Spa Italia

De dag na de uitstap naar Waals-Brabant, trok ik naar Spa Italia op het circuit van Spa-Francorchamps. Niemand van ons gezin wilde me vergezellen, dus kon ik probleemloos met de motorfiets gaan, wat ik net zo graag deed. Mooi meegenomen was, dat het ook om een Italiaanse schone gaat, maar dat leverde me aan de ingang helaas geen korting op.

Op deze editie werd speciale aandacht besteed aan Alfa Romeo. Het merk ALFA werd namelijk in 1910 opgericht. Enkele jaren later kwam de naam 'Romeo' erbij nadat Nicola Romeo het merk overnam. De rest is geschiedenis, zoals het heet. Met honderden waren ze er dit weekend, de Alfisti met hun trots. Zondag stond er een ereronde met alle (en alleen) Alfa Romeo's op het programma ; het duurde ettelijke minuten eer ze allemaal langs me heen waren gereden. Grappig is dat een van de wagens, nochtans een van de recente die meededen, de Raidillon hortend en stotend kwam opgereden en een paar honderd meter verder moest worden weggetakeld... Italiaanse mechaniek weet u wel.


Naast talloze Alfa Romeo's werden er uiteraard nog andere vertegenwoordigd : Lancia, Ferrari, Fiat, Lamborghini, Maserati.
Ik heb alvast m'n ogen (en soms oren) de kost gegeven. Een hele dag mogen rondlopen tussen zoveel fraais overkomt me niet zo vaak.

Waterloo

Tijdens het weekend van 18, 19 en 20 juni werd in en rond Waterloo de slag bij Waterloo van 1815 herdacht. Dat was dus 195 jaar geleden en dat werd dit jaar vrij groots opgevat. De organisatoren beschouwden deze editie immers als de generale repetitie voor de 200-jarige herdenking binnen 5 jaar.

Voor ons was het de eerste keer dat we erbij waren en voorzichtigheidshalve verkozen we zaterdag te gaan, wat uiteindelijk geen slechte keuze bleek. Zo zouden we het grote evenement wel missen, namelijk de nabootsing van de echte slag bij Waterloo, m.b.v. duizenden figuranten, honderden paarden en tientallen kanonnen.


Zaterdag konden nieuwsgierigen naast de traditionele bezienswaardigheden die er ter plaatse zijn (panorama, de bult met leeuw bovenop, Wellington-museum) ook nog de bivak van de Fransen en dat van de geallieerde troepen bekijken en het laatste hoofdkwartier van Napoleon. 's Avonds was er dan een 'treffen' tussen Pruisische en Franse troepen in een gehucht vlakbij : Plancenoit, waar toen ook hevig gestreden is.
Omdat de kampen tot 17 uur te bezoeken waren, dachten we dat we wel voldoende tijd zouden over hebben indien we na de middag vertrokken. Dat was een misrekening...

Met het weer hebben we wel geluk gehad, want praktisch tot vlak voor het uitstappen waren we in een onweersbui terecht gekomen. Maar eens uit de auto, hebben we nagenoeg de rest van de dag nauwelijks een druppel gevoeld.


Het uitzoeken waar we moesten zijn e.d. nam wel wat tijd in beslag en toen we goed en wel in het geallieerde bivak aankwamen, was het al zeker een poosje na 15 uur. Het Frans bivak bleek enkele kilometer verderop te liggen en onze auto stond een heel eind verder geparkeerd, zodat ernaartoe rijden ook niet meer de moeite was.
Dus dan maar rustig de tijd genomen om bij de geallieerden de sfeer op te snuiven. In het echt was het een bont allegaartje met Engelsen, Nederlanden, Pruisen en mensen uit het huidige Polen, Rusland enz. Dat weerspiegelde zich ook in de mensen die nu daadwerkelijk aanwezig waren, want de 're-enactors' kwamen van over heel Europa en mogelijk zelfs verder.
Na ons bezoek daar gingen we maar iets eten. Ik en M. kozen onder meer voor lekkere broodjes en kaastaart van Les tartes de Françoise, de kinderen (3, want er ging een neefje van R. en S. mee) wilden een pannenkoek.

Dan nog wat rondkijken in de permanente 'attracties' en vervolgens gingen we naar Plancenoit, om het gevecht gade te slaan. Na een uur wachten, begon het 'gevecht' op het dorpsplein, tussen enkele honderden figuranten, gewapend met geweren en, voor de Fransen, ondersteund door een tweetal kannonnen.
Het was wel eens leuk om mee te maken en de kinderen vonden het, denk ik, best indrukwekkend.
Enkele van de Franse officieren kwamen vlak voor ons staan met hun paard, waardoor we hun fraaie kostuums goed konden bekijken.
Moe, maar tevreden keerden we later die avond terug naar huis.
De kinderen hadden in de loop van de dag een geweer in hun handen gedrukt gekregen en mochten even een helm opzetten, dus zij hadden een sterk verhaal om maandag tegen hun schoolkameraadjes te vertellen.

De leraar / Een schitterend gebrek

De leraar heb ik al haast twee weken geleden uitgelezen.
Onder een laagje vernis (beschaving) kan het een en ander schuilgaan, dat lijkt een mogelijk uitgangspunt van dit boek.
De toon is van in het begin vrij hard en dat verbetert er niet op, integendeel. Geleidelijk evolueert het naar een soort horrorverhaal.
De auteur geeft af en toe al wat clous weg en de herhaalde verwijzingen naar het eten van (rauw ?) vlees vielen me effectief op, maar dat het tot zo'n climax die leiden, had ik niet gedacht. Ikzelf ben ook niet bijster gek op dergelijke toestanden, dus voor mij was het wel enigszins een domper.
Ongetwijfeld gaat er een hele semiotiek schuil achter het feit dat een (kinderloze) leraar in het echte leven een jongen gegijzeld houdt en van hem een of ander ideaal wil maken, hem wil opvoeden om zijn 'creatie' dan te vernietigen.

Daarnaast doorspekt Koubaa zijn boek met allerlei mijmeringen over taal.
Enfin, voor mensen met een toch wel sterke maag en die thuis zijn in filosofische beschouwingen (ik niet echt) of met een grote culturele bagage.
De droge humor maakt het boek wel een stuk verteerbaarder.


Daarna las ik, op aanraden van M., 'Een schitterend gebrek' van Arthur Japin.
Omdat ik jaren geleden de memoires van Giacomo Casanova gelezen heb, dacht ze dat dit boek me ook wel zou aanspreken.

De ik-figuur is hier niet Casanova zelf, maar een van de vrouwen die zijn pad kruisten. Beide raken als pubers verliefd op elkaar, zonder dat ze overgaan tot 'de daad' en ze beloven op elkaar te wachten tot een paar maand later.
Zij krijgt echter de pokken, maar overleeft het, weliswaar met een verminkt gelaat. Dat zet haar ertoe aan zich voor Giacomo te verstoppen en later van huis weg te vluchten.

Ze zwerft een tijdje door Italië en later Europa, waarna ze min of meer geen andere keuze heeft dan hoer te worden. In Amsterdam ontmoet ze na ettelijke jaren dan plots weer haar eerste liefde, die zelf niet beseft met wie hij te maken heeft.

De titel wijst, denk ik, zowel op haar misvormdheid maar misschien meer nog op haar onverwerkt verleden met Casanova. Het boek leest vlot en heeft wat mij betreft als verdienste dat een 'slachtoffer' van deze vrouwenjager (die er, ook in dit boek, prat op ging nooit een vrouw onrecht te hebben aangedaan) haar verhaal kan doen.

Bof

Soms is het wel fijn een bastaard te zijn, zodat men zich niet per se hoeft te identificeren met de retrograde reflexen die gisteren alweer de lelijke kop opstaken...
Ik vraag me trouwens af hoe men, los van de institutionele hervorming die er misschien zal komen, het (extreem) liberale gedachtengoed van de N-VA gaat verzoenen met dat van de socialistische familie.

En het viel me wel tegen van den Bart dat hij vanmorgen nergens te bekennen viel om de 5 defecte overwegen tussen Herentals en Lier te herstellen.
En deze keer kon men de schuld niet afschuiven op de Franstaligen.

Bikers Classics

Daar ging het gisteren naartoe, op het circuit van Spa-Francorchamps. En in principe ook naar Wezembeek-Oppem, later op de dag...
Eigenlijk had ik liever vandaag geweest om, na het volbrengen van m'n burgerplicht op z'n minst tot 19 uur of zo niet geconfronteerd te worden met wat voor mij belooft een deprimerende dag te worden, althans op politiek vlak. Ikzelf heb zonder veel enthousiasme alweer op Groen! gestemd.

Tijdens deze editie van de Bikers Classics stond het Italiaanse Moto Guzzi in de schijnwerpers.
Afgaand op de weersvoorspellingen van de dag eerder, had ik mooi weer verwacht, maar dat bleek, eens in de omgeving van Hasselt aangekomen, niet meer helemaal te kloppen en de regen werd geleidelijk intenser en bleef maar duren, tot zowat 15 uur 's middags. Gelukkig had ik m'n voorzorgen genomen en m'n regenkledij meegenomen en ergens halfweg ook aangetrokken.

De inkom vond ik vrij duur (30 euro, met nog eens 5 euro extra om de motor op een parking te mogen achterlaten) en voor motorrijders was de plek om ze te betalen ook niet bepaald goed gekozen ; op een sterk afdalend stuk. Gelukkig is het me gelukt om zonder brokken te maken alles te betalen, al zal het geen elegant zicht geweest zijn.


Daar aangekomen, rustig rondgekeken, helm op het hoofd, wat misschien een vrij vreemd zicht was, maar zo bleef m'n haar ten minste wat droog. M'n motorvest was al doorweekt en, naar het me leek, niet helemaal waterdicht, maar gelukkig was het niet echt fris, waardoor ik nu geen verkoudheid of erger heb.
De kraampjes wat bekeken, lang getwijfeld wat ik zou meenemen als souvenir voor de kinderen, in de paddock wat rondgelopen, de garages bezocht, een wandeling langs het circuit gedaan. De meeste bezoekers bleven rondhangen in het gedeelte tussen de chicane-La Source-Eau Rouge, waar alle activiteiten voor bezoekers geconcentreerd stonden. Zodoende kwam ik amper een handvol mensen tegen op mijn tochtje rond het circuit, waaronder een bosnimf die plots mijn pad kruiste. Helaas droeg ze een Yamaha-vestje, wat meteen een afknapper van jewelste was en alle lust deed verdwijnen. Ze bleef beteuterd achter. Nog een vettige hamburger binnengespeeld ook, met heel wat ui erop.

Qua beroemdheden heb ik Phil Read en Dr. Costa (de man die de MotoGP-rijders oplapt na een ongeval of blessure op het circuit) gezien. Deze laatste zat alleen aan de signeertafel in de Moto Guzzi-tent zonder dat ook maar iemand enige belangstelling toonde.


Na mijn bezoek aan het circuit was het in principe de bedoeling om naar het Brusselse te rijden, alwaar ik om 19 uur afspraak had met iemand om zijn koopwaar eens te bekijken. Het betrof een wagen van een Italiaans merk, dat op het vlak van betrouwbaarheid een bedroevende reputatie heeft. En wat bleek, de eigenaar belde me om te vragen of ik niet eens een andere keer kon langskomen, want een onderdeel aan de wagen bleek het niet meer te doen... Alvast heel correct van de man in kwestie.

Wie me eens zou willen ontmoeten, volgende week gaat het opnieuw richting circuit van Spa-Francorchamps, waar in het kader van de Spa Italia days Alfa Romeo gevierd wordt.

Is er een analogie ?

Ik kreeg zopas een Powerpointpresentatie onder ogen ivm de aanslagen op het WTC op 9 september 2001 (met eerst sfeervolle plaatjes over de bouw, wanneer de torens er stonden enz).

Het deed me afvragen of ik eigenlijk wel een parallel mocht trekken tussen die aanslagen en de olieramp die zich nu al een dikke anderhalve maand afspeelt in de Golf van Mexico.
Ergens stelt die tweede catastrofe evenzeer en even acuut onze en 'the American way of life' in vraag. Alleen lijkt het me, vanop afstand, dat de verontwaardiging lang niet hetzelfde niveau bereikt. Nochtans lagen er ook hier moedwillige menselijke daden aan de basis, was er sprake van onbekwaamheid of onwil, laksheid.

't Was gewoon een gedachte die in me opkwam, zeker geen gestaafde bewering of stelling.
Maar ik vind wel dat BP totnogtoe opvallend zacht wordt aangepakt.

Mooie muziek

Ik ben weer in zo'n bui...
En als ik een plaat van W. Deville opzet, merk ik toch dat ik hem nog (af en toe) mis.

Moorden

Enerzijds veel terechte internationale verontwaardiging na de moorddadige actie van het Israëlisch leger tegen een scheepskonvooi vol met ongewapende, pacifistische actievoerders.

Anderzijds moet je al heel erg je best doen om iets te vernemen over de executie door Libië van 18 migranten. Maar dat land hebben we dan ook nodig voor onze energietoevoer en om de haveloze vluchtelingen tegen te houden die het aandurven om te trachten Europa te bereiken. Voor dat laatste doel worden kosten noch moeite gespaard en is heel veel geoorloofd. Mensenrechten spelen daarin niet de minste rol.

In de jaren '80 had ik het wel voor M. Qadhafi omdat hij het hoofd waagde te bieden aan de VS en de dolle hond van Washington (ben er trouwens nog steeds van overtuigd dat er een ander regime achter de aanslag boven Lockerbie zit). Intussen weet ik wel beter, al heeft het (te) lang geduurd.

Administratieve formaliteiten

Benieuwd of ik vandaag een eerste stap gezet heb naar een beter of ander welbevinden. Misschien wordt de steeds latente identiteitscrisis zo wel bezworen ?