Slecht begonnen, wat beter geëindigd (bis)

Gisteren kon ik in de muziekzaak Caroline niet aan de verleiding weerstaan om toch maar een cd van 'La Woman' van The Doors te kopen. Een geremasterde versie, die een paar jaar terug werd uitgebracht.

De klank van de cd is inderdad zuiverder en ik hoorde zaken die voor mij volkomen nieuw waren. Maar deze versie klonk meteen ook afgelikter, wat sterieler dan mijn ruim 20 jaar oude, versleten cassette en dat past eigenlijk minder goed bij dit soort muziek, die best vettig, onzuiver mag klinken. Bij voorkeur zelfs.
Niettemin moet ik toegeven dat ik ook van de cd heb genoten.

Ramptoerisme

Vandaag heb ik wellicht voor het laatst een bezoekje gebracht aan de Brusselse vestiging van De Slegte.
Talloze keren ben ik er over de vloer geweest zodra hij open gegaan is, ergens eind jaren '80. Zeker in de eerste helft van de jaren '90 kwam ik er haast wekelijks denk ik. De Nederlander die er vroeger de plak zwaaide had nogal een reputatie van bullebak te zijn en ik die heeft hij, naar ik ervaren heb, niet gestolen.
De laatste jaren bezocht ik hem dan weer een stuk minder ; eens om de zoveel maanden. In totaal heb ik er wellicht een klein fortuin uitgegeven.

Blijkbaar was de winkel niet rendabel genoeg. Het is vermoedelijk ook geen sinecure om in Brussel een (hoofdzakelijk) Nederlandstalige boekhandel met een aanzienlijke ramsjafdeling open te houden. Zeker niet in tijden dat je zowat alles via het internet kunt bestellen.

Ik ga de winkel toch wel missen, vrees ik.
Toch nog maar snel een paar boeken meegegritst, want alles werd met een korting van 70% verkocht. Onder meer een kunstzinnig verantwoord boek over de pornowereld, met tal van nogal korrelige foto's, wat mooi bij het thema past.
Heb het meisje aan de kassa nog veel geluk gewenst toen ik afrekende.

En voor wie me wil zien of ontmoeten : afspraak op 7 oktober in de Botanique te Brussel voor het concert van CW Stoneking.

Vaststelling

Nervositeit, stress, hartkloppingen, slaapstoornissen en daarmee samenhangend slaaptekort, (voorlopig lichte) paniekaanvallen, dreigende burn-out en/of depressie.
Voorwaar geen fraai plaatje

Slecht begonnen, wat beter geëindigd

Gisterenavond wilde ik de documentaire 'When you're strange' opnemen, die op Canvas werd uitgezonden. Deze ochtend merkte ik dat ik door (alweer !) een verkeerde afstelling enkel de eerste 25 minuten of zo op video heb...

Als adolescent waren The Doors, samen met wellicht Talking Heads, de groep waar ik een aantal jaar het meest naar luisterde en het stukje dat dan toch heb kunnen bekijken, heeft me weer twintig jaar terug geworpen in de tijd. Het was jaren geleden dat ik nog naar een nummer van hen geluisterd had. De documentaire wordt ingesproken door niemand minder dan Johnny Depp die het, in tegenstelling tot veel van zijn rollen, op een heel sobere, maar net daardoor efficiënte manier doet. Dat was een eerste domper op m'n gemoed.

Na het bekijken van dat stukje trok ik naar de garagebox om met de Maserati naar Meise te gaan, waar ik ergens een kaartje in de bus moest stoppen, om daarna naar Brussel te rijden teneinde het gevaarte ook eens aan enkele collega's te tonen. Ze zeuren me namelijk de oren van de kop.
De wagen startte, maar viel na het buitenrijden gewoon stil nadat ik hem in neutraal had gezet. Herstarten ging niet meer. De accu heeft dus zijn beste tijd gehad. De Saab kon ik niet meer als hulpwagen gebruiken, want die had ik eerder op de ochtend naar de garage gebracht.
Nadat ik hem met veel trekken en sleuren (met het risico op enkele verrekte spieren of een hernia) ongeveer weer in de goede richting had gezet om hem gewoon achteruit weer binnen te duwen, rolde hij wat naar voren, recht tegen een stenen muurtje en met het rechtervoorwiel in een put. Met geen mogelijkheid kreeg ik er nog beweging in (door het muurtje kon ik me er voor zetten of tussen wurmen om me af te zetten). Op de koop toe moesten er af en toe andere mensen langs met hun wagen, maar er was net genoeg plaats tussen de auto en de garagepoorten. Geen van de bestuurders bood aan om me te helpen om hem een zetje te geven.
Er zat niets anders op dan de VTB-VAB te bellen en na een dik uur was de pechverhelper ter plaatse en hem opstarten was een fluitje van een cent. Doordat de voorste bumper echter tegen een muur stond, werd hij op de koop toe nog beschadigd doordat de draaiende motor voor grote vibraties zorgt en de hele auto doet schudden.

De rit naar Meise en Brussel kon ik vergeten, omdat ik wat later R. en S. moest afhalen op school en ik zou nooit tijdig terug zijn.

Terug thuis heb ik om de ontgoocheling te verbijten dan maar 2 cassettes opgezet : 'Strange days' en 'LA Woman' van... The Doors. En dat viel best mee ; het zijn beide indrukwekkende platen. Het is zowat het artistieke testament van de zanger, Jim Morrison, die niet veel later zou overlijden in Parijs. Zijn door drank en een zwaar leven getekende stem past wonderwel bij de thema's die aan bod komen : verlies, afscheid, neerslachtigheid, eenzaamheid. Het is wellicht hun meest bluesy plaat en telt enkel ijzersterke nummers. Vocaal was er een hemelsbreed verschil met de stem van de jonge god die in de tweede helft van de jaren '60 furore maakte.

Het wordt misschien eens tijd dat ik de cd koop, maar dat soort muziekdragers zal binnenkort ook alweer geleidelijk verdwijnen, want steeds minder mensen kopen cd's. Het grote publiek wendt zich steeds vaker tot digitale muziek. De cassette van 'LA Woman' heb ik vroeger bijna letterlijk stukgedraaid en bij de beluistering kreeg ik meteen flash backs van een niet zo gelukkige periode in m'n leven. Gelukkig dat ik toen nog dergelijke muziek had om naar te luisteren.

Als uitsmijter dan maar 'Hyacinth House', het tweede (korte) nummer op de tweede kant.

Griekenland en zo

Blijkbaar zijn de financiële problemen in Griekenland het startschot geweest voor (neo-liberaal) rechts om aan een heus offensief te beginnen op Europese schaal.

Na de schoktherapie die voor Griekenland werd bepleit, waren Ierland en Portugal aan de beurt om bijzonder stringente maatregelen opgelegd te krijgen in ruil voor geld.

De Europese Commissie, de Europese Centrale Bank, regeringsleiders (mevrouw Merkel e.a.), kredietagentschappen, partijvoorzitters en hun gevolg (De Croo, De Wever), vertegenwoordigers van het bedrijfsleven, denktanks (Itinera), allemaal roepen ze unisono dat het zo niet verder kan en dat er eerst en vooral bespaard moet worden en gehakt in sociale maatregelen/verworvenheden.
Het wordt me soms wat te gortig. Zo zong vorige week de heer Thomaes Rudi, de gedelegeerd bestuurder van het VBO (Verbond der Belgische Ondernemingen) onbeschaamd de lof van het 'Duitse model', zonder ook maar de minste nuancering.

Voorlopig zitten de meeste Belgen nog relatief veilig afgeschermd van wat er in de PIGS-landen gaande is, dit ondanks de al een jaar durende politieke crisis, maar voor hoelang nog, want de onheilsprofeten à la De Wever roeren zich hier ook en doen hun uiterste best om hun asociale oplossingen bij ons ingang te doen vinden. Ik heb er zelf geen idee van hoe het moet zijn om nu in Griekenland een gewone werknemer, laat staan werkloze of steuntrekker, te zijn, maar een lolletje lijkt het me allerminst.

In de jaren '80 kregen veel toenmalige Derde-Wereldlanden de beruchte structurele aanpassingsprogramma's van het IMF en de Wereldbank opgelegd om hun overheidsfinanciën weer 'gezond' te krijgen, met als resultaat : veel extra armen, enkelen die rijker werden en een vooral op exportproducten gerichte economie (heel vaak nog monoculturen bovendien). Nu lijkt het de beurt aan Europa om gedwongen gelijkaardige remedies te ondergaan.
Er is nog heel wat werk aan de winkel voor denkers die een ander economisch model willen vooropstellen dan hetgeen dat nu domineert. Ik lees regelmatig dat het neo-liberale, kapitalistische model definitief heeft afgedaan na de bankencrisis en de haast wereldwijde financiële catastrofe, maar blijkbaar is dat dan toch nog niet goed doorgedrongen bij onze beleidsmakers en invloedrijke drukkingsgroepen.
Zien deze 'pessimisten' dan zelf ook spoken ?

Verenigd en verdeeld

Het voorbije weekend stond ten huize Brompot grotendeels in het teken van de legendarische 24 uur van Le Mans, een van de meest prestigieuze races ter wereld.

Het werd een boeiende en uitstekende editie : Audi won voor de zoveelste keer, en versloeg dit jaar opnieuw Peugeot, dit ondanks het feit dat na 1 derde van de wedstrijd twee van de drie Audi's uitgeschakeld waren na 2 horrorongevallen. Gelukkig (en moeilijk te begrijpen voor wie de beelden zag) bleven de piloten daarbij haast ongedeerd.

Iedereen bij ons leefde intens mee en had zijn eigen favoriete constructeur of rijdersteam : R. supporterde voor Peugeot, S. voor Audi en M. steunde de Lola-Aston Martin-wagen van het Kronos-Marc VDS-team waar onder meer Vanina Ickx, dochter van, mee reed.

Uiteindelijk won dus de enig overgebleven Audi, voor een handvol Peugeots. De Lola-Aston Martin eindigde mooi 7de algemeen en werd 2de bolide met een benzinemotor. S. en M. jubelden dus en R. kon troostte zich enigszins met de ereplaatsen die Peugeot behaalde. We zullen hem maar niet vertellen dat ze gekomen waren om te winnen en dat enkel de zege voor hen telde.

Opnieuw tot leven gewekt

De aandachtige lezer (komt die hier (nog) langs ?) herinnert zich wellicht nog dat ik vorige week zaterdag met de Maserati Ghibli naar het circuit van Spa-Francorchamps wilde gaan. En dat dit plan niet doorging wegens een haast volledig 'platte' accu.

Dit noopte mij dus tot radicaal handelen : voor het eerst in m'n leven heb ik een auto gestart met behulp van startkabels en een andere wagen. En dat is wonderwel vlekkeloos gegaan. Ook mede dankzij een op het internet gevonden handleiding.
In plaats van allerlei vonken gevolgd door een ontploffing kortsluiting en/of brand sloeg de motor van de Ghibli meteen aan.

Om de accu op te laden moest ik er dan uiteraard een ritje mee gaan maken, het eerste in zeker een maand. Het was genieten en ik de Ghibli langzaam aan beter te kennen en hem af en toe wat meer de sporen te geven. De Audi's die ik onderweg op de autosnelweg tegenkwam waren al snel maar een stip meer in m'n achteruitkijkspiegel !

Een mooie egoboost alvast dat m'n zelfbeeld weer voor een handvol minuten opkrikte, al blijf ik het heel jammer vinden dat we zaterdag niet met de Ghibli naar Spa konden. De meeste mannen zullen wellicht eens meewarig kijken.
Nu hopen dat de accu voldoende opgeladen is.

Doden

Gisteren is Jorge Semprún overleden.
Weer een groot man minder.
Heb hem ontdekt dankzij het legendarische 'Nauwgezet en wanhopig', waar Wim Kayzer 4 rasechte vertellers aan het woord liet, waaronder hem.

Voorts gisterenavond vernomen dat twee van m'n weinige jeugdvrienden, broer en zus, ettelijke maanden geleden overleden zijn, niet tegelijk, maar wel op relatief kort tijdsbestek. Ze hadden er alletwee genoeg van en hebben er zelf een eind aan gemaakt.

We woonden in dezelfde straat en jarenlang waren we bij elkaar kind aan huis. Als adolescenten zijn we elkaar gaandeweg uit het oog verloren en een dikke 20 jaar lang geen contact meer met elkaar gehad. Plots ontving ik via Facebook uit het niets een voorzichtig bericht van hem en zo knoopte ik ook weer contact aan met haar.
Helaas is de hernieuwde kennismaking enkel virtueel gebleven en was er geen tijd meer om elkaar opnieuw in het echt te ontmoeten.
Ben ook wel erg bezorgd om hun lieve mama, die op anderhalve maand tijd tweemaal een dergelijke nachtmerrie te verwerken kreeg. Durf me niet inbeelden hoe ze het nu maakt...

Welterusten Jorge Semprún, PH en SH.

De Tomaso

Dit weekend vond er op het circuit van Spa-Francorchamps een intussen jaarlijks weerkerend evenement plaats : Spa Italia.
In 2007 (Maserati) en 2010 (Alfa Romeo) was ik er ook al bij ; dit jaar stond het kleine merk De Tomaso in de schijnwerpers.
En alweer was het de moeite, mede dankzij het fijne gezelschap en het goede weer. U hebt het wellicht al geraden : opnieuw was ik op stap met PC, die ditmaal in betere doen was dan een kleine maand geleden tijdens de 6 uur van Francorchamps.


Veel zeldzame wagens gezien en gehoord, zoals gebruikelijk een leuke, gemoedelijke sfeer, een andermaal indrukwekkende stand van de Hasseltse boekhandel 'Roadrunner', een niet steeds geslaagde muziekkeuze.
Rustig rondkuieren, zoveel mooie en soms legendarische modellen waar de liefhebber zich aan kon en mocht vergapen en de zeer deskundige uitleg van een wildenthousiaste PC.


Geen idee welk merk volgend jaar aan de beurt komt, maar de kans is groot dat ik er dan ook weer bij ben.
De dag was nochtans slecht begonnen. Al weken keek ik er namelijk naar uit om met de Maserati Ghibli naar het circuit te rijden. Alejandro de Tomaso was namelijk niet alleen de man achter het merk De Tomaso, maar was ook bijna 20 jaar eigenaar van Maserati (grofweg van halfweg de jaren '70 tot halfweg de jaren '90) nadat dit merk grote financiële problemen kreeg wegens een commercieel mislukte samenwerking met Citroën. Het is tijdens die periode dat onder meer de Ghibli II het levenslicht zag, het model dat ik bezit.
Helaas weigerde mijn exemplaar zaterdagochtend alle dienst wegens een lege accu... Ik en PC hadden er zo naar uitgekeken om deze auto nu eindelijk eens de sporen te geven (de paar korte ritjes die ik tot nu toe maakte, waren steeds op secundaire wegen in onze buurt), maar dat plan viel compleet in het water. Gelukkig maakte de rest van de dag deze grote tegenvaller nog ruimschoots goed.

Euroferia Andaluza

Gisteren voor het eerst dit evenement in gezinsverband bezocht.

Mooi weer, in het begin nog niet veel te druk, gezien de omstandigheden redelijk lekker Spaanse gerechten en Noord-Afrikaanse nagerechten gegeten, een onverwacht optreden van (piep)jonge flamencodanseressen, een caipirinha en wat muntthee gedronken en rustig rondgekuierd.
Veel meer hoefde dat niet te zijn en we keren met veel plezier naar een volgende editie terug.

Contrast

Woensdagavond hebben we naar twee heel verschillende films gekeken, of liever anderhalf.

De eerste was M.'s keuze. Ze had me weken geleden gevraagd 'In Bruges' op te nemen, wat ik dan ook plichtsbewust gedaan had. Aangezien de kinderen nog wat buiten aan het spelen waren, konden wij voor de verandering nog eens het avondprogramma kiezen. En om haar een plezier te doen, opteerde ik uit de verschillende mogelijkheden voor 'In Bruges', ook al had ik er niet zo'n goed oog in. De titel zei me namelijk niets.
Maar ik vergiste me schromelijk, want deze film was een meevaller, gedragen door de acteerprestaties van de twee protagonisten en de andere leden van de cast. En de stad Brugge vormde het decor voor het drama dat zicht ontrolde.

Twee huurmoordenaars worden na een half mislukte klus naar Brugge gestuurd, zogezegd om daar onder te duiken, maar eigenlijk omdat de opdrachtgever (een alweer boosaardige Ralph Fiennes) zich wil ontdoen van een van beide omdat hij bij een opdracht ook een kind doodde, wat niet de bedoeling was. De oudere van beide kan het echter niet over z'n hart krijgen zijn collega te doden, zodat de opdrachtgever dan maar zelf de klus komt klaren.
Humor, Hiëronymus Bosch, Brugge, sfeerbeelden, schuld en boete, liefde, allemaal elementen die in meer of mindere mate aan bod komen.
Een eenvoudige film, zonder veel franjes, gedragen door sterke vertolkingen. Blij dat ik hem gezien heb.

Daarna eisten de intussen binnengekomen kinderen opnieuw de controle op over het televisietoestel en hun keuze viel, zucht, op de film 'King Kong'. Niet de klassieker uit 1933, noch de cultversie uit 1976, maar de meest recente, uit 2005.
Zelf hou ik wel van monster- of avonturenfilms, maar dan wel de meer ambachtelijke variant, niet wat tegenwoordig schering en inslag is : vehikels waarin alles in dienst staat van de -hoofdzakelijk- digitale special effects. Zo ook in deze 'King Kong'. Het uur of wat dat ik ervan gezien heb, volstond ruimschoots voor mij om te beseffen dat ondanks de indrukwekkend ogende cast (Naomi Watts, Adrien Brody), om me er een goed beeld van te vormen.
De kijker wordt ook nu weer overdonderd met allerlei spectaculaire actie, maar voor de rest vond ik de film vrij waardeloos. De enige bestaansreden van de overgrote meerderheid van de personages is om slachtoffer te worden van allerlei ongedierte of andere ongemakken als kannibalen. De protagonisten hebben dan weer geen enkele diepgang.
Overbodig wat mij betreft.

Spanning en sensatie

Toen ik vanmorgen haast moederziel alleen naar het werk ging, was ik onderweg getuige van een spectaculair tafereel : een achtervolging, waarbij het slachtoffer ongenadig werd opgejaagd en alle moeite van de wereld moest doen om uit de klauwen te blijven van zijn kwelduivels !

Een kanarie of ander geel/groene vogeltje werd driftig en energiek weggejaagd door een handvol grotere, zwarte vogels toen het even kwam verpozen op een stukje grasveld.