Roma

De zigeuners die tot onlangs in de inkomhal van het Noordstation verbleven, zijn al ettelijke weken 'verdwenen'.
Voor velen een opluchting wellicht, maar waar zijn ze naartoe ?

Ik heb de indruk dat een relatief groot gedeelte de inkomhal gewoon geruild heeft voor een andere stek rond het Noordstation, waar ze zich schuilhouden in nissen en andere overdekte plaatsen.
Of mogelijk in het Maximiliaanpark, waar ik vorige week alweer enkele mensen zag liggen met matrassen en enkele bezittingen.

Nu, eens ze wat uit het zicht zijn verdwenen, zal het ook wel makkelijker zijn om een nieuwe opruimactie te houden en ze te verjagen.

Goed nieuws voor Charleroi

Paul Magnette die beslist heeft om zich kandidaat te stellen voor de gemeenteraadsverkiezingen in Charleroi.
Wellicht kan hij na het terugtrekken van de heer J-J Viseur Charleroi een nieuw élan geven.

Dankzij goede vriend P-R T heb ik toch ook wat de charmes van Charleroi leren kennen en ik keer er telkens (al is dat niet zo vaak) met veel plezier terug om er wat de toerist uit te hangen (er wonen is wellicht iets heel anders).
Zelfs M. keerde onlangs enthousiast terug van een uitstap naar deze vaak verguisde stad.

Met een bekwaam zwaargewicht als de heer Magnette aan het roer lijkt de hoop me gerechtvaardigd dat de stadsontwikkeling zich kan voortzetten en de toekomst met enig vertrouwen kan tegemoet zien.

Jammer wellicht voor de federale regering en dus alle Belgen. Hopelijk tovert de PS iemand uit haar hoed die een waardig vervanger zal blijken. Aan deskundig personeel ontbreekt het haar in principe niet.

Gal Costa

Vrijdag, op weg naar Koksijde, in de wagen dit mooie stukje muziek van de Braziliaanse zangeres Gal Costa herontdekt nadat het al heel lang geleden was dat ik het nog had gehoord.



Wat een mooie lach ook, naast haar prachtige stem...

Het liedje gaat volgens mij over een man die zijn pleziertje gehad heeft bij zijn vriendin/minnares en allerlei excuses gebruikt om nadien terug naar huis te gaan. Daarom wil hij de trein van elf uur halen.
Maar ik ben nogal slecht in tekstexegese...
Voor wie een studioversie wil beluisteren, er zijn er beschikbaar via youtube.

Lezers die zich willen verdiepen in Braziliaanse muziek kan ik de collectie 'Minha Historia' aanraden. Elke cd is een compilatie van het werk van een bepaalde artiest en biedt een vrij goed overzicht van de carrière van de persoon of groep in kwestie. Helaas zijn ze moeilijk vindbaar.

Als uitsmijter nog een ode aan Brazilië

Fijn weerhoren

Een dikke week geleden hadden M. en ik, maar toch vooral M., afspraak met een bekende Canadese zanger die we bijna 4 jaar geleden in Vorst Nationaal al eens aan het werk hadden gezien en, vooral, gehoord : Leonard Cohen.
Dat eerste concert herinner ik me als heel mooi.

Ditmaal vond het concert plaats op het Sint-Pieterplein in Gent. Het was het tweede in een reeks van vier of vijf die hij op die plek gaf.
Ondanks aanschuiven op de ring rond Antwerpen en die rond Gent kwamen we toch ruim op tijd aan. Gelukkig koos ik er wel voor om meteen richting stadscentrum te rijden i.p.v. de suggestie van de organisatie te volgen en de auto te parkeren bij Flanders Expo. Nu kwamen we zonder aanschuiven aan bij parking Zuid, waar we meteen plaats vonden en vanwaar we makkelijk te voet naar het plein in kwestie konden.
Op weg daar naartoe zagen we meteen dat het niet eenvoudig zou worden om in de buurt nog iets te eten voordat het concert zou beginnen. Dus dan maar gewoon ter plekke een veel te dure lamsburger (of kipburger) verorberd en naar ons plaatsje gegaan.
Voor het begin van het concert nog wel een personaliteit gezien : Jan Peumans (met vermoedelijk zijn echtgenote).

Zowat om 20.00 uur stipt kwam de heer Cohen dan het podium haast opgelopen. Er schuilt nog verrassend veel vitaliteit in die bejaarde.
En vervolgens hield hij bijna 4 uur lang een publiek van verschillende duizenden toehoorders in de ban.

Zelf heb ik er ook wel van genoten, maar het kwam minder indrukwekkend op mij als 4 jaar geleden, wellicht ook omdat ik zijn nieuwe cd nog niet echt had beluisterd. Daarnaast was toch duidelijk dat zijn stem hem af en toe in de steek liet. De ingrediënten van zijn shows zijn intussen genoegzaam bekend, dus erg veel verrassends of spontaans viel er niet te beleven. Bovendien was het plein op zich niet bepaald mooi en vooral het eerste gedeelte had wat mij betreft toch wat te lijden onder het feit dat het concert (om begrijpelijke redenen) niet in een relatief kleine zaal plaatsvond. Later, toen het donker geworden was, viel dit veel minder op. En waarschijnlijk had het ook wat met onze zitplaatsen te maken, al hebben we niet gemist van wat zich op het podium afspeelde.

Cohen was niet alleen genereus t.o.v. zijn publiek, hij liet ook de muzikanten en (achtergrond)zangeressen ruim aan bod komen.
Enfin, het was een geslaagde avond en vooral M. heeft ervan genoten. Ik had, zeker voor de pauze, wat meer moeite om in de juiste stemming te geraken.

Miskoop

Maandag besloot ik tijdens m'n middagpauze nog maar eens naar Caroline te gaan.
Caroline is een 'platenwinkel', voorlopig nog gevestigd in de wat groezelige St-Honorégalerij in hartje Brussel.
Het is bij mijn weten binnen de vijfhoek ook de enig overblijvende onafhankelijke zaak waar je cd's of vinylplaten kunt kopen. De rest zijn Media Markts, Free Record Shops en tutti quanti.

Caroline heeft samen met de andere handelszaken in de galerij een paar maanden geleden het bericht gekregen dat ze moeten opkrassen. Het huurcontract wordt niet verlengd.
Om te weten hoe ze ervoor stonden ging ik maandag eens poolshoogte nemen, denkend dat ze reeds in september hun winkelruimte moesten verlaten.
Bleek het 'pas' in oktober te zijn, wat ze dus nog anderhalve maand respijt geeft. Er is nog geen geschikte plek gevonden om de zaak voort te zetten en de zoektocht verloopt moeizaam. De uitbater wil per se in het centrum blijven omdat de winkel zo bereikbaar blijft voor de occasionele bezoeker die tijdens zijn middagpauze eens binnenspringt en die voor een groot deel van de omzet zorgt.

Hopelijk vinden ze alsnog een oplossing, want het zou doodjammer zijn als deze speciaalzaak (de zoveelste) moet verdwijnen door de wensdromen van een sakkerse projectontwikkelaar.

Omdat ik er dan toch was, heb ik maar van de gelegenheid geprofiteerd om enkele afgeprijsde cd's te kopen. Twee daarvan waren van de Britse jaren '80-band Talk Talk : 'The Colour of Spring' en 'The Party's over'. En die laatste was een vergissing.
Ik was namelijk op zoek naar de laatste cd die ze hadden opgenomen, maar kende er de titel niet van. Daarom ging ik ervan uit dat het wel 'The Party's over' zou zijn, temeer omdat de enige datums die vermeld waren van de jaren '90 of '00 waren. Blijkt dat dit hun debuutalbum was, waarin ze nog op zoek waren naar een geluid en die dateert uit het begin van de jaren '80, met navenant elektrogeluid.

Als Mark Hollis en zijn companen dezelfde muziek hadden blijven maken als op hun eerste twee LP's, dan zouden ze geëindigd zijn als oninteressante voetnoten à la Heaven 17, ABC of OMD, die wel enkele hits scoorden ('It's my life' en 'Such a shame' blijven voor mensen van mijn generatie fijne nummers, maar anderen zeggen ze vrij weinig denk ik), maar voor de rest weinig of niets artistieks betekenden.
Vanaf hun 3de ('The Colour of Spring')gooiden ze het evenwel over een andere boeg om met hun 4de (Spirit of Eden) commerciële zelfmoord te plegen door radicaal andere muziek op te nemen. Dat album en de opvolger worden door critici intussen als klassiekers beschouwd, maar het grote publiek lustte er geen pap van.
De 5de en laatste studioplaat (diegene die ik eigenlijk zocht zonder de titel te kennen, 'Laughing Stock) sloot hun muziekcarrière begin jaren '90 definitief af (een comeback is wel bijzonder weinig waarschijnlijk).

En wie 'The Party's Over' wenst, mag het gratis komen afhalen. Twee beluisteringen volstaan eigenlijk wel wat mij betreft.

BSF

Vanavond blijf ik gewoon thuis.
Ondanks het feit dat er in Brussel 3 acts zijn, waarvoor ik eigenlijk best uit m'n luie zetel zou willen/moeten komen, al was het maar om ze eens in m'n leven aan het werk te horen en zien.

Dat in het kader van het muziekfestival Brussels Summer Festival.

Wie treedt er dan wel op ?
Als eerste The Stranglers, gevolgd door de overblijvende helft van Les Ritas Mitsouko, namelijk Catherine Ringer en als afsluiter Iggy & The Stooges.

Iggy heb ik solo al enkele malen gezien, maar nog niet met zijn companen van weleer.
Alhoewel... Dave Alexander en Ron Asheton zijn niet meer van de partij, wegens allebei overleden (Ron pas enkele jaren geleden). Maar toch, Scott Asheton en James Williamson zullen wellicht toch het beste van zichzelf geven en het gebeuren vanavond zo op een waardige wijze mee afsluiten.

En enkele dagen geleden heb ik op de Lokerse Feesten naar verluidt een magistraal concert gemist van The Beach Boys. Maar dat 'magistrale' moet misschien met een korrel zout worden genomen, want de journalist van dienst was Bart Steenhout en met die mens heb ik toch al verschillende slechte ervaringen gehad (althans, met zijn recensies).

Zonde.

Spa Classic

Ongetwijfeld hebben sommige bezoekers (zijn er eigenlijk wel ?) zich al wanhopig afgevraagd of er hier nog berichten zouden worden gepost of niet.
Ik verneem uit goede bron dat er zelfs al een parlementaire vraag over deze kwestie in voorbereiding was.

Wel, wanhoop niet, voorlopig trek ik de stekker er nog niet uit, maar of ik er nog lang mee doorga, weet ik ook niet.

Aanleiding voor dit bericht is de 'Spa Classic', een evenement waar ik eind mei samen met PC naartoe ging en waar we ons gingen verlustigen op het bekijken en beluisteren van hoofdzakelijk oude gloriën. Op straffe van kastijding werd het stilletjesaan tijd om hier ook een berichtje aan te wijden.

Het was een fijne uitstap en zoals u kunt afleiden uit een van de foto's was ik op m'n paasbest gegaan, zoals het een dergelijk evenement ook betaamt.
We hadden geluk met het weer, want die dag of dat weekend was het vrij zonnig en warm, dit in tegenstelling tot de gebruikelijke regen en relatief frisse temperaturen tijdens de maanden april, mei en juni.

Naast het vergapen aan auto's gaven we ook onze ogen de kost in de standjes die er stonden met boeken, schaalmodellen, kledij en snuisterijen allerhande. Het werd een relatief dure uitstap...

Al bij aankomst bevonden we ons in goed gezelschap, zoals valt op te maken uit deze foto (een eveneens blauwkleurige Saab naast onze Ferrari).

Voor de rest post ik hier maar gewoon wat andere fotootjes en bedank ik PC enkel nog voor z'n aangename gezelschap en kundige uitleg.
Zeker voor herhaling vatbaar, wie weet volgend jaar.

Geen idee welk merk/model deze wagen is :

Een Bizzarrini (of Iso, kan ook als ik de les goed onthouden heb). De fraaie lijn van de auto komt hier wel tot zijn recht.

Hier een fraaie Maserati 300S (denk ik) (helaas misvormd door de lelijke rolbeugel)

Mooi op een rij :

Tot slot nog een bekende (was ook aanwezig op de tentoonstelling Belgian Racing Legends eind vorig jaar in Autoworld) :

En tot slot een prachtig portret van ondergetekende, genomen op Spa Classic :