Er zijn tijden geweest dat ik heel vaak geboeid naar natuurdocumentaires keek op de toenmalige BRT of de RTBF (Le Jardin Extraordinaire). David Attenborough is op dat vlak iemand waar je haast onmogelijk naast kunt kijken en, ook, luisteren. Er zijn ook tijden geweest dat ik hem gewoon een zeur vond ; mogelijk was dat in mijn rebellerende jaren.
Gisteren en eergisteren keek ik dan vanachter onze strijkplank en keukenpotten naar heruitzendingen over reptielen en amfibieën die hij presenteert ("In cold blood"). en ik was eigenlijk weer helemaal in de wolken over zijn manier van 'omkaderen', op het erotiserende af : een grijzende, uitnodigend en geboeid kijkende man met een warme stem die liefdevol over het onderwerp van de dag sprak (salamanders, kikkers en hagedissen).
Aan de andere kant van het spectrum hebben we dan weer Michel Wuyts, de wielerverslaggever van de VRT TV. Ik verdraag dat heerschap niet, tenminste, de manier waarop hij commentaar levert, want ik ken hem niet persoonlijk. De wijze waarop hij zijn tomeloos, maar ergerlijk enthousiasme overbrengt, ergert me telkens weer. Dat enerverende geratel en soms geschreeuw doorspekt met weetjes en ditjes en datjes, het doen alsof hij bij iedereen in de wielerwereld kind aan huis is. Het lijkt wel of hij zijn Frans(talig)e confraters tracht te imiteren, maar het werkt totaal niet op mij, integendeel.
De man is in mijn ogen ook enigszins verdacht omdat hij regelmatig teampresentaties verzorgt bij het begin van het wielerjaar : wat in dergelijke omstandigheden met de journalistieke onafhankelijkheid ?
Ik heb tijdens de voorbije Ronde van Frankrijk 2 bergritten bekeken, telkens op de RTBF, dit om bovenstaande reden.
En zelfs indien je geen enkele wielerwedstrijd rechtstreeks gevolgd heb, wordt je tijdens het avondnieuws nog met hem geconfronteerd.
Overigens, nu de Ronde voorbij is, kan Walter Pauli zich ook weer gewoon aan zijn politieke verslaggeving wijden en aan zijn job als redacteur/commentator van De Morgen. Zijn barokke beschrijvingen van tourritten, het etaleren van zijn meestal in deze context weinig relevante culturele bagage mag hij nu weer een jaartje achterwege laten.
Misschien had hij zijn tijd beter besteed aan het nalezen van de artikels die er in deze krant verschijnen, want recent vallen er me meer en meer slordigheden op : ontbrekende woorden, typfouten, woorden die er tweemaal staan en nog van dat fraais. Storend op den duur. Zou dit al te maken hebben met de vele ontslagen medewerkers ?
donderdag 30 juli 2009
woensdag 22 juli 2009
Kijkplezier
Het vorige weekend was er ten huize Brompot overigens weer een om in te lijsten op cinefiel vlak.
Zoals u waarschijnlijk al weet zoek ik de laatste tijd bij gebrek aan beter vertier in de groezelige wereld van de minder geslaagde of minder ambitieuze film.
Allereerst keken we met grote verwachtingen naar 'Attack of the killer tomatoes', een film van eind jaren '70 die de rampen- en monsterfilms uit de jaren ’50 en ’60 trachtte te parodiëren. Laat me de lezer maar meteen waarschuwen : de film is echt wel waardeloos en dat in tal van opzichten. Hij scoort dan ook heel hoog in de lijstjes van ‘slechtste film aller tijden’, al heb ik een sterk vermoeden dat er op dat vlak wellicht toch nog films gemaakt zijn die nog ‘beter’ doen. Het zou eigenlijk eenvoudiger zijn op te sommen wat er wèl goed is aan de film : om te beginnen de titel en, misschien, het concept en enkele zeldzame momenten van geslaagde humor.
Wat maakt de film een beproeving om ernaar te kijken : bijna al de rest. Barslechte acteurprestaties een amateurtoneelgezelschap nog niet waardig, een miniem budget (op zich geen probleem, maar wel hoe men daarmee omgaat), hoe het verhaal zich ontwikkelt, de montage, de humor of wat daarvoor moet doorgaan. Die laatste is van het gehalte 'Airplane' van Zucker, Abrahams en Zucker, maar gewoon veel slechter, ook al was hij er effectief een voorloper van.
Het verhaal : genetisch gemanipuleerde tomaten (ja, reeds in de jaren '70) zaaien dood en vernieling om zo de VS (en daarna de wereld ?) te veroveren. Ze worden ook steeds groter naarmate de film vordert. Jammer genoeg blijkt een van de beroemdste scènes in de film te ontbreken in mijn versie : een vrouw die op een parkeerterrein wordt achtervolgd door een reusachtige tomaat en waarin duidelijk te zien zou zijn dat deze op wieltjes wordt voortgetrokken.
Heel kort genoot deze film enige bekendheid omdat er zich op de set een echte helikoptercrash voordeed en men deze filmde. Hij werd prompt toegevoegd aan de film, waarbij duidelijk werd dat het toestel het slachtoffer werd van een kamikazetomaat.
Deze film is als een (heel) slechte grap : bedoeld om je te laten lachen, maar die wat dat betreft compleet de mist ingaat en je enkel doet (schater/glim)lachen door zijn onnozelheid en/of de gênante situatie die zo ontstaat. Het is dus zoals met zoveel B of C-films of erger : eigenlijk totaal niet genietbaar, maar op een bepaalde manier wel leuk of de moeite waard voor wie openstaat voor de 'kwaliteiten' ervan, hoe beperkt deze ook mogen zijn. Blijkbaar waren de makers zich daar ook van bewust, althans dat beweren ze nu toch. Volgens hen was het ook hun expliciete bedoeling om gewoon rommel te maken.
Alvast een verdienste van de film : nu snap ik waar Tim Burton de mosterd haalde voor het einde van zijn geslaagde 'Mars attacks', wat eveneens een liefdevolle parodie was.
Opgepast dus voor wie zich graag filmliefhebber noemt en alle blockbusters van de laatste 5 of 10 jaar heeft gezien en ervan genoten : dit is een absolute afrader, ook al geniet de film al jaren een grote cultstatus. Ik ben blij dat ik hem gezien heb, maar tegelijk was het ook gewoon tijdverlies.
Wel verbazend vond ik dat de dvd pas geschikt wordt bevonden vanaf 12 jaar, terwijl er nergens geweld of ook maar enige seks of erotiek te zien is. Mogelijk wilde men gevaar op hersenbeschadiging bij kinderen voorkomen ?
En zoals het klassiekers betaamt, werden er ook vervolgfilms van gemaakt. Ik kon dan ook niet anders dan 'Return of the killer tomatoes' in huis halen en hem de dag erna in gezinsverband, rond een pakje chips, een grote fles guaraná, olijven, gedroogde tomaten en kaasblokjes bekijken.
En blijkbaar hadden de makers (John De Bello en Costa Dillon) een patent op het idee genomen, want zij lagen ook aan de basis van deze prent. Wat misschien geen slechte zaak was, want zo konden ze zich toch enigszins herpakken. Er spelen ook enkele van de acteurs mee die in de eerste film al een rol hadden, al is er ten minste 1 zichtbaar een stuk ouder. Deze film is in haast alle opzichten een veel geslaagder werk dan de eerste, vaak grappig, spitsvondig, een al even absurd, maar met een beter uitgewerkt scenario, zelfrelativerend, soms origineel, een mooi meisje èn George Clooney in een van z'n eerste filmrollen. De hoofdrolspeler is vaak de spelbreker hier ; ofwel kan hij niet acteren ofwel moest hij overdrijven. Karen Mistal is heerlijk als wereldvreemde tomaat die incarneert in een mens en een seksgodin blijkt te zijn. John Astin speelt de rol van professor Gangreen met zichtbaar genoegen.
Deze film kan ik u wel aanraden, zelfs voor in gezinsverband, ook al zijn er hier wel degelijk heel wat expliciete en impliciete verwijzingen naar seks. Maar onze kinderen van 6 en 9 snapten ze ofwel niet of tilden er niet zwaar aan.
Beide films leidden thuis bovendien tot vrij surreële gesprekken met de kinderen over de inhoud van onze koelkasten en dat op zich was ook al best grappig.
Een volgend filmproject zou 'Chopper chicks in Zombietown' kunnen zijn. De titel luidt alvast bijzonder veelbelovend. Mocht het ervan komen, dan leest u er ongetwijfeld hier meer over.
Daarnaast heb ik toch ook naar serieuzer werk gekeken, namelijk Terror! op BBC 2 over de terreur tijdens de Franse Revolutie onder het Comité du Salut Public, met Robespierre als bekendste lid. Toch heel wat van opgestoken, zoals over het bloedbad dat in Lyon werd aangericht, wie er zoal in dit comité zat (al was het geen sinecure om de Franse namen enigszins te herkennen als ze op z'n Engels werden uitgesproken). En ook deze documentaire heeft op cinematografisch vlak m'n interesse gewekt omdat er talrijke fragmenten in getoond werden van de film 'Napoléon' van Abel Gance, die, afgaand op dat beeldmateriaal, duidelijk wèl een echt meesterwerk was.
Zoals u waarschijnlijk al weet zoek ik de laatste tijd bij gebrek aan beter vertier in de groezelige wereld van de minder geslaagde of minder ambitieuze film.
Allereerst keken we met grote verwachtingen naar 'Attack of the killer tomatoes', een film van eind jaren '70 die de rampen- en monsterfilms uit de jaren ’50 en ’60 trachtte te parodiëren. Laat me de lezer maar meteen waarschuwen : de film is echt wel waardeloos en dat in tal van opzichten. Hij scoort dan ook heel hoog in de lijstjes van ‘slechtste film aller tijden’, al heb ik een sterk vermoeden dat er op dat vlak wellicht toch nog films gemaakt zijn die nog ‘beter’ doen. Het zou eigenlijk eenvoudiger zijn op te sommen wat er wèl goed is aan de film : om te beginnen de titel en, misschien, het concept en enkele zeldzame momenten van geslaagde humor.
Wat maakt de film een beproeving om ernaar te kijken : bijna al de rest. Barslechte acteurprestaties een amateurtoneelgezelschap nog niet waardig, een miniem budget (op zich geen probleem, maar wel hoe men daarmee omgaat), hoe het verhaal zich ontwikkelt, de montage, de humor of wat daarvoor moet doorgaan. Die laatste is van het gehalte 'Airplane' van Zucker, Abrahams en Zucker, maar gewoon veel slechter, ook al was hij er effectief een voorloper van.
Het verhaal : genetisch gemanipuleerde tomaten (ja, reeds in de jaren '70) zaaien dood en vernieling om zo de VS (en daarna de wereld ?) te veroveren. Ze worden ook steeds groter naarmate de film vordert. Jammer genoeg blijkt een van de beroemdste scènes in de film te ontbreken in mijn versie : een vrouw die op een parkeerterrein wordt achtervolgd door een reusachtige tomaat en waarin duidelijk te zien zou zijn dat deze op wieltjes wordt voortgetrokken.
Heel kort genoot deze film enige bekendheid omdat er zich op de set een echte helikoptercrash voordeed en men deze filmde. Hij werd prompt toegevoegd aan de film, waarbij duidelijk werd dat het toestel het slachtoffer werd van een kamikazetomaat.
Deze film is als een (heel) slechte grap : bedoeld om je te laten lachen, maar die wat dat betreft compleet de mist ingaat en je enkel doet (schater/glim)lachen door zijn onnozelheid en/of de gênante situatie die zo ontstaat. Het is dus zoals met zoveel B of C-films of erger : eigenlijk totaal niet genietbaar, maar op een bepaalde manier wel leuk of de moeite waard voor wie openstaat voor de 'kwaliteiten' ervan, hoe beperkt deze ook mogen zijn. Blijkbaar waren de makers zich daar ook van bewust, althans dat beweren ze nu toch. Volgens hen was het ook hun expliciete bedoeling om gewoon rommel te maken.
Alvast een verdienste van de film : nu snap ik waar Tim Burton de mosterd haalde voor het einde van zijn geslaagde 'Mars attacks', wat eveneens een liefdevolle parodie was.
Opgepast dus voor wie zich graag filmliefhebber noemt en alle blockbusters van de laatste 5 of 10 jaar heeft gezien en ervan genoten : dit is een absolute afrader, ook al geniet de film al jaren een grote cultstatus. Ik ben blij dat ik hem gezien heb, maar tegelijk was het ook gewoon tijdverlies.
Wel verbazend vond ik dat de dvd pas geschikt wordt bevonden vanaf 12 jaar, terwijl er nergens geweld of ook maar enige seks of erotiek te zien is. Mogelijk wilde men gevaar op hersenbeschadiging bij kinderen voorkomen ?
En zoals het klassiekers betaamt, werden er ook vervolgfilms van gemaakt. Ik kon dan ook niet anders dan 'Return of the killer tomatoes' in huis halen en hem de dag erna in gezinsverband, rond een pakje chips, een grote fles guaraná, olijven, gedroogde tomaten en kaasblokjes bekijken.
En blijkbaar hadden de makers (John De Bello en Costa Dillon) een patent op het idee genomen, want zij lagen ook aan de basis van deze prent. Wat misschien geen slechte zaak was, want zo konden ze zich toch enigszins herpakken. Er spelen ook enkele van de acteurs mee die in de eerste film al een rol hadden, al is er ten minste 1 zichtbaar een stuk ouder. Deze film is in haast alle opzichten een veel geslaagder werk dan de eerste, vaak grappig, spitsvondig, een al even absurd, maar met een beter uitgewerkt scenario, zelfrelativerend, soms origineel, een mooi meisje èn George Clooney in een van z'n eerste filmrollen. De hoofdrolspeler is vaak de spelbreker hier ; ofwel kan hij niet acteren ofwel moest hij overdrijven. Karen Mistal is heerlijk als wereldvreemde tomaat die incarneert in een mens en een seksgodin blijkt te zijn. John Astin speelt de rol van professor Gangreen met zichtbaar genoegen.
Deze film kan ik u wel aanraden, zelfs voor in gezinsverband, ook al zijn er hier wel degelijk heel wat expliciete en impliciete verwijzingen naar seks. Maar onze kinderen van 6 en 9 snapten ze ofwel niet of tilden er niet zwaar aan.
Beide films leidden thuis bovendien tot vrij surreële gesprekken met de kinderen over de inhoud van onze koelkasten en dat op zich was ook al best grappig.
Een volgend filmproject zou 'Chopper chicks in Zombietown' kunnen zijn. De titel luidt alvast bijzonder veelbelovend. Mocht het ervan komen, dan leest u er ongetwijfeld hier meer over.
Daarnaast heb ik toch ook naar serieuzer werk gekeken, namelijk Terror! op BBC 2 over de terreur tijdens de Franse Revolutie onder het Comité du Salut Public, met Robespierre als bekendste lid. Toch heel wat van opgestoken, zoals over het bloedbad dat in Lyon werd aangericht, wie er zoal in dit comité zat (al was het geen sinecure om de Franse namen enigszins te herkennen als ze op z'n Engels werden uitgesproken). En ook deze documentaire heeft op cinematografisch vlak m'n interesse gewekt omdat er talrijke fragmenten in getoond werden van de film 'Napoléon' van Abel Gance, die, afgaand op dat beeldmateriaal, duidelijk wèl een echt meesterwerk was.
zondag 19 juli 2009
Ritje en compliment
Vandaag in de buurt tweemaal hetzelfde ritje gereden, maar telkens met iemand anders achterop : eerst met Mathieu, dan met Thijs, allebei verstandelijk gehandicapt.
Deze week ontving ik in mijn mailbox een verzoek om een groep kinderen op kamp een fijne dag te bezorgen door met ze een motorrit van zo'n 25 km te doen. Ik kom eigenlijk nog maar nauwelijks buiten met de motorfiets, maar dit wou ik nog wel doen (enkele jaren geleden ook al gedaan en dat was goed meegevallen). Het was wel leuk om het hele lint motors te zien rijden. Gelukkig waren er ook wegkapiteins bij die alles in goede banen leidden.
De blijdschap en het enthousiasme van de kinderen alleen al, zorgden voor een fijne dag, ook voor een mysantroop als ik.
Vlak voor ik vertrok kreeg ik nog een compliment : 'gij zijt een knappe gast'. Helaas kwam het van een andere verstandelijk gehandicapte man van minstens 30 jaar oud... Ik moet toch echt wel meer buiten komen met m'n motorpak, want ik heb er wel succes mee (zie ook hier).
Na deze opkikker ging ik maar weer naar huis om er binnen een jaar misschien opnieuw bij te zijn. Zij zitten helaas voortdurend opgescheept met hun onaffe geest en/of lichaam.
Deze week ontving ik in mijn mailbox een verzoek om een groep kinderen op kamp een fijne dag te bezorgen door met ze een motorrit van zo'n 25 km te doen. Ik kom eigenlijk nog maar nauwelijks buiten met de motorfiets, maar dit wou ik nog wel doen (enkele jaren geleden ook al gedaan en dat was goed meegevallen). Het was wel leuk om het hele lint motors te zien rijden. Gelukkig waren er ook wegkapiteins bij die alles in goede banen leidden.
De blijdschap en het enthousiasme van de kinderen alleen al, zorgden voor een fijne dag, ook voor een mysantroop als ik.
Vlak voor ik vertrok kreeg ik nog een compliment : 'gij zijt een knappe gast'. Helaas kwam het van een andere verstandelijk gehandicapte man van minstens 30 jaar oud... Ik moet toch echt wel meer buiten komen met m'n motorpak, want ik heb er wel succes mee (zie ook hier).
Na deze opkikker ging ik maar weer naar huis om er binnen een jaar misschien opnieuw bij te zijn. Zij zitten helaas voortdurend opgescheept met hun onaffe geest en/of lichaam.
vrijdag 17 juli 2009
't Is zo al onmogelijk om echt te weten wat er in iemand anders omgaat, ook als je de persoon in kwestie vaak ziet.
Maar de relatieve machteloosheid die je voelt bij het lezen van een boodschap op papier of e-mail en het daarmee samengaande wetenschap dat je in het ongewisse blijft van de pijn, het lijden dat er achter die gelezen woorden schuilgaat, vergroot nog het verdriet en, soms ook, de vrees.
Maar de relatieve machteloosheid die je voelt bij het lezen van een boodschap op papier of e-mail en het daarmee samengaande wetenschap dat je in het ongewisse blijft van de pijn, het lijden dat er achter die gelezen woorden schuilgaat, vergroot nog het verdriet en, soms ook, de vrees.
donderdag 16 juli 2009
dinsdag 14 juli 2009
Leren tellen ?
Schrijf ik dan echt zo onduidelijk of was de beenhouwer gewoon verstrooid ?
Ik bestel 1 mignonette en 1 kipfilet en ik keer met 5 van elk terug huiswaarts. Ik vond het pak al verdacht zwaar, maar heb het niet gecontroleerd (hoe trouwens ?).
Dit doet me denken aan die keer dat ik 1 zwarte en 1 witte pens bestelde en met 7 van elk thuiskwam...
maandag 13 juli 2009
Restauratie
Vele, vele jaren geleden kocht ik voor de verandering eens een bouwdoos van een auto i.p.v. een tank, vliegtuig of boot.
Het ging om deze doos :
De Bugatti Royal Coupé Napoleon is een van de meest exclusieve en dure wagens die ooit gebouwd zijn en zelfs diegenen die geen kaas gegeten hebben van auto's of wie het onderwerp echt niets zegt, zullen wel moeten toegeven dat dit een prachtig voorwerp is, kunst welhaast.
Zoals zo vaak heb ik hem pas enkele jaren na aankoop gebouwd en had hem ergens op een schap geplaatst. Helaas stootte M. hem er op een dag per ongeluk (denk ik) af en viel hij op de grond. Het resultaat laat zich raden. Zo goed en zo kwaad als het ging, raapten we de onderdelen bijeen en stopten ze in een zak. Omdat ik de voorbije week wel wat tijd èn zin had, diepte ik het plan ervan op uit een doos en zette me aan de herstellingswerkzaamheden.
Let wel, mijn model heeft tal van gebreken, ten eerste omdat ik geen begenadigd modelbouwer ben, ten tweede omdat ik toen ik hem bouwde nog veel minder trucjes kende om een model enigszins presentabel te maken en ten derde omdat ik me bij het schilderen baseerde op de doos voor het kiezen van de kleuren i.p.v. op de aanduidingen op het plan. Daardoor komt het dat de auto (donker)blauw geschilderd is en niet zwart zoals gemoeten had.
Op de bovenste foto zijn al enkele chroom onderdelen opnieuw aan de motor aangebracht, voor de rest zag het wrak er min of meer zo uit als daar te zien is.
En nu staat-ie weer in volle glorie te pronken, in een vitrinekast ditmaal.
Dat allemaal uit liefde voor M. En wat krijgen we ervoor in de plaats ? Alvast geen orale seks... en op mijn verjaardag al evenmin. Snif.
Heel jammer
Frank Vandenbroecke verliest zijn ministerpost en wat schotelt de sp.a ons onder andere voor in de plaats ?
Een tafelspringer die oorspronkelijk uit het Waasland afkomstig is en zijn enthousiasme voor een van z'n bevoegdheden publiekelijk motiveert met een persoonlijke anecdote en daarnaast een trees die hoofdzakelijk verpakking vormt rondom een luchtbel.
Een tafelspringer die oorspronkelijk uit het Waasland afkomstig is en zijn enthousiasme voor een van z'n bevoegdheden publiekelijk motiveert met een persoonlijke anecdote en daarnaast een trees die hoofdzakelijk verpakking vormt rondom een luchtbel.
donderdag 9 juli 2009
Seg !?!
Aah, de vrouwelijke eloquentie.
Met een woord kunnen ze u soms verschillende dingen ineens diets maken, zoals bijvoorbeeld :
- wat doe jij in mijn bed, pummel ?
- laat me met rust, rund !
- geen goesting, sukkel.
En dat allemaal na een schertsende en goedbedoelde knuffel.
Met een woord kunnen ze u soms verschillende dingen ineens diets maken, zoals bijvoorbeeld :
- wat doe jij in mijn bed, pummel ?
- laat me met rust, rund !
- geen goesting, sukkel.
En dat allemaal na een schertsende en goedbedoelde knuffel.
maandag 6 juli 2009
Bevreemdend
Op een normale werkdag vertrek ik meestal rond 6 uur 's ochtends het huis om vaak tegen 18 uur weer terug te keren (als de NMBS meewerkt).
Vorige vrijdag was ik met verlof en vertrok ik rond 18 uur 's avonds naar Brussel om tegen 6 uur 's morgens weer thuis aan te komen.
Daartussen lag een weldoende douche die de voorbeeldige gastheer een zweterige en vermoedelijk stinkende brompot aanbood (de charmes van motorrijden in een zomerse hitte), een etentje met vrienden, muziek beluisteren en veel keuvelen. Meer dan eens viel ik toen van de ene verbazing in de andere. Hoe vreemd het kan lopen tussen twee mensen die me dierbaar zijn. Die nacht zelf stond ik eigenlijk vooral met m'n mond vol tanden, niet wetend wat ik moest denken van hetgeen ik had gehoord. Het is pas de dag erop dat die zaken wat beter doordrongen.
En tijdens het beluisteren van Ry Cooders 'Chicken skin music' werd ik er eigenlijk nogal droevig van, met nummmers als 'Yellow roses', 'Stand by me' of 'Goodnight Irene' als catalysatoren voor gemengde gevoelens. Niet bepaald veel begrip, maar ook geen (ver)oordeel(ing).
Onze hoofdstad verlaten en het Ter Kamerenbos uitrijden bij het krieken van de dag heeft zo ook zijn charmes. En konijntjes de autostrade zien oversteken zie ik evenmin elke dag.
Net zoals die knaagdieren hun leven op het spel zetten om ergens op de middenberm hun ding te gaan doen, zetten sommige mensen heel wat op het spel voor iets wat mij toch enigszins ontgaat.
Is het wel wenselijk om vooraf te weten waartoe onze beslissingen en daden allemaal kunnen leiden, welke gevolgen eraan verbonden zijn ? Ik weet niet of het nog een leven zou zijn als we het voor ons uitgetekende pad al op voorhand zouden kennen. Ons dan weer halsoverkop ergens in storten en zien waar we uitkomen, vormt echter ook niet altijd een oplossing. Ik weet het ook niet.
Vorige vrijdag was ik met verlof en vertrok ik rond 18 uur 's avonds naar Brussel om tegen 6 uur 's morgens weer thuis aan te komen.
Daartussen lag een weldoende douche die de voorbeeldige gastheer een zweterige en vermoedelijk stinkende brompot aanbood (de charmes van motorrijden in een zomerse hitte), een etentje met vrienden, muziek beluisteren en veel keuvelen. Meer dan eens viel ik toen van de ene verbazing in de andere. Hoe vreemd het kan lopen tussen twee mensen die me dierbaar zijn. Die nacht zelf stond ik eigenlijk vooral met m'n mond vol tanden, niet wetend wat ik moest denken van hetgeen ik had gehoord. Het is pas de dag erop dat die zaken wat beter doordrongen.
En tijdens het beluisteren van Ry Cooders 'Chicken skin music' werd ik er eigenlijk nogal droevig van, met nummmers als 'Yellow roses', 'Stand by me' of 'Goodnight Irene' als catalysatoren voor gemengde gevoelens. Niet bepaald veel begrip, maar ook geen (ver)oordeel(ing).
Onze hoofdstad verlaten en het Ter Kamerenbos uitrijden bij het krieken van de dag heeft zo ook zijn charmes. En konijntjes de autostrade zien oversteken zie ik evenmin elke dag.
Net zoals die knaagdieren hun leven op het spel zetten om ergens op de middenberm hun ding te gaan doen, zetten sommige mensen heel wat op het spel voor iets wat mij toch enigszins ontgaat.
Is het wel wenselijk om vooraf te weten waartoe onze beslissingen en daden allemaal kunnen leiden, welke gevolgen eraan verbonden zijn ? Ik weet niet of het nog een leven zou zijn als we het voor ons uitgetekende pad al op voorhand zouden kennen. Ons dan weer halsoverkop ergens in storten en zien waar we uitkomen, vormt echter ook niet altijd een oplossing. Ik weet het ook niet.
Abonneren op:
Posts (Atom)
