Fijn weerzien

Vorige zaterdag was - in tegenstelling tot vandaag - een prachtige nazomerdag en dus bij uitstek geschikt voor een uitstap in een bijpassend kader.
Dus hop ! de Ghibli in en tegen een gemoedelijke 200 km/u op naar Charleroi !

Daar wachtte PRT me op voor een gezellige wandeling doorheen het stadscentrum.
Het was alweer ettelijke maanden geleden dat we elkaar nog hadden gezien en het was een fijn weerzien.
Na een rondleiding doorheen zijn villa met bijhorend immens domein, begaven we ons op weg. Voor het eerst mocht ik met hem in zijn limousine meerijden en PRT ontpopte zich waarlijk tot een geboren chauffeur. Niet het minste schokje of bruusk rem- of versnellingsmanoeuvre, geen scheldtirades op andere chauffeurs of obscene gebaren, alle fieters en voetgangers werd hoffelijk de doorgang geboden, wat een of andere drugsverslaafde wel de kans bood om doodleuk in te stappen en een lift te krijgen.

De auto werd achtergelaten in een of andere rustige zijstraat en wij te voet op weg om de stad van naderbij te bekijken.
Bleek dat er tal van stedebouwkundige projecten op til zijnn, waarvan er echter een groot deel nog moet worden uitgevoerd. Mochten ze de komende jaren ook echt gerealiseerd worden, zal het centrum er heel anders uitzien.

Gezellige en minder gezellige plekken wisselden elkaar zaterdag af : het Reine Astridpark, een premetrohalte met de stripfiguren van Lucky Luke (Charleroi is de thuisstad van Spirou), afgrijselijke BMW's X6'en ook gezien (dus ook daar rijke parvenu's), de gekanaliseerde Samber, het nieuwe hoofdstation met een nieuw aangelegde esplanade ervoor enz.
Een tip is de rue Damprémy, een winkelstraat waar nog heel wat gewone handelszaken zijn en die dus niet lijkt op de gebruikelijke eenheidsworst in (provincie)steden met enkel ketens allerhande. Bovendien draagt het straatmeubilair/kader ook bij tot een zekere gezelligheid.
Een andere tip : Librairie Molière, de grootste boekenwinkel in Wallonië, in een bijzonder fraai pand.

Charleroi is geen mooie stad, het centrum is niet volgebouwd met waardevolle, oude gebouwen, integendeel, er lijken me (voorlopig) weinig of geen echte publiekstrekkers te zijn (het Fotografiemuseum lieten we ditmaal links liggen). Ik kan evenmin zeggen of er een bepaalde typerende sfeer hangt, maar ik voelde me er wel op m'n gemak. Er lijkt net als in Brussel (noodgedwongen ?) een mentaliteit van "laisser faire, laisser passer" te heersen, wat ik fijn vind. Hopelijk kan de positieve invloed die uitgaat het huidige gemeentebestuur zich in de toekomst doorzetten, zodat de stad af en toe op positieve wijze in het nieuws komt en niet louter als de exponent van alles wat er verkeerd loopt in dit land.

Na amper een 2-tal uur was het voor mij echter alweer tijd om naar huis te gaan. Maar wel tevreden, zowel wegens de wandeling als het fijne en kundige gezelschap.

Bipolair denken

Hij deed het weer, las ik gisteren in de krant van eergisteren.
Wie ? de heer Jean-Pierre Rondas.

Als krachtig staaltje van bipolaire denken kan zijn column van deze week wel tellen.

Indien ik niet beter wist, zou ik trouwens nog geloven dat hij m'n eerdere berichtje over zijn schrijfsels gelezen heeft, want plots had hij het over de sp.a en kwam het woord 'maoïst' in zijn tekst voor.

Maar ik ben er bijna van overtuigd dat hij zich zal verdedigen door te beweren dat zijn inzending deze keer een stijloefening was of voor een (groot) stuk humoristisch bedoeld.

Ik begon hem al te missen

Wat ? De wekelijkse column van de heer Jean-Pierre Rondas, voormalig Klara-coryfee die volop de Vlaams-nationalistische kaart trekt. Ietwat grootsprakerig staat er elke week als ondertitel : 'Tegen het links consensusdenken schopt hij uit liefde voor Marx. Hij is een antiklerikaal met een weke plek voor religie, een Vlaams-nationalist met een afkeer voor conservatisme en lid van de Gravensteengroep. Na dertig jaar radio is Jean-Pierre Rondas met pensioen enz.' Zijn stukje verschijnt nu al maanden aan een stuk. Oorspronkelijk op maandag denk ik, maar in de krant van eersgisteren verscheen plots een column van twee economen (Paul De Grauwe en Koen Schoors). Ik panikeerde haast en vroeg me af of en waarom onze goede oude Jean-Pierre was afgevoerd of er misschien zelf mee gestopt was... Niets van dit alles. Hij is gewoon op post, maar voorlopig gewoon op dinsdag. Ik denk dat de heer Rondas er tegenwoordig nogal gefrustreerd bij loopt. In zijn stukje van gisteren schopt hij net als in heel wat van zijn vorige nogal wild om zich heen en viseert daarbij de domme, perfide Vlaamse politici die het aandurven om in te gaan tegen de Vlaams-nationalistische agenda. Ook de Franstaligen worden uiteraard niet gespaard, maar zij hebben in zijn ogen wellicht de 'verdienste' dat ze de belangen van hun taalgroep en Gewest/gemeenschap wèl verdedigen. Het valt niet te ontkennen dat de heer Rondas een erudiet persoon is, maar ik wacht intussen ook al maanden op een column waarin hij ingaat tegen dat linkse consensusdenken of waarin hij zijn interesse voor religie toont i.p.v. altijd maar weer te zeuren, te vitten en te hameren op kwesties die zo al uitentreuren in de media aan bod komen. Of dat hij anders die ondertitel weghaalt.

Windhaan ?

Dat iemand die zich ooit actief inspande voor de socialistische partij sinds een dik jaar openlijk Vlaams-nationalist is, kan ik ergens nog wel begrijpen.

Dat hij nu echter ook vrank en vrij (neo-)liberale standpunten aanhangt en met grote stelligheid verdedigt, dat gaat er bij mij niet meer in. Temeer daar de heer Bracke zijn socialistisch verleden niet als 'jeugdzonde' kan verkopen, aangezien hij toen al een respectabele leeftijd had. Een late bekering dus.

Ik ben echt benieuwd of wat de Vlamingen zullen denken indien het socio-economisch programma van de N-VA ook op federaal vlak wordt uitgevoerd. Het lachen zal velen van hen dan wel vergaan, vrees ik. Wat we onder impuls van de heren Muyters en Peeters (CD&V natuurlijk, maar op socio-economisch vlak duidelijk rechtsgezind) in Vlaanderen zien gebeuren, stemt alvast weinig hoopvol.

Sluipend gif ? : delicaat en confronterend

Sinds kort heeft R. (11 jaar) enkele nieuwe idolen : Elio di Rupo en Bart De Wever. Vermoedelijk komt dit door een satirisch programma op VTM waar door imitaties de spot werd gedreven met enkele BV's en ook di Rupo. Het personage van De Wever vond hij leuk.
Maar dat zal wel niet de enige reden zijn. Sinds maanden is deze politicus omnipresent in de media, mede dankzij zijn humor en bonhomie. Overal duikt hij op of heeft men het over hem. Uiteindelijk kan dit niet zonder gevolgen blijven en wordt hij dus ook een vertrouwd gezicht en bijna familiair figuur voor wie er kritisch tegenover staat, maar tegelijk toch nog wat op de hoogte wil blijven van het reilen en zeilen in dit land.

Eerder deze week had hij daarbij ook nog de mond vol over 'Vlaanderen' en had hij van de schooldirecteur twee kaartspelen gekregen waarbij op een spel op elke kaart een Vlaamse leeuw prijkte op de ommezijde (op het andere kaartspel stonden op de keerzijde vlaggen van allerlei min of meer autonome regio's in Europa : Corsica, Wales enz.). Het was voor ons toch even schrikken, los van het feit of het wel kies is van een schooldirecteur om zulke zaken aan zijn leerlingen uit te delen. Wellicht had de man er geen bijbedoelingen mee (durven we hopen of maken we onszelf wijs). Maar als je eigen kind openlijk en stellig begint te verkondigen dat hij voor Vlaanderen is, doet hij dat dan gewoon om ons wat te plagen of is er meer aan de hand ?

Langs een kant moeten we zijn mening natuurlijk respecteren, ook al verschilt die grondig van de onze, maar toch vind ik dat we wel enige duiding en tegengas moeten geven. En in hoeverre is het een echte mening, aangezien zijn interesse grotendeels gebaseerd lijkt op een tv-karikatuur ? Een goede test zeker hoe tolerant we zelf zijn ?
Wat mij betreft heeft men over het algemeen ook veel te weinig aandacht voor het bijzonder rechtse sociaal-economische programma van de N-VA. Het lijkt wel dat dit gemakshalve vergeten wordt. Men zou er goed aan doen dat ook af en toe eens goed in de verf te zetten. Daarnaast bestaat die partij ook niet alleen uit M. De Wever, maar zijn er ook griezels als Geert Bourgeois, Liesbeth Homans, Philippe Muyters en tutti quanti bij aangesloten. Gesterkt door hun schitterende verkiezingsresultaat van juni 2010, dat zich vooralsnog niet vertaalt in werkelijke macht en beleidsopties omdat federaal alles tot nu toe muurvast zit, treden ze meer en meer op de voorgrond. Hun boodschap raakt steeds meer gebanaliseerd en is intussen gewoon mainstream geworden in het noorden van het land.
Persoonlijk maak ik liever niet mee hoe hun versie van het 'survival of the fittest' vertaald wordt in het maatschappelijk weefsel, want het lijkt me een kopie van wat Reagan en Thatcher voor ogen stond en wie een beetje op de hoogte is tot welke excessen dat leidde voor de minderbedeelden, begrijpt niet zo goed waarom die partij zo goed ligt bij 'de kleine man/vrouw'. Of maak ik hier een intentieproces ?

Et de deux !

Na 'La Tendresse' hier opnieuw een Franstalig nummer, maar van een Belg deze keer, en blijkbaar met een politieke connotatie (getuige ook de commentaren van de internauten bij het 'filmpje').

Ik heb eerder gehad het radioprogramma 'Het einde van de wereld' vermeld. Daar werd dit nummer af en toe gedraaid en zo leerde ik het kennen. Sindsdien zocht ik er sporadisch wel eens naar in grote muziekhandels of op internet maar dat leverde praktisch nooit iets op.

'La belle gigue' van de Belgische zanger André Bialek, met een aanstekelijk ritme, typisch voor volksdansen. De gigue zou blijkbaar het Kanaal zijn overgewaaid.

Niet in mijn naam

Zaterdag werd de voormalige Vlaams Belang-politica Marie-Rose Morel begraven.
Voor familieleden en vrienden is haar lot ongetwijfeld een onbeschrijfelijk drama. Zelf vond ik het ook ergens wel spijtig dat een jonge persoon met kleine kinderen zoiets overkomt, maar ook niet meer dan dat. Heb me er ook nooit in het bijzonder voor geïnteresseerd en het bericht van haar overlijden was voor mij nauwelijks meer dan een (weliswaar droevig) fait-divers.

En zaterdag was de uitvaart uiteraard groot nieuws in ons gewest. Wat overdreven vond ik zelf, maar ik er nog wel mee leven.
Tot daar een melkmuil het nodig vond om te verkondigen dat geen enkele Vlaming haar ooit nog zal vergeten. Dat was voor mij toch de druppel.

Pffff

Kiekens !
en altijd zelf maar als enige gelijk willen hebben en systematisch de schuld op 'de andere', de tegenpartij afschuiven

en intussen zitten de groenen alweer klaar om mee te stappen in heel dat cirque terwijl Van Besien het vorig weekend praktisch beu was en zich bijna kwaad ging maken
dat ze dan verdorie effectief eens hun tanden laten zien

Op verzoek

Luik

Het voorbije weekend stond voor M. en mij in het teken van de Vurige Stede, waar we van vrijdag tot en met zondag op citytrip waren. Het was voor ons beide het allereerste echte bezoek aan Luik en dat is goed meegevallen. Akkoord, Luik oogt vuil en de gemeente beschikt zichtbaar over een beperkt budget, maar tegelijk hebben we ondervonden dat Luikenaars best aangename wezens zijn, gastvrij zelfs, die bovendien uiterlijk nauwelijks te onderscheiden zijn van de doorsnee Vlaming !
Ik had wel de indruk op (een buitenlandse) reis te zijn ; we hingen namelijk onbeschaamd de toerist uit (kaartje, fototoestel bij de hand, rondkijken enz.) en we waren in een voor ons onbekende omgeving.

Veel woorden ga ik er niet aan vuil maken.
Wat maakte indruk op ons ?
Het enorm voormalig prinsbissoppelijk paleis (nu Justitiepaleis), het waarlijk indrukwekkende nieuwe station Liège-Guillemins, dat opgevat lijkt als een heuse kathedraal ter ere van het spoor.


De klim naar de citadel via de "sentier des coteaux" en afdaling ervan langs de "Montagne de Bueren".


Het eten, waaronder enkele regionale specialiteiten.
De vele steegjes en de place Saint-Lambert, met daarnaast nog heel wat mooie of indrukwekkende gebouwen.

Een rivier (hier de Maas èn de Ourthe) die dwars door een stad stroomt, verleent er ook iets speciaals aan (al worden de mogelijkheden die ze biedt nog grotendeels onbenut gelaten, heb ik de indruk, al kan dat ook komen doordat we er in hartje winter waren en het water heel hoog stond, getuige onderstaande foto).


Daarnaast ook nog genoten van het bezoek aan de permanentente collectie van het museum "Le Grand Curtius" (vooral de glaswerken vond ik mooi) en aan de zondagmarkt "La Batte".

En tot slot ben ik als trotse eigenaar van wat Belgische porselein naar huis gekeerd. Het geheel hieronder nieuw gekocht voor nog geen 20 euro. De fabrikant, Royal Boch, is namelijk helaas zo goed als failliet (niet voor de eerste maal). De laatste overnemer leek niet echt een bona fide figuur en heeft nog even respijt gekregen van de handelsrechtbank om zijn zaken op orde te stellen. Hopelijk gebeurt dit ook echt, want anders maken we alweer de teloorgang mee van een kleinschalig, haast ambachtelijk bedrijf met een grote traditie en heel wat know-how.
Ik betreur enkel dat ik vergeten ben een bijpassend melkkannetje te kopen en ook de mooie, grote rechthoekige borden liet staan (we hadden nog enkele uren te voet voor de boeg).

In het hol van de leeuw

Gisteren had ik een afspraakje met een medewerkster van de groene fractie in het Vlaams Parlement. Blijkbaar is men daar van plan om te verhuizen, want er werden voortdurend enorme dozen en kisten versjouwd. En bij dit hard labeur werden zelfs de vrouwelijke collega's ingeschakeld, om maar te zeggen dat het erg belangrijk moet zijn geweest dat deze frêle wezens ook hun steentje moesten bijdragen, met risico voor eigen lijf en leden.

Toch wat "schoon" volk gezien, maar of ik daar blij om moet zijn ? Ik denk het niet.
Oordeel zelf : Luc Van den Brande (die een tijdje naast mij kwam staan en zelfs iets tegen me mompelde), Patricia Ceysens, Carl Decaluwé en ten slotte Helga Stevens, voor mij een volstrekt onbekende N-VA'ster met wie ik in dezelfde lift zat. Had ik haar herkend, ik had uiteraard terstond om een handtekening gevraagd.
Later, op straat, kruiste Sven Gatz nog m'n pad.

Met uitzondering van de heer Gatz, akkoord, een Open VLD'er maar ook een echte ket, voelde ik eigenlijk (helaas wellicht) bitter weinig affiniteit met deze heren en dame die me in naam vertegenwoordigen. Ik had ook geen gevoel van ontzag of zo voor de instelling waar ik me bevond, respect ergens nog wel.
Het zal wel iets te maken hebben met m'n (gebrek aan ?) identiteitsgevoel. Officieel Belg (kan ik mee leven) en Vlaming (al staat dat gelukkig nog niet op m'n identiteitskaart), maar geen 100% zuivere en zo voel ik dat effectief ook aan, ben er blij om, sinds enkele jaren haast trots op.

Ik voelde me er zelfs wat ongemakkelijk, niet echt thuis. En waarom staat dit parlement nu eigenlijk precies in Brussel ? Deze stad kan het gros van de Vlamingen gestolen worden, de meeste Vlaamse politici willen er evenmin van weten. Een niet-verwaarloosbaar deel heeft zelfs een hekel aan het organische Brussel van vandaag. Zou iedereen er zich niet beter bij voelen indien al die ministeries, administraties enz. gewoon zouden verhuizen naar pakweg Gent of Antwerpen ? Al ligt Brussel natuurlijk geografisch centraal en hoeft de Limburger zich daardoor geen verplaatsing naar Gent, Brugge of Kortrijk te getroosten.

De fluokleurige houten sculptuur van Arne Quinze, die ik voor het eerst zag, zorgt wel nog voor wat kleur in een voor de rest wat grijze Leuvensestraat.

Amalgaam

Gisterenavond viel er me iets op in het VRT-journaal.
In een of ander nieuwsbericht had men het over de tegenstelling "Vlamingen en Franstaligen".
Voor mij haalt men hier verschillende dingen door elkaar.
Ofwel is het Vlamingen, Walen en Brusselaars ofwel Nederlandstaligen en Franstaligen (de Duitstaligen laten we er voor het gemak buiten).

Ik vind het eigenlijk wel straf dat de openbare zender hier zo slordig mee omspringt.
Ben ik nu automatisch een Vlaming omdat ik toevallig Nederlandstalig ben ? Zijn die enkelingen die nog Frans spreken in Vlaanderen (voor het gemak Brussel buiten beschouwing gelaten) dan geen Vlamingen meer, enkel en alleen om die reden ?
Wat met iemand als Jacques Brel, die zichzelf als Vlaming beschouwde ? Maakt die geen deel (meer) uit van onze cultuur ? Is hij een Fremdkörper (iets wat de heer Bourgeois wel zou willen) ?

Foutaises !

Armoede in Brussel

Uit de armoede-indicatoren blijkt dat er de voorbije 10 jaar duizenden armen zijn bijgekomen in Brussel, sommigen gewagen zelfs van tienduizenden...
Momenteel staat de 'officiële' teller op 290.000 personen, ruim 26% van de bevolking. Dat zijn de mensen zonder geldige verblijfspapieren niet bijgerekend, mensen die naar verluidt in extreme armoede leven.
In 2009 had een derde van de jongeren onder 25 jaar geen baan, met hogere pieken in gemeenten als Sint-Jans-Molenbeek of Sint-Joost-ten-Node.
Schrikbarende cijfers.

Voor wie meer informatie wil : het Observatorium voor Gezondheid en Welzijn.

Boycot

Het voorbije weekend las ik dat de N-VA allerlei Franstalige media boycot.
Dat dit met Le Soir zo was, had ik ooit al wel gelezen, maar blijkbaar is de RTBF sinds een tijdje ook al persona non grata bij die partij.

En toch was het wel degelijk Danny Pieters die vorige week dinsdag op antenne te horen was tijdens het onvolprezen radioprogramma "Face à l'info" op La Première, en steevast gepresenteerd door Eddy Caekelberghs.
Of kwam hij daar louter in zijn hoedanigheid van koninklijke bemiddelaar of als senaatsvoorzitter ?

Laurence Bibot

een ontdekking wat mij betreft, sinds ze elke donderdag in Matin Première een humoristisch rubriekje verzorgt.
Grappig en ook een mooie stem.

Via dezelfde rubriek (Café serré) heb ik ook de schrijver-humorist Thomas Gunzig leren kennen.