Dit citaat gaat in de huidige context maar gedeeltelijk voor mij op.
Hetgeen op 'mens' slaat, geldt namelijk maar ten dele. In een samenleving die ik grotendeels verwerp, wens ik namelijk geenszins aan de heersende norm te voldoen en dus ook geen gezonde geest te hebben volgens de criteria die men doorgaans hanteert.
Langs de andere kant heb ik gisteren voor het eerst sinds enkele jaren nog eens wat gezwommen. 20 moeizame lengtes om precies te zijn (daar waar ik er vroeger makkelijk 50 deed na een beetje training) al hadden het er meer kunnen zijn indien ik geen oogje in het zeil moest gaan houden in het bad waar de kinderen zaten. Eerlijk gezegd, die fysieke inspanning deed me goed en dat was ik vergeten. Misschien moet ik me in de toekomst toch maar wat meer naar het zwembad slepen. M'n blubberbuik zal me niet dankbaar zijn, maar misschien komt het m'n zelfbeeld wel ten goede en herrijst die adonis die ik vroeger was, inclusief wasbordje, wel weer uit z'n as !
Overigens ben ik vanmorgen wel ontsnapt aan een bont en blauw voorkomen. De straten lagen er zodanig glad bij dat ik, toen ik naar de bakker fietste, eenmaal een elegante pirouette maakte terwijl ik gewoon rechtdoor fietste en eenmaal ook echt gevallen ben, gewoon omdat de straten in een ijsbaan waren veranderd ; je kon er gewoon over glijden of sleeën, terwijl de sneeuw al grotendeels verdwenen was.
vrijdag 31 december 2010
Nog een afscheid
Van Marco Melandri deze keer, die het MotoGP-circus verlaat en bijna noodgedwongen verhuist naar het WK Superbikes. De MotoGP verhoudt zich t.o.v. de Superbikes zowat als de F1 in de autosport (dus de absolute top) in vergelijking met uithoudingsraces of toerismewagens. Deze laatste categorieën zijn minder prestigieus, maar de races zijn vaak spannender en spectaculairder.
Ik heb altijd een zwak gehad voor de 28-jarige Melandri, die van 2005 tot 2007 meedraaide met de besten in de MotoGP en eenmaal vice-wereldkampioen werd. Daarvoor werd hij in 2002 wereldkampioen in de 250cc-klasse, de laatste stap op weg naar de koninginneklasse. Hij is een uitstekend rijder en ook zijn persoonlijkheid wist me te bekoren, wellicht omdat ik enkele trekken van mezelf in hem herkende : timide, discrete jongen dus geen 'groot lawaai', doorbijter.
Vanaf volgend jaar rijdt hij voor het fabrieksteam van Yamaha in de superbikes. Hopelijk gaat hem dat beter af dan de voorbije jaren in MotoGP en zeker het jaar 2008, waarin grote dingen van hem verwacht werden omdat hij naar het fabrieksteam van Ducati verhuisde, dat in 2007 wereldkampioen werd. Helaas kon hij totaal niet overweg met de desmosedici en deemsterde Melandri compleet weg, terwijl zijn teamgenoot de overwinningen nog aan elkaar rijgde. In 2009 ging het iets beter met een privé-Kawasaki, waarmee hij af en toe hoge ogen gooide en zich voor 2010 van een plaatsje kon verzekeren bij een team dat met privé-Honda's meereed (Gresini). Maar dat helaas was zijn zwanenzang.
Nog iemand die vertrekt is Casey Stoner, die zijn geluk bij het fabrieksteam van Honda gaat beproeven. Na 4 succesvolle jaren bij Ducati, bekroond met de wereldtitel voor zowel rijders als merken in 2007, zoekt ook hij andere horizonten op. Zelf ben ik nooit echt fan geweest van Stoner, maar ik supporterde elke race toch voor hem omdat hij enkele jaren de enige is geweest die regelmatig de Ducati naar de overwinning wist te loodsen. En zijn spectaculaire rijstijl deed de rest. Qua persoonlijkheid kan hij niet tippen aan de meest charismatische figuren in de MotoGP-paddock, maar eens op de baan steekt hij qua indrukwekkende rijstijl haast iedereen zichtbaar en hoorbaar de loef af.
Stoner wordt bij Ducati vervangen door een levende legende : Valentino Rossi, 9-voudig wereldkampioen als ik het goed heb. Het wordt wat dat betreft even wennen voor mij, want ik ben nooit fan van Rossi geweest, ook al heb ik groot respect voor zijn fenomenale prestaties en palmares. De druk op hem en Ducati zal alvast immens zijn : een nu reeds legendarische Italiaan die voor een iconische Italiaanse motorfietsconstructeur voor de wereldtitel zal strijden. Benieuwd wat dat gaat geven.
Voor mij is het al goed als Jorge Lorenzo zijn titel van dit jaar niet verlengt. Of Rossi, dan wel Stoner het haalt, maakt me niet zo veel uit. Maar ik heb toch een lichte voorkeur voor Rossi. Wait (anxiously) and see.
Tot slot kijk ik nog uit naar de wederoptredende Chris Vermeulen, de Australiër die in 2011 weer bij Kawasaki rijdt. Hij raakte vorig jaar in het begin van het seizoen zwaar geblesseerd tijdens een crash en nu hopelijk een relatief zorgeloos seizoen kan tegemoet zien, met een motorfiets die hem weer wat succes brengt (iets wat met Kawasaki's in Superbike al heel lang geleden is).
Ik heb altijd een zwak gehad voor de 28-jarige Melandri, die van 2005 tot 2007 meedraaide met de besten in de MotoGP en eenmaal vice-wereldkampioen werd. Daarvoor werd hij in 2002 wereldkampioen in de 250cc-klasse, de laatste stap op weg naar de koninginneklasse. Hij is een uitstekend rijder en ook zijn persoonlijkheid wist me te bekoren, wellicht omdat ik enkele trekken van mezelf in hem herkende : timide, discrete jongen dus geen 'groot lawaai', doorbijter.
Vanaf volgend jaar rijdt hij voor het fabrieksteam van Yamaha in de superbikes. Hopelijk gaat hem dat beter af dan de voorbije jaren in MotoGP en zeker het jaar 2008, waarin grote dingen van hem verwacht werden omdat hij naar het fabrieksteam van Ducati verhuisde, dat in 2007 wereldkampioen werd. Helaas kon hij totaal niet overweg met de desmosedici en deemsterde Melandri compleet weg, terwijl zijn teamgenoot de overwinningen nog aan elkaar rijgde. In 2009 ging het iets beter met een privé-Kawasaki, waarmee hij af en toe hoge ogen gooide en zich voor 2010 van een plaatsje kon verzekeren bij een team dat met privé-Honda's meereed (Gresini). Maar dat helaas was zijn zwanenzang.
Nog iemand die vertrekt is Casey Stoner, die zijn geluk bij het fabrieksteam van Honda gaat beproeven. Na 4 succesvolle jaren bij Ducati, bekroond met de wereldtitel voor zowel rijders als merken in 2007, zoekt ook hij andere horizonten op. Zelf ben ik nooit echt fan geweest van Stoner, maar ik supporterde elke race toch voor hem omdat hij enkele jaren de enige is geweest die regelmatig de Ducati naar de overwinning wist te loodsen. En zijn spectaculaire rijstijl deed de rest. Qua persoonlijkheid kan hij niet tippen aan de meest charismatische figuren in de MotoGP-paddock, maar eens op de baan steekt hij qua indrukwekkende rijstijl haast iedereen zichtbaar en hoorbaar de loef af.
Stoner wordt bij Ducati vervangen door een levende legende : Valentino Rossi, 9-voudig wereldkampioen als ik het goed heb. Het wordt wat dat betreft even wennen voor mij, want ik ben nooit fan van Rossi geweest, ook al heb ik groot respect voor zijn fenomenale prestaties en palmares. De druk op hem en Ducati zal alvast immens zijn : een nu reeds legendarische Italiaan die voor een iconische Italiaanse motorfietsconstructeur voor de wereldtitel zal strijden. Benieuwd wat dat gaat geven.
Voor mij is het al goed als Jorge Lorenzo zijn titel van dit jaar niet verlengt. Of Rossi, dan wel Stoner het haalt, maakt me niet zo veel uit. Maar ik heb toch een lichte voorkeur voor Rossi. Wait (anxiously) and see.
Tot slot kijk ik nog uit naar de wederoptredende Chris Vermeulen, de Australiër die in 2011 weer bij Kawasaki rijdt. Hij raakte vorig jaar in het begin van het seizoen zwaar geblesseerd tijdens een crash en nu hopelijk een relatief zorgeloos seizoen kan tegemoet zien, met een motorfiets die hem weer wat succes brengt (iets wat met Kawasaki's in Superbike al heel lang geleden is).
dinsdag 28 december 2010
Blitzbezoek
Het voorbije weekend kregen we eindelijk het lang aangekondigde bezoek van een oude, geliefde Braziliaanse vriend.
Ik leerde Luiz in 1990 kennen toen hij in een Brussels instituut 2 jaar theologie of filosofie kwam studeren. We hebben samen heel wat fijne momenten meegemaakt en ook bij M. heeft hij al jaren een plekje in haar hart veroverd. Telkens konden we in Brazilië op een hartelijk welkom rekenenen en Luiz en zijn familie/vrienden probeerden het ons elke keer zo veel mogelijk naar onze zin te maken, wat ook steevast lukte. Intussen zijn ook S. en R. absoluut verzot op hem.
Dit jaar kreeg hij de kans om voor een paar weken naar Europa te komen en in zijn drukke agenda vond hij gelukkig een gaatje om ook bij ons langs te komen. Helaas bleek zaterdag dat hij amper 1 dag kon blijven. Nauwelijks tijd genoeg om wat bij te praten eigenlijk voordat we zondag weer afscheid moesten nemen, dit wellicht voor opnieuw een paar jaar.
Een beter kerstgeschenk kon ik me eigenlijk nauwelijks dromen.
Ik leerde Luiz in 1990 kennen toen hij in een Brussels instituut 2 jaar theologie of filosofie kwam studeren. We hebben samen heel wat fijne momenten meegemaakt en ook bij M. heeft hij al jaren een plekje in haar hart veroverd. Telkens konden we in Brazilië op een hartelijk welkom rekenenen en Luiz en zijn familie/vrienden probeerden het ons elke keer zo veel mogelijk naar onze zin te maken, wat ook steevast lukte. Intussen zijn ook S. en R. absoluut verzot op hem.
Dit jaar kreeg hij de kans om voor een paar weken naar Europa te komen en in zijn drukke agenda vond hij gelukkig een gaatje om ook bij ons langs te komen. Helaas bleek zaterdag dat hij amper 1 dag kon blijven. Nauwelijks tijd genoeg om wat bij te praten eigenlijk voordat we zondag weer afscheid moesten nemen, dit wellicht voor opnieuw een paar jaar.
Een beter kerstgeschenk kon ik me eigenlijk nauwelijks dromen.
woensdag 22 december 2010
Nog humor
Adolf Hitler heeft een mindere dag.
Blijft ook na jaren weergaloos.
Een woordje uitleg misschien : de Ewan en Charlie waarvan sprake zijn Ewan McGregor (zie lager) en zijn vriend Charlie Boorman die jaren geleden met een BMW-motorfiets van Schotland naar Zuid-Afrika reden.
Blijft ook na jaren weergaloos.
Een woordje uitleg misschien : de Ewan en Charlie waarvan sprake zijn Ewan McGregor (zie lager) en zijn vriend Charlie Boorman die jaren geleden met een BMW-motorfiets van Schotland naar Zuid-Afrika reden.
vrijdag 17 december 2010
Nieuwe hobby
M'n hele jonge leven ben ik gefascineerd geweest door gevaarlijke of indrukwekkende dieren en zeker haaien.
De eerste keer dat ik de kans kreeg om "Jaws" te zien, een film waarover ik al veel had gehoord en gelezen, was dan ook een hele belevenis. Vol spanning en verwachting keek ik er naar uit en vermoedelijk zat ik over m'n hele lijf te trillen, en dat niet enkel uit angst. Na "Jaws" volgden er nog 3 gelijknamige films, maar telkens ging het van kwaad naar erger. Waar nr. 2 van deze 'sharksploitation'-reeks nog enigszins te pruimen valt, wekken nr. 3 en 4 hoofdzakelijk ergernis en verveling op. Er werden nog wel films gedraaid met of over haaien, maar niets was echt het vermelden waard. Liefhebbers bleven dus lange tijd op hun honger zitten.
Tot eind jaren '90 "Deep blue sea" in de zalen kwam en we er ons en masse op stortten. Het was bij mijn weten de eerste 'haaienblockbuster' die heel gul gebruik maakte van CGI, computergegenereerde special effects, om duidelijk zichtbaar getruceerde haaien een buslading mensen te doen opeten of verminken. Dit product zette helaas een bedroevende trend : belachelijke films die louter op extravagante ideeën en amateuristische special effects steunden (naast de obligate bloederige toestanden in het water) om de aandacht (en geld) te trekken. De films bestaan voor een groot stuk uit getruceerde haaien ofwel uit fragmenten die onbeschaamd gepikt werden van documentaires. Acteerprestaties zijn onbestaande en de scenario's van de pot gerukt.
Nu met het Internet en zeker You Tube, krijgen fans van dit subgenre de kans om ettelijke haaienfilms op die manier te bekijken. Alleen... de overgrote meerderheid is gewoon onvoorstelbaar slecht gemaakt en i.p.v. de kijker te doen huiveren, werken ze in het beste geval louter op de lachspieren of, erger, wekken ze ergernis op.
Een ding is zeker : de makers namen hun publiek niet ernstig, tenzij ze mikten op kinderen die normaal naar Mega Mindy of Bumba kijken. Vooral productiehuis NU Image grossierde in dergelijke potsierlijke films.
Bij onze goede vrienden van het onvolprezen Nanarland stonden onvermijdelijk ook al soortgelijke films op het programma. Hun recensie van Shark attack 3 : Megalodon geeft een aardig beeld van hun visie op de zaken.
Dus waarom ze toch bekijken ? Gewoon voor de lol en wegens de amusante commentaren van de internauten.
Een greep uit de bestaande titels ?
- Blue demon
- Shark attack 2
- Shark attack 3 : Megalodon
- Spring break shark attack
- Raging sharks
- Shark swarm
Maar uit welke film een fragment (en welke bijhorende commentaar) met bijhorende hilarische commentaar kiezen ?
Ik ga maar voor Shark attack 3, alleen al wegens de haai waarvan het spijsverteringsstelsel blijkbaar wat opspeelt of gromt 'ie gewoon wat ?
Blue demon is ook integraal op you tube te bekijken en even grotesk.
Uiteindelijk heeft mijn verkenningstocht alvast 1 ding opgeleverd wat me in de toekomst ongetwijfeld nog vaak van pas gaat komen : een onfeilbare versiertip. Kijk, luister en oordeel zelf maar !
De eerste keer dat ik de kans kreeg om "Jaws" te zien, een film waarover ik al veel had gehoord en gelezen, was dan ook een hele belevenis. Vol spanning en verwachting keek ik er naar uit en vermoedelijk zat ik over m'n hele lijf te trillen, en dat niet enkel uit angst. Na "Jaws" volgden er nog 3 gelijknamige films, maar telkens ging het van kwaad naar erger. Waar nr. 2 van deze 'sharksploitation'-reeks nog enigszins te pruimen valt, wekken nr. 3 en 4 hoofdzakelijk ergernis en verveling op. Er werden nog wel films gedraaid met of over haaien, maar niets was echt het vermelden waard. Liefhebbers bleven dus lange tijd op hun honger zitten.
Tot eind jaren '90 "Deep blue sea" in de zalen kwam en we er ons en masse op stortten. Het was bij mijn weten de eerste 'haaienblockbuster' die heel gul gebruik maakte van CGI, computergegenereerde special effects, om duidelijk zichtbaar getruceerde haaien een buslading mensen te doen opeten of verminken. Dit product zette helaas een bedroevende trend : belachelijke films die louter op extravagante ideeën en amateuristische special effects steunden (naast de obligate bloederige toestanden in het water) om de aandacht (en geld) te trekken. De films bestaan voor een groot stuk uit getruceerde haaien ofwel uit fragmenten die onbeschaamd gepikt werden van documentaires. Acteerprestaties zijn onbestaande en de scenario's van de pot gerukt.
Nu met het Internet en zeker You Tube, krijgen fans van dit subgenre de kans om ettelijke haaienfilms op die manier te bekijken. Alleen... de overgrote meerderheid is gewoon onvoorstelbaar slecht gemaakt en i.p.v. de kijker te doen huiveren, werken ze in het beste geval louter op de lachspieren of, erger, wekken ze ergernis op.
Een ding is zeker : de makers namen hun publiek niet ernstig, tenzij ze mikten op kinderen die normaal naar Mega Mindy of Bumba kijken. Vooral productiehuis NU Image grossierde in dergelijke potsierlijke films.
Bij onze goede vrienden van het onvolprezen Nanarland stonden onvermijdelijk ook al soortgelijke films op het programma. Hun recensie van Shark attack 3 : Megalodon geeft een aardig beeld van hun visie op de zaken.
Dus waarom ze toch bekijken ? Gewoon voor de lol en wegens de amusante commentaren van de internauten.
Een greep uit de bestaande titels ?
- Blue demon
- Shark attack 2
- Shark attack 3 : Megalodon
- Spring break shark attack
- Raging sharks
- Shark swarm
Maar uit welke film een fragment (en welke bijhorende commentaar) met bijhorende hilarische commentaar kiezen ?
Ik ga maar voor Shark attack 3, alleen al wegens de haai waarvan het spijsverteringsstelsel blijkbaar wat opspeelt of gromt 'ie gewoon wat ?
Blue demon is ook integraal op you tube te bekijken en even grotesk.
Uiteindelijk heeft mijn verkenningstocht alvast 1 ding opgeleverd wat me in de toekomst ongetwijfeld nog vaak van pas gaat komen : een onfeilbare versiertip. Kijk, luister en oordeel zelf maar !
donderdag 16 december 2010
The panic in needle park
Van de drie eerder vermelde films over (drugs)verslavingen, vond ik deze het meest indrukwekkend.
Vooral het contrast tussen Needle Park en Trainspotting trof me, zowel (vooral ?) qua vorm als qua inhoud of verloop van de film.
Waar Trainspotting de kijker van meet af aan enigszins murw probeert te slaan met een indrukwekkende soundtrack, spetterende dialogen, heel inventieve vondsten en uiteindelijk "redemption" voor ten minste 1 protagonist, ontbreekt in Needle Park elke muziek, wordt het geheel ook veel soberder in beeld gebracht en is er sprake van een open einde. Maar mede door het gebrek aan franjes beklijft Needle Park ook zo.
In deze twee films zien we ook een omgekeerde evolutie : in Trainspotting een protagonist die het junkieleven, en de daarbij horende groep gelijkgezinden, uiteindelijk achter zich laat en volop kiest voor het soort conformistisch bestaan waar we collectief voor gaan, namelijk (veel) geld verdienen, comfortabel leven, huisje, auto, eventueel kinderen enz. In Needle Park maakt een buitenstaander kennis met een drugsgebruiker en diens vriendenkring, proeft na een tijdje ook van de verboden vrucht en raakt er op den duur helemaal aan verslingerd, zonder dat op het einde duidelijk wordt of ze uiteindelijk kon afkicken.
Er zijn wel enige gelijkenissen, onder meer de puike acteerprestaties. Al Pacino en Kitty Winn spelen alle andere acteurs van het scherm. Blijkbaar was dit een van de eerste grote rollen van Pacino en overtuigde zijn prestatie M. Scorsese ervan om hem een hoofdrol in The Godfather te geven. Ewan McGregors draagt met zijn présence en energie dan weer Trainspotting.
In beide films worden vrij troosteloze buurten in beeld gebracht, de ene in het Schotse Edinburgh, de andere in een minder glamoureus deel van New York. En de close ups van zich injecterende heroïnegebruikes zijn legio.
Het verhaal van The panic in needle park is vrij eenvoudig : Helen heeft net een voor haar vrij traumatische gebeurtenis achter de rug en maakt kennis met de charismatische Bobby. Beiden worden vrij snel verliefd op elkaar, maar Helen weet aanvankelijk niet dat Bobby (bij gelegenheid) heroïne spuit. Ze komt er wel vrij snel achter, maar blijft bij hem en zijn maten. Bobby begint echter langzaam dieper weg te zinken en doordat hij Helen wat verwaarloost op seksueel vlak, bezwijkt ze uiteindelijk voor de verleiding. Beide raken op den duur echt verslaafd, ook al tracht een rechercheur vruchteloos Helen te helpen. Als Bobby na een fout gelopen inbraak naar de gevangenis moet, blijft Helen alleen achter en raakt ze nog meer verslaafd, waardoor ze in de prostitutie belandt. Daar is Bobby niet bijster gelukkig mee als hij weer vrijkomt, maar hij hervat ook zijn vorig leven en begint ook te dealen. Helen brengt haar dagen steeds vaker high en compleet van de kaart door, wat na verloop van tijd zelfs Bobby begint te vervelen. Hij verdwijnt mede door toedoen van Helen dan voor een 2de maal achter de tralies, De film eindigt ermee dat Helen Bobby opwacht als hij opnieuw vrij komt en samen wandelen ze weg.
zondag 12 december 2010
dinsdag 7 december 2010
Bof
voor de zonderling die hier nog rondsnuistert en die het zou interesseren : Jimmy White heeft de wedstrijd gisteren (alweer) verloren met 9-8.
Positief voor mezelf is dan weer dat ik gisteren heb vastgesteld dat ik nog niet compleet ben afgestompt.
Voor het eerst heb ik me op een internetforum eens gemoeid in een discussie die sinds enkele jaren weer oplaait telkens als koning winter in het land is. En blijkbaar gebruiken anderen elders ook enkele van de argumenten die ik aanhaalde en dat los van elkaar.
Waar gaat het over : het verplichten door de overheid van winterbanden.
Ik ben daar dus tegenstander van.
Positief voor mezelf is dan weer dat ik gisteren heb vastgesteld dat ik nog niet compleet ben afgestompt.
Voor het eerst heb ik me op een internetforum eens gemoeid in een discussie die sinds enkele jaren weer oplaait telkens als koning winter in het land is. En blijkbaar gebruiken anderen elders ook enkele van de argumenten die ik aanhaalde en dat los van elkaar.
Waar gaat het over : het verplichten door de overheid van winterbanden.
Ik ben daar dus tegenstander van.
maandag 6 december 2010
Zondagnamiddag
Gisteren kon ik voor het eerst sinds lang nog eens een zondagnamiddag alleen doorbrengen.
Na enkele huishoudelijke klussen kon ik me onder meer in de zetel installeren (zonder dekentje !) om 'Trainspotting' te herbekijken. Dat in het kader van een 'junkietrilogie', want na deze film komen nog 'Requiem for a dream' en 'Panic in needle park' aan de beurt. In dat rijtje past ook nog 'Drugstore cowboy' maar die heb ik niet op video en kan hem dus ook niet overzetten op dvd.
'Trainspotting' blijft toch na al die jaren indruk maken, zowel door de vaart in de film als de (zwarte) humor, de muziek (dankzij 'Born slippy' van Underworld begon ik te beseffen dat elektronische dansmuziek niet noodzakelijk allemaal rommel is) als de wijze waarop de protagonisten in het leven staan en hun houding t.o.v. drugs. En voor wie dat allemaal bijzaak is, is er nog de prominente aanwezigheid van (Z)Iggy Pop.
Tegelijk merkte ik dat BBC2 de snookermatch tussen Stephen Hendry en Jimmy White uitzond. Het was jaren geleden dat ik de kans kreeg om White nog eens aan het werk te zien. Zijn glorieperiode ligt al lang achter hem (evenals die van Hendry overigens) en in de ranking is hij ver weggezakt, maar het doet toch plezier om te weten dat hij nog eens kon doorstoten tot het stadium van een belangrijk snookertoernooi (UK-kampioenschap) dat door de BBC wordt uitgezonden. In de jaren '80 en '90 was White op het Kanaal enorm populair door zijn flamboyante levenswijze en zijn aanvallende en heel snelle speelstijl.
Het is een enorm geladen match. De grote ambitie van (de jonge) Jimmy White was om ooit professioneel wereldkampioen snooker te worden (in 1980 werd hij op 18-jarige leeftijd wereldkampioen bij de amateurs). Het is hem nooit gelukt, ondanks het feit dat hij 6 maal tot in de finale raakte. Daar werd hij 4 keer geklopt door een zekere... Stephen Hendry...
Na een veelbelovend begin, zakte de kwaliteit van de wedstrijd dramatisch door de soms hallucinante fouten die beide spelers maakten. De eerste sessie eindigde op een billijke 4-4 stand. Deze namiddag volgt de ontknoping en wie het eerste 9 frames wint, is de winnaar.
Hierbij een frame tussen twee legendes : Jimmy White en de onlangs overleden Alex Higgins, een maat van hem. Whites spectaculaire spel wordt in dit fragment ook voor de leek overduidelijk vanaf zowat de 5de minuut.
Om de avond waardig af te sluiten vond ik er niets beter op om te douchen met koud water. Dat zorgt dezer dagen immers ook voor een zekere 'rush'.
Na enkele huishoudelijke klussen kon ik me onder meer in de zetel installeren (zonder dekentje !) om 'Trainspotting' te herbekijken. Dat in het kader van een 'junkietrilogie', want na deze film komen nog 'Requiem for a dream' en 'Panic in needle park' aan de beurt. In dat rijtje past ook nog 'Drugstore cowboy' maar die heb ik niet op video en kan hem dus ook niet overzetten op dvd.
'Trainspotting' blijft toch na al die jaren indruk maken, zowel door de vaart in de film als de (zwarte) humor, de muziek (dankzij 'Born slippy' van Underworld begon ik te beseffen dat elektronische dansmuziek niet noodzakelijk allemaal rommel is) als de wijze waarop de protagonisten in het leven staan en hun houding t.o.v. drugs. En voor wie dat allemaal bijzaak is, is er nog de prominente aanwezigheid van (Z)Iggy Pop.
Tegelijk merkte ik dat BBC2 de snookermatch tussen Stephen Hendry en Jimmy White uitzond. Het was jaren geleden dat ik de kans kreeg om White nog eens aan het werk te zien. Zijn glorieperiode ligt al lang achter hem (evenals die van Hendry overigens) en in de ranking is hij ver weggezakt, maar het doet toch plezier om te weten dat hij nog eens kon doorstoten tot het stadium van een belangrijk snookertoernooi (UK-kampioenschap) dat door de BBC wordt uitgezonden. In de jaren '80 en '90 was White op het Kanaal enorm populair door zijn flamboyante levenswijze en zijn aanvallende en heel snelle speelstijl.
Het is een enorm geladen match. De grote ambitie van (de jonge) Jimmy White was om ooit professioneel wereldkampioen snooker te worden (in 1980 werd hij op 18-jarige leeftijd wereldkampioen bij de amateurs). Het is hem nooit gelukt, ondanks het feit dat hij 6 maal tot in de finale raakte. Daar werd hij 4 keer geklopt door een zekere... Stephen Hendry...
Na een veelbelovend begin, zakte de kwaliteit van de wedstrijd dramatisch door de soms hallucinante fouten die beide spelers maakten. De eerste sessie eindigde op een billijke 4-4 stand. Deze namiddag volgt de ontknoping en wie het eerste 9 frames wint, is de winnaar.
Hierbij een frame tussen twee legendes : Jimmy White en de onlangs overleden Alex Higgins, een maat van hem. Whites spectaculaire spel wordt in dit fragment ook voor de leek overduidelijk vanaf zowat de 5de minuut.
Om de avond waardig af te sluiten vond ik er niets beter op om te douchen met koud water. Dat zorgt dezer dagen immers ook voor een zekere 'rush'.
Dichtgeslibd centrum
Vrijdag mochten we op het werk wat vroeger naar huis, omdat men er Sint-Barbara, de patroonheilige, vierde.
Ik profiteerde ervan om naar de lokale bioshop te gaan. Met de fiets. Zonder winterbanden.
Wel, ik was een stuk sneller dan de automobilisten die zich in het centrum begaven. Dat ondanks de koude, de sneeuwnevel die viel en de wagens die me al dan niet opzettelijk de weg versperden. Voorwaar geen sinecure als je relatief zwaar geladen weer naar huis keert op wegen die niet in optimale staat waren.
Maar het is tegelijk ook bevredigend om op die manier de automobilisten een neus te zetten.
Ik profiteerde ervan om naar de lokale bioshop te gaan. Met de fiets. Zonder winterbanden.
Wel, ik was een stuk sneller dan de automobilisten die zich in het centrum begaven. Dat ondanks de koude, de sneeuwnevel die viel en de wagens die me al dan niet opzettelijk de weg versperden. Voorwaar geen sinecure als je relatief zwaar geladen weer naar huis keert op wegen die niet in optimale staat waren.
Maar het is tegelijk ook bevredigend om op die manier de automobilisten een neus te zetten.
donderdag 2 december 2010
Caramba !
Deze week stond een beetje in het teken van flamenco.
Woensdagavond ben ik voor het eerst in m’n leven naar een flamencovoorstelling geweest, door Maria Juncal Y Companía. M. volgt namelijk sinds enkele maanden flamencoles en ze wilde er graag naartoe. Op haar vraag of ik mee wilde, antwoordde ik schoorvoetend “ja”.
Na op de fiets de bijtende koude te hebben getrotseerd, namen we plaats in de knusse zetels van De Warande. Ik had geen idee van wat we konden verwachten en was dus nogal benieuwd, maar ook wat bevreesd toen ik merkte dat het programma 2 uur zou duren. Compleet ongegronde argwaan, want het was prachtig, ontroerend, indrukwekkend !
De groep bestond uit vijf danseressen en een zevenkoppige begeleidingsgroep waarvan er ook 2 mannen zich de ziel uit het lijf zongen. Af en toe leek mevrouw Juncal in een soort artistiek duel te zijn met haar beide zangers, waarvan de manier van zingen en de mimiek en gebaren me soms deden denken aan het qawwali-gezang van bijvoorbeeld Nusrat Fateh Ali Khan. Ze doorspekten hun liederen ook met allerlei aanmoedigingen : de 'olé's' of 'caramba's' werden gul in het rond gestrooid. Mogelijk zijn dat spontane uitingen van enthousiasme of goedkeuring, mogelijk hoort dat standaard bij dergelijke muziek en dans.
Flamenco leek me een vorm van Spaanse blues : de danseressen leken bij momenten woede, verdriet of wanhoop te willen uitbeelden en de wijze waarop de zangers soms tekeer gingen deden me daar toch ook aan denken.
Op zo'n show leveren de flamencodanseressen een waarlijk atletische prestatie. Meer dan eens spatte het zweet ook in het rond.
Enige bemerking misschien : het einde werd wat te lang uitgesponnen en leek op den duur meer weg te hebben van een demonstratie van haar virtuositeit en kunnen dan echt nog iets bij te brengen aan de voorstelling. Een beetje zoals gitaarhelden hun virtuositeit graag tentoon spreiden door (ellen)lange solo's vol spectaculair gespeeelde tonen.
Vrijdagavond gaf M.'s flamencolerares in een taverne/restaurant in de streek een demonstratie. Helaas begon men veel te laat omdat de gitarist op zich liet wachten. S. vroeg al voor het begin om terug naar huis te gaan, want hij was moe. Zo werden we min of meer helaas 'gedwongen' om een halfuur na het begin te vertrekken. Verschillende medecursisten werden mee op de vloer uitgenodigd. Jammer genoeg had M. haar spullen niet mee, want ik zag dat ze zat te popelen om mee te doen.
Woensdagavond ben ik voor het eerst in m’n leven naar een flamencovoorstelling geweest, door Maria Juncal Y Companía. M. volgt namelijk sinds enkele maanden flamencoles en ze wilde er graag naartoe. Op haar vraag of ik mee wilde, antwoordde ik schoorvoetend “ja”.
Na op de fiets de bijtende koude te hebben getrotseerd, namen we plaats in de knusse zetels van De Warande. Ik had geen idee van wat we konden verwachten en was dus nogal benieuwd, maar ook wat bevreesd toen ik merkte dat het programma 2 uur zou duren. Compleet ongegronde argwaan, want het was prachtig, ontroerend, indrukwekkend !
De groep bestond uit vijf danseressen en een zevenkoppige begeleidingsgroep waarvan er ook 2 mannen zich de ziel uit het lijf zongen. Af en toe leek mevrouw Juncal in een soort artistiek duel te zijn met haar beide zangers, waarvan de manier van zingen en de mimiek en gebaren me soms deden denken aan het qawwali-gezang van bijvoorbeeld Nusrat Fateh Ali Khan. Ze doorspekten hun liederen ook met allerlei aanmoedigingen : de 'olé's' of 'caramba's' werden gul in het rond gestrooid. Mogelijk zijn dat spontane uitingen van enthousiasme of goedkeuring, mogelijk hoort dat standaard bij dergelijke muziek en dans.
Flamenco leek me een vorm van Spaanse blues : de danseressen leken bij momenten woede, verdriet of wanhoop te willen uitbeelden en de wijze waarop de zangers soms tekeer gingen deden me daar toch ook aan denken.
Op zo'n show leveren de flamencodanseressen een waarlijk atletische prestatie. Meer dan eens spatte het zweet ook in het rond.
Enige bemerking misschien : het einde werd wat te lang uitgesponnen en leek op den duur meer weg te hebben van een demonstratie van haar virtuositeit en kunnen dan echt nog iets bij te brengen aan de voorstelling. Een beetje zoals gitaarhelden hun virtuositeit graag tentoon spreiden door (ellen)lange solo's vol spectaculair gespeeelde tonen.
Vrijdagavond gaf M.'s flamencolerares in een taverne/restaurant in de streek een demonstratie. Helaas begon men veel te laat omdat de gitarist op zich liet wachten. S. vroeg al voor het begin om terug naar huis te gaan, want hij was moe. Zo werden we min of meer helaas 'gedwongen' om een halfuur na het begin te vertrekken. Verschillende medecursisten werden mee op de vloer uitgenodigd. Jammer genoeg had M. haar spullen niet mee, want ik zag dat ze zat te popelen om mee te doen.
Treinlectuur
Ruim halfweg "Romans libertins du XVIIIe siècle" ben ik nu toch toe aan een beetje serieuzere lectuur.
1400 bladzijden (licht) erotische/pornografische werken zonder veel inhoud zijn blijkbaar te veel van het goede voor mij en nopen me een rustpauze in te lassen.
'Thérèse philosophe', dat ik al eerder vermeldde, vormt op dat vlak een uitzondering. Daarin neemt de vermoedelijke auteur (Boyer d'Argens) de moraal en de godsdienstbeleving de religieuze instituten zwaar op de korrel. Daarnaast is de tekst ook gewoon grappig, ondanks of waarschijnlijk mede dankzij het soms schunnige taalgebruik dat niet zo vaak in literaire werken wordt gehanteerd. Om een of andere reden vind ik dat register in het Frans ook veel verfijnder dan in het Nederlands. Het leest een stuk aangenamer, mede door de humor die erdoor wordt binnengesmokkeld. De auteur van ‘Thérèse philosophe’ (weze het Boyer d’Argens of iemand anders) is duidelijk een voorloper van de Sade, maar deze laatste gaat nog veel verder in zijn kritiek op en afbraak van de gevestigde waarden. De eerste is namelijk een groot voorstander van het bewaren van de bestaande orde (hoe dat in het 18de-eeuwse Frankrijk te verzoenen valt met een radicale godsdienstkritiek is mij niet geheel duidelijk), terwijl de Sade die frontaal aanvalt en volledig afbreekt. De Sade beoogt een revolutie, Boyer d'Argens duidelijk niet. Concreet voorbeeld : bij Boyer d'Argens is er nergens sprake van sadisme of het niet respecteren van de medemens.
Een andere auteur wiens werk is met plezier gelezen heb : Godard d'Aucour, waarvan “Thémidore ou Mon histoire et celle de ma maîtresse » een plaats vond in deze verzameling. Guitige, vlotte lectuur. Andere auteurs waarvan ik reeds iets las in dit boek : Crébillon fils, La Morlière, Voisenon, Duclos. Vrije zeden gaan hier zogezegd hand in hand met vrijdenkerij, maar van dit laatste is, buiten “Thérèse philosophe” voorlopig niet zoveel te merken.
Om wat uit dat universum te ontsnappen, heb ik me maar weer op wat non-fictie van eigen bodem geworpen : Macedonië, land in de wachtkamer van Balkan-kenner Raymond Detrez. Vijf jaar geleden bij De Slegte gekocht, al een paar keer op het punt gestaan erin te beginnen, maar uiteindelijk weer weggelegd. Bijkomend voordeel van dit boek : het is voor het eerst sinds maanden geen dikke turf, wat enkele praktische voordelen oplevert. Ik geeft toe dat dit aspect heeft meegespeeld in mijn keuze.
Het boek is wel niet meer heel recent (2002), maar blijft niettemin interessant enerzijds omdat Detrez een historisch overzicht wil bieden en wil verklaren hoe het in (dat stuk van) de Balkan tot zovele conflicten kon komen en anderzijds de oorsprong en evolutie van de Macedonische natie beschrijft. Ik heb het boek ooit gekocht om wat meer te weten te komen over deze regio en omdat ik wist dat de auteur een erkende autoriteit is op dat vlak.
1400 bladzijden (licht) erotische/pornografische werken zonder veel inhoud zijn blijkbaar te veel van het goede voor mij en nopen me een rustpauze in te lassen.
'Thérèse philosophe', dat ik al eerder vermeldde, vormt op dat vlak een uitzondering. Daarin neemt de vermoedelijke auteur (Boyer d'Argens) de moraal en de godsdienstbeleving de religieuze instituten zwaar op de korrel. Daarnaast is de tekst ook gewoon grappig, ondanks of waarschijnlijk mede dankzij het soms schunnige taalgebruik dat niet zo vaak in literaire werken wordt gehanteerd. Om een of andere reden vind ik dat register in het Frans ook veel verfijnder dan in het Nederlands. Het leest een stuk aangenamer, mede door de humor die erdoor wordt binnengesmokkeld. De auteur van ‘Thérèse philosophe’ (weze het Boyer d’Argens of iemand anders) is duidelijk een voorloper van de Sade, maar deze laatste gaat nog veel verder in zijn kritiek op en afbraak van de gevestigde waarden. De eerste is namelijk een groot voorstander van het bewaren van de bestaande orde (hoe dat in het 18de-eeuwse Frankrijk te verzoenen valt met een radicale godsdienstkritiek is mij niet geheel duidelijk), terwijl de Sade die frontaal aanvalt en volledig afbreekt. De Sade beoogt een revolutie, Boyer d'Argens duidelijk niet. Concreet voorbeeld : bij Boyer d'Argens is er nergens sprake van sadisme of het niet respecteren van de medemens.
Een andere auteur wiens werk is met plezier gelezen heb : Godard d'Aucour, waarvan “Thémidore ou Mon histoire et celle de ma maîtresse » een plaats vond in deze verzameling. Guitige, vlotte lectuur. Andere auteurs waarvan ik reeds iets las in dit boek : Crébillon fils, La Morlière, Voisenon, Duclos. Vrije zeden gaan hier zogezegd hand in hand met vrijdenkerij, maar van dit laatste is, buiten “Thérèse philosophe” voorlopig niet zoveel te merken.
Om wat uit dat universum te ontsnappen, heb ik me maar weer op wat non-fictie van eigen bodem geworpen : Macedonië, land in de wachtkamer van Balkan-kenner Raymond Detrez. Vijf jaar geleden bij De Slegte gekocht, al een paar keer op het punt gestaan erin te beginnen, maar uiteindelijk weer weggelegd. Bijkomend voordeel van dit boek : het is voor het eerst sinds maanden geen dikke turf, wat enkele praktische voordelen oplevert. Ik geeft toe dat dit aspect heeft meegespeeld in mijn keuze.
Het boek is wel niet meer heel recent (2002), maar blijft niettemin interessant enerzijds omdat Detrez een historisch overzicht wil bieden en wil verklaren hoe het in (dat stuk van) de Balkan tot zovele conflicten kon komen en anderzijds de oorsprong en evolutie van de Macedonische natie beschrijft. Ik heb het boek ooit gekocht om wat meer te weten te komen over deze regio en omdat ik wist dat de auteur een erkende autoriteit is op dat vlak.
woensdag 1 december 2010
In het hol van de leeuw
Gisteren had ik een afspraakje met een medewerkster van de groene fractie in het Vlaams Parlement. Blijkbaar is men daar van plan om te verhuizen, want er werden voortdurend enorme dozen en kisten versjouwd. En bij dit hard labeur werden zelfs de vrouwelijke collega's ingeschakeld, om maar te zeggen dat het erg belangrijk moet zijn geweest dat deze frêle wezens ook hun steentje moesten bijdragen, met risico voor eigen lijf en leden.
Toch wat "schoon" volk gezien, maar of ik daar blij om moet zijn ? Ik denk het niet.
Oordeel zelf : Luc Van den Brande (die een tijdje naast mij kwam staan en zelfs iets tegen me mompelde), Patricia Ceysens, Carl Decaluwé en ten slotte Helga Stevens, voor mij een volstrekt onbekende N-VA'ster met wie ik in dezelfde lift zat. Had ik haar herkend, ik had uiteraard terstond om een handtekening gevraagd.
Later, op straat, kruiste Sven Gatz nog m'n pad.
Met uitzondering van de heer Gatz, akkoord, een Open VLD'er maar ook een echte ket, voelde ik eigenlijk (helaas wellicht) bitter weinig affiniteit met deze heren en dame die me in naam vertegenwoordigen. Ik had ook geen gevoel van ontzag of zo voor de instelling waar ik me bevond, respect ergens nog wel.
Het zal wel iets te maken hebben met m'n (gebrek aan ?) identiteitsgevoel. Officieel Belg (kan ik mee leven) en Vlaming (al staat dat gelukkig nog niet op m'n identiteitskaart), maar geen 100% zuivere en zo voel ik dat effectief ook aan, ben er blij om, sinds enkele jaren haast trots op.
Ik voelde me er zelfs wat ongemakkelijk, niet echt thuis. En waarom staat dit parlement nu eigenlijk precies in Brussel ? Deze stad kan het gros van de Vlamingen gestolen worden, de meeste Vlaamse politici willen er evenmin van weten. Een niet-verwaarloosbaar deel heeft zelfs een hekel aan het organische Brussel van vandaag. Zou iedereen er zich niet beter bij voelen indien al die ministeries, administraties enz. gewoon zouden verhuizen naar pakweg Gent of Antwerpen ? Al ligt Brussel natuurlijk geografisch centraal en hoeft de Limburger zich daardoor geen verplaatsing naar Gent, Brugge of Kortrijk te getroosten.
De fluokleurige houten sculptuur van Arne Quinze, die ik voor het eerst zag, zorgt wel nog voor wat kleur in een voor de rest wat grijze Leuvensestraat.
Toch wat "schoon" volk gezien, maar of ik daar blij om moet zijn ? Ik denk het niet.
Oordeel zelf : Luc Van den Brande (die een tijdje naast mij kwam staan en zelfs iets tegen me mompelde), Patricia Ceysens, Carl Decaluwé en ten slotte Helga Stevens, voor mij een volstrekt onbekende N-VA'ster met wie ik in dezelfde lift zat. Had ik haar herkend, ik had uiteraard terstond om een handtekening gevraagd.
Later, op straat, kruiste Sven Gatz nog m'n pad.
Met uitzondering van de heer Gatz, akkoord, een Open VLD'er maar ook een echte ket, voelde ik eigenlijk (helaas wellicht) bitter weinig affiniteit met deze heren en dame die me in naam vertegenwoordigen. Ik had ook geen gevoel van ontzag of zo voor de instelling waar ik me bevond, respect ergens nog wel.
Het zal wel iets te maken hebben met m'n (gebrek aan ?) identiteitsgevoel. Officieel Belg (kan ik mee leven) en Vlaming (al staat dat gelukkig nog niet op m'n identiteitskaart), maar geen 100% zuivere en zo voel ik dat effectief ook aan, ben er blij om, sinds enkele jaren haast trots op.
Ik voelde me er zelfs wat ongemakkelijk, niet echt thuis. En waarom staat dit parlement nu eigenlijk precies in Brussel ? Deze stad kan het gros van de Vlamingen gestolen worden, de meeste Vlaamse politici willen er evenmin van weten. Een niet-verwaarloosbaar deel heeft zelfs een hekel aan het organische Brussel van vandaag. Zou iedereen er zich niet beter bij voelen indien al die ministeries, administraties enz. gewoon zouden verhuizen naar pakweg Gent of Antwerpen ? Al ligt Brussel natuurlijk geografisch centraal en hoeft de Limburger zich daardoor geen verplaatsing naar Gent, Brugge of Kortrijk te getroosten.
De fluokleurige houten sculptuur van Arne Quinze, die ik voor het eerst zag, zorgt wel nog voor wat kleur in een voor de rest wat grijze Leuvensestraat.
WK voetbal
Enkele verlichte zielen hebben jaren het idee opgevat dat België en Nederland na het EK voetbal ook wel het WK zouden kunnen organiseren.
Ik zie dat helemaal niet zitten en vind dat er wel belangrijker zaken zijn waar we onze aandacht en ons geld aan kunnen en moeten besteden. Laat deze beker dus wat mij betreft maar aan ons voorbijgaan.
Wat me enkele weken geleden speciaal opviel, was een van de argumenten die Ruud Gullit gebruikte om dit evenement toch door beide landen te laten organiseren : het zou het groenste WK voetbal ooit worden. Hij staafde dit met de stelling dat er vele duizenden fietsen ter beschikking zouden worden gesteld (van de supporters, de sporters of al de personaliteiten/bobo's ? dat viel niet op te maken) om de verplaatsingen te maken !
Ten eerste, als dit de enige parameter is om zo'n uitspraak te doen (ik hoop van niet) dan is het met het voetbalwereldje wel heel erg gesteld. Bovendien, zowel België (en voeg hier maar Vlaanderen, Wallonië als Brussel bij) als Nederland heeft tegenwoordig een broertje dood aan een serieus milieubeleid. Sinds het kabinet Rutte aan de macht is, liggen de prioriteiten daar wel heel anders.
En over ons land zullen we maar zedig zwijgen. Alvast Magnette en Schauvliege maken er een potje van. Wat Huytebroeck (Brussel) betreft, daar ben ik evenmin van overtuigd en over Lutgen (Waals Gewest) kan ik eigenlijk weinig tot niets zeggen, want daar heb ik helemaal geen zicht op, maar veel positiefs hoor ik er alvast niet van.
Het ontgaat me tussen haakjes waarom iemand als Huytebroeck deel moet uitmaken van de Belgische delegatie die naar Cancun werd afgevaardigd. Volstond Magnette niet, eventueel met een soort verbindingspersoon per Gewest ipv meteen alle excellenties mee te sturen ?
Maar om op onze kandidatuur voor het WK voetbal terug te komen : als louter het ter beschikking stellen van tienduizenden fietsen je milieuvriendelijke en duurzame gehalte moet aantonen, of als dat je grootste groene troef is waar je mee moet uitpakken, dan ben je op dat vlak toch niet zo goed bezig, vrees ik.
Ik zie dat helemaal niet zitten en vind dat er wel belangrijker zaken zijn waar we onze aandacht en ons geld aan kunnen en moeten besteden. Laat deze beker dus wat mij betreft maar aan ons voorbijgaan.
Wat me enkele weken geleden speciaal opviel, was een van de argumenten die Ruud Gullit gebruikte om dit evenement toch door beide landen te laten organiseren : het zou het groenste WK voetbal ooit worden. Hij staafde dit met de stelling dat er vele duizenden fietsen ter beschikking zouden worden gesteld (van de supporters, de sporters of al de personaliteiten/bobo's ? dat viel niet op te maken) om de verplaatsingen te maken !
Ten eerste, als dit de enige parameter is om zo'n uitspraak te doen (ik hoop van niet) dan is het met het voetbalwereldje wel heel erg gesteld. Bovendien, zowel België (en voeg hier maar Vlaanderen, Wallonië als Brussel bij) als Nederland heeft tegenwoordig een broertje dood aan een serieus milieubeleid. Sinds het kabinet Rutte aan de macht is, liggen de prioriteiten daar wel heel anders.
En over ons land zullen we maar zedig zwijgen. Alvast Magnette en Schauvliege maken er een potje van. Wat Huytebroeck (Brussel) betreft, daar ben ik evenmin van overtuigd en over Lutgen (Waals Gewest) kan ik eigenlijk weinig tot niets zeggen, want daar heb ik helemaal geen zicht op, maar veel positiefs hoor ik er alvast niet van.
Het ontgaat me tussen haakjes waarom iemand als Huytebroeck deel moet uitmaken van de Belgische delegatie die naar Cancun werd afgevaardigd. Volstond Magnette niet, eventueel met een soort verbindingspersoon per Gewest ipv meteen alle excellenties mee te sturen ?
Maar om op onze kandidatuur voor het WK voetbal terug te komen : als louter het ter beschikking stellen van tienduizenden fietsen je milieuvriendelijke en duurzame gehalte moet aantonen, of als dat je grootste groene troef is waar je mee moet uitpakken, dan ben je op dat vlak toch niet zo goed bezig, vrees ik.
dinsdag 30 november 2010
Is er een plan ?
Nadat de politie met veel machtsvertoon en spierballengerol enkele favelas heeft 'gekärcherd' mag toch wel de vraag gesteld worden of dit de zoveelste spectaculaire, maar al bij al cosmetische actie was, of dat er nadien ook nog iets gaat gebeuren om het lot van de mensen die er wonen daadwerkelijk en structureel te verbeteren ? Ook voor na de Olympische Spelen en het WK voetbal die er de komende jaren zullen worden georganiseerd ?
De politieke cultuur in Brazilië is wel degelijk aan het veranderen, en dit mede onder impuls van Lula en zijn PT, maar of de geesten voldoende gerijpt zijn om niet enkel de repressieve kaart te trekken in de strijd tegen de georganiseerde misdaad ? Hopelijk wel.
De politieke cultuur in Brazilië is wel degelijk aan het veranderen, en dit mede onder impuls van Lula en zijn PT, maar of de geesten voldoende gerijpt zijn om niet enkel de repressieve kaart te trekken in de strijd tegen de georganiseerde misdaad ? Hopelijk wel.
zondag 28 november 2010
Bill Withers
een groot artiest, maar hier te lande niet erg bekend.
Ik leerde hem eind jaren '80, begin jaren '90 kennen, waarschijnlijk via Radio 1 en mogelijk speelde Blue Blot daar ook een rol in omdat ze minstens 1 nummer van hem gecoverd hebben.
De man verdient een apart stukje en niet zomaar een vermelding ergens weggemoffeld.
Zijn wellicht bekendste nummer (als ik er iets op kan aanmerken, dan misschien dat de strijkers wat te vaak te horen zijn) : Ain't no sunshine, al heeft hij nog een resem andere klassiekers geschreven en gezongen.
In amper 2 minuten zet hij hier met relatief weinig middelen en een sobere instrumentatie toch een mooi liefdesliedje neer.
Ik leerde hem eind jaren '80, begin jaren '90 kennen, waarschijnlijk via Radio 1 en mogelijk speelde Blue Blot daar ook een rol in omdat ze minstens 1 nummer van hem gecoverd hebben.
De man verdient een apart stukje en niet zomaar een vermelding ergens weggemoffeld.
Zijn wellicht bekendste nummer (als ik er iets op kan aanmerken, dan misschien dat de strijkers wat te vaak te horen zijn) : Ain't no sunshine, al heeft hij nog een resem andere klassiekers geschreven en gezongen.
In amper 2 minuten zet hij hier met relatief weinig middelen en een sobere instrumentatie toch een mooi liefdesliedje neer.
3 voor de prijs van 1
Ik weet al niet meer sinds wanneer het geleden was, maar vrijdag was het nog eens tijd om een concert in Brussel bij te wonen. Eén, wat zeg ik, drie !
In het kader van het festival 'Autumn falls' kwam onder meer de groep Lambchop optreden.
M'n wat aangekomen vriend PC is er een groot liefhebber van en leerde me ze kennen. Door hem kocht ik dan ook hun cd 'How I quit smoking' maar om een of andere reden heeft deze schijf mij nog niet echt kunnen bekoren. Wellicht heb ik er nog niet aandachtig genoeg naar geluisterd.
Na het werk ging ik eerst nog wat shoppen met het oog op het sinterklaasgebeuren volgende week en daarna ging het naar m'n favoriete Vietnamese restaurant. Helaas moest ik daar het overheerlijke dessert laten vallen, want anders zou ik te laat bij PC zijn aangekomen.
De dagen ervoor was er wel al even sprake geweest over mijn planning voor na het concert, maar daar werd achteraf niet dieper op ingegaan. Hij was dan ook enigszins verrast toen ik hem aankondigde dat ik na het concert waarschijnlijk bij hem kwam slapen. Flegmatisch als hij is, keek hij echter amper op en deed voort waarmee hij bezig was toen ik hem kwam storen : in zijn neus peuteren en de vangst met de vinger aan Milou, zijn vogelspin, geven om die te voederen. Het lieflijk getrippel van dat beest zou blijkbaar langs allerlei zenuwbanen over het hele lichaam voor uiterst aangename tintelingen zorgen. Een beetje bizar misschien maar qua gastvrijheid scoort hij in alle geval hoog. Nogmaals dank P !
Na wat over koetjes en kalfjes gebabbeld te hebben, was het alweer hoog tijd om te vertrekken naar het Koninklijk Circus, waar R.D. op ons zou wachten. Deze laatste bleek vergezeld te zijn door een roodharige schone uit verre -noordelijke- streken waar het blijkbaar traditie is om op skeelers en bijpassende lichte outfit naar concerten te komen. Voor mensen uit het hoge noorden is 2°C natuurlijk een lachertje, maar het verbaasde me dat ze erin geslaagd was om RD ook zover te krijgen om in een gelijkaardig pak op te dagen. Tja, de liefde...
Toen we er bijna waren, besefte PC plots dat hij zijn ticket thuis vergeten was. Grootmoedig als ik ben, kocht ik hem dan maar een nieuw, want hij had enkel voldoende geld op zak om de schoenpoetser aan de ingang te betalen.
Wij moesten ons haasten om nog tijdig onze plaatsen te vinden voor het eerste concert van de avond : Pearly Gate Music. Zij hadden blijkbaar recht op een set van een 20 à 25 minuten. Niet zo slecht, al vond ik de stem van de zanger wel een tegenvaller. Maar al bij al was dit zeker geen domper. Ik ben wel helemaal niet vertrouwd met countrymuziek en al zijn afgeleiden, maar dit leek me een een mengeling van country en rock. Wellicht zit ik er helemaal naast.
Daarna mocht Blitzen Trapper opdraven. Ook hier weer een mengeling van allerlei stijlen. Voor mij waren de meeste nummers best te pruimen.
Tegen 22 uur was het dan tijd voor de hoofdact. Lambchop zou het volledige album 'Is a woman' brengen, dat ik niet kende en dit zou toch een grote rol spelen in hoe ik het concert beleefde. Kurt Wagner, de bezieler van de groep, zong namelijk niet zo heel vaak. Voor de leek leek het eerder onverstaanbaar mompelen, fluisteren, woorden half inslikken. Op den duur begon ik me dan ook meer op de muziek en de muzikanten te concentreren dan op de zanger, die daarbij nog het weinig dynamische van de vertoning benadrukte door de hele tijd bijna doodstil op z'n stoel te blijven zitten. Het ongetwijfeld grappig bedoeld intermezzo met zijn pianist kon me bovendien ook maar matig bekoren. Volgens mij was het Koninklijk Circus niet de meest geschikte locatie voor een dergelijk concert. De vermoedelijke schoonheid van 'Is a woman' ging nu haast volledig aan mij voorbij, althans toch op tekstueel vlak. Wellicht was het in een (veel) kleinere zaal beter tot zijn recht gekomen. Ik had me meer ingesteld op een echt concert in plaats van een voordracht met muzikale begeleiding. Maar dit kwam dus grotendeels omdat ik 'Is a woman' nog nooit gehoord had.
Gelukkig lieten de bisnummers een heel ander gelaat van deze groep zien en zij maakten voor mij het concert toch nog een beetje memorabel. Wagner kwam toen ook ineens uit zijn lethargische staat en waagde het zelfs (wat houterig) te dansen ! Al weet ik niet of dat alles me voldoende overtuigd heeft om Lambchop een tweede concertkans te gunnen. PC zal z'n beste beentje moeten voorzetten om me daarvoor te overtuigen.
Na het concert gingen de twee koppels elk hun eigen weg en na een omweg via een beruchte homobar belandden ik en PC weer bij zijn appartement. Nakaarten bij een biertje (het abdijbier smaakte me beter dan ik vreesde) en tegen 2 uur 's ochtends leek het ons een goed idee om Morpheus eens een bezoek te brengen.
Enkele uren later stond ik alweer monter onder de douche in PC's tuin te zingen zodat ik tijdig een trein kon nemen richting thuis.
In het Zuidstation wachtte me nog een aangename verrassing. Op weg ernaartoe zag ik dat er brand leek uitgebroken. Immers, een bruine rookpluim verscheen dreigend boven de perronnen. Ik vreesde al dat het treinverkeer vanuit de Midi volledig afgeschaft zou worden en alles vanuit andere stationnen compleet in de war zou lopen. Echter, op spoor 18 aangekomen, zag ik tot mijn verbazing dat er op spoor 17 een echte stoomtrein klaar stond om te vertrekken. Dat verklaarde meteen de rook ! Het bleek om een gevaarte uit 1945 te gaan, dat voor een of ander evenement weer tot leven werd gewekt en met de onmisbare steenkoolwagon en enkele wagonnetjes uit die periode naar Mechelen zou tuffen. Het personeel was ook uitgedost in kledij uit vervlogen tijden. Helaas had ik geen fototoestel bij, want het was wel een mooi en speciaal zicht. Ook de hoeveelheid stoom die eruit kwam, was indrukwekkend, net als de geluidskracht van de stoomfluit !
Een paar minuten later dan was ik ook op weg richting Mechelen, in het gezelschap van het filosofisch-moralistisch-erotisch-pornografische meesterwerk 'Thérèse philosophe', onderwijl smullend van Marokkaanse gebakjes die ik op weg naar het station had gekocht.
Eigenlijk was dit weekend op cultureel/intellectueel vlak toch wel hoogstaand. Oordeel zelf : muziek van onder meer Bill Withers beluisterd, het weergaloze 'Attack of the 50 foot woman', het leuke 'Le vélo de Ghislain Lambert' en het prachtige 'A nightmare before Christmas' (dit voor de eerste keer ; een prent van Tim Burton, een van m'n favoriete regisseurs) bekeken en deze ochtend tijdens het strijken een interessante documentaire op Lichtpunt trachten te volgen : Examined Life. Wordt deze avond opnieuw op Canvas uitgezonden en kan ik warm aanbevelen. Mijn video staat al geprogrammeerd !
In het kader van het festival 'Autumn falls' kwam onder meer de groep Lambchop optreden.
M'n wat aangekomen vriend PC is er een groot liefhebber van en leerde me ze kennen. Door hem kocht ik dan ook hun cd 'How I quit smoking' maar om een of andere reden heeft deze schijf mij nog niet echt kunnen bekoren. Wellicht heb ik er nog niet aandachtig genoeg naar geluisterd.
Na het werk ging ik eerst nog wat shoppen met het oog op het sinterklaasgebeuren volgende week en daarna ging het naar m'n favoriete Vietnamese restaurant. Helaas moest ik daar het overheerlijke dessert laten vallen, want anders zou ik te laat bij PC zijn aangekomen.
De dagen ervoor was er wel al even sprake geweest over mijn planning voor na het concert, maar daar werd achteraf niet dieper op ingegaan. Hij was dan ook enigszins verrast toen ik hem aankondigde dat ik na het concert waarschijnlijk bij hem kwam slapen. Flegmatisch als hij is, keek hij echter amper op en deed voort waarmee hij bezig was toen ik hem kwam storen : in zijn neus peuteren en de vangst met de vinger aan Milou, zijn vogelspin, geven om die te voederen. Het lieflijk getrippel van dat beest zou blijkbaar langs allerlei zenuwbanen over het hele lichaam voor uiterst aangename tintelingen zorgen. Een beetje bizar misschien maar qua gastvrijheid scoort hij in alle geval hoog. Nogmaals dank P !
Na wat over koetjes en kalfjes gebabbeld te hebben, was het alweer hoog tijd om te vertrekken naar het Koninklijk Circus, waar R.D. op ons zou wachten. Deze laatste bleek vergezeld te zijn door een roodharige schone uit verre -noordelijke- streken waar het blijkbaar traditie is om op skeelers en bijpassende lichte outfit naar concerten te komen. Voor mensen uit het hoge noorden is 2°C natuurlijk een lachertje, maar het verbaasde me dat ze erin geslaagd was om RD ook zover te krijgen om in een gelijkaardig pak op te dagen. Tja, de liefde...
Toen we er bijna waren, besefte PC plots dat hij zijn ticket thuis vergeten was. Grootmoedig als ik ben, kocht ik hem dan maar een nieuw, want hij had enkel voldoende geld op zak om de schoenpoetser aan de ingang te betalen.
Wij moesten ons haasten om nog tijdig onze plaatsen te vinden voor het eerste concert van de avond : Pearly Gate Music. Zij hadden blijkbaar recht op een set van een 20 à 25 minuten. Niet zo slecht, al vond ik de stem van de zanger wel een tegenvaller. Maar al bij al was dit zeker geen domper. Ik ben wel helemaal niet vertrouwd met countrymuziek en al zijn afgeleiden, maar dit leek me een een mengeling van country en rock. Wellicht zit ik er helemaal naast.
Daarna mocht Blitzen Trapper opdraven. Ook hier weer een mengeling van allerlei stijlen. Voor mij waren de meeste nummers best te pruimen.
Tegen 22 uur was het dan tijd voor de hoofdact. Lambchop zou het volledige album 'Is a woman' brengen, dat ik niet kende en dit zou toch een grote rol spelen in hoe ik het concert beleefde. Kurt Wagner, de bezieler van de groep, zong namelijk niet zo heel vaak. Voor de leek leek het eerder onverstaanbaar mompelen, fluisteren, woorden half inslikken. Op den duur begon ik me dan ook meer op de muziek en de muzikanten te concentreren dan op de zanger, die daarbij nog het weinig dynamische van de vertoning benadrukte door de hele tijd bijna doodstil op z'n stoel te blijven zitten. Het ongetwijfeld grappig bedoeld intermezzo met zijn pianist kon me bovendien ook maar matig bekoren. Volgens mij was het Koninklijk Circus niet de meest geschikte locatie voor een dergelijk concert. De vermoedelijke schoonheid van 'Is a woman' ging nu haast volledig aan mij voorbij, althans toch op tekstueel vlak. Wellicht was het in een (veel) kleinere zaal beter tot zijn recht gekomen. Ik had me meer ingesteld op een echt concert in plaats van een voordracht met muzikale begeleiding. Maar dit kwam dus grotendeels omdat ik 'Is a woman' nog nooit gehoord had.
Gelukkig lieten de bisnummers een heel ander gelaat van deze groep zien en zij maakten voor mij het concert toch nog een beetje memorabel. Wagner kwam toen ook ineens uit zijn lethargische staat en waagde het zelfs (wat houterig) te dansen ! Al weet ik niet of dat alles me voldoende overtuigd heeft om Lambchop een tweede concertkans te gunnen. PC zal z'n beste beentje moeten voorzetten om me daarvoor te overtuigen.
Na het concert gingen de twee koppels elk hun eigen weg en na een omweg via een beruchte homobar belandden ik en PC weer bij zijn appartement. Nakaarten bij een biertje (het abdijbier smaakte me beter dan ik vreesde) en tegen 2 uur 's ochtends leek het ons een goed idee om Morpheus eens een bezoek te brengen.
Enkele uren later stond ik alweer monter onder de douche in PC's tuin te zingen zodat ik tijdig een trein kon nemen richting thuis.
In het Zuidstation wachtte me nog een aangename verrassing. Op weg ernaartoe zag ik dat er brand leek uitgebroken. Immers, een bruine rookpluim verscheen dreigend boven de perronnen. Ik vreesde al dat het treinverkeer vanuit de Midi volledig afgeschaft zou worden en alles vanuit andere stationnen compleet in de war zou lopen. Echter, op spoor 18 aangekomen, zag ik tot mijn verbazing dat er op spoor 17 een echte stoomtrein klaar stond om te vertrekken. Dat verklaarde meteen de rook ! Het bleek om een gevaarte uit 1945 te gaan, dat voor een of ander evenement weer tot leven werd gewekt en met de onmisbare steenkoolwagon en enkele wagonnetjes uit die periode naar Mechelen zou tuffen. Het personeel was ook uitgedost in kledij uit vervlogen tijden. Helaas had ik geen fototoestel bij, want het was wel een mooi en speciaal zicht. Ook de hoeveelheid stoom die eruit kwam, was indrukwekkend, net als de geluidskracht van de stoomfluit !
Een paar minuten later dan was ik ook op weg richting Mechelen, in het gezelschap van het filosofisch-moralistisch-erotisch-pornografische meesterwerk 'Thérèse philosophe', onderwijl smullend van Marokkaanse gebakjes die ik op weg naar het station had gekocht.
Eigenlijk was dit weekend op cultureel/intellectueel vlak toch wel hoogstaand. Oordeel zelf : muziek van onder meer Bill Withers beluisterd, het weergaloze 'Attack of the 50 foot woman', het leuke 'Le vélo de Ghislain Lambert' en het prachtige 'A nightmare before Christmas' (dit voor de eerste keer ; een prent van Tim Burton, een van m'n favoriete regisseurs) bekeken en deze ochtend tijdens het strijken een interessante documentaire op Lichtpunt trachten te volgen : Examined Life. Wordt deze avond opnieuw op Canvas uitgezonden en kan ik warm aanbevelen. Mijn video staat al geprogrammeerd !
dinsdag 23 november 2010
Les convoyeurs attendent
Dit weekend heb ik deze mooie, bij wijlen poëtische film van Benoît Mariage bekeken, met onder meer de veelzijdige Benoît Poelvoorde in een van de hoofdrollen. Het is een zwart-witfilm over gewone mensen in, naar ik veronderstel, de Borinage en hun dagelijkse gevecht om een beter lot ; een beetje naturalisme op pellicule, met relatief weinig middelen gemaakt, maar daarom niet slechter, integendeel. Dromen, desillusies, gefnuikte ambities, de drama's die dat kan teweeg brengen, menselijke warmte ondanks herhaalde tegenslagen enz. En een serieuze dosis zwarte humor.
Het verhaal is origineel en pretentieloos : een man die een job heeft als fotograaf van vooral verkeersongevallen probeert een auto te winnen. Daarvoor schakelt hij zijn zoon in, die moet proberen in het Guinness Book of Records te komen (of iets gelijkaardigs). Voor de vader lijkt het record 'deuren openen en weer sluiten' haalbaar. Dat leidt tot allerlei toestanden.
De personages worden mooi en met veel mededogen in beeld gebracht, ondanks de banale realiteit/hun eenvoudige leven op de rand van de 4de wereld.
Onderbuik
Gisteren verliep de tweede helft van de terugreis per trein nogal onaangenaam. Vlakbij namen vanaf Lier 3 jongeren plaats, die haast onophoudelijk luidop de goorste racistische en soms seksistische praat uitkraamden. Buitengewoon storend, maar anderzijds nuttig om te weten wat er bij sommigen leeft, want dat is een wereld waar ik nauwelijks benul van had of, althans, haast nooit mee geconfronteerd wordt (gelukkig misschien).
Aanvankelijk dacht ik dat ze dat zo openlijk deden als provocatie, bij wijze van ‘grap’. Gaandeweg echter raakte ik er steeds meer van overtuigd dat ze echt meenden wat ze zegden.
Moet je daar tegenin gaan ? En zo ja, hoe eigenlijk ? Verschillende medereizigers ergerden er zich aan, maar niemand deed er concreet iets tegen. Zelf kwam ik niet verder dan enkele malen ostentatief m’n hoofd schudden, maar ik vermoed dat ze het niet gemerkt hebben. Maak je het niet erger door er spontaan tegenin te gaan ? Mocht ik naast of rechtover hen gezeten hebben, was ik ergens anders gaan zitten. Misschien had ik dat moeten doen ?
Iemand suggesties ?
Aanvankelijk dacht ik dat ze dat zo openlijk deden als provocatie, bij wijze van ‘grap’. Gaandeweg echter raakte ik er steeds meer van overtuigd dat ze echt meenden wat ze zegden.
Moet je daar tegenin gaan ? En zo ja, hoe eigenlijk ? Verschillende medereizigers ergerden er zich aan, maar niemand deed er concreet iets tegen. Zelf kwam ik niet verder dan enkele malen ostentatief m’n hoofd schudden, maar ik vermoed dat ze het niet gemerkt hebben. Maak je het niet erger door er spontaan tegenin te gaan ? Mocht ik naast of rechtover hen gezeten hebben, was ik ergens anders gaan zitten. Misschien had ik dat moeten doen ?
Iemand suggesties ?
zondag 21 november 2010
Transversales
Transversales : een radioprogramma dat zaterdagmiddag op La Première te beluisteren is.
Gisteren een onthutsende en wraakroepende uitzending gehoord over 'agent orange' het uiterst giftige ontbladeringsmiddel dat de Amerikanen tijdens de Vietnamoorlog gebruikten om de communistische strijdkrachten te bestrijden.
Dit sluit ook enigszins aan bij m'n vorige stukje.
Bemoedigend en moeilijk te begrijpen voor een Westerling is dat dat Vietnamezen zelf er redelijk 'zen' onder blijven ; ze koesteren op het eerste zicht weinig wrok of haatgevoelens jegens het volk dat hen dit (en nog veel meer leed) aandeed.
Het bijzonder krachtige gif dat zo verspreid werd, zal nog vele jaren (en nog enkele generaties) zijn nefaste werk doen. Terwijl de Amerikaanse staat intussen de Amerikaanse slachtoffers vergoedt (hun personeel werd er evenmin tegen beschermd), blijft enige tegemoetkoming voor de Vietnamese slachtoffers vooralsnog utopisch.
Gisteren een onthutsende en wraakroepende uitzending gehoord over 'agent orange' het uiterst giftige ontbladeringsmiddel dat de Amerikanen tijdens de Vietnamoorlog gebruikten om de communistische strijdkrachten te bestrijden.
Dit sluit ook enigszins aan bij m'n vorige stukje.
Bemoedigend en moeilijk te begrijpen voor een Westerling is dat dat Vietnamezen zelf er redelijk 'zen' onder blijven ; ze koesteren op het eerste zicht weinig wrok of haatgevoelens jegens het volk dat hen dit (en nog veel meer leed) aandeed.
Het bijzonder krachtige gif dat zo verspreid werd, zal nog vele jaren (en nog enkele generaties) zijn nefaste werk doen. Terwijl de Amerikaanse staat intussen de Amerikaanse slachtoffers vergoedt (hun personeel werd er evenmin tegen beschermd), blijft enige tegemoetkoming voor de Vietnamese slachtoffers vooralsnog utopisch.
donderdag 18 november 2010
Sluimerend beest
Hier ga ik maar even de exhibitionistische toer op...
Een minderwaardigheidscomplex gekoppeld aan een meerderwaardigheidscomplex kan tot gevaarlijke combinaties leiden.
Het eerste is een kweekvijver voor frustratie, het tweede, kweek je als eenzaat en mysantroop in je ivoren toren vanzelf.
Zo komt het dat ik als rechtgeaarde linkse salonrevolutionair in woeliger tijden wel eens heel gemakkelijk in de huid had kunnen kruipen van een of andere beul die zijn driften botviert op echte of vermeende klassevijanden en aldus zijn frustraties en haatgevoelens nagenoeg ongestraft de vrije loop kan laten.
Gedreven door enerzijds wraakgevoelens en anderzijds de filantropische drang en vaste en goedbedoelde wil om de mensheid het rechte, marxistische pad te doen bewandelen (immers de enig juiste manier om voor allen geluk en welzijn te scheppen) had ik, indien de omstandigheden 'meezaten' voor de goede zaak hier en daar wel een bot(je) en nog wel meer kunnen breken, denk ik. Zoals u wellicht wel weet, mag men bij grootse ondernemingen niet kijken op een nulletje meer of minder.
Wellicht zijn deze bespiegelingen allemaal redelijk geschift, maar wel eerlijk.
Eens kijken of ik straks een nietsvermoedende N-VA'er, een fiscaal jurist, drug-, wapen- of mensenhandelaar, een CIA-agent of een CEO van een beursgenoteerde multinational in m'n hol kan lokken ! Kan een mooie bende worden.
Een minderwaardigheidscomplex gekoppeld aan een meerderwaardigheidscomplex kan tot gevaarlijke combinaties leiden.
Het eerste is een kweekvijver voor frustratie, het tweede, kweek je als eenzaat en mysantroop in je ivoren toren vanzelf.
Zo komt het dat ik als rechtgeaarde linkse salonrevolutionair in woeliger tijden wel eens heel gemakkelijk in de huid had kunnen kruipen van een of andere beul die zijn driften botviert op echte of vermeende klassevijanden en aldus zijn frustraties en haatgevoelens nagenoeg ongestraft de vrije loop kan laten.
Gedreven door enerzijds wraakgevoelens en anderzijds de filantropische drang en vaste en goedbedoelde wil om de mensheid het rechte, marxistische pad te doen bewandelen (immers de enig juiste manier om voor allen geluk en welzijn te scheppen) had ik, indien de omstandigheden 'meezaten' voor de goede zaak hier en daar wel een bot(je) en nog wel meer kunnen breken, denk ik. Zoals u wellicht wel weet, mag men bij grootse ondernemingen niet kijken op een nulletje meer of minder.
Wellicht zijn deze bespiegelingen allemaal redelijk geschift, maar wel eerlijk.
Eens kijken of ik straks een nietsvermoedende N-VA'er, een fiscaal jurist, drug-, wapen- of mensenhandelaar, een CIA-agent of een CEO van een beursgenoteerde multinational in m'n hol kan lokken ! Kan een mooie bende worden.
Mi Ami
Vrij recent eindelijk nog eens een ontdekking gedaan op muzikaal vlak.
De voorlaatste keer dat ik in 'Caroline' kwam (een van de laatste echte muziekwinkels in het Brusselse en ik vermoed in België tout court) schalden er uit de luidsprekers een tweetal nummers die me wel aanspraken. Benieuwd vroeg ik naar de artiest of groep en ik had er nog nooit van gehoord. Het bleek om de nieuwste cd van Mi Ami te gaan, een trio jonge Amerikanen.
De laatste keer dat ik er kwam besloot ik dan maar meteen een exemplaar van 'Steal your face' te kopen, louter afgaand op de indruk die ik kreeg toen ik ze voor het eerst hoorde. Dat was haast twee weken geleden.
Wel, ik heb me de aankoop nog niet beklaagd. De schijf heeft hier al vaak opgestaan, maar helaas moet ik hem wel steevast beluisteren met de koptelefoon op om de andere huisgenoten niet te storen.
Hier het nummer 'Latin lover', het tweede op hun recentste cd.
Opgepast : geen spek voor ieders bek.
De voorlaatste keer dat ik in 'Caroline' kwam (een van de laatste echte muziekwinkels in het Brusselse en ik vermoed in België tout court) schalden er uit de luidsprekers een tweetal nummers die me wel aanspraken. Benieuwd vroeg ik naar de artiest of groep en ik had er nog nooit van gehoord. Het bleek om de nieuwste cd van Mi Ami te gaan, een trio jonge Amerikanen.
De laatste keer dat ik er kwam besloot ik dan maar meteen een exemplaar van 'Steal your face' te kopen, louter afgaand op de indruk die ik kreeg toen ik ze voor het eerst hoorde. Dat was haast twee weken geleden.
Wel, ik heb me de aankoop nog niet beklaagd. De schijf heeft hier al vaak opgestaan, maar helaas moet ik hem wel steevast beluisteren met de koptelefoon op om de andere huisgenoten niet te storen.
Hier het nummer 'Latin lover', het tweede op hun recentste cd.
Opgepast : geen spek voor ieders bek.
dinsdag 9 november 2010
Amalgaam
Gisterenavond viel er me iets op in het VRT-journaal.
In een of ander nieuwsbericht had men het over de tegenstelling "Vlamingen en Franstaligen".
Voor mij haalt men hier verschillende dingen door elkaar.
Ofwel is het Vlamingen, Walen en Brusselaars ofwel Nederlandstaligen en Franstaligen (de Duitstaligen laten we er voor het gemak buiten).
Ik vind het eigenlijk wel straf dat de openbare zender hier zo slordig mee omspringt.
Ben ik nu automatisch een Vlaming omdat ik toevallig Nederlandstalig ben ? Zijn die enkelingen die nog Frans spreken in Vlaanderen (voor het gemak Brussel buiten beschouwing gelaten) dan geen Vlamingen meer, enkel en alleen om die reden ?
Wat met iemand als Jacques Brel, die zichzelf als Vlaming beschouwde ? Maakt die geen deel (meer) uit van onze cultuur ? Is hij een Fremdkörper (iets wat de heer Bourgeois wel zou willen) ?
Foutaises !
In een of ander nieuwsbericht had men het over de tegenstelling "Vlamingen en Franstaligen".
Voor mij haalt men hier verschillende dingen door elkaar.
Ofwel is het Vlamingen, Walen en Brusselaars ofwel Nederlandstaligen en Franstaligen (de Duitstaligen laten we er voor het gemak buiten).
Ik vind het eigenlijk wel straf dat de openbare zender hier zo slordig mee omspringt.
Ben ik nu automatisch een Vlaming omdat ik toevallig Nederlandstalig ben ? Zijn die enkelingen die nog Frans spreken in Vlaanderen (voor het gemak Brussel buiten beschouwing gelaten) dan geen Vlamingen meer, enkel en alleen om die reden ?
Wat met iemand als Jacques Brel, die zichzelf als Vlaming beschouwde ? Maakt die geen deel (meer) uit van onze cultuur ? Is hij een Fremdkörper (iets wat de heer Bourgeois wel zou willen) ?
Foutaises !
woensdag 3 november 2010
Leuk tafereeltje
Un peu de poésie dans ce monde de brutes, commme aime à le dire régulièrement un ami qui m'est cher.
Vanmiddag zag ik op de Koning Albert II-laan een man op een bankje zitten.
Hij zag eruit als een dakloze en naast hem zat een op het eerste gezicht ongeschonden relatief grote pluchen beer of leeuw.
Vond ik wel leuk eigenlijk.
Daar in die buurt, tweede thuis van de hardwerkende, geld verdienende pendelaar en internationale instellingen ten dienste van het Kapitaal ("les brutes") zat een man eventjes rustig, niets doend gewoon voor zich uit te staren met die knuffel naast hem.
Een mooi beeld vond ik en een beetje poëzie op die koude, vrij kille plek.
Vanmiddag zag ik op de Koning Albert II-laan een man op een bankje zitten.
Hij zag eruit als een dakloze en naast hem zat een op het eerste gezicht ongeschonden relatief grote pluchen beer of leeuw.
Vond ik wel leuk eigenlijk.
Daar in die buurt, tweede thuis van de hardwerkende, geld verdienende pendelaar en internationale instellingen ten dienste van het Kapitaal ("les brutes") zat een man eventjes rustig, niets doend gewoon voor zich uit te staren met die knuffel naast hem.
Een mooi beeld vond ik en een beetje poëzie op die koude, vrij kille plek.
maandag 1 november 2010
Goed gezelschap in Gent : met Anneleen en Jacques
Gisteren heb ik een bezoek gebracht aan Gent en meer bepaald het Gravensteen en de tentoonstelling gewijd aan de Franse regisseur Jacques Tati.
Ondanks herhaaldelijk vragen van mijn kant vond ik thuis (alweer) niemand bereid om mee te gaan. Waarom neem ik de moeite eigenlijk nog ; een namiddag voor tv hangen of aan tafel kletsen met neefjes en nichtjes, schoonbroer/oom en zus/tante en papa en mama/grootvader en -moeder is sowieso veel leuker.
Enfin, ik alleen op weg en dus met de motorfiets, wat me te Gent aankomend het voordeel opleverde dat ik niet in de file moest aanschuiven die ontstaan was na een mosselactie van het lokale Ikea-filiaal. Gezwind ertussen, ook al regende het en hop ! richting centrum.
Daar aangekomen reed ik meteen zonder verkeerd te rijden naar de Vrijdagmarkt om linea recta de parkeergarage binnen te rijden en een onwillige slagboom voor me te vinden. Die netjes omzeild en dan maar op zoek naar iemand om te melden dat het toestel me geen ticket wilde geven. "Hier mogen ook geen moto's binnen, meneer. Het staat nochtans aangeduid." Ah. Dan maar weer behoedzaam (de vloer was nogal glibberig mede door de regen) naar buiten en na wat zoeken een parkeerplaats gevonden op de stoep in de Lange Steenstraat, toevallig de straat waarlangs het Caermersklooster ligt, waar de de Tati-tentoonstelling plaatsvindt. Da's ongetwijfeld weer m'n gunstig gesternte.
Daarvoor had ik afgesproken met Anneleen, die een bezoek eraan ook wel zag zitten. Omdat ik echter enkele uren te vroeg was, profiteerde ik van de gelegenheid om schaamteloos de toerist uit te hangen en begaf me naar het Gravensteen om dat nu eindelijk eens te bezoeken. "Bonjour, bel homme" klonk het bij wijze van welkomstgroet. Helaas was het een man gezeten aan een terrasje ; ongetwijfeld deed m'n strakke leren broek (merk IXS voor wie geïnteresseerd is) zijn verbeelding op hol slaan.
Het bezoek aan het Gravensteen was een meevaller. De bezoekers liepen niet in mekaars weg en de museum guide (een filmpje waarin onder meer Filips van den Elzas (de man die het Gravensteen liet optrekken tegen de stad Gent) en Chrétien de Troyes (gespeeld door een uitstekende Kurt Van Eeghem) werden opgevoerd) verstrekte heel wat randinformatie. Aarzel zeker niet zo'n gids mee te nemen, het zit in de inkomprijs begrepen.
Na het kasteel was het te laat om nog iets hartigs te gaan eten, want om half drie had ik met de bekoorlijke Anneleen afgesproken. Dan maar op goed geluk wat in het historisch centrum van Gent rondgekuierd en wat foto's genomen. Onderstaande foto vond ik wel leuk, maar ik heb er wel bergen hondenstront voor moeten trotseren om hem te maken.
Tegen half drie stond ik dan aan de ingang van de tentoonstelling te wachten op m'n 'date'. Vooraf was ik er wat zenuwachtig over, want hoe zou ik haar nu op m'n eentje moeten entertainen, iets waar ik volstrekt niet goed in ben... Maar bon, wetende dat een van de levensvragen die ze zich stelt 'Where have all the cowboys gone ?' is, had ik toch al het halve werk verricht. Immers, stoppelbaard van een paar dagen, haar in de war wegens m'n hoofddeksel, een ijzeren ros, geef toe, met een beetje verbeelding valt daarin toch een cowboy te herkennen.
Na een snelle begroeting gingen we naar binnen met behulp van mijn dankzij deze sympathieke mevrouw gekregen vrijjkaart. Ik zal maar meteen toegeven : brompot was na afloop van het bezoek ontroerd, ook al liep dat enigszins met een sisser af. Later meer daarover.
Over Jacques Tati weet ik niet zo bijster veel, maar de enige film van hem die ik gezien heb, 'Les vacances de Monsieur Hulot', had zo'n indruk op me gemaakt dat ik deze tentoonstelling zeker niet wilde missen. Net als 'Les Triplettes de Belleville' werpt deze prent de kijker, of mij althans, alleen al door de gecreëerde sfeer terug in een soort van geïdealiseerde wereld, vrij van kommer en kwel, de wereld van onbekommerde vakanties uit onze kindertijd, die we in onze herinnering romantiseren.
Voor mij was ze alvast de moeite van een verplaatsing waard. De bezoeker wordt teruggeworpen in een heel andere tijd en een verschillend universum. Onder meer in dat van de zonderling Hulot, die in verschillende films van Tati de hoofdrol speelde. Hulot is zo ontwapenend vreemd dat de onbevangen kijker moeilijk anders kan dan ten minste glimlachen. Tegelijk gunt Tati ons een bevreemdende blik op de moderne maatschappij waarin we met z'n allen meedraaien.
De humor en vondsten zijn vaak heel eenvoudig, maar tegelijk heel doeltreffend en inventief.
Mooi vond ik ook de brieven, kattebelletjes of andere aantekeningen van of gericht aan Tati (onder meer van J.-L. Godard).
Ronduit prachtig waren enkele vondsten die gebruikt werden in bijvoorbeeld 'Mon Oncle'.
Toen we bijna bij het einde van de tentoonstelling waren, viel plots de elektriciteit uit. Voor een expositie waar minstens de helft van de collectie elektriciteit nodig heeft, is dit een grote tegenvaller. Tot overmaat van ramp was de DVD-box die ik op de kop hoopte te tikken jammer genoeg niet voorradig. Blijkbaar was in het hele wijkgedeelte de stroom uitgevallen en na wat wachten besloten Anneleen en ik om dan maar ergens een kop koffie te gaan drinken, in afwachtig dat het euvel hersteld zou worden. Dit bleek ijdele hoop en na een korte wandeling doorheen het Patershol en aangrenzende straten namen we al bij al toch tevreden afscheid van elkaar. Ik had haar gezelschap op prijs gesteld en mijn vrees voor gênante stiltes bleek onterecht. Fijn.
Achteraf ging ik een paella eten in Casa Serenas, een Spaans restaurant aan de Vrijdagmarkt waar ik praktisch op de dag af 4 of 5 jaar geleden dankzij de schrijfster van deze helaas ter ziele gegane blog al eens gegeten had met een hele groep vrouwen. Het eten was lekker, de dienster bevallig, maar de groep andere bezoekers wel bijzonder luidruchtig en dat m'n hele maaltijd lang. Auw, auw auw, dreigende hoofdpijn en opkomende ergernis...
Vervolgens op m'n gemak naar huis getuft, al mag men in het centrum van Gent wel wat meer wegwijzers richting autosnelweg plaatsen vind ik zelf. De tramsporen maakten het begin van het traject ook wel extra spannend, maar ik bracht het er met brio vanaf.
Gent is een stad waar ik me, denk ik, wel thuis zou kunnen voelen.
zaterdag 30 oktober 2010
Hoe zou het intussen...
met de Grieken zijn na de draconische bezuinigingsmaatregelen die hun regering afkondigde ?
Macro-economisch gaat het, als ik me niet vergis, de betere kant op, maar of dat voor de man en vrouw in de straat ook geldt, is nog maar de vraag.
Om nog maar te zwijgen van de toestand van de vluchtelingen zonder geldige papieren, die nog een stuk schrijnender is dan hier. De Grieken behandelen ze zonder overdrijven op het misdadige af.
Macro-economisch gaat het, als ik me niet vergis, de betere kant op, maar of dat voor de man en vrouw in de straat ook geldt, is nog maar de vraag.
Om nog maar te zwijgen van de toestand van de vluchtelingen zonder geldige papieren, die nog een stuk schrijnender is dan hier. De Grieken behandelen ze zonder overdrijven op het misdadige af.
woensdag 27 oktober 2010
Armoede in Brussel
Uit de armoede-indicatoren blijkt dat er de voorbije 10 jaar duizenden armen zijn bijgekomen in Brussel, sommigen gewagen zelfs van tienduizenden...
Momenteel staat de 'officiële' teller op 290.000 personen, ruim 26% van de bevolking. Dat zijn de mensen zonder geldige verblijfspapieren niet bijgerekend, mensen die naar verluidt in extreme armoede leven.
In 2009 had een derde van de jongeren onder 25 jaar geen baan, met hogere pieken in gemeenten als Sint-Jans-Molenbeek of Sint-Joost-ten-Node.
Schrikbarende cijfers.
Voor wie meer informatie wil : het Observatorium voor Gezondheid en Welzijn.
Momenteel staat de 'officiële' teller op 290.000 personen, ruim 26% van de bevolking. Dat zijn de mensen zonder geldige verblijfspapieren niet bijgerekend, mensen die naar verluidt in extreme armoede leven.
In 2009 had een derde van de jongeren onder 25 jaar geen baan, met hogere pieken in gemeenten als Sint-Jans-Molenbeek of Sint-Joost-ten-Node.
Schrikbarende cijfers.
Voor wie meer informatie wil : het Observatorium voor Gezondheid en Welzijn.
Hakbijl
Benieuwd welke sociale wantoestanden er binnen enkele jaren weer in Groot-Brittannië de kop gaan opsteken.
Het sociale weefsel was er sinds het neo-liberale tijdperk Thatcher al zwaar aangetast, wat zich sinds ettelijke jaren onder meer uitte in allerlei uitwassen die in de media ook breed uitgesmeerd werden : vele tienerzwangerschappen, endemisch geweld tussen jongeren, ingeburgerd comazuipen enz. Vaak focust men in onze kranten en journaals enkel op de symptomen, maar niet op de oorzaken.
En met de onlangs aangekondigde besparingen lijkt er op dat vlak geen verbetering in zicht, integendeel. Er zullen wellicht nog meer armen bijkomen, de sociaal-economisch zwakkeren van vandaag krijgen het hoogstwaarschijnlijk nog moeilijker.
Als dat maar goed afloopt.
Het sociale weefsel was er sinds het neo-liberale tijdperk Thatcher al zwaar aangetast, wat zich sinds ettelijke jaren onder meer uitte in allerlei uitwassen die in de media ook breed uitgesmeerd werden : vele tienerzwangerschappen, endemisch geweld tussen jongeren, ingeburgerd comazuipen enz. Vaak focust men in onze kranten en journaals enkel op de symptomen, maar niet op de oorzaken.
En met de onlangs aangekondigde besparingen lijkt er op dat vlak geen verbetering in zicht, integendeel. Er zullen wellicht nog meer armen bijkomen, de sociaal-economisch zwakkeren van vandaag krijgen het hoogstwaarschijnlijk nog moeilijker.
Als dat maar goed afloopt.
donderdag 21 oktober 2010
Kill city
Een paar dagen geleden werd de LP 'Kill City' van Iggy Pop en James Williamson opnieuw uitgebracht in een geremasterde versie.
Ik heb nog een vinyl editie van deze fel onderschatte plaat, gekocht ergens de eerste helft van de jaren '90, maar de kans bestaat dat ik me de nieuw uitgebrachte cd ook aanschaf.
De nummers (meer bedoeld als een verzameling demo's dan als een volwaardige LP) werden in 1975 opgenomen, maar de zoektocht naar een platenhuis dat ze wilde uitbrengen, leverde niets op, want niemand wilde ook nog maar een dollar in Iggy Pop investeren. Gezien het feit dat hij voor het maken van deze plaat bijna letterlijk uit de goot kwam gekropen, toen hij eigenlijk niet dieper meer kon zinken, maakt in mijn ogen zijn prestatie nog des te indrukwekkender. Voor mij is dit eigenlijk bijna een bluesplaat ; Pop zingt zodanig dat zijn pijn voor de luisteraar bijna tastbaar wordt.
Pop en Williamson hadden eerder al samengewerkt in het strijkkwartet The Stooges en kregen bij het maken van deze plaat de hulp van Scott Thurston, nog een muzikant die met The Stooges optrok zonder er officieel lid van te zijn. De Sales-broers kwamen ook een handje toesteken en zouden later nog te horen zijn op een klassieke plaat van Pop.
David Bowie was deze keer in geen velden of wegen te bekennen.
Kill City kwam pas in 1977 uit op een onafhankelijk label (indie heet dat tegenwoordig modieus), toen Pop ineens weer in de belangstelling kwam te staan nadat hij twee klassieke LP's had uitgebracht : 'The Idiot' en 'Lust for life'.
Volgend fragment is een van mijn lievelingsstukken op de plaat. Ongepolijst, rauw, smerig, uitdagend, energiek. Een echte punkhymne wat mij betreft, die ik steeds met veel plezier opnieuw beluister en beleef : Beyond the law. Hierbij dus voor de outcasts, dropouts, randfiguren, nuttelozen, diegenen die bewust in de marge of erbuiten leven enz.
En als hommage aan de betreurde Scott Asheton, een vetgeil nummer van zijn hand en waarop hij de basgitaar bespeelt. Het hoort overigens niet bij de officiële Stooges-discografie, enkel te vinden op bootlegs : She creatures of the Hollywood Hills. Het hele nummer drijft op hier op de ritmesectie (Ron Asheton op bas, zijn broer Scott Asheton op drums), met een vleugje piano bespeeld door Scott Thurston.
maandag 18 oktober 2010
Boycot
Het voorbije weekend las ik dat de N-VA allerlei Franstalige media boycot.
Dat dit met Le Soir zo was, had ik ooit al wel gelezen, maar blijkbaar is de RTBF sinds een tijdje ook al persona non grata bij die partij.
En toch was het wel degelijk Danny Pieters die vorige week dinsdag op antenne te horen was tijdens het onvolprezen radioprogramma "Face à l'info" op La Première, en steevast gepresenteerd door Eddy Caekelberghs.
Of kwam hij daar louter in zijn hoedanigheid van koninklijke bemiddelaar of als senaatsvoorzitter ?
Dat dit met Le Soir zo was, had ik ooit al wel gelezen, maar blijkbaar is de RTBF sinds een tijdje ook al persona non grata bij die partij.
En toch was het wel degelijk Danny Pieters die vorige week dinsdag op antenne te horen was tijdens het onvolprezen radioprogramma "Face à l'info" op La Première, en steevast gepresenteerd door Eddy Caekelberghs.
Of kwam hij daar louter in zijn hoedanigheid van koninklijke bemiddelaar of als senaatsvoorzitter ?
Evenwichtskunstenaar
Voilà beste lezertje(s?) ; uw Brompie is vandaag vrij probleemloos op z'n werk geraakt, ondanks de verwoede pogingen van de NMBS om de eerlijke werkmens te koeioneren.
Mijn prehistorisch Italiaans scheurijzer heeft me feilloos tot in de Brusselse Noordwijk gebracht. Om 6.10 uur thuis vertrokken en tegen 7.30 uur aangekomen ; niet zo slecht gezien de omstandigheden. Bedankt aan de automobilisten die me ruim baan gaven.
Het delicaatst was nog het stuk tussen de afrit Laken komende van de A12 tot op m'n werk. Veel minder ruimte dan tussen de rijstroken op de autosnelweg, maar doorgaans liet men me er toch tussen. Een of tweemaal toch een voet aan de grond moeten zetten (foei!), want het blijft steeds een potentieel hachelijke onderneming. Voor deze ochtend bleek m'n vrees om al filefilterend de grond te kussen alvast ongegrond ; straks nog heelhuids thuis zien te raken.
Ongetwijfeld gingen er veel jaloerse blikken mijn richting uit, enerzijds om dat prachtig stukje stijlvolle mechaniek waarmee ik onderweg was en anderzijds omdat ik nog vrij fluks vooruit ging.
Tussen de files doorrijden op zich is niet echt leuk of interessant, wel uitdagend en het geeft een bevredigend gevoel vooruit te gaan waar de koekblikrijders stilstaan of aanschuiven.
Een ander voordeel is dat een van de überbimbo's op m'n werk me steevast complimenteert als ik in m'n motorpak met leren broek opdaag. Helaas is ze ondanks haar grote borsten niet m'n type.
Mijn prehistorisch Italiaans scheurijzer heeft me feilloos tot in de Brusselse Noordwijk gebracht. Om 6.10 uur thuis vertrokken en tegen 7.30 uur aangekomen ; niet zo slecht gezien de omstandigheden. Bedankt aan de automobilisten die me ruim baan gaven.
Het delicaatst was nog het stuk tussen de afrit Laken komende van de A12 tot op m'n werk. Veel minder ruimte dan tussen de rijstroken op de autosnelweg, maar doorgaans liet men me er toch tussen. Een of tweemaal toch een voet aan de grond moeten zetten (foei!), want het blijft steeds een potentieel hachelijke onderneming. Voor deze ochtend bleek m'n vrees om al filefilterend de grond te kussen alvast ongegrond ; straks nog heelhuids thuis zien te raken.
Ongetwijfeld gingen er veel jaloerse blikken mijn richting uit, enerzijds om dat prachtig stukje stijlvolle mechaniek waarmee ik onderweg was en anderzijds omdat ik nog vrij fluks vooruit ging.
Tussen de files doorrijden op zich is niet echt leuk of interessant, wel uitdagend en het geeft een bevredigend gevoel vooruit te gaan waar de koekblikrijders stilstaan of aanschuiven.
Een ander voordeel is dat een van de überbimbo's op m'n werk me steevast complimenteert als ik in m'n motorpak met leren broek opdaag. Helaas is ze ondanks haar grote borsten niet m'n type.
zaterdag 16 oktober 2010
Gewaagde stelling
Ik peroonlijk ben ervan overtuigd dat het mogelijk is om met een blij, een gerust gemoed zelfmoord te plegen. Het hoeft niet noodzakelijk steeds als een wanhoopsdaad worden aanzien.
Ik hoop hier later nog op terug te komen, alleen voorlopig dit : gesteld dat het leven absurd is, en eens je denkt dat je uit het leven gehaald hebt wat je denkt dat in de praktijk het hoogst haalbare is, waarom het dan eigenlijk nog rekken ?
Je kunt wel de illusie blijven koesteren dat je een aantal jeugddromen misschien ooit eens zult beleven(in mijn geval een compromisloos seks, drugs (opiaten !) en rock 'n roll-leven op de scherpe rand leiden), maar vaak maak je jezelf toch maar wat wijs.
Ik hoop hier later nog op terug te komen, alleen voorlopig dit : gesteld dat het leven absurd is, en eens je denkt dat je uit het leven gehaald hebt wat je denkt dat in de praktijk het hoogst haalbare is, waarom het dan eigenlijk nog rekken ?
Je kunt wel de illusie blijven koesteren dat je een aantal jeugddromen misschien ooit eens zult beleven(in mijn geval een compromisloos seks, drugs (opiaten !) en rock 'n roll-leven op de scherpe rand leiden), maar vaak maak je jezelf toch maar wat wijs.
Nakend afscheid
Ik ben een echte man. Ik scheer me namelijk nat, geheel conform de monsterhit van de magistrale Guido Belcanto. Die zeldzame keer dat ik eens een scheermachine gebruikte, beklaagde ik het me meteen en ik heb nooit begrepen hoe je zoiets kunt verdragen.
Sinds er zich bij mij ontegensprekelijke tekenen van baardgroei begonnen te manifesteren gebruik ik dezelfde scheermeshouder. Helaas zal ik er binnenkort waarschijnlijk afscheid van moeten nemen, want al maanden ben ik vruchteloos op zoek naar vervangende scheermesjes. Nergens vind ik er nog die passen op die houder.
Afdanken dus, ook al heeft hij zo lang lief en leed met me gedeeld.
Sinds er zich bij mij ontegensprekelijke tekenen van baardgroei begonnen te manifesteren gebruik ik dezelfde scheermeshouder. Helaas zal ik er binnenkort waarschijnlijk afscheid van moeten nemen, want al maanden ben ik vruchteloos op zoek naar vervangende scheermesjes. Nergens vind ik er nog die passen op die houder.
Afdanken dus, ook al heeft hij zo lang lief en leed met me gedeeld.
Een genie aan het werk
Bij de uitleg staat dat het Miles Davis septet het voorprogramma speelde van Santana. Eigenlijk had dat natuurlijk andersom moeten zijn. Tenzij dat die volgorde geen rangorde weerspiegelde.
Hier een fundamenteel muziekmoment :
donderdag 14 oktober 2010
Knop omdraaien
Jarenlang gaf ik gewillig 20 frank of 50 cent aan de hier welig tierende kaste der neringdoeners die de voetpaden, de ingangen van grote openbare gebouwen enz. bevolken. In die mate dat het bijna een automatisme is geworden dat ik vooraf standaard op zoek ga naar 50 cent.
Sinds een paar dagen echter (akkoord, rijkelijk laat), besef ik dat men met zo’n habbekrats eigenlijk veel minder kan kopen dan tot voor enkele jaren. De (voorthollende) inflatie treft niet alleen de hardwerkende Vlaming/Belg, maar ook de arme stumpers die geen of amper een dak boven hun hoofd hebben.
Het is wel makkelijker meteen één muntstuk van 20 frank of 50 cent te overhandigen dan te graaien in je portefeuille op zoek naar 2 of 3 verschillende muntstukken die samen pakweg 75 euro vormen. Misschien is het gewoon nog het beste een stuk van 1 euro te geven. Daar kunnen ze toch al iets mee denk ik en het is ook niet meteen een groot kapitaal dat ik zo weggeef.
Sinds een paar dagen echter (akkoord, rijkelijk laat), besef ik dat men met zo’n habbekrats eigenlijk veel minder kan kopen dan tot voor enkele jaren. De (voorthollende) inflatie treft niet alleen de hardwerkende Vlaming/Belg, maar ook de arme stumpers die geen of amper een dak boven hun hoofd hebben.
Het is wel makkelijker meteen één muntstuk van 20 frank of 50 cent te overhandigen dan te graaien in je portefeuille op zoek naar 2 of 3 verschillende muntstukken die samen pakweg 75 euro vormen. Misschien is het gewoon nog het beste een stuk van 1 euro te geven. Daar kunnen ze toch al iets mee denk ik en het is ook niet meteen een groot kapitaal dat ik zo weggeef.
donderdag 7 oktober 2010
Laurence Bibot
een ontdekking wat mij betreft, sinds ze elke donderdag in Matin Première een humoristisch rubriekje verzorgt.
Grappig en ook een mooie stem.
Via dezelfde rubriek (Café serré) heb ik ook de schrijver-humorist Thomas Gunzig leren kennen.
Grappig en ook een mooie stem.
Via dezelfde rubriek (Café serré) heb ik ook de schrijver-humorist Thomas Gunzig leren kennen.
dinsdag 5 oktober 2010
Traffic
IJzersterke film die ik zaterdag op mijn gemak (want alleen thuis) nog eens heb herbekeken.
Niet alles komt op mij even realistisch over (een hoge pief die er alleen op uittrekt om in een ghetto zijn dochter te zoeken bijvoorbeeld), maar hij blijft beklijvend en laat de kijker met een onbehaaglijk gevoel.
Benicio del Toro in een glansrol, de verrukkelijke Catherine Zeta-Jones en Tomas Milian als generaal Salazar zorgen voor waar kijkgenot.
maandag 4 oktober 2010
Heel mooi resultaat
dat Marina Silva behaalde in de eerste ronde van de Braziliaanse presidentsverkiezingen. De opiniepeilers hadden deze groene politica van de Partido Verde nog geen 10% toegedicht, maar in werkelijkheid behaalde ze er 19,6 %.
Waarschijnlijk had ik ook op haar gestemd indien ik had mogen stemmen.
Toch een opsteker en het zorgt ervoor dat wie ook president wordt, terdege rekening zal moeten houden met dit electoraat, deze thema's en deze moedige vrouw.
Waarschijnlijk had ik ook op haar gestemd indien ik had mogen stemmen.
Toch een opsteker en het zorgt ervoor dat wie ook president wordt, terdege rekening zal moeten houden met dit electoraat, deze thema's en deze moedige vrouw.
zondag 3 oktober 2010
Blinde zondaar
Mistral, Bora, Khamsin, Ghibli, Shamal
allemaal namen van (exotische) winden
maar tegelijk van verschillende modellen die een Italiaans automerk in de loop der jaren onder die benaming op de markt bracht
en wat hebben (betreurde) racelegendes als pakweg Juan-Manuel Fangio, José Froilan Gonzalez, Stirling Moss, Jean Behra of Dan Gurney gemeen ?
Wel, ze hebben allemaal op een bepaald moment in hun carrière geracet in een...
Maserati !
En sinds enige weken mag ik me eigenaar noemen van een Maserati Ghibli II. Een aankoop die rationeel helemaal niet te rechtvaardigen is, maar zo nu en dan treedt er bij mij een kortsluiting op waardoor ik vreemde dingen doe, zoals deze jeugddroom waarmaken : een Maserati bezitten en, vooral, ermee rijden ! Hopelijk wordt het geen nachtmerrie, wat zeer wel mogelijk is met een dergelijke wagen.
Maserati's uit de jaren '80 zijn berucht om hun povere betrouwbaarheid. De Ghibli kwam vanaf 1992 op de markt en is het meest ontwikkelde model uit het biturbogamma. Hij werd ontworpen door Marcello Gandini. Wellicht doet de naam geen belletje bij u rinkelen, maar klassiekers als de Alfa Romeo Montreal, Lamborghini Miura, Lamborghini Countach, Lancia Stratos of Citroën BX werden door hem gecreëerd. En daarnaast nog enkele andere Maserati's.
Deze Ghibli II is niet te verwarren met de legendarische Maserati Ghibli van het einde van de jaren '60.
Mijn exemplaar heeft een motor van 2.8-liter, die nieuw 286 pk uitbraakte en via de achterwielen op het asfalt overbracht, dat zonder de minste elektronische hulpmiddelen als ABS, ESP e.d. Een heel ander soort superauto als de huidige sportmodellen en een wagen die ontzag inboezemt, ook al vinden sommigen hem er eerder banaal uitzien. Het is dan ook eerder een wolf in schaapskleren, iets waar heel wat petjesvolk zich al in verslikte.
Bovendien is het een vrij exclusieve auto, alleen al omdat er amper 2300 à 2400 exemplaren van gemaakt werden. Hoeveel er daar nog effectief van rondrijden, is voor mij een open vraag.
Het verbruik is in bepaalde omstandigheden torenhoog en niet meer van deze tijd. Hoe verzoen je zoiets als groene rakker ? Niet. Ik betaal er torenhoge belastingen op, wat al enige compensatie is naar de gemeenschap toe. De automobiel zal ook maar sporadisch worden gebruikt om plezierritjes te doen met wie mee wil rijden (tot nu toe enkel R., die vanmorgen met toegeknepen billen naast me zat ook al was daar geen enkele reden toe). En moet men voor alles en altijd recht in de leer zijn ? Een politiek dus uiterst oncorrecte auto. Temeer omdat hij zich pas bij hoogst illegale snelheden echt in zijn sas begint te voelen. Snelheden die men hier enkel op circuit mag behalen, niet op de openbare weg.
En toch kon ik het niet laten, M.'s woede en verdriet ten spijt...
woensdag 29 september 2010
In Europa
Dat boek heb ik eind vorige week uitgelezen.
Het is een indrukwekkend en heel interessant werk.
De auteur, Geert Mak, doorkruiste in 1999 kriskras, maar niet op goed geluk Europa. Het boek bestaat uit 12 delen, die telkens overeenkomen met een maand van het jaar, en bespreekt hoofdzakelijk de woelige 20ste eeuw in Europa. Daarbij komen belangrijke gebeurtenissen en persoonlijkheden uitgebreid aan bod, maar ook onbekenden of compleet vergeten evenementen die Mak echter op een of andere manier op relevante wijze met de Geschiedenis in verband brengt.
Ik miste wel enige aandacht voor het Front Populaire dat in Frankrijk toch succesvol uiterst rechts van de macht hield. En ook de kortstondige Hongaarse radenrepubliek had er voor mijn part in gemogen, maar die vormt maar een voetnoot in de geschiedenis en was vermoedelijk niet belangrijk genoeg.
Mijn huidige lectuur is van een andere aard : 'Romans libertins du XVIIIe siècle'. Een verzameling van (licht) erotische werken tot ronduit pornografie. Het minste wat je daarvan kan zeggen, is dat het boek mijn treinreizen alvast zal opfleuren.
Leuke anecdote voor mezelf is ook dat deze editie verzorgd werd door professor Raymond Trousson, waar ik nog een cursus van gevolgd heb. Hij schreef ook het interessante voorwoord.
Het is een indrukwekkend en heel interessant werk.
De auteur, Geert Mak, doorkruiste in 1999 kriskras, maar niet op goed geluk Europa. Het boek bestaat uit 12 delen, die telkens overeenkomen met een maand van het jaar, en bespreekt hoofdzakelijk de woelige 20ste eeuw in Europa. Daarbij komen belangrijke gebeurtenissen en persoonlijkheden uitgebreid aan bod, maar ook onbekenden of compleet vergeten evenementen die Mak echter op een of andere manier op relevante wijze met de Geschiedenis in verband brengt.
Ik miste wel enige aandacht voor het Front Populaire dat in Frankrijk toch succesvol uiterst rechts van de macht hield. En ook de kortstondige Hongaarse radenrepubliek had er voor mijn part in gemogen, maar die vormt maar een voetnoot in de geschiedenis en was vermoedelijk niet belangrijk genoeg.
Mijn huidige lectuur is van een andere aard : 'Romans libertins du XVIIIe siècle'. Een verzameling van (licht) erotische werken tot ronduit pornografie. Het minste wat je daarvan kan zeggen, is dat het boek mijn treinreizen alvast zal opfleuren.
Leuke anecdote voor mezelf is ook dat deze editie verzorgd werd door professor Raymond Trousson, waar ik nog een cursus van gevolgd heb. Hij schreef ook het interessante voorwoord.
maandag 27 september 2010
Pershetze
Ik begrijp niet waarom er zoveel aandacht wordt besteed aan de zogenaamde 'parachutemoord'. Voor mij is dit een (zware) misdaad als een andere. Bovendien overleed er maar 1 enkele persoon.
Maar de kranten vinden het nodig er hele bladzijden aan te besteden, het tv-journaal opent ermee. Waarom toch ? Omdat de dood van het slachtoffer tot de verbeelding spreekt ? Omdat de verdacht halsstarrig blijft volhouden dat ze onschuldig is ?
De hoofdverdachte kon niet eens rustig en anoniem naar de gevangenis wandelen. Ze was omringd door opdringerige 'journalisten' die haar voortdurend lastigvielen. Ik vernam dat de dode mevrouw een gezin had. Deze nabestaanden worden ook voortdurend herinnerd aan een aantal minder fraaie en pijnlijke privézaken die mogelijk verband houden met haar dood.
Terwijl het voor mij eigenlijk maar een spijtig fait divers is, een moordzaak zoals er zovele zijn. Voor mij hoeft die heisa alvast niet.
Maar de kranten vinden het nodig er hele bladzijden aan te besteden, het tv-journaal opent ermee. Waarom toch ? Omdat de dood van het slachtoffer tot de verbeelding spreekt ? Omdat de verdacht halsstarrig blijft volhouden dat ze onschuldig is ?
De hoofdverdachte kon niet eens rustig en anoniem naar de gevangenis wandelen. Ze was omringd door opdringerige 'journalisten' die haar voortdurend lastigvielen. Ik vernam dat de dode mevrouw een gezin had. Deze nabestaanden worden ook voortdurend herinnerd aan een aantal minder fraaie en pijnlijke privézaken die mogelijk verband houden met haar dood.
Terwijl het voor mij eigenlijk maar een spijtig fait divers is, een moordzaak zoals er zovele zijn. Voor mij hoeft die heisa alvast niet.
maandag 20 september 2010
Zo mooi
'Et incarnatus est' (en Hij is vleesgeworden) uit Mozarts mis in C klein (K427).
En omdat ik hier laatst twee versies van een snertnummer ten gehore bracht, kan een tweede uitvoering van dit stuk ook geen kwaad.
Mooi ook om te zien hoe ze erin opgaat, ook al is het 'maar' een repetitie.
En deze versie heb ik op cd. :)
Eigenlijk heb ik deze muziek leren kennen via een schitterende animatiefilm : 'Les triplettes de Belleville'. In een van de openingsscenes wordt het Kyrie uit deze mis gebruikt en het was oorspronkelijk dat fragment dat me ertoe aanzette om de mis in die uitvoering te kopen (nadat ik eerst moest uitzoeken welk fragment uit welk muziekstuk het was).
Jaren later kocht ik dan een boekje over Mozart waar ook een cd bij zat met enkele van de stukjes die de auteur het mooist vond. Het 'Et incarnatus est' trof me meteen bij de eerste beluistering. Pas vrij recent besefte en hoorde ik dat het eigenlijk ook gewoon op m'n cd met de volledige mis staat. Wat veel zegt over mijn manier van (klassieke) muziek beluisteren... Daar dient wel bij wijze van verontschuldiging bij gezegd te worden dat ik praktisch al m'n cd's met klassieke muziek naar m'n werk heb versluisd, want thuis wordt dat nauwelijks of niet gewaardeerd. En het werk is ook niet bepaald een ideale plaats om daarnaar te luisteren.
zondag 19 september 2010
Smirre
Dit is onze kat, Smirre.
Hij werd geboren in april '97 en heeft dus voor een poes al een respectabele leeftijd.
Tot voor een paar jaar had Smirre nog een compagnon, Kirilov, maar die is wegens een of andere leveraandoening helaas overleden.
Smirre doet naast slapen en eten niet zo veel meer tegenwoordig ; overgeven, onze zetels verder 'bewerken' of janken niet te na gesproken.
Maar op zijn oude dag heeft hij het licht gezien en bio-eten ontdekt ! Hij is er verzot op.
Bij wijze van experiment had ik eens biobrokjes gekocht en die heeft hij in recordtempo opgegeten. Nu is hij 's ochtends bijna niet meer te houden als ik er wat in zijn bakje doe, samen met de gewone. Maar hij zit overduidelijk op de biobrokken te wachten.
Idem met het vochtig eten : met veel smaak en gesmak werkt hij de biovarianten de laatste tijd naar binnen.
Wie had dat gedacht ?
woensdag 15 september 2010
Goede eerste indruk
dat moet ik gemaakt hebben op een 3-tal jongeren toen ik van m'n werk naar het station wandelde : "cet homme-là doit gagner 10 à 15.000 !", merkte een van hen op.
ik heb geprobeerd ze ervan te overtuigen dat dit niet klopte, maar of het gelukt is ?
en dan te weten dat ik het met een armzalige 4500 euro per maand moet zien rond te rooien. Ik heb nog een hele weg te gaan alvorens ik hun streefcijfer bereik...
ik heb geprobeerd ze ervan te overtuigen dat dit niet klopte, maar of het gelukt is ?
en dan te weten dat ik het met een armzalige 4500 euro per maand moet zien rond te rooien. Ik heb nog een hele weg te gaan alvorens ik hun streefcijfer bereik...
dinsdag 14 september 2010
Zeno
Vanmorgen in een van de bijlagen van de zaterdagkrant twee interessante interviews gelezen.
In een ervan kwam Joëlle Milquet aan bod, die in Vlaanderen maar al te vaak en graag als de baarlijke duivel wordt afgeschilderd. Zelf heb ik daar gelukkig steeds m'n bedenkingen bij gehad. Ze zal beslist haar gebreken hebben en een harde tante zijn om mee te onderhandelen, maar de karikatuur die de pers en Vlaamse politici van haar maakten (en die ons volgzame volk zo graag slikte) was gewoon belachelijk.
Daarna kwam een groot artikel aan bod i.v.m. een televisieprogramma van een Anderlechts wonderkind, Romelo Lukaku, zijn school, medeleerlingen enz : Sint-Guido. Van het programma zelf heb ik er enkel nog maar een paar minuten van gezien, maar het leek me interessante televisie en dat artikel heeft m'n nieuwsgierigheid toch wat geprikkeld. Dus misschien kijk ik er volgende week eens gewoon naar.
In een ervan kwam Joëlle Milquet aan bod, die in Vlaanderen maar al te vaak en graag als de baarlijke duivel wordt afgeschilderd. Zelf heb ik daar gelukkig steeds m'n bedenkingen bij gehad. Ze zal beslist haar gebreken hebben en een harde tante zijn om mee te onderhandelen, maar de karikatuur die de pers en Vlaamse politici van haar maakten (en die ons volgzame volk zo graag slikte) was gewoon belachelijk.
Daarna kwam een groot artikel aan bod i.v.m. een televisieprogramma van een Anderlechts wonderkind, Romelo Lukaku, zijn school, medeleerlingen enz : Sint-Guido. Van het programma zelf heb ik er enkel nog maar een paar minuten van gezien, maar het leek me interessante televisie en dat artikel heeft m'n nieuwsgierigheid toch wat geprikkeld. Dus misschien kijk ik er volgende week eens gewoon naar.
vrijdag 10 september 2010
Ergerlijk
Sinds 2 à 3 dagen heb ik een melodietje/liedje in m'n hoofd dat er maar niet uitraakt en dat me zelfs 's nachts wakker houdt omdat het dan rondspookt in m'n bovenkamer. Mogelijk heb ik in een vorig leven een onbeschrijflijke misdaad begaan ?
Het gaat om een niemendalletje dat begin jaren '80 werd gezongen door Olivia Newton-John, maar dat oorspronkelijk van de popgroep Electric Light Orchestra is (ELO). Kenners van het genre zullen nu al wel weten over welk nummer ik het heb...
Ikzelf leerde het kennen via een ongetwijfeld illegaal gekopieerde audiocassette die mijn ouders in Brazilië hadden gekocht en waar een compilatie op stond met allerlei Portugese versies (covers) van Engelstalige hits en mogelijk ook nog een of ander origineel. Minstens een van de nummers is ergens in mijn onderbewustzijn blijven hangen, want onlangs nog vroeg ik me af wie de originele versie zong. Ook herinner ik me nog dat op het papiervelletje dat altijd bij dergelijke cassettes stak een vrij schaars geklede blondine stond (in bikini of badpak denk ik). Achteraf gezien was het mogelijk Olivia zelf.
Een of twee weken geleden las ik in de krant dat een lid van ELO overleden was en dat die groep onder meer dat bepaalde liedje had gecomponeerd. Nieuwsgierig als ik was, zocht ik het eens op en inderdaad. Tegelijk merkte ik dus dat de versie die ik kende die van Olivia Newton-John was.
Intussen was het kwaad geschied, want één beluistering volstond
Over welk nummmer gaat het nu eigenlijk ?
Xanadu, van de gelijknamige film, die naar verluidt een complete flop werd en ONJ's filmcarrière volledig fnuikte.
Hier haar versie en hier het origineel. Oordeel zelf wat u het mooiste of best beluisterbare of minst erge vindt. Let wel, op eigen risico.
Ik vind alvast beide heel erg slecht maar kan zelf niet beslissen welke ik uitkies als het afgrijselijkste. En een herbeluistering om definitief de knop door te hakken heb ik er eigenlijk niet voor over. Er is hier al wel vaker kitsch en slechte smaak aan bod gekomen, maar wat mij betreft slaagt dit voorlopig alles...
En daar kan haar, ahum, 'knappe' verschijning ook niets aan veranderen.
Het gaat om een niemendalletje dat begin jaren '80 werd gezongen door Olivia Newton-John, maar dat oorspronkelijk van de popgroep Electric Light Orchestra is (ELO). Kenners van het genre zullen nu al wel weten over welk nummer ik het heb...
Ikzelf leerde het kennen via een ongetwijfeld illegaal gekopieerde audiocassette die mijn ouders in Brazilië hadden gekocht en waar een compilatie op stond met allerlei Portugese versies (covers) van Engelstalige hits en mogelijk ook nog een of ander origineel. Minstens een van de nummers is ergens in mijn onderbewustzijn blijven hangen, want onlangs nog vroeg ik me af wie de originele versie zong. Ook herinner ik me nog dat op het papiervelletje dat altijd bij dergelijke cassettes stak een vrij schaars geklede blondine stond (in bikini of badpak denk ik). Achteraf gezien was het mogelijk Olivia zelf.
Een of twee weken geleden las ik in de krant dat een lid van ELO overleden was en dat die groep onder meer dat bepaalde liedje had gecomponeerd. Nieuwsgierig als ik was, zocht ik het eens op en inderdaad. Tegelijk merkte ik dus dat de versie die ik kende die van Olivia Newton-John was.
Intussen was het kwaad geschied, want één beluistering volstond
Over welk nummmer gaat het nu eigenlijk ?
Xanadu, van de gelijknamige film, die naar verluidt een complete flop werd en ONJ's filmcarrière volledig fnuikte.
Hier haar versie en hier het origineel. Oordeel zelf wat u het mooiste of best beluisterbare of minst erge vindt. Let wel, op eigen risico.
Ik vind alvast beide heel erg slecht maar kan zelf niet beslissen welke ik uitkies als het afgrijselijkste. En een herbeluistering om definitief de knop door te hakken heb ik er eigenlijk niet voor over. Er is hier al wel vaker kitsch en slechte smaak aan bod gekomen, maar wat mij betreft slaagt dit voorlopig alles...
En daar kan haar, ahum, 'knappe' verschijning ook niets aan veranderen.
dinsdag 7 september 2010
Dreigement ?
Zo werd alvast in de Vlaamse pers en Vlaamsgezinde kringen de boodschap van onder meer de heren Demotte en Moureaux en mevrouw Onkelinckx geïnterpreteerd. Daarbij reageerden niet weinigen bovendien (geveinsd ?) verrast.
Ik begrijp dat niet zo goed en deze reacties kwamen op mij alvast niet als een dreigement over, eerder als een nuchtere vaststelling dat de Franstaligen het best ook rekening moeten leren houden met deze mogelijke wending. Niet meer, niet minder.
Het is een mening die in Franstalig België al een tijd steeds meer ingang vindt en in de geesten begint te rijpen. Het lijkt me eerder dat de Nederlandstaligen gewoon weinig of geen voeling meer hebben met wat er daar gebeurt en leeft en dat zij overreageerden.
En kan je het ze kwalijk nemen, na jarenlang te zijn afgeschilderd als profiteurs, luiwammesen, verspillers enz. ? En dat niet enkel door een minipartij, maar ook door delen van het establishment in Vlaanderen.
Maar ik zal wellicht wel een naïeveling zijn die het opnieuw compleet verkeerd begrepen heeft.
Ik begrijp dat niet zo goed en deze reacties kwamen op mij alvast niet als een dreigement over, eerder als een nuchtere vaststelling dat de Franstaligen het best ook rekening moeten leren houden met deze mogelijke wending. Niet meer, niet minder.
Het is een mening die in Franstalig België al een tijd steeds meer ingang vindt en in de geesten begint te rijpen. Het lijkt me eerder dat de Nederlandstaligen gewoon weinig of geen voeling meer hebben met wat er daar gebeurt en leeft en dat zij overreageerden.
En kan je het ze kwalijk nemen, na jarenlang te zijn afgeschilderd als profiteurs, luiwammesen, verspillers enz. ? En dat niet enkel door een minipartij, maar ook door delen van het establishment in Vlaanderen.
Maar ik zal wellicht wel een naïeveling zijn die het opnieuw compleet verkeerd begrepen heeft.
Mijn eigen (onbetekenend) steentje
Sakineh Mohammed Ashtiani, een vrouw die uiteindelijk de speelbal is geworden van een rondje armworstelen tussen het Iraanse regime en de internationale 'gemeenschap'.
Mij lijkt het erop dat de zaken dermate op de spits worden gedreven dat Ahmadinejad en co zich moeilijk gezichtsverlies kunnen veroorloven door haar niet ter dood te laten brengen. Helaas ziet het er niet echt goed uit, afgaand op de laatste evolutie in de zaak : veroordeeld tot 99 zweepslagen na de publicatie door een buitenlandse krant van een foto die niet eens van haar is.
Hopelijk komt er alsnog een humane oplossing uit de bus (en dan bedoel ik uiteraard niet ophangen i.p.v. steniging) en overwint de rede en kan ze de gevangenis verlaten zonder meer fysiek lijden (hoe ze er mentaal uit zou komen, is uiteraard een andere zaak).
Wie wil, kan hier een on line petitie voor haar vrijlating ondertekenen.
maandag 6 september 2010
Business as usual
Het schooljaar is weer op gang geschoten en het is er sinds vorige week woensdag aan te merken. Niet enkel aan het aantal pendelaars, dat ook, maar vooral toch ook door de vertragingen, afgeschafte treinen of andere problemen...
1 september in de vooravond : een half uur vertraging wegens problemen in Schaarbeek, waardoor onze trein moest uitwijken naar een ander spoor.
2 september 's ochtends : aangekomen in Vilvoorde horen we afroepen dat iedereen moet uitstappen omdat in Schaarbeek de wissels niet meer werken wegens een (poging tot) koperdiefstal. Liever dan op een overvol peron te staan wachten, het gedrum te moeten ondergaan, de occasionele elleboogstoot in de ribben, onvrijwillige trap in het kruis of geplette tenen te riskeren, verkies ik, inventief als ik ben, eens te gaan kijken of er geen bussen richting Brussel reden. En waarempel, er stond een 47 van de MIVB. Halleluja ! want met mijn Mobib-abonnement mag ik daar dus kostenloos meerijden. Een goed half uur bus later overstappen op tram nr. 4 om zo tot in het Noordstation te geraken.
Ook al was het wel weer balen, toch heb ik door die baldadige would-be dieven een stuk Brussel leren kennen waar ik eigenlijk voorheen nauwelijks tot nooit geweest ben (Neder-Over-Heembeek en ik vermoed Haren en Buda). En daarnaast werd ik tevens getracteerd op een stuk Vilvoorde dat voor mij onbekend terrein was : de Medialaan, het 'Kleur je dagplein'. Mijn dank was waarempel groot.
Deze ochtend dan : trein afgeschaft (en er is per uur maar 1 rechtstreekse trein naar Brussel).
De reclameslogan die ik aangekomen op het werk hoorde op de RTBF-radio klonk dan ook bepaald wrang : "les files, ça traîne. Les trains, ça file !"...
En te weten dat dit vermoedelijk nog maar een voorproefje is van alweer een jaar treinleed. Mijn humeur lijdt er gelukkig nog niet te veel onder, maar hoe lang zal dat nog duren ?
1 september in de vooravond : een half uur vertraging wegens problemen in Schaarbeek, waardoor onze trein moest uitwijken naar een ander spoor.
2 september 's ochtends : aangekomen in Vilvoorde horen we afroepen dat iedereen moet uitstappen omdat in Schaarbeek de wissels niet meer werken wegens een (poging tot) koperdiefstal. Liever dan op een overvol peron te staan wachten, het gedrum te moeten ondergaan, de occasionele elleboogstoot in de ribben, onvrijwillige trap in het kruis of geplette tenen te riskeren, verkies ik, inventief als ik ben, eens te gaan kijken of er geen bussen richting Brussel reden. En waarempel, er stond een 47 van de MIVB. Halleluja ! want met mijn Mobib-abonnement mag ik daar dus kostenloos meerijden. Een goed half uur bus later overstappen op tram nr. 4 om zo tot in het Noordstation te geraken.
Ook al was het wel weer balen, toch heb ik door die baldadige would-be dieven een stuk Brussel leren kennen waar ik eigenlijk voorheen nauwelijks tot nooit geweest ben (Neder-Over-Heembeek en ik vermoed Haren en Buda). En daarnaast werd ik tevens getracteerd op een stuk Vilvoorde dat voor mij onbekend terrein was : de Medialaan, het 'Kleur je dagplein'. Mijn dank was waarempel groot.
Deze ochtend dan : trein afgeschaft (en er is per uur maar 1 rechtstreekse trein naar Brussel).
De reclameslogan die ik aangekomen op het werk hoorde op de RTBF-radio klonk dan ook bepaald wrang : "les files, ça traîne. Les trains, ça file !"...
En te weten dat dit vermoedelijk nog maar een voorproefje is van alweer een jaar treinleed. Mijn humeur lijdt er gelukkig nog niet te veel onder, maar hoe lang zal dat nog duren ?
vrijdag 3 september 2010
Tentenkamp
Vanmorgen, toen ik naar m'n werk wandelde, door het parkje dat geprangd zit tussen de Simon Bolivarlaan, de Antwerpsesteenweg en de Helihavenlaan stonden daar ineens ettelijke tentjes, met errond het hebben en houden van diegenen die (naar ik veronderstel) erin verbleven.
Ik vermoed dat het mensen zonder papieren waren, maar misschien (aangezien het Commissariaat-generaal voor vluchtelingen en staatlozen tegenwoordig in een van de WTC-torens huist) waren het gewoon Roma, of was het een installatie van een of andere kunstenaar of zelfs mensen gevlucht uit navelstaarderig, zelfingenomen en arrogant Vlaanderen, die Brussel een voorproefje kwamen geven van wat haar nog te wachten staat.
In tegenstelling tot die ene dag in juli was er nu ook geen politie te bekennen die de stumperds die er toen rondhingen wat kwam intimideren.
Ik vermoed dat het mensen zonder papieren waren, maar misschien (aangezien het Commissariaat-generaal voor vluchtelingen en staatlozen tegenwoordig in een van de WTC-torens huist) waren het gewoon Roma, of was het een installatie van een of andere kunstenaar of zelfs mensen gevlucht uit navelstaarderig, zelfingenomen en arrogant Vlaanderen, die Brussel een voorproefje kwamen geven van wat haar nog te wachten staat.
In tegenstelling tot die ene dag in juli was er nu ook geen politie te bekennen die de stumperds die er toen rondhingen wat kwam intimideren.
dinsdag 31 augustus 2010
Vakantie
...die is ook weer ten einde voor de kinderen. Al bij al is die voor hen, denk ik, heel goed meegevallen.
Ze begon met een reis naar de Italiaanse Adriatische kust, meer bepaald de badplaats Misano. M. is daar in haar jonge jaren ettelijke keren naartoe geweest, steeds in hetzelfde familiehotel en ze speelde al enkele jaren met de gedachte er eens terug te keren. Dit jaar was het dus zover. Ze had in het dorpje overigens een bijzonder stevige reputatie opgebouwd qua decadent gedrag, in die mate zelfs dat het hotelpersoneel helemaal niet herinnerd hoefde te worden aan wie ze was toen we er aankwamen. Ook gebeurde het meermaals dat mij volstrekt onbekenden al knipogend naar haar zwaaiden of iets riepen...
Op een dinsdagochtend vertrokken we hier richting Längenfeld in het Oostenrijkse Ötztal, waar we zouden overnachten op weg naar onze eindbestemming. Ook hier verbleven we in een familiehotel met een eigen sfeer. Bij het naderen en het oversteken van de grens tussen Duitsland en Oostenrijk begon het wel (hard) te regenen, wat we niet meteen verwacht hadden. In het hotel aangekomen, sprong ik nog snel met de kinderen het zwembad in alvorens te gaan eten en daarna slapen in de heel ruime en comfortabele kamer.
De volgende ochtend vertrokken we meteen na het ontbijt en reden we via de Timmelsjoch/Passo del Rombo Italië binnen om dan zonder noemenswaardige problemen in Misano aan te komen. Daar was het eerst wat zoeken naar het hotel en toen we het eindelijk vonden, kregen we als een soort van welkomstgeschenk wat hondenkeutels voorgeschoteld van de viervoeter des huizes.
Ook de kamer zelf was voor mij wat schrikken ; op het eerste zicht namelijk tamelijk klein, zeker in vergelijking met de kamer van de nacht ervoor. Maar uiteindelijk viel het wel mee, ook al omdat we nooit een hele dag in het hotel verbleven.
Misano zelf is een banaal stadje dat bijna alleen leeft van het kusttoerisme. Blijkbaar heeft het in een tweetal decennia een kleine metamorfose ondergaan, want M. had er toch enige moeite mee om haar draai blindelings te vinden. Ze viel van de ene verbazing in de andere. Het hotel waar we verbleven, bestaat al sinds de jaren '30 van de vorige eeuw en ik had wel graag foto's gezien van het Misano van toen. Het huidige heeft niet zoveel speciaals te bieden in vergelijking met gelijkaardige plaatsen. Al is er uiteraard wel het befaamde circuit, waar talloze races worden verreden voor zowel auto's als motorfietsen. Maar sinds de MotoGP er neergestreken is, veranderde ook dat circuit. Waar men er vroeger naar verluidt probleemloos naar binnen kon en langs het traject kon flaneren, is dit nu uitgesloten. Hermetisch gesloten lijkt het wel.
Terwijl M. het liefst aan het strand zat, brachten de kinderen hun tijd liever door aan het zwembad. Dus ging ik met hen daar naartoe, zodat M. onopvallend en ongestoord de wasbordjes op het strand kon bewonderen.
Om het ons makkelijk te maken, hadden we voor de formule met vol pension gekozen, zodat we ons om het eten helemaal niet moesten bekommeren. Weer een zorg minder.
Aangezien een vakantie met louter zon, zee en strand niet bepaald mijn ding is, had ik enkele uitstappen gepland. Eentje naar het vlakbij gelegen Tavullia, het dorp waar Valentino Rossi opgroeide en nu opnieuw woont en eentje naar Ducati in Bologna, waar men de fabriek en het museum kan bezoeken. Vooral de fabriek was indrukwekkend, een beetje een walhalla voor wie enigszins in motorfietsen geïnteresseerd is. Op de terugreis van onze uitstap naar Bologna, stopten we nog even bij het circuit Dino e Enzo Ferrari in Imola, waar ik en R. wat gingen bezinnen bij de Tamburello-bocht. In tegenstelling tot het Santa Monica-circuit van Misano (volledig afgeschermd), is dat van Imola vrij makkelijk toegankelijk als er geen evenement is. We konden probleemloos op (lege) tribunes plaatsnemen en langs een stuk van het circuit wandelen. Het frisdrankje achteraf in een kiosk naast het circuit smaakte eens zo lekker.
Andere uitstappen brachten ons naar Cattolica, waar een groot aquariumcomplex is en Porto Verde, met zijn charmante jachthaventje.
De laatste excursie ging dan naar San Marino, de dwergstaat vlakbij. Daar wilde R. per se het martelmuseum bezoeken (waar een normaal mens met redelijk wat afkeer weer buitenkomt) en kochten we wat spullen (ik had een nieuwe tas nodig om te gaan werken).
Na tien dagen dolce far niente, tijdens dewelke ik ook enkele cocktails heb leren kennen, zat onze vakantie erop.
Vertrek op een zaterdag en dat werd meteen het minst leuke aspect van de reis. Vanaf pakweg ten noorden van Modena tot aan de grens met Oostenrijk vertraagd tot stilstaand verkeer. Dat weekend werd op dat vlak dan ook beschouwd als bijzonder druk.
In plaats van in de (late) namiddag aan te komen op ons overnachtingsadres, was het praktisch 21 uur voor we ter plaatse waren en eindelijk konden uitrusten. Bovendien, ook weer praktisch vanaf het moment dat we Oostenrijk binnenreden, goot het werkelijk pijpenstelen. Blijkbaar waren er daardoor doorheen heel Oostenrijk problemen op de weg, maar gelukkig niet op het traject dat wij aflegden. Moe en enigszins verveeld kwamen we dan toch aan in Füssen aan de Hopfensee. Helaas konden we geen wandeling meer maken, ten eerste omdat het donker was geworden en ten tweede wegens de bijzonder hevige regen. Dan maar snel wat gegeten in het restaurant en naar bed.
De volgende ochtend hebben we toch nog een beetje van de omgeving kunnen genieten, alvorens weer vlot naar huis te rijden. Haast nergens aanschuiven deze keer.
Het was een fijne vakantie, goed eten, fijne, ontspannen sfeer enz. Toevallig was er in het hotel ook een collega van m'n werk, maar mijn aanvankelijke vrees dat dit de pret zou drukken, bleek volkomen onterecht. Zo heb ik iemand beter leren kennen die ik anders vermoedelijk alleen maar zou gegroet hebben in het voorbij wandelen.
Tot slot een pluim voor onze auto (een Saab) die ons, op een piepje hier en een kraakje daar, zonder enig probleem heen en terug gevoerd heeft. Hij gaat toch ook al 6 jaar mee, maar doet nog prima zijn werk.
zondag 29 augustus 2010
Goed gevoel
Vandaag voor het eerst sinds praktisch twee maanden nog eens met de motor gereden.
Een beetje onverwacht startte de Ducati meteen.
Wel het was toch zowat anderhalf uur genieten, ook al was het een ritje op het gemak. Alleen al het mooie, grommende geluid van de tweecilinder bij het gas terugnemen maakte het de moeite waard.
Jammer alleen dat je in de Kempen niet echt veel banen hebt die op maat van de Supersport gesneden zijn, waardoor het niet bepaald comfortabel rijden was. Maar dat nam ik er graag bij.
Een beetje onverwacht startte de Ducati meteen.
Wel het was toch zowat anderhalf uur genieten, ook al was het een ritje op het gemak. Alleen al het mooie, grommende geluid van de tweecilinder bij het gas terugnemen maakte het de moeite waard.
Jammer alleen dat je in de Kempen niet echt veel banen hebt die op maat van de Supersport gesneden zijn, waardoor het niet bepaald comfortabel rijden was. Maar dat nam ik er graag bij.
zaterdag 28 augustus 2010
Met twee op stap
Donderdagnamiddag en -avond had ik nog eens lekker ouderwets afgesproken met M. Zij wilde nog eens een dagje Brussel doorbrengen en maakte de stad al van 's morgens vroeg onveilig. Bedoeling was dat we elkaar ergens in de namiddag zouden treffen, aangezien ik eerst nog 's ochtends ging werken en na de middag elders nog een afspraak had. Daarna zouden we wel zien wat we konden doen en de avond zou dan worden afgesloten in een hip restaurant in het centrum.
We troffen elkaar, als ietwat overspelige partners, in de Innovation. Daarna gingen we naar een relatief nieuwe galerij aan De Brouckère, waar M. haar hart kon ophalen in een decoratie- en meubelwinkel. Toen ze klaar was, vertrokken we te voet naar het Joods museum van België, waar een tentoonstelling loopt die we wel wilden bezoeken : "Bericht aan de bevolking - De joodse Geschiedenis op affiches". Helaas restte ons, toen we er aankwamen, amper een uur om ze te bezichtigen, waardoor we de getoonde films niet konden bekijken. Alhoewel ik niet alles even interessant vond (wat op het gelijkvloers getoond werd, kon me minder boeien, maar de eerste verdieping waren gewijd aan meer geladen onderwerpen zoals antisemitisme, de holocaust, zionisme of de houding t.o.v. Israël), was het toch de moeite waard. M. intussen was er met haar gedachten niet helemaal bij, omdat ze eerder in een gespecialiseerde winkel iets mooi had gezien dat van pas zou kunnen komen bij haar nieuwe hobby.
Na een tussenstop in boekhandel Passa Porta eindigde ons onderonsje in Brussel ten slotte in het betere Aziatische restaurant, dat in enkele jaren al een solide reputatie opgebouwd heeft : Little Asia. Bobo, dat zeker, maar ook heel lekker en een aanrader voor wie van deze keuken houdt. De menu die we beide kozen, bestond uit 4 gangen maar omdat de porties uitgekiend zijn en het eten geraffineerder dan in het doorsnee Chinees restaurant, kregen we alles zonder problemen op.
Moe maar tevreden en voldaan namen we dan de trein naar huis.
We troffen elkaar, als ietwat overspelige partners, in de Innovation. Daarna gingen we naar een relatief nieuwe galerij aan De Brouckère, waar M. haar hart kon ophalen in een decoratie- en meubelwinkel. Toen ze klaar was, vertrokken we te voet naar het Joods museum van België, waar een tentoonstelling loopt die we wel wilden bezoeken : "Bericht aan de bevolking - De joodse Geschiedenis op affiches". Helaas restte ons, toen we er aankwamen, amper een uur om ze te bezichtigen, waardoor we de getoonde films niet konden bekijken. Alhoewel ik niet alles even interessant vond (wat op het gelijkvloers getoond werd, kon me minder boeien, maar de eerste verdieping waren gewijd aan meer geladen onderwerpen zoals antisemitisme, de holocaust, zionisme of de houding t.o.v. Israël), was het toch de moeite waard. M. intussen was er met haar gedachten niet helemaal bij, omdat ze eerder in een gespecialiseerde winkel iets mooi had gezien dat van pas zou kunnen komen bij haar nieuwe hobby.
Na een tussenstop in boekhandel Passa Porta eindigde ons onderonsje in Brussel ten slotte in het betere Aziatische restaurant, dat in enkele jaren al een solide reputatie opgebouwd heeft : Little Asia. Bobo, dat zeker, maar ook heel lekker en een aanrader voor wie van deze keuken houdt. De menu die we beide kozen, bestond uit 4 gangen maar omdat de porties uitgekiend zijn en het eten geraffineerder dan in het doorsnee Chinees restaurant, kregen we alles zonder problemen op.
Moe maar tevreden en voldaan namen we dan de trein naar huis.
Abonneren op:
Posts (Atom)
