet van de soep voor muzikale lekkerbekken.

Een van de voor mij mooiste nummers op de dubbelelpee is 'Torn and frayed' waarin het verlijdelijk is om in het personage van Joe, Richards zelf te herkennen. De invloed van Gram Parsons schijnt in die liedje onmiskenbaar te zijn.

En tot slot voor een kennis nog een toemaatje (al komt ze hier vermoedelijk nauwelijks of niet) : 'Bitch', uit hun album 'Sticky fingers' live gespeeld en precies uit de periode dat ze nog goed klonken en live een heuse belevenis waren.

MP3

Ik overweeg al een tijdje zoiets als eindejaarsgeschenk voor M. te kopen.
Nu denkt u vermoedelijk "wat houd je tegen ?".
Geld.

Het gaat namelijk niet om een MP3-speler, onwetende, maar om een Piaggio MP3 een relatief nieuwe scooter met een baanbrekend concept. Het is namelijk een driewieler : twee wielen vooraan en een achteraan.

Al jaren wimpelt M. mijn suggesties dat ze zich beter met een scooter zou verplaatsen, rustig af. Nochtans zou ze zich zo heel wat gezwinder door het verkeer laveren en vaak sneller en minder vermoeid ter plaatse raken. Bovendien biedt zo'n voertuig ook nog een aanzienlijke bergruimte en dito bescherming indien het regent. Maar het is boter aan de galg.

Echter, misschien herziet ze haar mening nu wel, want met zo'n driewieler kun je toch al minder makkelijk omvallen bij trage manoeuvres of stilstand. Daarenboven vind ik het een waardige evenknie voor een andere snor- of bromfiets : de Vespa. Gegarandeerd bekijks !

Culturele activiteiten deze week

Deze week heb ik twee avonden na elkaar een cultureel verantwoorde activiteit gedaan. Het moet al járen geleden zijn dat zoiets nog gebeurd is.

Dinsdagavond ben ik in het kader van het Open Doekfestival naar de Duitse film 'Das Leben der anderen' gaan kijken, waarin een idealistische en gedreven Stasi-officier een gevierde schrijver moet afluisteren. Geleidelijk raakt hij steeds meer betrokken bij het leven van zijn 'studieobject' en de hele film eindigt voor alle protagonisten dramatisch, alhoewel ze allen vrede lijken te hebben gevonden in hun uiteindelijke situatie. Deze film stemt tot nadenken.

Woensdagavond ben ik dan samen met M. naar een concert in Brussel geweest van de Braziliaanse levende legende Caetano Veloso. In Brazilië heeft deze artiest terecht de status van superster en niet-Brazilianen kennen hem misschien door zijn sporadische samenwerking met de Spaanse cineast Almodovar. We hadden hem een aantal jaar geleden al eens aan het werk gezien en gehoord in het Paleis voor Schone Kunsten (nu Bozar) en waren er nogal op gebrand om ook dit concert bij te wonen.
Eerst gingen we eten in een Marokkaans-Libanees restaurant, Monya in de Zwaluwenstraat (vlakbij het Brouckèreplein), waar we tot onze verrassing meteen in correct Nederlands werden bediend (het moet zijn dat mijn Frans nogal roestig klonk ;-) ). Het kader was aangenaam en vrij gezellig (M. mocht zich neervleien op zachte kussens) en eten op zich was zeker niet slecht, al had het voorgerecht misschien beter gekund. De tajine Monya is een aanrader ! Afsluiten deden we met een muntthee. Altijd weer heerlijk en verkwikkend tegelijk.

Het concert op zich was lang niet slecht, maar Veloso heeft er al betere op zijn naam staan. Het eerste concert van hem dat we bijwoonden was veel ingetogener en hoofdzakelijk acoustisch en solo terwijl dit met nog drie muzikanten in traditionele rockbezetting : elektrische gitaar, drums en bas. Veloso zelf bespeelde regelmatig ook een vreemd uitziende gitaar. De AB doorstaat qua sfeer ook nauwelijks de vergelijking met de Henri le Boeufzaal in het PSK, maar dat is eigenlijk een oneerlijke vergelijking. De set bestond voornamelijk uit voor ons onbekende liedjes. Al bij al heeft hij weinig van zijn klassiekers gebracht. 'O Leaozinho' was een van de uitzonderingen op de regel, of 'Sampa', liedjes die dan ook prompt door talrijke toeschouwers werden meegezongen. Liedjes met een aan- en meeslepend tempo werden afgewisseld met meer ingetogen en soms ronduit saaie nummers en dat maakte het geheel nogal heterogeen. Maar de band was op elkaar ingespeeld en speelde goed en dat droeg grotendeels ook bij tot een al bij al niet teleurstellende avond. Het verbaasde ons wel dat iemand met een repertoire als het zijne (hij heeft toch tientallen lp's en cd's) tijdens de bisnummers opnieuw een nummer speelde dat hij eerder op de avond al ten beste had gegeven. Maar het was wel een van de betere momenten vond ikzelf.
Wie wil kennismaken met Veloso, kan ik eigenlijk bijna elke lp (of cd tegenwoordig) van de man aanraden, maar in het bijzonder de verzamelaar 'Minha história'. Voor een liveopname is 'Prenda minha' een goede keuze.

Na een overnachting in het appartement van mijn ouders hebben we 's ochtends ontbeten in de Mokafe in de Koninginnegalerij (ook weer bediend in het Nederlands overigens) en daarna nog wat rondgekuierd in Brussel en onder meer de speelgoedwinkel Grasshopper op de Grasmarkt bezocht (een favoriet van M.). Toen na wat lukraak wandelen in onze vroegere buurt duidelijk werd dat M. eigenlijk nog naar New De Wolf wilde gaan in de Hoogstraat was het eigenlijk al iets te laat en zijn we maar vertrokken. De dag ervoor hadden we namelijk gemerkt dat er heel wat files stonden in de tegenovergestelde richting en die wilden we het liefst vermijden om de kinderen nog tijdig van school te kunnen gaan halen.

Hmmm

Gisteren heeft M. een lekker gerecht klaargemaakt. Uiteraard heeft ze dat met veel toewijding en (hopelijk) wat liefde gemaakt.
Niet helemaal hetzelfde als orale seks, maar het orale aspect was er dan toch al.
Dank je M !
Ik heb vanavond nog van de overschot genoten.

Is het hek nu van de dam ?

Het is dus bekend geraakt dat ik me ook bezighou met zoiets banaals als een blog. Wat een klap voor mijn imago zeg... Mijn street credibility ligt in stukken vaneen. Ik doe mee met de massa, met hypes. Maar eigen schuld, dikke bult.

Een eenvoudige opmerking/vraag leidde op een forum bestemd voor randdebielen tot een heuse lawine van verzoeken om het adres toch maar bekend te maken. Edelmoedig als ik ben, kon ik uiteindelijk al deze goede, maar lang geen simpele zielen niet teleurstellen en ziedaar het eerste resultaat : een huisvrouw en een maagd die zich kenbaar maken. Welkom alvast !

De realiteit was uiteraard iets prozaïscher, maar die verzwijg ik lekker ! :-p

Om verder te breien op mijn vorige artikel, beide dames zijn er vermoedelijk mee de oorzaak van dat ik hier nu alweer zit. En M ook, want we hebben elkaar tegen het eind van vorig jaar enkele dagen zitten opjutten over wie nu eerst een blog zou starten. Het spreekt vanzelf dat zij meer karakter heeft getoond en dat ik bezweken ben. 't Is fraai. Op de hare zit ik nu nog steeds te wachten.

Vandaag heb ik trouwens nog maar eens blijk gegeven van burgerzin. Ik heb een omvergevallen of -gewaaid nadarhek dat het voetpad deels versperde, rechtgezet. Enkele dagen geleden lag het daar al en toen heb ik m'n uiterste best gedaan het te negeren. Achteraf spookte het wel wat door m'n hoofd en ziedaar, vandaag was er aan zijn toestand nog niet veel veranderd en heb ik besloten een heldhaftige daad te stellen door het helemaal alleen recht te zetten, terwijl er horden pendelaars op stonden te kijken en me vermoedelijk half gek verklaarden. Misschien lanceerde er wel een of ander jonkvrouw een bewonderende blik, maar dat is me ontgaan. Wat me daarentegen niet ontging waren de benen van een onbekende vrouw wier rok door de wind werd omhooggeblazen !

Binnenkort middenstander ?

Eindelijk heeft M. een bezigheid gevonden die haar volledig opslorpt. Na jaren van regelmatig geklaag dat ze geen hobby heeft, lijkt de verlossing nabij. Na enkele breibuien, fitnessen, lopen toen ze (veel) jonger was, kinderkamers en andere vertrekken inrichten, is er iets dat haar enthousiasme zelfs na een paar weken nog steeds opwekt, wat hier nooit gezien is : brood bakken !!

Enkele weken was er bij Aldi een promotie en aangezien ze al eens een paar keer discrete hinten had gegeven dat ze wel graag een broodbakmachine zou willen hebben, greep ik mijn kans om haar te schenken wat haar hartje zo begeerde. Toen ze de grote doos zag staan, maakte ze een sprongetje en klapte van blijdschap de handen in elkaar.

Amper een of twee dagen later begon ze al een brood te bakken en wonder boven wonder, dat lukte van meet af aan, waarmee ze een vriendin de loef afstak die bij het maken van haar eerste ‘brood’ grandioos de mist in ging. M’s probeersel smaakte vrij goed en had precies de bedoelde vorm. Daarna volgde nog meer gewone broden en eveneens multigranenbroden, maar deze laatste heeft ze nog niet helemaal onder de knie, want die zakten (een beetje) in.

Kroon op het werk tot nu toe waren de pistolets die ze gisteren gebakken heeft. Daar komt heel wat meer bij kijken dan gewoon de nodige ingrediënten bij elkaar kappen in een bak en de machine de rest laten doen. Ik zou zelfs durven stellen dat daar heus vakmanschap bij te pas komt : het deeg dient oordeelkundig bereid ! Hoe dat ingewikkelde procédé precies , gaat mijn petje alvast te boven, maar feit is dat we lekkere pistolets gegeten hebben en dat er mogelijk al een markt is aangeboord van geïnteresseerde klanten. Haar vader was er in ieder geval zeer over te spreken. Haar moeder bleek wantrouwiger, want zij heeft het blijkbaar vertikt er ook maar een hap van te nemen, maar was niettemin enthousiast over de kleur en textuur. Dit is wat ons betreft in ieder geval voor herhaling vatbaar en wie weet loopt men binnenkort onze deur plat voor de beste pistolets in onze wijk !

Gisteren ook nog de tweede helft van de film Von Helsing bekeken. Wat een klucht. Nauwelijks tot geen spanning, bedroevende acteerprestaties, speciale effecten die dermate overdreven waren dat ze het geheel lachwekkend maken. Bah, dan nog liever een oude Hammer-film met bijvoorbeeld Christopher Lee en Peter Cushing, al waren dat ook al B-films. Maar ten minste stukken genietbaarder.