Dead Can Dance

Gisterenavond werden we verwacht in concertzaal Vorst Nationaal.
Enkele maanden geleden had ik namelijk twee tickets gekocht voor een optreden van de groep Dead Can Dance, een groep met een heel apart geluid in de rock- en popwereld en die al rond 1980 werd opgericht door onder meer de enige twee vaste leden van de groep : Lisa Gerard en Brendan Perry.

Blijkbaar leent de naam van de groep tot verwarring. M. wist niet wat ze moest verwachten en haar vader dacht dat het om een death metalgroep ging. Niets is minder waar... Ze maken eerder bezwerende, soms etherische muziek die dicht aanleunt bij wat velen onder noemer 'wereldmuziek' zouden klasseren.

Iets voor 18 uur vertrokken we richting Brussel om daar vlot aan te komen en iets minder vlot een parkeerplaats te vinden in de buurt van de zaal. Maar uiteindelijk kwamen we mooi op tijd aan. Helaas zaten we helemaal achterin ; mogelijk goed voor de akoestiek, maar we hadden niet meteen een goed zicht op muzikanten en hun présence.

Het werd wat mij betreft alvast een mooie ervaring.
Het voorprogramma bestond uit een enkele artiest die bizarre, relatief recent ontworpen instrumenten bespeelde in de vorm van twee op elkaar gezette wokken of schildpadden. Daarnaast had hij ook nog een Libanese tamboerijn bij. Helaas ben ik zijn naam vergeten, mogelijk heeft hij zich zelfs niet voorgesteld.

Rond 21.00 uur was het dan de beurt aan de hoofdact.
In het begin was het wennen aan het volume van de muziek, zeker na de ingetogen muziek van de soloartiest. Toen had ik de indruk dat de balans tussen de muziekinstrumenten en de stemmen van Perry en Gerard niet helemaal goed zat. Maar misschien vergis ik me.

Het concert zal me in alle geval lang bijblijven door de prachtige stem en vocale prestatie van Lisa Gerard : eenvoudigweg kippenvel. Wat mij betreft stal zij toch de show met haar prachtig gezang.
Ik leen hierboven maar een gefilmd fragment van het concert van gisteren, al heb je hier uiteraard niet dezelfde beleving als gisterenavond, maar het geeft een idee. Dank je, LittleQueenbee77.
Daarnaast ook nog een vermelding voor hun mooie lichtshow. Geen bombastisch, hoogtechnologisch gedoe, gewoon mooie lichteffecten.
M. was na afloop minder enthousiast als ik, maar uiteindelijk vond ze het niet erg om mee te zijn geweest (de flamencogroep waar ze bij danst, had diezelfde avond een feestje waar ze ook graag naartoe was geweest).



En intussen kreeg Italië op de Confederations Cup een pandoering van Brazilië.

De Stier van de Pampa's

Vorige week zaterdag vernam ik het droevige nieuws dat de voormalige Argentijnse autocoureur José Froilan Gonzalez op 90-jarige leeftijd overleden is.
Ondanks het feit dat hij voor velen een complete onbekende was, was hij tegelijk in autosportmiddens terecht een legende.

In de jaren '50 heeft hij een aantal onvergetelijke F1-races gereden voor hoofdzakelijk Ferrari en Maserati. Voor dat eerste merk behaalde hij in '51 de allereerste overwinning in de koninginnenklasse van de autosport.
Zijn beste jaar was ongetwijfeld 1954, waarin hij als vrijwel enige de Mercedes-dominantie in de F1 doorbrak eens dat team in de loop van het seizoen aan de discipline deelnam (GP van Engeland in Silverstone, een race gekenmerkt door een befaamd duel tussen hem en zijn briljante landgenoot Juan-Manuel Fangio in een Mercedes) en tweede eindigde in het wereldkampioenschap. Daarnaast won hij ook nog eens de mythische 24 uur van Le Mans.

Gonzalez verliet haast even abrupt de Europese autoracerij als dat hij erin terecht kwam. Zijn agressieve rijstijl moet echt een lust voor het oog moet zijn geweest en getuigde van een exuberante persoonlijkheid.