Op een dag als gisteren, grijs, koud, winter, een gepaste film om rustig naar te kijken ; je wordt er op slag vrolijk van.
De vakantie-uittocht naar zee begint in Frankrijk en Monsieur Hulot heeft eveneens een kamer geboekt in een hotelletje in de kuststad Saint-Marc-sur-Mer. De hele film ademt een sfeer uit van een Frankrijk dat misschien nooit bestaan heeft en doet me denken aan de animatiefilm 'Les Triplettes de Belleville', die de kijker eveneens (tijdelijk) onderdompelt in een imaginaire, gemoedelijke wereld die doet wegdromen. De geslaagde filmmuziek van Alain Romans zorgt nog meer voor een naïeve en onbekommerde toets. Tati blonk hier ook uit in tal van ingenieuze vondsten die toch vrij indrukwekkend zijn en die tegelijk lijken uit te blinken door hun eenvoud.
Enkel en alleen al de aanwezigheid van Monsieur Hulot volstaat om zaken in het honderd te doen lopen. Deze zonderling, ontsproten aan het brein van Jacques Tati en door hemzelf op het witte doek gebracht, komt aan in zijn antieke wagen, een soort rijdende en knallende antieke kist en zet buiten zijn eigen weten voor enkele dagen het leven van de andere gasten in het hotel enigszins op stelten.
Er is geen intrige in het verhaal, geen drama, de hele film bestaat uit een aaneenschakeling van tafereeltjes.
Enkele personages komen vaak terug en vormen zo karikaturen of archetypes : de intellectuele student annex soixant-huitard avant la lettre, de zakenman, de lokale testosteronbommen, de oude man met allerlei sterke verhalen, de alleen maar rondwandelende gepensioneerde enz.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten