Mijlpaal(tje) ?

Vandaag zijn M. en ik na 18 jaar officieel in plaats van feitelijk samenwonend.
Geeft wat meer zekerheid en gemoedsrust voor wanneer ik beslis van een toren te springen.

Dansvoorstelling

Vorige zondag stond in M's agenda in het rood aangevinkt.
Ze moest immers meedoen aan een dansoptreden van de flamencogroep waar ze sinds bijna 2 jaar bij danst : Los Flamencos.
Al sinds enkele weken gierden de zenuwen door haar lichaam en dat was er soms aan te merken, maar al bij al hebben we ten onzent al erger meegemaakt.

Zondagnamiddag trokken we in groep naar een lokaal cultureel centrum waar de Flamencas voor een selecte groep letterlijk hun beste beentje zouden voorzetten.
En da's aardig gelukt ! En neem van me aan, dat ik het kan weten, bogend op de 2 flamencovoorstellingen die ik de voorbije 2 jaar heb meegemaakt...

Daar amper aangekomen zagen we in de toegestroomde en haast oncontroleerbaar enthousiaste massa nog toevallig een collega van M. die zelfs in het verre Antwerpen had vernomen dat er iets belangrijks op til was in de stille Kempen.

De eerste dans was wat mij betreft al meteen geslaagd : een mooi gebrachte choreografie met waaiers op klassiek-Spaanse muziek. Andere uitschieters vond ik een dans met sjaals en een andere waarbij elke danseres (en 2 dansers) gezeten op en staand rond een stoel dansten.
Maar top of the bill waren natuurlijk de paar dansen waaraan M. meedeed. Alleen al door haar présence en aanwezigheid werden die naar een zelzaam hoog niveau getild en uiteindelijk bleken de stress, zenuwachtigheid, prikkelbaarheid, dat blauw oog en de ingeslagen ruit nergens voor nodig geweest.
M. en haar compañeras hebben dat heel goed gedaan en het is zeker voor herhaling vatbaar.
Minpunt was wel dat het publiek veel te dicht bij de dansers zat (wij zaten op de eerste rij). Ik heb ei zo na een sjaal en voet in m'n gezicht gekregen, maar het was vooral hinderlijk om een goed zicht te krijgen op het totale podium en op de choreografieën in hun geheel, aangezien je nooit het alles goed in je blikveld kreeg.

Niettemin was het een fijne manier om een zondagnamiddag door te brengen en zeker veel aangenamer dan naar het onuitstaanbare commentaar te luisteren van een dolgedraaide Michel Wuyts.

Change of the century

De laatste tijd koop ik af en toe weer wat meer jazzmuziek, daarbij geholpen door de keten Media Markt, waar er regelmatig cd's te koop staan tegen 4 euro of wat meer.
M'n muzikale nieuwsgierigheid heeft op die manier financieel alvast geen nefaste gevolgen.

De laatste dergelijke aankopen dateren alweer van een maand geleden en toen heb ik eindelijk ook eens een cd van Ornette Coleman gekocht (voor 6,5 euro). Ik kende hem al jaren van reputatie maar had nog nooit echt naar een van zijn nummers geluisterd.

Dat is sinds kort dus veranderd en ik begrijp nu beter waarom zijn muziek door sommigen met afgrijzen werd onthaald. Deze plaat nam hij in 1959 op en bracht het een jaar later uit. Vergeleken met andere jazz uit die periode die ik in huis heb, klinkt dit inderdaad, euhm, apart. Ik vermoed dat het zowat hetzelfde effect moet hebben gehad op de jazzwereld als de twaalftoonsmuziek van Schönberg op de klassieke muziek.
De plaat vraagt enige gewenning, maar voor een oor uit 2012 blijkt het niet zo moeilijk om de muziek te waarderen. Maar dat is ruim 50 jaar nadat ze werd uitgebracht. Toen gingen er wel degelijk schokgolven door de jazz.

Ook de naam van het album toont aan dat Coleman voldoende branie, zelfbewustzijn en stoutmoedigheid had (of was het arrogantie of gewoon humor ?).

Hierbij ter illustratie het eerste nummer uit het album : Ramblin