Stemmen

Er zijn tijden geweest dat ik heel vaak geboeid naar natuurdocumentaires keek op de toenmalige BRT of de RTBF (Le Jardin Extraordinaire). David Attenborough is op dat vlak iemand waar je haast onmogelijk naast kunt kijken en, ook, luisteren. Er zijn ook tijden geweest dat ik hem gewoon een zeur vond ; mogelijk was dat in mijn rebellerende jaren.
Gisteren en eergisteren keek ik dan vanachter onze strijkplank en keukenpotten naar heruitzendingen over reptielen en amfibieën die hij presenteert ("In cold blood"). en ik was eigenlijk weer helemaal in de wolken over zijn manier van 'omkaderen', op het erotiserende af : een grijzende, uitnodigend en geboeid kijkende man met een warme stem die liefdevol over het onderwerp van de dag sprak (salamanders, kikkers en hagedissen).

Aan de andere kant van het spectrum hebben we dan weer Michel Wuyts, de wielerverslaggever van de VRT TV. Ik verdraag dat heerschap niet, tenminste, de manier waarop hij commentaar levert, want ik ken hem niet persoonlijk. De wijze waarop hij zijn tomeloos, maar ergerlijk enthousiasme overbrengt, ergert me telkens weer. Dat enerverende geratel en soms geschreeuw doorspekt met weetjes en ditjes en datjes, het doen alsof hij bij iedereen in de wielerwereld kind aan huis is. Het lijkt wel of hij zijn Frans(talig)e confraters tracht te imiteren, maar het werkt totaal niet op mij, integendeel.
De man is in mijn ogen ook enigszins verdacht omdat hij regelmatig teampresentaties verzorgt bij het begin van het wielerjaar : wat in dergelijke omstandigheden met de journalistieke onafhankelijkheid ?
Ik heb tijdens de voorbije Ronde van Frankrijk 2 bergritten bekeken, telkens op de RTBF, dit om bovenstaande reden.
En zelfs indien je geen enkele wielerwedstrijd rechtstreeks gevolgd heb, wordt je tijdens het avondnieuws nog met hem geconfronteerd.

Overigens, nu de Ronde voorbij is, kan Walter Pauli zich ook weer gewoon aan zijn politieke verslaggeving wijden en aan zijn job als redacteur/commentator van De Morgen. Zijn barokke beschrijvingen van tourritten, het etaleren van zijn meestal in deze context weinig relevante culturele bagage mag hij nu weer een jaartje achterwege laten.
Misschien had hij zijn tijd beter besteed aan het nalezen van de artikels die er in deze krant verschijnen, want recent vallen er me meer en meer slordigheden op : ontbrekende woorden, typfouten, woorden die er tweemaal staan en nog van dat fraais. Storend op den duur. Zou dit al te maken hebben met de vele ontslagen medewerkers ?