"Op stap"

Vanmorgen was het eigenlijk mijn beurt om uit te slapen, maar om verschillende redenen besloot ik maar om tegelijk met de oudste, die het eerst opstond, naar beneden te gaan. Zo kon ik onder meer, hoopte ik, een ritje gaan maken met de moto zodra M. uit de veren was.

En dat was wat geschiedde. Nadat ik eerst brood was gaan halen en me met de kinderen had bezig gehouden, stond M. zowat tussen 9 en 9.30 uur beneden. Ik maakte me dan snel klaar en, hop, was al weg. Eerst ging het richting een stiltegebied dat hier vlakbij de Nederlandse grens ligt en dat ik enkele maanden geleden ontdekt heb. Daar besloot ik wat op m'n gemak te gaan wandelen. Na een paar honderd meter hoor ik in de verte een geronk en maakte bij mezelf de bedenking dat dit in een stiltegebied wat vreemd leek. Een paar minuten houdt het aan en daarna komt het dichter. Dan zie ik wat verder een motorcrosser of zoiets naderen en besluit me in de zijkant van het wegeltje te posteren om zo de crosser in kwestie alle plaats te geven om langs me heen te rijden. Het lag er immers nog vol plassen ook. Hij (of zij) mindert wel wat gas, maar in plaats van langs het droge stuk te rijden, doorklieft die kerel gewoon een plas waar ik sta. Resultaat : brompot van kop tot teen onder het modderwater. Niet doorweekt, maar toch redelijk nat. Tja, foeteren had weinig of geen zin, want de boosdoener was al lang weg en zou het toch niet gehoord hebben, laat staan er zich iets van hebben aangetrokken. Ik ben dan maar letterlijk en figuurlijk afgedruipt. De volgende keer leg ik me gewoon over de landweg of ga ik met armen en benen gespreid staan, zodat dergelijke nozems wel moeten stoppen of op z'n minst vertragen...

Enfin, ik liet het niet te veel aan m'n hart komen en vertrok wat later weer om nog wat baantjes in de buurt te verkennen. Uiteindelijk ben ik redelijk voldaan weer thuisgekomen.

Hieronder wat foto's die ik gemaakt heb tijdens de rit.









Koekoek :



De Supersport buiten zijn natuurlijke biotoop

Ganzen in een half ondergelopen weide :

Meimaand = pralinenmaand

Het is telkens weer een hele opgave om met een ietwat origineel cadeau voor M. voor de dag te komen als het haar verjaardag of een andere feestdag is, of ook gewoon zomaar. In mei vieren de meeste mensen moederdag en dat vormde geen uitzondering. De Antwerpse gewoonte om moeder pas in augustus te vieren, lapte ik feestelijk aan m'n laars. Ik weiger me te laten assimileren ! Tegelijk zou m'n eigen mama op haar beurt net zo blij zijn met pralines, ervan uitgaande dat vooral het gebaar telde.

Deze maal had ik na wat brainstormen met mezelf besloten om pralines te kopen en ik vond het lang geen slecht idee. Op voorwaarde dat het niet zomaar pralines zouden zijn, maar èchte, goede, ambachtelijke, met liefde en vakmanschap gemaakte snoepjes die in de mond smelten en je nog een poosje laten nagenieten. Leonidas viel dus al af en uiteindelijk besloot ik voor het topgamma te gaan. En dan is het wel zo handig dat je in Brussel werkt.

Voor zoetekauwen of fijnproevers in het algemeen is de Grote Zavel een walhalla : heel wat bekende chocolatiers zijn er naast talrijke andere eetgelegenheden verzameld (Leonidas, Godiva, Neuhaus (de uitvinder van de praline, in zijn winkel in de Koninginnegalerij die nog steeds bestaat), Wittamer, Marcolini bijvoorbeeld. Twee weken geleden heb ik bij Wittamer, de overbekende patissier en bakker, een doosje van een halve kilo gekocht voor M. Voor mijn moeder kocht ik toen niets, want we/ik konden haar toen nog niet bezoeken. M. was aangenaam verrast toen ze haar pakje kreeg zondagochtend en had het duidelijk niet verwacht. De dagen erna hebben we ons tegoed gedaan aan al dat lekkers (de kinderen lusten blijkbaar nog geen pralines, dus dat kwam goed uit !).

Gisteren dan kocht ik twee doosjes bij Marcolini die bij sommigen nog een betere reputatie geniet dan Wittamer op het vlak van chocolade. Aan mij hoef je niet te vragen of dat klopt, want de barbaar die ik ben, onderscheidt met moeite een Leonidas-praline van een Wittamer-praline (t.t.z. de chocolade, van het vulsel voel ik wel dat het een andere textuur heeft), maar de winkel op zich is eigenlijk al een kleine belevenis. Je lijkt wel een juwelierszaak binnen te stappen. De presentatie van de doosjes is ook vrij excies en de pralinen smaken heerlijk. Immers, toen M. vernam dat ik voor m'n moeder een doosje van bij Marcolini ging kopen, reageerde ze verongelijkt dat zij 'maar' Wittamers had gekregen. En omdat ik zelf ook nieuwsgierig was, kocht maar meteen een tweede, identiek, pakje voor ons. En lekker dat ze zijn !! M'n moeder was alvast ook opgetogen met haar cadeautje.

Eigenlijk zijn dergelijke pralines vrij decadent en is een deel van de meerprijs te verklaren door de naam van het product en de mooie presentatie, niet enkel de praline op zich. Zoiets als een Ducati eigenlijk : goeie motorfiets, apart, maar op zich niet beter dan een Japanse moto. De uitstraling, de faam verklaren een deel van de mythe die er rond dat merk hangt en ook het wat hogere prijskaartje (gaat net zo goed op voor BMW als je het mij vraagt ; beide merken bedienen zich in hun marketing van min of meer dezelfde trucs. BMW of Ducati als lifestyle en dergelijke nonsens). Enerzijds vind ik de hogere prijs en luxeproducten in het algemeen complete verspilling en immoreel, maar anderzijds is het wel eens leuk in te gaan tegen de grijsheid en de uniformiteit die ons omringt, die de huidige consumptiemaatschappij ons oplegt (al wat eruit springt, apart is, lijkt gedoemd te verdwijnen of moet zich aanpassen; zie Saab bijvoorbeeld) en zo eens uit de band te springen. Ook geeft het een warm gevoel om eens politiek volkomen foute dingen te doen.

Het is ook gewoon eens leuk om je complexloos te laten gaan en even de illusie te koesteren dat je tot een hogere sociale klasse behoort. Zolang pralines daartoe volstaan, kan ik ermee leven.

Pfffffrrrrtttt

ja hoor, de hooikoorts heeft me weer te pakken. Sinds de vooravond in de trein, toen sommigen het een goed idee vonden om de raampjes open te zetten.

Er is geen kwartier voorbijgegaan zonder dat ik een zakdoek nodig had en vaak zat er amper een paar minuten of minder tussen. Het stroomt er bij momenten bijna uit. En betraande ogen.

Niet plezant. Ik weet niet goed wat er in de lucht hangt, maar hopelijk is het er snel weer uit (heb wel witte pluisjes zien vliegen, maar of het daaraan ligt, weet ik niet).

Nog veel werk aan de winkel

Zaterdag heb ik vlak bij ons een rijvaardigheidscursus gevolgd die gegeven werd door een kennis die ik erg waardeer.

Deze cursus heeft me met de neus op de feiten geduwd dat ik nog veel te leren heb of opnieuw aan te leren heb. Mocht het om punten zijn gegaan, ben ik niet zeker of ik wel geslaagd zou zijn. Akkoord, mijn motorfiets (de groene) was de minst geschikte van alle deelnemers voor enkele van de behendigheidsoefeningen, maar dat ik er zo weinig van terecht zou brengen, had ik niet gedacht. De motor is trouwens ook een keer omgevallen (ik heb hem eigenlijk moeten neerleggen, want hem rechthouden ging niet meer, ik stond te scheef), maar dankzij de valblokken was dat zonder erg.

Dergelijke oefeningen heb ik vroeger regelmatig herhaald, maar sinds enkele jaren uit gemakzucht verwaarloosd en dat deed zich voelen. Ook moet ik me beslist verder bekwamen in het uitwijken en ontwijken van onverwachte obstakels op de baan en ervoor zorgen dat de vereiste reactie echt een reflex worden. Immers, een correct ontwijkingsmanoeuvre kan letterlijk het verschil tussen leven en dood of heelhuids weggeraken enerzijds en een zwaar letsel anderzijds betekenen. Ik ken verschillende mensen wier weg plots werd versperd door automobilisten die hen 'niet gezien' hadden en de baan opreden, en die daar al kwetsuren aan overhielden. Meer dan een is een lichaamsdeel kwijt of blijvend invalide. Of die ongevallen met de juiste reflex te vermijden waren, kan ik niet zeggen, want ik was er niet bij en heb ook niet de expertise om zoiets te beweren, maar het kan geen kwaad om te weten wat je moet doen en het ook te kunnen uitvoeren.

Oefenen, oefenen en nog eens oefenen, tot ik het onder de knie krijg. Dat is de boodschap.

PROFICIAT R !!!

Vanavond heeft R. zijn eerste graad in karate behaald. Voortaan mag hij met een zwart bandje aan zijn witte gordel trainen.

Sinds september gaat hij tweemaal per week naar de karateles en nu was het grote ogenblik aangebroken voor de karateka's. R. zelf wilde helemaal niet, maar deze maal vonden we dat we hem toch maar moesten aansporen (haast verplichten, eigenlijk) om mee te doen. Heel zenuwachtig, met wat tegenzin en ook twee pannekoeken in de maag (die ikzelf gemaakt had, waarvan een te dik, maar dat was de eerste en i.p.v. hem helemaal te doen mislukken, was hij gewoon wat te dik, dus een pluim voor mij !) vertrok hij met ons naar de sporthal.

Hij heeft tijdens zijn examen zijn beste beentje voorgezet en is zonder problemen geslaagd. Wij waren uiteraard heel trots op hem en eveneens heel opgelucht gezien zijn weinige zelfvertrouwen en de nieuwe knauw erin die het niet-slagen zou teweegbrengen, maar het liep van een leien dakje. En R. zelf, die was heel blij en pinkte zelfs enkele traantjes weg. Hip, hip hoi R. !!!

Cultuur

Het voorbije weekend hebben we / ik serieus aan cultuur met een grote en een kleine C gedaan : 3 films, een theatervoorstelling en country-rockmuziek.

Eerst muzikaal. Al een hele week zit ik hoofdzakelijk muziek van Gram Parsons te luisteren ; eerst met de Flying Burrito Brothers, waar hun eerste lp, afwisselend met 'Forever changes' van Love, soms hele dagen op de cassettespeler op m'n werk wordt gedraaid en vervolgens ook zijn 2 soloplaten. Kippenvelmomenten zijn daarbij : Dark end of the street, We'll sweep out the ashes in the morning (thematisch nauw met elkaar verbonden want over buitenechtelijke relaties) en zijn duet met Emmylou Harris van Love hurts. Schoon, echt schoon. Parsons heb ik leren kennen toen ik me serieus interesseerde voor de Rolling Stones en in het bijzonder Keith Richards, halfweg de jaren '90. Beide heren werden boezemvrienden vanaf het eind van de jaren '60 tot Parsons vroegtijdige dood in '73. Tot voor kort had ik me echter nooit verdiept in diens muziek, ondanks de grote invloed die hij uitoefende op niet alleen de Stones, maar vele andere artiesten. Maar vooral onder impuls van een Franstalige vriend die me overtuigde om toch maar eens country en westernmuziek en Amerikaanse traditionals te beluisterde, heb ik de stap gezet. Tot nu toe viel dat mee, maar voorlopig ga ik het hierbij houden. Alleen ben ik nog van plan om binnenkort de soundtrack van "Brother where art thou" te kopen en dan heb ik voorlopig m'n portie Amerikaanse redneckmuziek wel gehad.

Dan op het vlak van de 7de kunst heb ik naar de volgende films gekeken : Mars attacks, Black cat, white cat en The enemy below. Die laatste film is een vrij atypische oorlogsfilm voor zijn tijd (jaren '50), want hij toont een genuanceerd beeld van twee vijandige kapiteins (een van een Duitse onderzeeboot en de andere van een Amerikaans korvet), waarbij er vrij veel tijd wordt gespendeerd aan overpeinzingen over goed en kwaad en zin en onzin van WO II en oorlog in het algemeen. Er is zowaar iets dat veel wegheeft van een happy end.

Mars Attacks was een heel goed alternatief om de horror van het Eurovisiesongfestival niet over ons te laten komen. Deze overheerlijke prent van -alweer- Tim Burton is een met veel liefde voor het onderwerp gemaakte karikatuur van de science-fiction B-, C- of erger films uit de jaren '50 en '60. Voorts lacht de regisseur met Disney-natuurfilms, het Amerikaans leger en de Amerikaanse way of life en nog veel meer. Er doet een hele rist aan bekende acteurs aan mee en het is lachen van begin tot einde. Ik dacht dat het een goed idee zou zijn om de kinderen er ook mee van te laten genieten (weliswaar in uitgesteld relais, want ik heb hem voor hen opgenomen), maar ik ben niet zeker of dat zo'n goed idee was. De oudste is nog onvoldoende vertrouwd met de filmgeschiedenis om alle knipogen te begrijpen en hij had duidelijk niet door dat het een komische film is. Hij werd bijna kwaad op de grappige marsmannetjes die zoveel onheil aanrichtten. Ik heb hem proberen uit te leggen dat hij zo goed als niets in deze film serieus moest nemen, maar ik twijfel eraan of hij dat goed begrepen heeft.

Gisteren dan, tijdens de strijk en later 's avonds heb ik naar Black cat, white cat van Emir Kusturica gekeken. Een mooie film met eveneens heel wat memorabele scènes : een varken dat als een soort van running joke doorheen de film bijna een hele carrosserie van een auto opeet, doden die weer tot leven komen, onconventionele machines en voertuigen, buitenissige plannen die in het honderd lopen, slapstick af en toe(Dikke-en-dunnehumor dixit M.)en ook romantiek. Een barok spektakel zoals Kustunica er wel meer afgeleverd heeft. Hij is een waardig erfgenaam van Fellini, vind ik.

Gisterennamiddag zijn we dan ook nog samen met R. naar 'Ridderverdriet ziet men niet' gaan kijken, een theatervoorstelling voor kinderen. Het verband tussen de titel en het stuk zelf is me wat ontgaan, maar voor de rest viel het best mee. Helemaal niet 'kinderachtig'. R. was blijkbaar soms wel bang, vooral als de robot tevoorschijn kwam, want dat ging steeds gepaard met veel kabaal. Als ik me niet vergis, was het voor hem de eerste keer dat hij naar een theatervoorstelling ging, maar hij leek het wel leuk te vinden. Het is eens iets anders als een film.

Eindelijk aangekomen...

een itemtje dat ik via ebay had gekocht in april of zelfs misschien nog maart. En eigenlijk had ik het zelfs al in november moeten hebben. Het is een heel verhaal.

Eind oktober bestel ik via een Franse veilingsite (http://www.aucland.fr) een voorwerp bij een Luxemburger. Na een poosje begin ik wat ongerust te worden en mail hem met de vraag waarom ik nog niets ontvangen heb. Hij was het 'vergeten', maar zou het meteen verzenden. Weken later nog steeds niets, zelfs geen bericht vanwege de Post dat ik iets moest komen afhalen. Dus nog maar eens gemaild en toen bleef de reactie wat langer uit. De persoon in kwestie had een ongeval gehad... Toen hij antwoordde stelde hij voor om het bedrag terug te storen (toch een paar honderd euro, dus geen habbekrats) of nogmaals te versturen. Ik dacht dat een tweede poging wel zou lukken en dus stelde ik dat voor, al begreep ik niet goed wat er eigenlijk fout was gegaan. We waren intussen al ruim half december. De Franse veilingsite was toen bovendien failliet gegaan, dus via die weg m'n beklag doen, was niet meer mogelijk. Nog bijna een maand later nog steeds geen nieuws, waarna ik de verkoper maar verzocht het het geld terug te storten, want ik dacht niet dat de verkoop nog zou lukken. Geen reactie.

Toch wel wat verveeld met de situatie besloot ik hem te jennen door hem regelmatig eens een mail te sturen. Aanvankelijk leek dat niets uit te halen, maar dan plots, uit het niets, een reactie met verontschuldigingen en het excuus dat hij nog problemen had gehad wegens een ongeval. Hij zou het geld zo snel mogelijk storten.

Intussen had ik nog eens op ebay rondgesnuffeld en nog iemand gevonden die hetzelfde verkocht, maar dan vanuit de VS. De aankoopprijs op zich was aanzienlijk goedkoper dan wat ik hier in de handel zou moeten betalen, maar er waren uiteraard nog de verzendkosten en invoerrechten waar ik rekening mee diende te houden. Na een heel aantal weken en wat formaliteiten heb ik het gisteren kunnen gaan halen bij Taxipost in Wommelgem. Ik vreesde dat ik daar lang zou moeten aanschuiven en dat ik dus proviand, wat lectuur en eventueel een slaapzak nodig zou hebben, maar niets was minder waar. Ik was de enige persoon en na 5 minuten of 10 stond ik weer buiten met m'n pak.

En hier gaat het dus om (niet de persoon op de achtergrond welteverstaan, da's de trotse R.) :

Een digitaal racecircuit ! Nu hopen dat het op ons elektriciteitsnet werkt (een speciale stekker heb ik al gekocht).

Op m'n geld uit Luxemburg wacht ik overigens nog steeds...

De voorbije week...

...is er niets bijzonders gebeurd of toch ?

Zondag zijn we met z'n allen naar een tentoonstelling over dinosaurussen en neanderthalers geweest in Brussel. De halve stad hangt vol met affiches en aangezien het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen al een hele tijd meer een werf dan een tentoonstellingsruimte is, verkoos ik daar naartoe te gaan. Eind oktober-begin november zouden de dinosauruszalen in het KBIN weer in orde moeten zijn.

Eerst een bezoekje aan m'n moeder gebracht (vader was gaan wandelen), alwaar ik nog snel Skype voor haar geïnstalleerd heb, ook al had ze toen nog geen micro, en daarna naar Tour & Taxis, waar de tent stond opgesteld met al die vervaarlijke beesten. De oudste keek er al naar uit en zat voortdurend aan zijn broertje te vragen of hij ook mee wou naar het land van de dinosaurussen. Kleine broer zag dat ook wel zitten. Tot we daar aankwamen. Het hele bezoek liep hij daar met een klein hartje rond.

Wat was er te zien ? Niet veel eigenlijk : een handvol dinosaurussen in een nogal kaal decor en dan nog een expositie over de Neanderthaler, waar iets meer werk in gestoken was. Althans, de teksten waren toch al tweetalig in tegenstelling tot die over de dinosaurussen. Voorts werd er nog een film geprojecteerd over een bepaald dier dat toch al rechtop liep en een schakel vormde tussen aap en mens. R. had het allemaal vrij snel bekeken en S. concentreerde zich op de film om toch maar niet te hoeven kijken naar de angstaanjagende monsters op een paar meter van hem. In de scènes die uit het leven van de Neanderthaler gegrepen leken, toonde hij toch al meer interesse, maar helemaal op zijn gemak was hij toch niet. Uiteindelijk vertrokken we redelijk teleurgesteld na een half uur of zo, want het geheel rook toch een beetje naar afzetterij. De kinderen lieten het niet aan hun hart komen, want ze kregen elk nog een speelgoedje en zeker R. vond het wel leuk om tussen die giganten te crossen.

Deze week heb ik vernomen dat er op vrijdag 18 mei een examen is voor de kinderen die een hogere graad bij karate willen behalen. R. is op z'n zachtst gezegd niet bepaald enthousiast en zelf schipperen we nog tussen hem tegen zijn zin in te laten meedoen of het zo maar laten. Persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat hij het zou kunnen, maar in hoeverre moeten wij als ouders hem daarin 'aanmoedigen' als hij er zelf eerder weigerachtig tegenover staat ? Een gesprek met de sempai (de 'karatemeester') maakte me niet echt wijzer. Deze gaf toe dat ze voor het eerst met een nogal heterogene groep zaten qua niveau, maar dacht dat het R. wel zou lukken. Dinsdag ten laatste moeten we beslissen wat we doen. Ik zal dan maar eens aandachtig toekijken i.p.v. de krant te lezen.

Voor de rest herinner ik me van de voorbije dagen vooral de polemiek die onder meer in onze krant werd gevoerd n.a.v. het Antwerpse verbod op hoofddoeken voor ambtenaren. Hierin volg ik eerder Tom Lanoyes standpunt, hoewel vermoedelijk ook weer niet helemaal. Ik zal misschien het best beginnen met te stellen dat ik een complete leek ben inzake deze problematiek. Hoedje af voor Lanoye dat hij het forum waarover hij beschikte gebruikte om een maatschappelijk fenomeen aan te kaarten i.p.v. het obligate dankwoord.

Het thema beroert in ieder geval de gemoederen. De Antwerpse rechter die alle religieus getinte hoofddeksels of bedekkingen wou weren, oogstte dan weer een merkwaardige reactie van een Joods woordvoerder die beweerde dat het keppeltje toch helemaal geen teken van onderdrukking is, zoals de sluier wèl was volgens hem. De Joodse gemeenschap in Antwerpen was immers, nog steeds luidens die persoon, bijzonder goed geïntegreerd. Toen ik dat las, viel ik bijna om van verbazing. Enerzijds schoffeert hij een andere gemeenschap en anderzijds beweert hij iets wat met toch manifest overdreven is. Een lezersbrief in onze krant ging daar terecht op in en haalde zijn reactie onderuit.

Is het een toeval dat dit weer in Antwerpen gebeurt ? Ik hoop van wel, maar ben er niet zeker van. Het is de stad waarvan een parvenu als Patrick Janssen al enkele jaren burgemeester is en de verkiezingsuitslag van oktober vorig jaar zal hem vermoedelijk gesterkt hebben in zijn streven om de dingen te laten verlopen zoals hij het graag zou zien. Ik vraag me af in hoeverre heel die discussie niet ontstaan is vanuit een etnocentristische reflex : sluier = automatisch onderdrukking van de vrouw door de islam. Ik ontken niet dat de islam vrouwonvriendelijke trekken heeft, maar dat is voor andere godsdiensten ook het geval en zeker voor de instituten die erover waken. Mij lijkt het veeleer ingegeven door angst voor de andere (en de reactie van het Vlaams Belang erop) dan door een bekommernis om de neutraliteit van de dienstverlening. Ook andere symbolen worden geweerd, zult u wellicht opwerpen, maar de aanleiding is wel degelijk de sluier. Uniformiteit, dat is het ordewoord. Waarom ook geen kledingcode voor de burgervader, die er zo graag casual bij loopt ?

Kan in plaats van al de zelfverklaarde moslimkenners eindelijk eens iemand met kennis van zaken, en die 'neutraal' is, uitleggen waar de oorsprong van de sluier ligt, het hoe en het waarom ? Tot nu toe werd het debat hoofdzakelijk boven het hoofd van de rechtstreeks betrokkenen gevoerd, namelijk moslims en meer bepaald moslimvrouwen. Waar halen we de arrogantie vandaan om hen te betuttelen als vele vrouwen zeggen dat ze er zelf op staan een sluier te dragen ? Mogelijk hebben ze die 'onderdrukking' in die mate 'geïnternaliseerd' dat ze deel uitmaakt van hun wezen, maar dat durf ik voor heel wat vrouwen toch betwijfelen. Ook buldozer Etienne Vermeersch gaat er zomaar van uit dat de sluier gelijkstaat met onderdrukking en negatie. Wel, ik ben er niet zeker van en zolang dat niet zo is, zal ik bij mijn standpunt blijven dat het dragen van een sluier een recht is als een ander. Het is precies door zo krampachtig te reageren dat jonge vrouwen wel eens op een compleet tegenovergestelde manier zullen reageren door nèt wel zoveel mogelijk een sluier te dragen. Ik zou het in hun plaats alvast doen. En nog met veel trots ook.

En neen, ik pleit niet voor uitwassen als steniging of vrouwenbesnijdenis (dat laatste vindt zijn oorsprong overigens niet in de islam en steniging ongetwijfeld evenmin), ik pleit louter voor meer begrip en tolerantie t.o.v. mensen die het straatbeeld ook opvrolijken met andere kledingnormen. Een sluier hoeft niet per definitie lelijk of lomp te zijn, daarvoor hoef je je maar even op straat te begeven. Een sluier kan probleemloos sierlijk en stijlvol zijn.

(sorry als dit bericht nogal incoherent is, maar onze computer blokkeerde en ik heb heel wat dingen weer moeten herschrijven)

Los Lobos

Gisterenavond ben ik in 'den AB' naar een concert geweest van die groep. Zoals ik in een eerder stukje aangaf, was ik vrij nieuwsgierig en keek ik ernaar uit. De dagen ervoor had ik wel wat een gemengd gevoel, want ik kon niet meer met de trein naar huis. Niet alleen rijdt er overdag maar 1 per uur, maar de laatste vertrekt na 22.00 en om die te nemen had ik een aanzienlijk deel van het concert moeten missen.

Met de moto dus, maar eigenlijk met veel tegenzin, want ik zie meer en meer op tegen dat traject : het is 95 % autosnelweg, ochtendspits en nu moest ik hem nog ergens in Brussel centrum kwijt zien te geraken. Normaal gezien geen groot probleem, want tegenover het centrale politiebureau staan parkings voor motorfietsen, maar op de mijne hangen nog zadeltassen (om bijvoorbeeld schoenen enz. in kwijt te kunnen) en daar kan iedereen die dat wil in graaien als hij snel is. Gelukkig kreeg ik gisterenochtend de toestemming van de grote chef om de motorfiets gewoon op het binnenplein van het werk te laten en er na het concert mee weg te rijden.

Na het werk ben ik op m'n gemak eerst naar Caroline gewandeld, misschien wel de laatste onafhankelijke muziekwinkel die de vijfhoek rijk is, nu Music Mania daar al enkele maanden weg is en sinds kort zelfs failliet. Na een paar cd's te hebben meegenomen, ben ik naar een Thais-Vietnamees restaurant gegaan, alwaar ik een lekkere pho binnenspeelde en daarna een gerecht met gamba's. Niet slecht, maar ik had iets meer smaak verwacht van een Thais gerecht. Een van m'n grote frustraties in de stad waar we wonen is precies het ontbreken van een Vietnamees en/of Thais restaurant. Chinese heb je uiteraard bij de vleet, maar ik verkies de ander keukens, wegens geraffineerder, een fraaiere presentatie en ook sterkere smaken. In het restaurant profiteerde van mijn zitplaats vlak bij het raam om het Brusselse straatleven gade te slaan, iets wat ik steeds met veel plezier doe. Een echte smeltkroes van mensen uit alle windrichtingen, sociale lagen, van alle overtuigingen en kleuren.

Ik had met een koppel afgesproken rond 19.45 uur voor de ingang en had na het eten nog wat tijd om door de buurt te wandelen waar we een viertal jaar met veel plezier gewoond hebben : de Van Arteveldestraat, de Zespenningenstraat, de Rapenstraat, de Washuisstraat, de Warmoesstraat, het Bloemenhofplein, het Fontainasplein enz. Het was een aangenaam weerzien en de buurt verandert geleidelijk. Dat leidt onder meer tot sociale wantoestanden, want aan het Bloemenhofplein zijn vele minder gegoeden door een eigenaar uit hun gehuurde appartement gezet omdat hij er lucratievere dingen mee wou doen. Het befaamde café De Walvis was een soortgelijk lot beschoren. Het heeft al bij al een vrij kort leven gehad en nu wil de eigenaar er een meersterrenrestaurant van maken. Het is jammer dat de overheid er blijkbaar redelijk machteloos tegenover staat dat zwakkeren, zoals de vele tientallen huurders vlakbij het Bloemenhofplein, het kind van de rekening blijven. Bepaalde delen van Brussel mogen dan wel weer hip zijn, er is wel degelijk een keerzijde van de medaille. Reeds toen wij in die buurt woonden, zagen we dat ze werd opgewaardeerd en op zich is dat goed, maar dan moet de overheid toch nog een stevig woordje kunnen meespreken. Er is een term voor het fenomeen van het 'wegjagen/doen wegtrekken' van de een bewonersgroep ten voordele van een andere, doorgaans bestaande uit meer gegoeden, maar die ontsnapt me nu.

Het concert zelf dan : het was goed maar al bij al iets te kort misschien (anderhalf uur). Ook vond ik de mix minder geslaagd ; de instrumenten overstemden nogal vaak het gezang (maar het is mogelijk dat dit deels te maken had met de plaats waar we stonden). Het was hartverwarmend om te zien hoe toch al wat oudere muzikanten er plezier in scheppen muziek te maken en ze vertoonden ook helemaal geen sterallures. Buiten het verschrikkelijke 'La Bamba' (dat ze gelukkig niet gespeeld hebben) ken ik maar een 2-tal liedjes van de groep, maar dat was geen beletsel om het concert te smaken. Er was ook nog een voorprogramma (JJ Grey & Mofro ; nooit van gehoord) maar dat hebben we haast compleet gemist omdat ze maar een half uur hebben gespeeld en we dachten dat we nog tijd hadden. Wie van swingende muziek houdt, is bij Los Lobos alvast aan het goede adres : tex-mex vermengd met bluesinvloeden en waarschijnlijk nog wel een aantal ingrediënten. Je avond kan dan nog moeilijk stuk.

Groeipijnen

R., onze 7-jarige, heeft al van in het begin leesmoeilijkheden. Die hebben ertoe geleid dat hij het eerste leerjaar opnieuw doet en hoe lastig die beslissing ook was, vermoedelijk hebben we hem er een dienst mee bewezen. Als zijn schoolresultaten vorig jaar niet bepaald denderend waren (zonder rampzalig te zijn), dan zijn ze dit jaar uitstekend. Hij lijkt zich ook heel wat beter in zijn vel te voelen.

Maar sinds kort zijn we erachter gekomen dat hij, ondanks zijn goede punten voor taal, nog steeds met een zekere achterstand kampt op dat vlak. Zelf begrijpen we niet goed hoe het komt dat men daar op school niets van merkt, maar soit. Sinds een of twee weken gaat hij op maandagavond naar een logopediste en op woensdagavond naar een kinesiste. Wat hij precies bij die laatste moet gaan doen, ontgaat me nog steeds, maar blijkbaar is het nodig.

Ik heb wat medelijden met hem, want zijn zelfvertrouwen en zelfbeeld zijn sowieso vrij laag (hij is op dat vlak zwaar erfelijk belast door beide ouders, als zoiets mogelijk is), maar voor een zevenjarige moet het toch wel vermoeiend zijn om na een volledige schooldag nog een uur bezig te zijn met dingen waarvoor enige concentratie vereist is. Daarbij komt nog zijn af en toe moeilijke karakter als iets niet gaat zoals hij het wil (nukkig tot onhandelbaar, al is dat laatste toch wel fel verminderd). Gelukkig is de logopediste een knappe vrouw (vindt hij zelf) en dat is al een motivatie op zich.

Voor het hele gezin liggen er alvast drukke en hectische weken in het verschiet. Het was soms zo al beredderen omdat hij dinsdag en woensdag karatelessen volgt en nu komen daar nog maandag- en woensdagavond bij met buitenschoolse 'activiteiten'. Aangezien hij de karatelessen graag volgt en ze hem ook een uitlaatklep bieden, wil ik echter niet dat hij daarmee stopt. Er ligt ons waarschijnlijk nog heel wat stress en kunst- en vliegwerk in het verschiet (alleen al qua verlofdagen of regelingen met het werk, wat nu al niet steeds evident was)...

Maar hopelijk plukt hij er de vruchten van. De vraag die M. nu het meest bezighoudt, is of hij al dan niet dislexie heeft. Afwachten maar.