Toch wel een beetje rouw

Op de valreep had ik vorig jaar nog een berichtje aan hem gewijd.

Gisterenavond is hij dan overleden nadat de dierenarts hem een spuitje had gegeven.
Blijkbaar is het heel snel gegaan, nadat hij plots stuiptrekkingen kreeg en uit allerlei openingen zijn vloeistoffen begon te verliezen.
Al een paar weken was duidelijk dat er iets mis was, want regelmatig vond hij de weg naar zijn kattenbak niet meer, met alle onaangename gevolgen van dien...
Gisteren was het dan over en uit en blies hij zijn adem bij de dierenarts uit. Wellicht was het een hersentumor of iets dergelijks.
Jammer.

't Is een troost dat Smirre bij ons toch bijna 14 mooie jaren heeft gekend, waarvan minstens de helft in het gezelschap van zijn 'broer' Kirilov, die overleden is aan een nier- of leverkwaal.
Het voelt nogal onwennig te weten dat hij er niet meer is en hoogstens nog ergens een hoopje as is. Maar gelukkig heeft hij niet erg veel geleden, daarvoor ging alles te snel.


Na enkele dagen blijft het nog steeds wennen aan zijn afwezigheid. Regelmatig verwacht ik hem nog op plaatsen of ogenblikken waar hij zo vaak lag of voor je kwam lopen. Blijkbaar hebben we er alle vier nog wat last van, de ene al zichtbaarder dan de andere.

Gezinsuitbreiding (bis)

Het resultaat van de uitspattingen van Juliette en Arthur : 5 caviaatjes.
Na de vier van eind januari nu dus vijf.
't Zijn toeren (om het met iemand anders te zeggen) !

Hier een foto met 4 van de 5 kleintjes die de ooievaar bracht, met achteraan de trotse mama. Eigenlijk is de 5de ook aanwezig, maar Juliette lag erop :

Dierlijke lusten

Men heeft me nogmaals te kennen gegeven dat er hier te weinig seks aan bod komt, of liever dat er te veel geblablaad wordt, maar te weinig geboemboemd. Wel, misschien is dit met deze bijdrage verholpen.

Of onze frequentie al dan niet hoog ligt, laat ik in het midden, maar als je het gemiddelde van onze cavia's bij de onze telt, moeten we haast tot de (sub)top behoren.

Sinds oktober hebben wij er namelijk een aantal. Oorspronkelijk twee mannetjes, maar daar zijn er 2 van gestorven en ten slotte een wijfje die we via kennissen hebben gekregen : Juliette. Zij werd bij het overblijvende mannetje, Arthur, gestopt en een beetje later moet het onvermijdelijke zijn gebeurd : Juliette drachtig.

De jongen werden eind januari geboren en Arthur heeft na de geboorte hoogstens nog een paar uur bij haar gezeten alvorens hij in een isolatiekooi werd gestopt om daarna te worden gecastreerd. Juliette baarde 4 minicavia's die snel groeiden, maar waarvan we er gelukkig 3 aan andere mensen konden geven. Eentje hebben we gehouden en die krijgt het nu hard te verduren van zijn papa...

Die papa kon na de bevalling of worp of hoe het ook heet, zijn driften natuurlijk niet onder controle houden en moet praktisch meteen zijn wijfje opnieuw besprongen hebben, want, jullie voelen me wellicht al komen, Juliette blijkt opnieuw zwanger te zijn, terwijl wij hoopten dat dit niet meer kon. Vrijdagavond was M. in alle staten toen ze het mij vertelde en ik kon niet anders dan er enigszins hysterisch en onbeheerst mee lachen. Alvorens ontmand te worden, heeft Arthur dus nog snel wraak genomen op ons door zijn lusten voor een laaste maal op Juliette te botvieren. Binnenkort kunnen we dus opnieuw beginnen uitkijken naar opvang. Bah.

Helaas lijkt orale seks niet aan cavia's besteed, anders waren er nu misschien helemaal geen nakomelingen op komst.

Gezinsuitbreiding

Tot gisteren hadden wij 2 cavia's en een kat.
Nu hebben we 6 cavia's en een kat.

Mamacavia heeft dus een nest gekregen met 4 jongen. Ze zien er best wel schattig uit en tegen de verwachtingen in loopt iedereen er hier goedgemutst bij. M was en is nog steeds helemaal in de wolken en ook de kinderen zijn enthousiast, terwijl we er toch helemaal niet naar uitkeken.

Al ettelijke weken was het wijfje (Juliette gedoopt) aan het opzwellen en de laatste dagen leek ze op een harige bal waar nog wat pootjes uitstaken en een kopje. Niet verbazend nu er 4 kleintjes zijn uitgekomen. Juliette lijkt zich goed in haar rol als kersverse moeder te kunnen vinden en heeft er op het eerste gezicht geen verstoten. Het is per slot van rekening voor haar ook de eerste keer, maar het gaat haar goed af.

Arthur, het mannetje, zit sinds gisteren apart in een andere kooi, omdat het risico te groot was dat hij zijn geslachtsdrift alweer niet zou kunnen bedwingen en aan een nieuw nageslacht zou beginnen werken. Morgen gaan we in principe met hem naar de dierenarts om iets te laten weghalen...

Voorlopig is alles dus nog peis en vree ten onzent. Echter, de oudste heeft al aangekondigd dat hij alle 4 de kleintjes wou houden, wat voor ons toch te veel van het goede is. Er ligt dus mogelijk nog wel wat gekibbel in het verschiet. Het zal ook niet makkelijk worden om er een of twee uit te kiezen, want ze zien er allemaal beeldig uit.