VvRrOoaaRr !

Na de culturele intermezzo's met M. was het tijd voor een ander soort vertier, een die bij voorkeur op en rond circuits beoefend wordt.

Eind april stond de Nederlandse manche geprogrammeerd van het wereldkampschap Superbike (dat verschillende discipines omvat en dus meerdere races). Dit vind steevast plaats op het circuit van Assen, in het noorden van het land. Het is dus een eindje rijden, maar aangezien we vlakbij de grens wonen en meteen de autosnelweg kunnen oprijden, verloren we een minimum aan tijd. 'We' inderdaad, want ik had R. en S. meegenomen. Aangezien beide jonger zijn dan 15, mochten ze alletwee gratis binnen. Op S. heb ik wel zachte dwang moeten uitoefenen, maar dat stelde me niet voor grote gewetensproblemen, omdat hij zich steevast verveelt als hij thuis zit en NIET naar een scherm zit te staren. R. ging wel enthousiast mee, want het was voor hem de kans om een van z'n favoriete motorrijders in het echt te aanschouwen, de Brit Tom Sykes, die vorig jaar voor Kawasaki de wereldtitel binnenhaalde. Ikzelf heb het meer voor z'n teammaat, de jonge Fransman Loris Baz, die sinds medio 2012 de onfortuinlijke Joan Lascorz bij Kawasaki vervangt nadat deze laatste bij een zwaar ongeval wellicht voor het leven verlamd werd vanaf de borst naar onder toe...



Eind april betekent dat het kampioenschap nog niet zo ver gevorderd is en dat er nog volop strijd geleverd wordt tussen de verschillende titelkandidaten, ook als ze tot dezelfde renstal behoren. Het betekent ook dat het weer soms nogal veranderlijk kan zijn en dat was die dag helaas niet anders.
Een racedag bij Superbikes ziet er als volgt uit :
a) 1ste race Superbikes (worden een trapje lager ingeschat dan de pure prototypes van de MotoGP ; de basis van deze motorfietsen is een motor die je gewoon bij je dealer kunt kopen, maar de raceversie wordt erg gewijzigd)
b) race Supersport (kleinere broertje)
c) 2de race Superbikes
d) nog een race superstock en nog enkele categoriëen



Toen we rond 10.00 - 10.30 uur aankwamen was er net een van de races onder d) afgelopen en maakten de Superbike-rijders zich op voor hun eerste race. We kozen een goede plek uit (niet zo moeilijk want waar wij waren, zaten er niet zoveel toeschouwers) om naar deze 1ste race te kijken. Die bleek de verwachtingen in te lossen. Op de 1ste plek startte m'n persoonlijke favoriet, de jonge Fransman Loris Baz van het officiële Kawasaki-team, maar hij moest meteen die plek opgeven aan Aprilia-rijder Sylvain Guintoli die ervandoor stoof. Achter Guintoli ontspon zich een spannende strijd tussen Tom Sykes, regerend wereldkampioen, zijn teammaat Baz en Honda-rijder Jonathan Rea. Uiteindelijk zou Sykes het pleit in zijn voordeel beslissen, maar niet na een fout, waardoor hij achter de beide anderen terecht kwam en zich weer voorbij hen moest werken. Hij naderde nadien nog sterk op leider Guintoli, maar de race werd voortijdig afgevlagd wegens olie op het circuit, nadat een motor opgeblazen werd.



Na die race verhuisden we naar een andere stek om daar naar de Supersport-wedstrijd te kijken. Die zou normaal gezien gaan tussen lokale favoriet Michael Van der Mark en de Turkse rijder Kenan Sofuoglu. Helaas kende deze laatste pech terwijl hij aan de leiding reed (of op de 2de plaats) zodat Van der Mark onbedreigd naar de overwinning kon rijden. Het aanwezige publiek was uiteraard erg blij.

Vervolgens gingen we wat rondwandelen om wat naar de standjes te kijken en in de paddock te kuieren. Helaas begon het toen al wat te miezeren en iets daarna werden we verrast door de aankondiging dat de 2de superbikerace bijna van start zou gaan. We repten ons dus naar een van de tribunes langs start/finish, maar toen gingen de hemelsluizen open. Ik had gelukkig een paraplu bij, maar die gebruikte ik dan maar om R. en S. tegen de regen te beschermen. Een paar ronden nadat de race gestart was, gaven de rijders aan dat het niet doenbaar was en werd de wedstrijd afgebroken. Na een tijdje wachten in de stromende regen besloten we toch maar stilletjesaan naar de auto te wandelen ; de kinderen hadden er wel genoeg en er kwamen vooralsnog geen berichten over een eventuele voortzetting van de racedag. Toen we bijna bij de uitgang waren, hoorden we de speaker afkondigen dat er toch een 2de, weliswaar verkorte race zou komen, maar ze verkozen naar huis te gaan. Waar we net op tijd aankwamen zodat zij nog frieten konden gaan eten bij hun grootouders.

6 dagen later (op een zaterdag, jawel) stond er opnieuw een race op het programma, maar van een heel andere aard en op een andere plek : de 6 uur van Francorchamps. Dit was een manche van het wereldkampioenschap uithouding voor auto's en gold als generale repetitie voor de 24 uur van Le Mans die half juni verreden werd. Ditmaal liet ik S. thuis (hij kon kiezen : ofwel naar Assen ofwel naar Francorchamps), maar R. ging goedgemutst mee.



Het werd een fijne dag, al bleken de organisatoren helemaal niet voorbereid op de volkstoeloop, wat voor lang wachten zorgen alvorens een parkeerplaats ter beschikking werd gesteld. Nochtans waren we ruim op tijd vertrokken en aangekomen. Het startveld bij deze discipline bestaat uit prototypes en GT-wagens (deze laatste zijn gebaseerd op sportwagens voor de openbare weg). Elk van beide klassen is nog eens onderverdeeld in 2 subklassen, waardoor er in totaal 4 klassementen zijn, waarvan het eindklassement, waar de prototypes LMP1 (vs. LMP2) de facto steeds de overwinning behalen. Dit jaar is er ten oprichte van het voorbije jaar een interessante wending in de LMP1-klasse, de koninginneklasse : Porsche mengt zich in de tweestrijd tussen Audi en Toyota. 2014 is voor hen nog een leerjaar, maar toch behaalden ze al mooie resultaten. Vanaf volgend jaar wordt verwacht dat ze meestrijden voor overwinningen.



Uiteindelijk won Toyota duidelijk deze race en werd daardoor favoriet voor Le Mans. Intussen weten we dat het alweer Audi geworden is dat Le Mans op zijn naam schreef, voor de 13demaal sinds 2000. Toyota, dat maar 2 bolides inzette was ook hier het snelst, maar pech en een onbezonnen actie van een van hun piloten, die uitmondde in een meervoudige crash, zorgde ervoor dat ze nog minstens een jaar moeten wachten alvorens hun eerste overwinning in deze mythische race te behalen. Al bijna 30 jaar proberen ze dat vruchteloos, waarbij ze er een paar keer erg dicht bij waren.
In de GT-klassen gaat de strijd doorgaans tussen merken als Porsche, Ferrari, Aston Martin en Corvette. Ook daar is er steevast vanalles te beleven en dat was tijdens de 6 uur van Francorchamps niet anders.



Na enkele uren in de paddock en langs het circuit vertoefd te hebben, keerden we tevreden naar huis, weliswaar nog voor de race beëindigd was, maar anders zouden we in de late avond pas zijn aangekomen.

We will remember them

Gisteren hebben we met drie (S. verkoos niet mee te gaan) een groepsuitstap gemaakt naar de Westhoek. Het was het laatste deel van een drieluik waarbij we elk jaar een deel van het front dat zich tijdens WOI rond Ieper gevormd had.
Twee jaar ging het met de bus van Nieuwpoort over Diksmuide naar Ieper (noordelijk stuk van de saillant) en vorig jaar vertrokken we in Armentières om via Ploegsteert ook weer in Ieper te eindigen (het zuidelijk gedeelte van de saillant). Telkens bezochten we enkele bezienswaardigheden, waaronder tal van kerkhoven, waarmee het in die streek werkelijk bezaaid is.

Dit jaar begon onze uitstap in principe in Poperinge (achter het front gelegen), maar gezien de actualiteit vorige week vond onze sympathieke groepsleider het een goed idee om eerst naar Waregem te rijden om daar het enige Amerikaanse kerkhof in België te bezoeken waar gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog uit dat land rusten. Daarmee traden we dus in de voetstappen van dhr. Barack Obama vorige woensdag. De kransen die hij, de koning en de eerste minister er hadden neergelegd, lagen er naar verluidt nog (heb dat zelf niet gezien). Opvallend daarbij was dat veel van de soldaten die er hun laatste rustplaats vonden, in de allerlaatste weken/dagen van het conflict overleden zijn, quel gâchis !

De volgende stop was Poperinge, waar we een dodencel bezochten. Daar brachten enkele (wegens desertie) terdoodveroordeelden hun laatste dagen en nachten door, alvorens te worden geëxecuteerd op de binnenplaats van wat nu het gemeentehuiscomplex is. Vanuit hun cel zagen ze de paal waar men hen aan zou vastbinden. Er werden ook mensen in vastgehouden die andere vergrijpen gepleegd hadden en velen van dit allegaartje hebben iets (tekst of tekening) in de muren gekrast.

Daarna bezochten we Lijssenthoek Cemetery, waar een mooi kunstwerk voor de ingang staat dat toch een idee geeft van wat er zich in die streek heeft afgespeeld. Per dag dat de oorlog duurde, staat een ijzeren staaf in de grond geplant en per persoon die op dat kerkhof begraven werd, werd een streepje gekerfd in de staaf van de desbetreffende dag. Sommige staven hebben geen of 'amper' een paar streepjes, andere dan weer (vele) tientallen. Op het kerkhof liggen Fransen, soldaten van het Gemenebest, Duitsers en Chinezen begraven, soms door elkaar.



De rest van de dag zagen we nog de 'Pool of Peace' in Wijtschate, een reusachtige krater die nu een meertje geworden is en die ontstond door het tot ontploffing brengen van een enorme springlading die onder de Duitse linies werd aangebracht d.m.v. het graven van onderaardse gangen. Er zijn zo nog enkele van die littekens die ontstonden na soortgelijke huzarenstukjes. Deze ontploffingen vonden praktisch gelijktijdig plaats, wat een gigantische schokgolf veroorzaakte (letterlijk en figuurlijk).



Hill 60 was een andere bestemming. Dat was een 60 meter hoge heuvel die verschillende malen door een ander kamp veroverd werd en die bezaaid is met honderden bomkraters. Blijkbaar durft men daar geen schop in de grond stoppen uit angst op niet-ontplofte munitie te stoten. Dat geeft de plek wel een aparte sfeer, precies door het hobbelig karakter ervan.


Ook de Kemmelberg kwam nog aan de beurt, maar die beklommen we te voet en niet met de fiets.

De dag sloten we af in Ieper, met eerst een bezoek aan een kerkje, dan gingen we iets eten, wandelden we wat rond op de omwalling rond de stad en tot slot woonden we voor het derde opeenvolgende jaar The Last Post bij, die dit jaar verschilde van de vorige twee edities die we zagen, doordat er een doedelzakspeler bij de trompetters was en ook een koor dat op het einde meezong. Dat was mooi.

Volgend jaar gaat er een uitstap naar de Somme. Mogelijk zijn we er opnieuw bij.

Tentoonstellingen - beurzen

Van eind december tot grosso modo halfweg januari was de agenda volgeboekt met bezoeken aan tentoonstellingen : 3 in totaal, maar eentje heb ik 2 maal bezocht omdat ik de eerste keer ons fototoestel vergeten was...

De eerste tentoonstelling was 'The Art of the Brick' die plaatsvindt in het vroegere Brusselse beursgebouw. Vooral S. was erop gebrand om daar eens naartoe te gaan en 26 december paste voor ons allemaal, dus wij allemaal goedgemutst naar Brussel.

Toen we er aankwamen, was het middag en dus tijd om iets te gaan eten.
Dat werd het Ethiopisch restaurant 'Toukoul' in de Lakensestraat. Het was al een kleine eeuwigheid geleden dat we nog van die keuken geproefd hadden en ik keek er wel naar uit, onder meer vanwege de aparte manier waarop je jezelf bedient : niet met mes en vork maar met je handen stukjes van een grote opgerolde deegkoek scheuren en dat dan vullen met saus, vlees, groenten of een combinatie. Echt lekker en een heel andere manier van eten. Ook de plaatselijke drankjes smaken best lekker als was de Ethiopische koffie helaas niet beschikbaar.



Na fijn gegeten te hebben, ging het dus naar het Beursgebouw waar we eerst nog een klein uur moesten aanschuiven om binnen te kunnen en daar was het dan ook vaak drummen of even aanschuiven om sommige werken te kunnen bekijken. Nathan Sawaya maakt met behulp van legoblokjes bekende kunstwerken of iconische beelden die in ons collectief geheugen gebeiteld zijn. Daarnaast maakt hij ook nog eigen sculpturen, maar dus telkens met de bouwblokjes waar de meesten van ons in onze jeugd mee gespeeld hebben.


Er zitten wel een aantal indrukwekkende stukken tussen, maar 'grote' kunst zou ik het nu ook niet noemen.
Niettemin vond ik het samen met het etentje ervoor en de uitstap naar de Inno erna wel de moeite van een uitstap naar Brussel waard. Misschien bezoek ik ze nog wel eens voor ze sluit, omdat er dan wellicht minder bezoekers zullen zijn (nu was de kerstmarkt in Brussel ook in volle gang, wat voor extra volk zal gezorgd hebben).

De volgende dag was ik alweer in Brussel te vinden, niet voor m'n werk, maar om naar de Porsche-tentoonstelling in Autoworld (Jubelpark) te gaan, samen met vriend PC. Er stonden daar ettelijke unieke exemplaren van zowel race- als straatwagens uit het bijzonder roemrijke verleden van dit automerk en ook van andere merken waar de stichter, Ferdinand Porsche, eerder voor gewerkt had. Ettelijke prachtstukken vielen daar te bewonderen en toen we onder de staart van een Can-Am Porsche uit de eerste helft van de jaren '70 gingen kijken, roken we daar nog steeds een onmiskenbare benzine- of oliegeur.


Voor de deur van het museum stond overigens ook een zeldzame auto geparkeerd, die helemaal vanuit Nederland was gekomen en waarbij de bestuurder echt hondenweer getrotseerd had (voor zo'n wagen althans) : een Iso Rivolta Lele (tussen 1969 en 1974 amper 285 stuks van gebouwd en ook mee ontworpen door de legendarische Marcello Gandini).



Het automuseum sloeg de laatste jaren ontegensprekelijk andere paden in en pakt al een poosje uit met belangwekkende tentoonstellingen. Vroeger stond er een permanente collectie te bestoffen, maar die tijd lijkt voorgoed voorbij.











Begin dit jaar dan, op de eerste dag van de solden, vrijdag 3 januari, heb ik M. met een list zover gekregen me ook te vergezellen naar de tentoonstelling over de Belgische architect en designer Henry Van de Velde, die onder meer aan de wieg stond van de school La Cambre in Brussel. Wat een mooie voorwerpen stonden daar bijeen en ik was opgetogen dat we er nog vlak voor het einde van de tentoonstelling naartoe zijn gegaan. Jammer genoeg was het verboden foto's te maken. M. keerde ook bijzonder opgewekt naar huis, met haar twee nieuwe wintervesten die ze met stevige korting op de kop had kunnen tikken.

Op vrijdag 17 januari ging het dan samen met PC naar het MECC in Maastricht, waar een autobeurs werd georganiseerd die dit jaar het merk Maserati in het zonnetje zette. Twee jaar geleden waren we er al eens naartoe gegaan, al herinner ik me niet meer wat toen het centrale thema was (mogelijk was het Bugatti).
Tegen 13 uur kwamen we aan en ook al was het op een vrijdag en de eerste dag van de beurs, er was al geen parkeerplaats meer vrij op de reguliere parking. Toch vonden we dankzij behulpzame stewards redelijk snel een plekje, waarna we ons naar binnen haastten. Ettelijke droomwagens van vroeger en nu stonden er gestald, talloze racebolides ook uit allerlei disciplines en tijdperken en lang niet alleen van Maserati. Veel Mercedessen, Porsches, Ford Mustangs ook, Aston Martin, en tal van andere namen die ten minste een belletje doen rinkelen.
Daarnaast stonden er ook enkele boekenstands met tal van interessante maar meestal dure boeken, maar gelukkig heb ik aan die verleiding grotendeels kunnen weerstaan.
Na een paar uur daar te hebben rondgewandeld en gefotografeerd, keerden we weer tevreden terug naar huis, waarbij ik PC gewoontegetrouw in Hasselt afzette zodat hij de trein naar Brussel kon nemen.

Hoera ! (bis)

Al ruim een maand geleden werd er op de school van R. een quiz georganiseerd ten bate van de 5de- en 6de-jaars die op reis gingen (nog gaan ?) naar Parijs.
M. had ons na enig aarzelen en wat peptalk van mijnentwege uiteindelijk toch maar ingeschreven.
Ons 6-koppig team bestond uit mijn schoonvader, schoonzus en haar man, een vriend van de schoonvader, M. en mezelf.
Bij gebrek aan inspiratie kozen we maar dezelfde naam als toen we voor de eerste maal gezamenlijk meededen aan zo'n quiz, ook alweer ruim 5 jaar geleden zoals bleek na het doorspitten van het archief van deze blog... : 'Voor spek en bonen'

De verwachtingen waren, bij mij alvast, helemaal niet hooggespannen, al hoopte ik wel om te eindigen bij de eerste helft van de deelnemers. Dat waren er overigens aardig wat : ruim 30, waarvan toch een aanzienlijk aantal uitsluitend uit scholieren bestond. In het eindklassement ergens in het gezelschap van amper de moederschoot ontgroeide pubers vertoeven, zou ons zelfbeeld geen goed doen.
De zaal die anders als refter wordt gebruikt, zat helemaal vol en er was nog nauwelijks plaats om te bewegen.

Na enkele van de in totaal 10 ronden bleek dat 'Voor spek en bonen' zich in de kopgroep had genesteld en daar bleven we dan gelukkig ook tot op het einde van de avond. Geen enkele keer zakten we lager dan de 5de plaats en we waren steeds op een handvol punten verwijderd van de koppositie, al bleef die toch telkens net buiten bereik.
Naarmate de avond vorderde bleven 3 à 4 teams in de running voor de overwinning, waaronder ook wij. Uiteindelijk zou de 10 en laatste ronde, die op 30 i.p.v. 10 punten stond, uitsluitsel moeten brengen. Een falende catering kon ons daarbij niet van ons stuk brengen en we bleven 100% gefocust op onze taak.

Met resultaat, want onze eindrush zorgde ervoor dat we in extremis de 1ste plaats afsnoepten van team 'Godelieve', dat bijna de hele avond op kop had gelegen. Zoals hieronder blijkt, eindigden we ex aequo qua puntentotaal, maar omdat wij meer punten behaalde in de laatste ronde, werden wij terecht tot de verdiende winnaars uitgeroepen !
Een mooie bekroning voor 4 leden van onze groep die in dat atheneum een (hele) tijd hun broek of rok versleten hebben en voor sommige van hen was het wellicht zelfs ergens een wraak op hun toenmalige leraars waarvan er ook enkele meededen.
De prijzenpot was wel een vrij mager beestje, maar dat kon de pret niet drukken. Zeker M. was min of meer door het dolle heen en vroeg me tot enkele dagen erna meermaals om in haar arm te knijpen om er zeker van te zijn dat ze niet droomde. Meer dan eens hoorde ik de dagen erna een "oh" of "ah" van louter ongeloof.

Geen idee of onze oudste van onze overwinning gebruik heeft kunnen maken voor zijn imago op school, maar hij leek toch ook oprecht blij en trots toen hij het vernam. Zijn prestige op school zal er zeker niet onder geleden hebben.

Terloops mag ook wel worden opgemerkt dat Atheneum Boomgaardplein nog niet veel kaas gegeten heeft van het verzorgen van z'n PR bij zo'n belangrijke evenementen. Er werd ons niet eens een drankje aangeboden, niemand van de organisatoren heeft ons ook maar gefeliciteerd en ongetwijfeld verscheen er in het schoolkrantje niets over onze glansprestatie.
Dat terwijl 'Voor spek en bonen' in het lokale quizcircuit inmiddels een ongetwijfeld mythische reputatie heeft opgebouwd. Tweemaal daagden we op een amateurquiz op en tweemaal verpletterden we de verzamelde tegenstand. Zowaar een mooi palmares !

Drukke oktobermaand (2)

Na het verslag over onze culturele activiteiten in gezinsverband tijdens de maand oktober, hier een beknopte opsomming over de andere helft van onze drukke agenda tijdens die maand.

Eerst werden M. en ik in ons cultuurcentrum verwacht voor een opvoering rond de roman 'De Idioot' van Fjodor Dostojevski, gebracht door theatergroep Lazarus. Die roman heb ik minstens 10 jaar, mogelijk 14 jaar geleden geleden gelezen en ik herinner dat het na verloop van tijd een echte pageturner werd die ik in amper enkele dagen had uitgelezen (we waren toen ook wel met vakantie, wat hielp). Daarna heb ik nog een verfilming gezien en nu dus een theaterbewerking.
Het werd voor M. en mij toch wel een geslaagde avond, ook al ben nog steeds niet helemaal vertrouwd met een aantal theaterconventies en begrijp dus ook lang niet alles. Vooral de van oorsprong Poolse acteur vond ik wel leuk.
Het personage van de de idioot snapte ik in dit stuk wel niet helemaal. De scène waarin de spelers onder meer de spoorwegen bekritiseren was wel erg geslaagd.

Tien dagen later was het Marc Ribot Trio in onze streek aanbeland en een mooie gelegenheid voor mij om geleden schade in te halen, want ik had Marc Ribot al enkele malen eens live aan het werk willen zien, maar om uiteenlopende redenen, en dan vooral tamheid van mijn kant, was het er nog nooit van gekomen.
Het werd een mooie avond. Bij velen doet zijn naam niet meteen een belletje rinkelen, maar toch zullen ze hem wellicht al aan het werk gehoord hebben, omdat hij een erg gewaardeerd gitarist is die al met vele groten uit de muziek heeft samengewerkt, zoals ook te lezen is in de bovenstaande link. Blijkbaar was het concert lang niet uitverkocht, want in extremis werd beslist dat het plaatsvinden in de kleinere zaal, de Kuub. Die zat wel aardig vol. Het zal voor een artiest wellicht ook leuker zijn om te spelen in een kleinere, volgepakte zaal dan in een grote met veel lege plaatsen.
Ribot kwam heel relax het podium op, waarbij hij een zandloper meedroeg en waarop hij zich baseerde om te weten hoe lang het concert al duurde.
De andere leden van zijn trio zijn Henry Grimes (bass en viool) en Chad Taylor (drums).
Het werd een fijne avond. De drie muzikanten waren goed op elkaar ingespeeld en terwijl de ritmesectie (drummer en bassist)zich goed van hun taak kweten, kon Ribot zich uitleven.
Een grappig contrast daarbij vormde na verloop van tijd de houding tussen Ribot en Grimes : terwijl de ene meer en meer opging in zijn (gitaar)spel, keek de oudgediende doodgemoedereerd voor zich uit, ogenschijnlijk verveeld aan zijn bas tokkelend.

Na een paar maal zijn zandloper te hebben omgedraaid, maakte de 'orkestleider' er een einde aan, maar niet na eerst nog eens helemaal het beste van zichzelf gegeven te hebben. Ribot communiceerde wel weinig of niet met het publiek, maar gaf wel een fijn concert, temeer omdat ik geen speciale verwachtingen had, aangezien ik de groep nog nooit aan het werk had gehoord, en de aparte bandleden evenmin.

Ons 3de en laatste evenement in de maand oktober vond op de 22ste plaats in het Koninklijk Circus in Brussel : een concert van de Britse groep Tindersticks.
We hadden hen in '99 ook al aan het werk gezien, in dezelfde zaal en ik herinner me dat ik toen wat teleurgesteld was.
De eerste stap was om met de auto naar het werk te gaan, wat op een weekdag zowat de 2de of 3de maal moet zijn geweest in de 13 jaar dat ik daar al actief ben. Thuis zowat om half zes 's ochtends vertrokken om zo te trachten de files te vermijden en wat werk gedaan te krijgen voordat de andere collega's aankwamen en de 'klanten' wakker werden en me met telefoons begonnen te bestoken. Dat lukte aardig en voor 7 uur zat ik al achter m'n bureau.

's Avonds dan M. opgewacht in het Noordstation, waar ze wat overstuur aankwam na een vervelende familiegeschiedenis waarbij R. onterecht de volle laag had gekregen. Het was dus tijd voor troostvoeding en liever dan haar naar de vlakbij gelegen Exqi mee te nemen, koos ik dan maar voor Pho Pho. En blijkbaar beviel het haar daar, ze was in alle geval positief verrast.
Van daar gingen we dan te voet naar het Koninklijk Circus, waar we nog RD en zijn ex tegen het lijf liepen en ook vanuit de verte PC ontwaarden tussen het publiek.

De groep leek niet van meet af aan op dreef, wat ook benadrukt werd door een (geplande) pauze na amper 20 à 30 minuten maar de muziek was wel mooi, al (her)kende ik lang niet alle nummers. Hun recentere cd's heb ik dan ook nooit gekocht. Na de pauze leek de groep er meer zin in te hebben en bleef nog zo'n 2 uur aan een stuk doorspelen. De zanger Stuart Staples had het mompelen nog niet afgeleerd, maar dat vormde geen probleem en het maakt dan ook deel uit van het geluid van de groep.
Rond half elf stonden we opnieuw buiten en na wat te hebben nagekaart met PC, vertrokken we naar huis. Iets voor 1.00 uur lag ik in bed, in de wetenschap dat ik de dag erna weer moest gaan werken, aangezien ik m'n aangevraagd verlof moest intrekken nadat een collega plots verlof nodig had. Maar dat kon de pret niet drukken ; blij om Tindersticks nogmaals aan het werk gezien en gehoord te hebben.



In november zijn we ook nog naar een indrukwekkende uitvoering geweest van het toneelstuk "Phaedra" in een versie van de Russische dichtster Marina Tsvetaeva en in een bewerking van Theater Zuidpool. Hier is Phaedra veel minder een booswicht dan een slachtoffer (van de goden, alweer ? of het lot). De opening van het stuk is al sterk, waarin twee kompanen van Hyppoliet de jacht en de mannelijke deugd bezingen. Spin in het web is niet Phaedra zelf, maar haar voedster, al bedoelt deze laatste er eigenlijk geen kwaad mee, maar wil ze de door haar grootgebrachte vrouw eerder gewoon helpen in de liefde. Hyppoliet lijkt in het begin helemaal niet op een heldhaftige man ; hij heeft meer weg van een knuffelbeer, maar gaandeweg krijgt hij meer 'carrure'.
Theater Zuidpool heeft hier puik werk afgeleverd.

Voor volgend jaar staan voor ons beiden nog een toneelstuk gepland (Misdaad en straf (of Schuld en boete) van Dostojevski, een concert van Daan en een opera van Sjostakovitch). Drukke tijden in het verschiet dus.

Drukke oktobermaand (1)

Omstreeks oktober hadden we het bijzonder druk, met maar liefst 5 aangekruiste data voor activiteiten allerhande.

Voor twee ervan namen we de beide kinderen mee, vooral op aandringen van R.
Eerst gingen we karten in , t.t.z. R., S. en ik. M. bleef langs de kant om op onze spullen te letten en de weergaloze actie op de baan te filmen.
Op deze kartbaan kun je een kwartier rijden met de personen van je groepje en wij hadden het circuitje dus 15 minuten voor ons alleen.
Voor S. was het de allereerste keer dat hij echt zelf zou rijden met een racekarretje. Zijn enige andere ervaring was gebaseerd op computerspelletjes met de Wii-spelconsole, waar hij zijn concurrenten doorgaans van de baan ramt of schiet. De eigenaars maakten hem al snel duidelijk dat dergelijk rijgedrag niet geduld wordt op een echte kartbaan. Ongetwijfeld was dit voor hem een dermate grote desillusie dat alle zin om nog voort te doen hem in de schoenen zakte. Hij besloot het dan ook maar kalm aan te doen en op z'n dooie gemakje de baan te verkennen. Wellicht om, methodisch als hij is, alle rem- en instuurpunten goed in zich op te nemen en tegen de volgende maal dat we daar terugkomen (R. maakt plannen om met de hele familie eens naar daar te gaan...) alles en iedereen van de tijdtabellen te rijden.

R. van zijn kant keek er al dagen naar uit en stond dan ook op scherp. Hij trachtte me bij te houden, maar dat was blijkbaar makkelijker gezegd dan gedaan. Niettemin heeft hij er toch heel wat plezier aan beleefd en zijn snelste tijd mocht zeker gezien worden.
Hieronder kan de talentenscout zelf oordelen :

Onze volgende gezinsuitstap was naar de plaatselijke bioscoop, waar we naar 'Rush' gingen kijken, de film die Ron Howard maakte over het WK Formule 1 in 1976, toen de Oostenrijker Niki Lauda (die voor Ferrari uitkwam) en de Brit James Hunt (in dienst van renstal McLaren) om de titel streden.
R. was erop gebrand om die film te zien en aangezien het onderwerp me wel kon bekoren en ik vond dat een bioscoopzaal voor zo'n film de meest geschikte plaats was, hoefde hij niet veel aan te dringen. Het geluid en het grote scherm van een bioscoopzaal doen je toch meer opgaan in een film dan wanneer je hem gewoon thuis bekijkt.

Qua racefilms had ik twee grote referenties : 'Grand Prix' van John Frankenheimer, gedraaid in 1966, en 'Le Mans' van Steve McQueen, gemaakt in 1970). Beide zijn iconen in het genre, dat, toegegeven, niet erg groot is, met bovendien meer draken dan geslaagde films. Deze twee oudere films blijven overigens ook enkel het bekijken waard door de actiebeelden van tegen elkaar racende wagens. De verhaallijnen zijn in beide flinterdun en de personages worden maar weinig uitgewerkt.
Dat is bij 'Rush' toch anders, ook al wordt wat dat betreft de taak van de regisseur/scenaristen wat vergemakkelijkt, ten eerste omdat er maar 2 hoofdrollen zijn en ten tweede omdat de echte feiten al voldoende dramatisch waren. Niettemin, ondanks deze troeven was de kans op een flop groot, aangezien het thema lang niet iedereen kan boeien en ook omdat racefans de reputatie hebben nogal kritisch te zijn en graag op zoek gaan naar (historische) gebreken.

Maar, het dient gezegd, de film is zeker geslaagd en zelfs voor de niet-racefanaat zoals S. en M., zijn er voldoende momenten om hem genietbaar te maken. En ook racefans komen ruim aan hun trekken. Geslaagde namiddag was dat.

Spa Six Hours (classic)

Vorige zaterdag voor de 4de en waarschijnlijk laatste keer dit jaar naar het circuit van Spa-Francorchamps afgezakt.
Ditmaal voor een evenement met oude racewagens, de Spa 6 Hours (classic).

Zoals zo vaak vergezelde PC me, wiens expertise op dit vlak aan het waanzinnige grenst.

Het werd een fijne dag, waarin we heel wat bolides te zien kregen die ik nooit tevoren in het echt had kunnen aanschouwen. De sfeer was zoals gebruikelijk 'bon enfant', gezellig dus al waren de bezoekers wel vrij talrijk, waardoor het niet altijd even makkelijk was om foto's te maken.
Niettemin heb ik me op dat vlak toch wel kunnen uitleven.
Hierbij dus een bescheiden selectie.

Een van de hoogtepunten voor mij was de aanwezigheid van een hele reeks Lotus-wagens, gaande van de jaren '60 tot de jaren '80 van de vorige eeuw. Enkele daarvan zijn ook echte iconen geworden in het collectieve geheugen, zoals de onderstaande Lotus 72 zoals die in 1973 aan de start verscheen in de handen van de betreurde Ronnie Peterson :

En tot slot een foto van 'la voiture grenouille' (geen idee welk merk of model dit is; opzoekingswerk leert dat het een Austin Healey Sprite zou zijn), met een wat apart lichteffect :

De Stier van de Pampa's

Vorige week zaterdag vernam ik het droevige nieuws dat de voormalige Argentijnse autocoureur José Froilan Gonzalez op 90-jarige leeftijd overleden is.
Ondanks het feit dat hij voor velen een complete onbekende was, was hij tegelijk in autosportmiddens terecht een legende.

In de jaren '50 heeft hij een aantal onvergetelijke F1-races gereden voor hoofdzakelijk Ferrari en Maserati. Voor dat eerste merk behaalde hij in '51 de allereerste overwinning in de koninginnenklasse van de autosport.
Zijn beste jaar was ongetwijfeld 1954, waarin hij als vrijwel enige de Mercedes-dominantie in de F1 doorbrak eens dat team in de loop van het seizoen aan de discipline deelnam (GP van Engeland in Silverstone, een race gekenmerkt door een befaamd duel tussen hem en zijn briljante landgenoot Juan-Manuel Fangio in een Mercedes) en tweede eindigde in het wereldkampioenschap. Daarnaast won hij ook nog eens de mythische 24 uur van Le Mans.

Gonzalez verliet haast even abrupt de Europese autoracerij als dat hij erin terecht kwam. Zijn agressieve rijstijl moet echt een lust voor het oog moet zijn geweest en getuigde van een exuberante persoonlijkheid.

Automuseum Louwman

Zal ik maar eens trachten de draad hier op te pikken ?

Een eerste bericht bij deze doorstart betreft een bezoek aan het Haagse automuseum Louwman, waar ik half januari met PC naartoe gereden ben, net voordat de winter echt begon.
Aanleiding was een tijdelijke tentoonstelling van allerlei Silberpfeile van voor WOII ; grand prix-bolides van Mercedes waarmee dat merk tijdens de tweede helft van de jaren '30 veel successen boekte in de autoracerij of snelheidsrecords vestigde. Deze tentoonstelling was al verlengd tot begin februari en het was toen of nooit om deze uitzonderlijke wagens in het echt te zien.
Daarnaast beschikt het museum ook over een indrukwekkende permanente collectie die op zich ook al de moeite van een verplaatsing waard is.

Om zondag zo snel mogelijk te kunnen vertrekken en niet te laat aan te komen, kwam PC zaterdag al bij ons overnachten. We maakten van de gelegenheid gebruik om met het gezin en hem een nieuw Indisch restaurant in Turnhout uit te proberen. Die kennismaking viel alvast best mee.

's Anderendaags dan vroeg uit de veren om tussen 9.00 en 9.30 te vertrekken. Het was voelbaar kouder aan het worden en in Den Haag zelf, waren heel wat waterlopen bevroren. Maar voor ons was het binnen te doen en achter glas was het best een aangenaam weertje.

Qua quantiteit viel de Mercedes-tentoonstelling wat tegen en ook ontbraken de racewagens waarmee het fabrieksteam na de Tweede Wereldoorlog actief was en de overwinningen aan elkaar rijfde. Niettemin was het handvol getoonde bolides ook al de moeite. Indrukwekkend voor mij was vooral om te zien in welke vlekkeloze staat ze ogenschijnlijk verkeerden : ofwel dus prachtig gerestaureerd, of gewoon in onwaarschijnlijk goede staat bewaard.

Helaas is een aanzienlijk aantal van m'n foto's vrij wazig, maar niettemin volgt hieronder een kleine selectie, met meer dan eens bizarre creaties, maar soms ook wondermooie creaties.
De 'mislukte' foto's vormen uiteraard een prachtig excuus om nog eens terug te gaan, ditmaal met een beter fototoestel, al is dat geen garantie voor betere foto's als de fotograaf blijft klungelen.

(Voorlopig ?) afscheid

Vandaag heb ik samen met R. wellicht de laatste rit in een hele tijd gemaakt met de Maserati Ghibli.
Deze of volgende week wordt hij (zij ?) namelijk uitgeschreven en blijft hij wellicht voor ettelijke maanden in een garagebox staan.

Twee weken geleden kreeg ik namelijk rood licht bij de jaarlijkse autokeuring. Wegens vergevorderde schade door corrosie op een welbepaalde plek vond de keurder in kwestie dat hij hem moest afkeuren.
Op zich nog geen ramp, al was het geen aangenaam nieuws, maar de bijzonder korte termijn die men me liet om dit euvel in orde te brengen (2 weken).

De staat van mijn rekeningen, de verwachte (hoge) kosten die ik weer zou moeten betalen om de auto in rijwaardige staat te krijgen, de autoverzekering die ik deze maand had moeten betalen, samen met de jaarlijkse belasting die zich aandient voor binnen 1 of 2 maand, hebben me doen besluiten om toch maar liever te wachten op betere tijden alvorens ik nog geld in deze welhaast bodemloze put blijf steken.

Jammer wel, want de wagen rijdt nog steeds goed en de motor blijft een lach op m'n gezicht toveren, zeker als de beide turbo's erin komen. Ondanks alle gebreken heeft de wagen me ook nooit ergens laten staan. Het ooit wel eens beschreven accuprobleem was ook niet eigen aan dit merk of model.
We zien wel wat het wordt binnen x aantal maanden of jaar...

Spa Classic

Ongetwijfeld hebben sommige bezoekers (zijn er eigenlijk wel ?) zich al wanhopig afgevraagd of er hier nog berichten zouden worden gepost of niet.
Ik verneem uit goede bron dat er zelfs al een parlementaire vraag over deze kwestie in voorbereiding was.

Wel, wanhoop niet, voorlopig trek ik de stekker er nog niet uit, maar of ik er nog lang mee doorga, weet ik ook niet.

Aanleiding voor dit bericht is de 'Spa Classic', een evenement waar ik eind mei samen met PC naartoe ging en waar we ons gingen verlustigen op het bekijken en beluisteren van hoofdzakelijk oude gloriën. Op straffe van kastijding werd het stilletjesaan tijd om hier ook een berichtje aan te wijden.

Het was een fijne uitstap en zoals u kunt afleiden uit een van de foto's was ik op m'n paasbest gegaan, zoals het een dergelijk evenement ook betaamt.
We hadden geluk met het weer, want die dag of dat weekend was het vrij zonnig en warm, dit in tegenstelling tot de gebruikelijke regen en relatief frisse temperaturen tijdens de maanden april, mei en juni.

Naast het vergapen aan auto's gaven we ook onze ogen de kost in de standjes die er stonden met boeken, schaalmodellen, kledij en snuisterijen allerhande. Het werd een relatief dure uitstap...

Al bij aankomst bevonden we ons in goed gezelschap, zoals valt op te maken uit deze foto (een eveneens blauwkleurige Saab naast onze Ferrari).

Voor de rest post ik hier maar gewoon wat andere fotootjes en bedank ik PC enkel nog voor z'n aangename gezelschap en kundige uitleg.
Zeker voor herhaling vatbaar, wie weet volgend jaar.

Geen idee welk merk/model deze wagen is :

Een Bizzarrini (of Iso, kan ook als ik de les goed onthouden heb). De fraaie lijn van de auto komt hier wel tot zijn recht.

Hier een fraaie Maserati 300S (denk ik) (helaas misvormd door de lelijke rolbeugel)

Mooi op een rij :

Tot slot nog een bekende (was ook aanwezig op de tentoonstelling Belgian Racing Legends eind vorig jaar in Autoworld) :

En tot slot een prachtig portret van ondergetekende, genomen op Spa Classic :