Kunst in Brussel

Ik heb hier ooit een stukje geplaatst i.v.m. kunstencentrum Wiels in Vorst.
Deze instelling was ettelijke maanden bedreigd omdat een (werkings?)subsidie werd tegengehouden om een of andere technisch-bureaucratische reden.
Een tijd geleden echter werd een oplossing gevonden, waardoor Wiels toch kan openblijven en een belangrijke rol kan blijven spelen in de Brusselse kunstwereld.

Naast Wiels hing het lot van nog een ander instituut aan een zijden draadje. Ditmaal gaat het over het te Jette gelegen Atelier 340. Ook hier weer een centenkwestie als ik me niet vergis, maar de drijvende kracht achter dit initiatief (Wodek, die consequent de titel Président-conciërge voert) leeft ook al jaren op voet van oorlog met de lokale machtspotentaat Merry Hermanus (wie een goed geheugen heeft, weet in welke beruchte affaire die naam nog is opgedoken). Deze laatste probeert te allen prijze om Atelier 340 te doen sluiten en bijna was het ook zover. Gelukkig is daar nog een stokje voor gestoken, mede door de solidariteit vanwege allerhande kunstenaars.

Aftakeling

Ondanks de ietwat triomfalistische toon van het vorige bericht moet ik toegeven dat de jaren stilletjesaan beginnen wegen, zowel fysiek als mentaal.
Naast het niet te negeren buikje en een op sommige plaatsen dunner wordende haardos merk ik dat het met autorijden ook minder vlot dan vroeger.

Niet dat m'n coördinatievermogen erop achteruit is gegaan, maar onder meer gewoon omdat ik al enkele jaren weinig plezier meer beleef in autorijden en er soms, als ik erbij stilsta soms bijna bang wordt van het vooruitzicht te moeten autorijden. Nu, met de Maserati is dat probleem weer deels verholpen (als hij start welteverstaan).

Wat nog niet verholpen is en wellicht nooit opgelost zal raken : ik merk dat ik steeds meer moeite krijg met het verwerken van informatie en het handelen ernaar. Op de snelweg is dat tot nu toe geen probleem gebleken : iedereen rijdt in dezelfde richting en je hebt enkel andere auto's om je heen die meestal gewoon doen wat jij doet, namelijk recht vooruit rijden.
Het wordt echter een heel ander verhaal op een tweevaksbaan in een bebouwde kom : auto's, motorfietsen, tegenliggers, fietsers en voetgangers, verkeersborden en andere informatie langs de kant van de weg enz., allemaal elementen waar je ook rekening mee moet houden en het valt me steeds moeilijker om daar tijdig correct op te reageren. Het lijkt wel of er ergens een storing zit op de verbinding tussen m'n zintuigen, m'n brein en de spieren.
Een oplossing is misschien nog wat trager gaan rijden ?

Dus binnenkort zal ik ook maar een hoed beginnen dragen achter het stuur, zodat ten minste achterliggers al weten welk vlees ze met mij in de kuip hebben. Of een Aixam/Ligier kopen misschien ?

Sterk (bis)

Voor de tweede maal in minder dan een week trok ik (letterlijk) m'n stoute schoenen aan, ditmaal om mee te doen aan een straatloop van 5,4 km. Dat betekent dat ik op 7 dagen 11,4 kilometer aan een iets vlugger als snelwandeltempo heb afgelegd, zonder de minste voorbereiding. Vermoedelijk was ik een gevierd atletiekkampioen geworden als ik me er in mijn jeugd op had toegelegd ; wat een verkwisting van talent toch...
En voor de tweede maal heb ik het er met glans van afgebracht : net geen 35 minuten en als 193ste van de ruim 260 deelnemers over de eindmeet.
Op het einde heb ik er zelfs nog een sprintje kunnen uitpersen, zo fris was ik nog. En de dag erna niet de minste spierpijn, in tegenstelling tot enkele dagen eerder.

En nu is het gedaan met die zinloze inspanningen.

Sterk

Gisteren heb ik mezelf en eigenlijk de hele wereld verbaasd door een ongeëvenaarde sportprestatie.

Het zit namelijk zo : M. loopt al sinds een of anderhalf jaar. Wekelijks legt ze met haar zus enkele kilometer af. Hun volgende doel is om volgend jaar mee te doen aan de marathon van Amsterdam.
Gisteren echter kon de vermaledijde zus niet meedoen en om een haast ontroostbare M. toch een hart onder de riem te steken, stelde ik voor dat ik haar voor een keer zou vergezellen tot zover ik het zou uithouden. Wat naar mijn verwachting hooguit 800 meter zou zijn...

M. veerde op en klapte dolblij in haar handjes.
Belofte maakte schuld en luttele minuten later had ik iets aangetrokken wat op een sportoutfit leek.

En waarempel, ik heb het hele traject, de volle 6 kilometer !!, uitgelopen. Eigenlijk was het in mijn ogen meer joggen, maar dat doet er niet toe.

Het verst dat ik volgens mij ooit gelopen heb waren 10 à 12 rondjes rond de atletiekpiste toen ik nog in het tweede of derde middelbaar zat, dus ergens halfweg de jaren '80. En nu, vanuit het niets, 'loop' ik ineens 6 kilometer.
Al zal de M's coaching er ongetwijfeld ook voor veel hebben tussen gezeten. Ze mompelde namelijk iets over orale seks als ik dat huzarenstukje voor elkaar kreeg.

Blijkbaar onderschat ik mezelf, want ik had nooit verwacht dat ik zelfs maar tot in de helft zou raken. Misschien moet ik die deelname aan een orgie toch maar overwegen.
Vanmorgen voelden m'n benen wel wat stram, maar toch minder dan ik gevreesd had.

Terugkeer

Tijd om uit m'n zomerslaap te komen en de draad hier maar weer op te pikken, me dunkt.
'Zomerblues' wegens vakantie in Italië de eerste helft van juli en dan het bezoek van iemand uit verre oorden, die hier ruim drie weken logeerde. Voeg daar nog tijd- en goestinggebrek aan en je hebt de voornaamste redenen van m'n relatief lange stilte hier.

Eens kijken hoe lang ik deze zoveelste doorstart volhou.