Uitstap naar Henegouwen

In het kader van een mogelijke, eventuele transactie had ik zaterdag een afspraak in Saint-Ghislain, diep in het vijandige Henegouwen, streek waar gangsters en ander gespuis thuis is.

Om van de nood ook een deugd te maken, wilde ik meteen ook eens het kasteel en domein van Beloeil bezoeken, waar ik nog nooit geweest was en wat vlakbij gelegen was.
"Ben je gek !? Ik wil niet midden in een afrekening in het milieu terechtkomen. Ik blijf thuis" was de reactie van M. toen ik vroeg of ze niet wilde meekomen. R. bleef ook liever gewoon naar tv kijken of met zijn vrienden spelen.

Bijna in Saint-Ghislain aangekomen, zie ik langs de snelweg grote borden met toeristische informatie die de passant willen verleiden tot een bezoek aan Le Grand Hornu. Omdat ik daar ook nog nooit geweest was, maar wel al van had gehoord, hield ik dat in het achterhoofd.

Nadat ik gezien had wat ik wilde zien en de nodige afspraken gemaakt, ergens op een industrieterrein, besloot ik eerst naar Le Grand Hornu te gaan. Dat bleek een voormalig industrieel complex te zijn, neergepoot door een visionair industrieel.




Daar aangekomen, bleek ik bijna moederziel alleen. Een kordate, doch vriendelijke dame verstrekte me wat uitleg en ik kon op m'n gemak de drie tijdelijke tentoonstellingen gaan bezichtigen en ook het winkeltje met fraaie objecten en boeken : "Plastique c'est chic" met originele en gedurfde juwelen van Daniel Von Weinberger (ik vond ze lang niet allemaal mooi, maar wel apart, met veel organische motieven), "In Progress. Le design face au progrès" een denkoefening door verschillende ontwerpers over design in onze moderne wereld en ten slotte "Home sweet home" met meubels en andere voorwerpen van Marina Bautier en Nicolas Bovesse.


Na een gesmaakte salade vertrok ik dan richting Beloeil, maar door allerlei omleidingen wegens wegenwerken kwam ik daar helaas veel later aan dan gepland en was het niet echt de moeite meer om het kasteel en park nog te bezoeken, hoe graag ik dat ook gedaan had. Ik wilde namelijk zeker tegen 18 uur thuis om nog enkele uren met de mijnen te kunnen doorbrengen. De dag erop was ik ook al bijna niet thuis (zie het bericht hieronder). Dat wordt dus misschien iets voor later dit jaar, mogelijk als ik met de motorfiets eens in de buurt kom of als ik de koopwaar zou gaan ophalen.

De provincie Henegouwen heeft de toerist heel wat te bieden.

Rijvaardigheidscursus

Gisteren heb ik deelgenomen aan een rijvaardigheidscursus voor motorrijders, gegeven door Goed motorrijden.
Het was een leerrijke dag, ook al volgde ik de basiscursus EMR, dat ondanks al zeker 8 jaar motorervaring of misschien klopt '8 jaar motorrijden' beter.

De cursus was nog een cadeau van M. die me hem een of twee jaar geleden gaf ter gelegenheid van m'n verjaardag of zo. Ik mocht dan een cursus naar keuze volgen, zij zou hem bekostigen.

Mijn keuze viel op de basisopleiding omdat ik de laatste jaren te weinig met de motor rij om te kunnen beweren dat ik mijn machine door en door ken. Bovendien zorgde het feit dat ik twee motorfietsen had er soms voor dat ik, vooral met de Ducati, wat onwennig reed. Ik beheerste dus mijn voertuig niet helemaal of helemaal niet. Bovendien zat m'n vertrouwen in eigen motorkunnen op een (heel) laag pitje sinds m'n ongeval van nu bijna 3 jaar geleden (en nog een paar andere akkefietjes) en zo'n instapcursus is dan wel geschikt om dat weer wat op te krikken. Later kan ik dan eventueel een opleiding voor gevorderen volgen.

Wel, ik heb er heel wat van opgestoken en ben tevreden dat ik eraan heb meegedaan. Nu is het aan mij om de geleerde technieken in het verkeer van alledag toe te passen en te blijven oefenen, zodat het geleidelijk automatismen worden.
Het hielp ook wel dat ik met de Ducati ging, die ten eerste een stuk minder weegt dan de Kwak, en ten tweede een gevoelig lager zwaartepunt heeft, waardoor hij minder topzwaar is en dus een stuk meer kan overhellen voor hij echt omvalt en je hem niet meer kunt houden.

Maar heel vermoeiend was het wel, want intensief en het duurde een hele dag op een terrein dat echt niet geschikt is voor een Ducati Supersport (zat zowat van half 8 's morgens tot 18.30 uur in het zadel of aandachtig te luisteren). Zowel fysiek als mentaal was ik 's avonds ver aan het einde van m'n Latijn.

Bart Koubaa, "De leraar"

Daar ben ik sinds twee dagen in aan het lezen.
En het gaat goed vooruit.

Het zijn een soort van mémoires van een uitgebluste leraar, geschreven in een nogal afstandelijke stijl. De zinnen en hoofdstukken zijn vaak (heel) kort. De man in kwestie heeft geen hoge dunk van de leerlingen waar hij les aan moet geven en worstelt duidelijk met een of ander probleem.
Welk dat zal later duidelijk worden.

Het boek werd goed onthaal door de literatuurcritici en M. heeft het een tijdje geleden gekocht.
Aanvankelijk wilde ik beginnen in "In Europa" van Geert Mak, maar dat boek is zo dik en groot dat er in mijn tas geen plaats meer is voor m'n 2 brooddozen... Hetzelfde geldt voor "Geschiedenis van het Amerikaanse volk" van Howard Zinn, nog zo'n turf. Ik vraag me dan ook af wanneer ik die twee werken ga kunnen lezen, want thuis zou dat een eeuwigheid duren.

Dromen / dilemma

Is het echt nodig steeds je dromen na te jagen en, vooral, te willen realiseren ?
Ons kapitalistisch/materialistisch bestel wil ons dat uiteraard doen geloven en vaak geef ik toe aan die stimulus, soms niet.
Wat doet het met een mens als je voortdurend kunt krijgen wat je hart begeert, al dan niet na er bloed, zweet en tranen voor gelaten te hebben ? Ik vrees dat er op den duur zekere een leegheid ontstaat, een 'blasé' gevoel.

S. droomt van een Alfa Romeo, maar helaas voor hem zit dat er niet meteen in. Ik had eerder iets anders in gedachten, maar moet dat echt ? Eigenlijk niet.

Draconische rechtspraak / kromspraak

Is het te vergezocht om te veronderstellen dat de doodstraffen die laatst in Jemen en Mauretanië werden uitgesproken tegen enerzijds Somalische piraten en anderzijds de moordenaars van Westerse (Franse) toeristen, er mee gekomen zijn onder impliciete Westerse druk ?
Bezorgdheid om het imago, per se willen tonen dat men het terreurprobleem wel degelijk grondig aanpakt, een voorbeeld stellen ?

Niet dat het hier om bagatellen gaat, maar in mijn ogen wettigen ze nog geen (collectieve) doodstraffen.

Blij

Vandaag heb ik de interviewreeks 'Nauwgezet en wanhopig' van Wim Kayzer ontvangen, die hij voor de VPRO maakte. Een 8 uur durende marathon.

In 1989 had hij een aantal gesprekken met 4 intellectuelen, die vrijuit vertelden over hun leven en de (staat van de) wereld. Jorge Semprun, Gabriel Marquez, György Konrad en George Steiner leveren hier samen met de interviewer uiterst boeiende televisie, van het beste dat ik ooit al op de buis gezien heb.
Geen tierelantijntjes, geen actie, geen gezever, alleen 4 gezeten mannen die allerlei herinneringen en inzichten delen met de kijker.
Bovendien is het een genot om Konrad te horen praten, ook al begrijp je geen snars van wat hij zegt. Zelden of nooit zo'n zalig gemompel gehoord.
4, 5 of 6 jaar geleden had ik er al eens een klein uur van gezien en er sindsdien vruchteloos naar gezocht, tot onlangs dus, toen ik bij een zoveelste zoektocht merkte dat de reeks eindelijk te koop is (o.a. via Bol.com of Azur.be).

Haast verplicht voer voor de 'meerwaardezoeker'. De aandacht van de kijker wordt onweerstaanbaar getrokken door deze ongemeen verstandige en interessante 'talking heads'. Zorg er wel voor dat er geen luidruchtige mensen in de buurt zijn, installeer je eventueel met een glas of fles en wat versnaperingen voor je toestel en geniet.

Haal de DVD-box met dit fundamentele programma in huis. Nu !
Zoveel belangrijker dan het zoveelste paar schoenen, een nieuw kleedje, een slof sigaretten, de nieuwste GSM of een andere auto.

Snode plannen

Vanmorgen las ik in de krant van gisteren dat M. De Wever het Brussels Hoofdstedelijk Gewest wil opheffen. Brussel zou in die optiek dan door Vlaanderen en Wallonië moeten worden bestuurd.
M. De Wever beweert ook dat hij een democraat is. Dit wil ik best nog geloven.

Maar kan hij dan eens uitleggen hoe hij, tegen de wil van de Brusselaars en boven hun hoofd, zulk een ingrijpende beslissing op democratische wijze zou willen doorvoeren ? Mij ontgaat dat.
Bovendien ben ik er vrij zeker van dat hij bitter weinig Franstalige gesprekspartners gaat vinden om over zo'n project te onderhandelen.

Brussel vormt een van de weinige plaatsen waar Nederlands- en Franstaligen zo goed en zo kwaad als het gaat proberen samen te werken, vooruit te komen, iets te bereiken (ze doen het op dat vlak stukken beter dan de federale regering de laatste jaren). Maar natuurlijk, vanuit het oogpunt van een N-VA'er moet zoiets wel tegen- of onnatuurlijk lijken, haast tovenarij, ketterij. Brussel zoals we het nu kennen werkt verre van perfect en veel zaken zijn beslist voor verbetering vatbaar, maar er wordt langzaam maar zeker aan gewerkt. Via gesprekken, overleg, onderhandelingen waar nodig.
Dat lijkt me een veel betere oplossing dan het gewoon als een kwaadaardig gezwel te willen wegsnijden.

Nakend afscheid (bis)

Twijfel...
heb ik er wel goed aan gedaan om de Kawasaki weg te doen i.p.v. de Ducati ?

R. loopt al een paar dagen bedroefd rond omdat "de groene" weg moet.
Ikzelf maakte me pas de bedenking dat al bij al, de Kawasaki een stuk praktischer was als de Ducati, die een volbloed sportmoto is, wat ik gisteren alweer ondervonden heb.
De beenharde ophanging zorgt op onze wegen namelijk niet voor een bepaald comfortabele rit. De ophanging van de Kwak was ook uitstekend, maar minder hard afgesteld, terwijl het op de Ducati lijkt of hij gewoon geen vering heeft.

In slechte weersomstandigheden was de Kawasaki ook de betere keuze omdat hij meer bescherming bood tegen de elementen. Mogelijk was hij in dergelijke omstandigheden ook betrouwbaarder.
Maar eerlijk is eerlijk, nu er een nieuwe accu in de Ducati steekt, start deze weer vlekkeloos (gisteren althans...).

En ik denk dat ik voor de Ducati ook wel het dubbele van de prijs had mogen vragen, wat nog meer geld in het laadje zou hebben gebracht. Maar 't is niet anders.

Randy Newman

Door mijn archidrukke agenda was ik het al helemaal vergeten.
Op 13 mei zijn we 's avonds naar een concert van Randy Newman geweest.

Het was een mooie afsluiter van de dag. Door allerlei zorgen en gewoon vermoeidheid had ik het er soms wel moeilijk mee om geconcentreerd te blijven luisteren, maar ik heb er al bij al toch van genoten, mede door de leuke anekdotes die hij af en toe vertelde. Al begreep ik niet alles wat hij zong of zei, misschien door de acoustiek of zijn uitspraak of is mijn Engels gewoon ontoereikend.
Ik heb maar 1 cd van hem, 'Sail away', maar daaruit heeft hij toch een aanzienlijk aantal nummers gezongen. Daarnaast bracht hij ook nog enkele hits dus qua herkenbaarheid viel het concert best mee. Ook duurde het een stuk langer dan ik gedacht had, al zal de pauze daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben.

De meeste liedjes van Newman zijn nogal kort (3 minuten of minder is geen uitzondering), maar zijn teksten zijn vaak wel heel treffend en ontroerend. Ironisch of sarcastisch ook. Met weinig woorden weet hij een heel 'tableau' te schetsen.

Nakend afscheid

Twee motorfietsen in huis en er jaarlijks amper een paar duizend kilometer mee rijden. Dat werd voor mij te veel van het goede, temeer omdat ik voor elk verzekering, belastingen (ok, da's niet zo veel meer), onderhoud en pechverhelping betaalde. Om van de benzine nog maar te zwijgen.

Een moest dus gaan en met enige pijn in het hart wordt dat waarschijnlijk binnen enkele dagen de Kawasaki, de kwak, het kwakje, de walvis. Ruim 5 jaar heeft hij me trouwe diensten bewezen. Vele motorritten heb ik ermee gemaakt, vaak toverde hij een (glim)lach op m'n lippen of deed hij me beter voelen tijdens of na een rit.

Ben blij dat ik met dat model (een ZX-7R, hetzelfde model als waarmee we Anthony Gobert hieronder aan het werk zien) heb kunnen rijden. Uitstekende remmen, uiterst stabiele motor, wel zwaar en helaas is hij niet ongeschonden uit ons 5 jaar samenzijn gekomen. Was allang geen partij meer voor moderne sportmotoren, maar dat hoefde voor mij ook niet. Me meten met andere motorrijders is allang mijn ding niet meer, als het dat ooit geweest is. En présence had hij louter door zijn verschijning al ruim voldoende, mocht dat belangrijk zijn geweest. De ZX-7R was namelijk een van de emblematische motorfietsen uit de jaren '90.

Maar het is niet anders. Woensdag wordt hij waarschijnlijk door zijn nieuwe eigenaar opgehaald.

Hierbij nog een laatste foto.

Anthony Gobert

Sinds enige weken ben ik de jaaroverzichten van auto- en motorsporten aan het bekijken en overzetten van video naar een ander formaat.
Zo ook de wereldkampioenschappen Superbike van de jaren '90.

En een van de sterren van dit kampioenschap in het midden van dat decennium was Anthony Gobert, ook gekend onder zijn pseudoniem The Go-show een enorm getalenteerd motorrijder die twee jaar lang het milieu paf deed staan met zijn kunnen en groot hart. Toen hij in 1994 als wild card rijder (een gastrijder speciaal voor die gelegenheid) in het Australische Philip Island de tweede race van die manche won op een Kawasaki, had hij als prille twintiger in de motorwereld naam gemaakt.

Naast zijn gave om met een motorfiets heel spectaculaire dingen uit te halen, kenmerkte hij zich echter ook door excentriek gedrag, wat helaas het einde van zijn motorloopbaan bespoedigde. Hij kreeg vele nieuwe kansen, maar telkens verkwanselde hij ze en vertrok meer dan eens met slaande deuren bij zijn recentste werkgever. In zijn hoofd leek het niet helemaal goed te zitten, wat sinds halfweg dit decennium werd bevestigd toen bleek dat hij verslaafd was aan hard drugs. Hij kwam al enkele keren met het gerecht in aanraking, onder meer nadat hij enkele mensen zou hebben beroofd om zijn verslaving te bekostigen.

Ik was deze week toch een tijdje van m'n stuk toen ik vernam met welke moeilijkheden hij tot vrij recent (en nu nog ?) kampte. Van een door duizenden om zijn rijkunsten en vrank en vrij gedrag bewonderde motorrijder die een nog een hele toekomst voor zich had (hij is nu nog maar amper 35 jaar) werd hij blijkbaar een junkie. Hopelijk komt het (snel) nog goed met hem.

Hieronder een fragment met enkele van zijn weergaloze acties op de baan. Vooral hoe Gobert (nr. 4, met de groene motorfiets) John Kocinski (nr. 11) inpakt op Laguna Seca (vanaf seconde 15 ongeveer) of hoe hij in 1996 met Aaron Slight dolde op Philip Island (vanaf 1'30 ongeveer) op steeds weer hetzelfde rempunt, kunnen niet anders dan bewondering opwekken.



Vreemd is ook mijn houding t.o.v. zijn drugsverslaving. Terwijl dat bij iemand als Keith Richards integraal deel uitmaakt van de mythe rond de man en een van de redenen is waarom hij me zo fascineert, is een hardnekkige drugsverslaving bij deze voormalige sporter reden voor mij om bedrukt rond te lopen.
Drugs zijn voor mij persoonlijk niet de grote boeman, integendeel, maar mogelijk komt dat ook omdat ik nooit rechtstreeks geconfronteerd ben met de nare gevolgen ervan.

Sierra Leone

Eerder deze week las ik op de website van de BBC een weinig bemoedigend bericht : de anticorruptiechef van Sierra Leone neemt ontslag.

Sierra Leone is een klein West-Afrikaans land dat na jaren van wanbeleid en een burgeroorlog moeizaam weer recht probeert te krabbelen. Het haalde in de tweede helft van de jaren '90 af en toe het wereldnieuws door de bijzonder turbulente tijden en de voornamelijk door het RUF onder leiding van Foday Sankoh begane wreedheden.

Eergisterenochtend dan heb ik een documentaire van een Sierra Leoonse filmer bekeken die ik eind jaren '90 had opgenomen. De beelden zijn vaak haast ondraaglijk door de erin getoonde gruwelijkheden. Sorious Samura, de maker, wilde daarmee de wereld tonen wat er gaande was in zijn land, want haast iedereen keek de andere kant op. De film zadelt de kijker met een heel ongemakkelijk gevoel op, maar eindigt toch met een hoopvolle noot. Hij gaat onder meer dieper in op het fenomeen kindsoldaten, waar de westerse media rond die tijd steeds meer over begonnen te berichten.
Wie er meer over wil weten, kan hier terecht.

Samura legt een deel van de verantwoordelijkheid van de oorlog bij de corruptie die welig tierde in zijn land. Dit onder meer omdat het land rijk is aan diamanten, waar tallozen iets aan willen verdienen, te allen prijze. Lieden als de Liberiaan Charles Taylor (in wiens land ook een burgeroorlog woedde) maakten daar dankbaar gebruik van om zich te verrijken, maar tegelijk stortten ze Sierra Leone in een niets ontziende burgeroorlog.
Talyor staat nu gelukkig terecht in Den Haag. Zijn handlanger Foday Sankoh en Sam Bockarie overleden enkele jaren geleden zonder dat ze echt rekenschap hebben moeten afleggen voor de verschrikkelijke wandaden die het RUF onder hun leiding pleegde (de ene vreedzaam in gevangenschap, de andere op gewelddadige wijze).

Aanvulling : hierbij lang onbekend gebleven informatie. Blijkbaar een Brits militair die zowat op eigen houtje handelde en zo mogelijk vele levens redde. Hadden mensen als de heer R. Dallaire ook maar zoveel haar op hun tanden gehad (en de adequate middelen).

Bij wijze van eerbetoon of herdenking aan de slachtoffers en het Sierra Leoonse volk een liedje van S.E. Rogie, een begenadigd muzikant uit dat land, met een nummer uit 'Dead men don't smoke marijuana'.



Gelukkig waren R. en S. elders aan het spelen, zodat ze niets gezien hebben. Het doet me ook terugdenken aan Mathilda uit 'Léon', want de kinderen die hier effectief moordden of uitgemoord werden waren zeker niet ouders als Nathalie Portman toen.
In ieder geval laat de documenaire een diepe indruk na, waar je toch enige uren van moet bekomen.

's Avonds keken we dan naar de prachtige, maar bijzonder droevige en ook weer wrede film 'Farewell my concubine', een absolute aanrader, maar ook weer geen opbeurend moment.
In dat opzicht was het dus wel een zware dag en dergelijke zaken helpen wel om een aantal bekommernissen in perspectief te zien.

Heelhuids thuisgeraakt

Vandaag ben ik even naar De Slegte in Brussel geweest en onverhoeds kwam ik terecht in een wijkfeest in het kader van Gay Pride morgen.
Gelukkig ben ik er heelhuids en zonder kleerscheuren weer weggeraakt zonder fysieke aantasting van mijn persoon. Voorwaar geen sinecure !

Léon

Het voorbije weekend hebben we deze film herbekeken (toen de kinderen sliepen of uit huis waren).
Normaal gezien hou ik niet van gewelddadige prenten, maar dit is een van de uitzonderingen.
Waarom precies ?

Ik kan er niet meteen de vinger op leggen.
Het verhaal is vrij eenvoudig : de familie van een 12-jarig meisje (Natalie Portman) wordt uitgemoord wegens een drugsgeschil. Haar buur, een discreet huurmoordenaar, vangt haar noodgedwongen op en zij wil met zijn hulp wraak nemen omdat haar broertje omgekomen is.

Luc Besson regisseerde en de man is vrij omstreden in filmmiddens. Het is ook de enige film van hem die ik al gezien heb.
Jean Reno speelt de huurmoordenaar Léon die uiterst bedreven is in zijn vak, maar op andere vlakken bijna een kind. Kan niet lezen of schrijven, heeft een zeer beperkte culturele bagage en is teleurgesteld in de mens. Ik heb de indruk dat Reno wordt getypecaste voor de rol van stoere bink die met wapens overweg kan, want het is niet de enige keer dat hij een dergelijke rol speelt.

Mathilda, een twaalfjarig meisje dus dat al wat streetwise is geworden. Een piepjonge Natalie Portman kruipt in haar huid en doet dat met brio. Door haar komt het ook dat de kijker zich af en toe ongemakkelijk voelt. Immers, wat moet een meisje in een dergelijk gewelddadig milieu (in het echte leven zijn er uiteraard talloze jonge kinderen die nog op veel jongere leeftijd met geweld worden geconfronteerd) en vooral, haar idee om zelf ook huurmoordenaar te worden is nogal van de pot gerukt. Daarnaast is er duidelijk een zekere seksuele spanning tussen haar en Léon. Bovendien is zij het telkens die daartoe het initiatief neemt ; Léon wijst haar steeds af. Mathilda trekt duidelijk het laken naar haar toe in dit vreemde koppel.
Dankzij Mathilda krijgt Léon weer zin in het leven, ook al maakt ze het hem niet altijd gemakkelijk. Beide vinden ze bij elkaar geborgenheid en liefde, wat ze daarvoor misten.

Da's allemaal mooi, maar de vermoedelijk echte reden waarom ik de film zo graag zie, is de aanwezigheid van Gary Oldman in een belangrijke bijrol als Norman Stansfield, de slechte. Hij levert hier wat mij betreft een gewoonweg magistrale prestatie door een door en door gemeen personage neer te zetten ; een corrupte, drugs gebruikende, sadistische agent van de DEA (Drug Enforcement Agency) met een temperament. Voor mij is hij de echte ster van de film. De manier waarop hij mensen de stuipen op het lijf jaagt (inclusief de kijker) is bewonderenswaardig. Volgens sommigen de rol van zijn leven, ook al is het maar een bijrol (hij speelt bijvoorbeeld ook de hoofdrol in de Coppola-verfilming van 'Dracula'). Alleen al voor dit personage is de film het bekijken waard indien je hem nog niet gezien hebt.

Het geweld is niet buitensporig (ik bedoel er wordt niet onophoudelijk geschoten, maar de paar scènes met vuurgevechten kunnen sommigen irriteren) en wordt zeker niet speciaal bloederig of esthetiserend in beeld gebracht.

Experiment : staartje of vervolg

Het staat u ongetwijfeld nog scherp voor de geest : in maart heb ik getracht om zo sober mogelijk te leven, met als fraai resultaat dat ik in die maand amper 50 euro aan courante kosten had om de maand door te komen.

Wel, in april heb ik dat niet kunnen volhouden, wel integendeel. De kosten swingden de pan uit... Deels doordat ik een aantal uitgaven had uitgesteld natuurlijk (coiffeur, motorhandschoenen e.d.), maar ook door verschillende facturen, voorschotten e.d. waardoor ik het aardige extraatje dat ik van m'n werk kreeg er helemaal doorjoeg... Een deel ervan zal ik vermoedelijk wel kunnen recupereren, maar niettemin was het bijzonder opvallend en ergens ook wel storend.
Blijkbaar moet ik toch wel moeite doen om mezelf in de hand te houden eens ik over een behoorlijke som geld beschik waarmee ik naar believen kan doen wat ik wil.

Anderzijds zijn zowat alle grote kosten die ik in het vooruitzicht had, nu van de baan. Enkel zou ik toch eens een afspraak met de tandarts moeten maken.
En voor de rest wordt het nu ook opnieuw spaarzaam zijn met het oog op de geplande en reeds geboekte vakantie.

Kampioen van Rio

Ach, ik geef toe, ik ben nalatig geweest...
De talloze voetbalfans heb ik hier immers veel te lang op hun honger gelaten. Onbegrijpelijk. Des te meer daar het hier een heuglijke gebeurtenis betreft waar jullie allen met ongeduld op zaten te wachten.

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen : Botafogo werd op 18 april jl. kampioen van Rio !
Dat deed het door ook de terugronde van het Cariocakampioenschap te winnen, waardoor de twee beslissende wedstrijden tussen enerzijds de winnaar van de Taça Guanabara (heenronde) en anderzijds die van de Taça Rio (terugronde) overbodig werden, aangezien beide door hetzelfde team werden gewonnen.

Net als vorig jaar ging het in de eindfase tussen Botafogo en Flamengo, maar in tegenstelling tot toen kon ons aller ploeg het deze keer wel afmaken en behaalde zo zijn 19 kampioenstitel in de staat Rio.
Laat de Antarctica maar aanrukken !