Autosportquiz

Naar goede jaarlijkse gewoonte was het weer tijd voor de intussen traditionele autosportquiz van de vzw De Paddock.
Zoals gebruikelijk had niemand van ons zich voorbereid en zoals intussen gewoonte begint te worden, bleek dit een juiste instelling : we werden 3de, wat 2 plaatsen beter was dan vorig jaar.
Maar dat had ook een reden : i.p.v. 15 à 16 teams deden er dit jaar amper 8 mee. Daarbij ontbraken een of twee kleppers, waardoor wij met onze 166 punten de laatste podiumplaats konden bezetten (de eersten verzamelden 198 punten en de tweede geklasseerden 187, dus het verschil met ons was wel duidelijk).

Dit jaar leek rally de discipline waaruit de meeste vragen kwamen en geen van ons 4'en bleek daar echt in thuis. Dat bleek echter ook te gelden voor enkele van de andere teams en ondanks een tweetal vrij slechte ronden konden we dus toch een ereplaats verzilveren.

Zoals elke keer hadden we het deze editie ook weer naar onze zin en hierbij dus hartelijk bedankt Jan, Johnny en Mark, ook voor de complimentjes over de Ghibli.
Ieder van ons deed zijn duit in het zakje, al heb ik ons wel minstens een punt heb doen verliezen door een correct antwoord te laten wijzigen...

Ik mocht naar huis met een boek (Alpine au Mans) en een vlag die ik er bovenop kreeg toen Marc er afstand van deed (wie goed kijkt, begrijpt misschien waarom en voor de leken post ik er nog maar een foto bij van een Maserati MC12, die diverse kampioenschappen won).


De avond eindigde wel een beetje in mineur, want in het naar huis rijden op half automatische piloot (was tegen 2.00 uur thuis) werd ik nog geflitst toen ik 90 reed waar 70 is toegestaan. Benieuwd hoeveel de factuur zal bedragen... Bovendien gebeurde het op een plek waarvan ik weet dat er een flitspaal staat en dat je daar maximum 70 mag... Lomp ; dat wordt een hele maand maart op water en brood.
Al voel je in zo'n Maserati Ghibli het verschil niet tussen 70 of 90 in 3de versnelling ; de wagen voelt even comfortabel en baanvast.

Topmobiel - Retroclassics

Half januari werd in Maastricht de beurs 'Topmobiel - Retroclassics' gehouden, met als centrale thema's de legendarische Mille Miglia en ook Porsche.

Een uitgelezen gelegenheid om met de Maserati Ghibli eens op stap te gaan, te meer daar het droog was en de zon scheen. Eerst afspreken met PC om hem aan het station van Hasselt op te pikken om vandaar samen naar Maastricht te tuffen.


Eens daar aangekomen gaven we onze ogen de kost, al moest het snel gaan, omdat we maar enkele uren hadden om rond te kijken. Bovendien was er een grote toeloop, waardoor het vaak moeilijk was om een goede foto te kunnen maken. Je tijd ervoor nemen, ging helemaal niet, want dan liep er altijd wel iemand voor de lens. Snel je fototoestel richten, afdrukken en hopen dat ze gelukt waren, was het devies.



Het gedeelte dat gewijd was aan Porsche viel eigenlijk wel tegen. De meeste getoonde modellen waren 911's (en afgeleide types).
Dan was het aanbod in de zaal over de Mille Miglia toch heel wat gevarieerder.


Aangename verrassingen waren voor mij enkele Amerikaanse sleeën en in de MM-zaal een hele resem kleine Fiatjes waarvan ik nooit gedacht had dat die ook aan deze race hadden deelgenomen, gewoon omdat ik de geschiedenis er nauwelijks of niet van ken en er zomaar vanuit ging dat er alleen krachtige sportwagens aan meededen.


Erheen rijden ging vrij vlot, behalve het station vinden in Hasselt, maar de terugreis was een ander paar mouwen. Zonder GPS in de wagen en het bijna volkomen ontbreken van wijzerborden richting Hasselt was het bepaald geen sinecure om van in Maastricht weer tot in Hasselt te raken. Maar dankzij ons gezond verstand, ons talent om kaart te kunnen lezen en wat logisch denken, raakten we uiteindelijk toch weer tot aan het station van Hasselt, alwaar ik PC weer afzette. Daarbij hebben we op een groot kruispunt wellicht nog door het rood gereden toen ik wegens de laaghangende zon en het speuren naar wegwijzers niet gezien had dat het licht reeds op oranje was gesprongen. Gelukkig reed ik netjes 70 en versnelde ik ook niet om het kruispunt over te steken waardoor ik er achteraf niets meer van gehoord heb.



Mijn persoonlijke favoriet tussen alle Porsches, Jaguars, Lamborghini's, enkele Maserati's, Aston Martins en tutti quanti was wellicht de onderstaande Bugatti.

The Grapes of Wrath

Vrijdagavond installeerden we ons voor ons tv-toestel om deze film uit 1940 te bekijken.
De kinderen waren van meet af aan achterdochtig, want het ging om een zwart-witfilm, iets waar ze doorgaans een hekel aan hebben, althans voor de film goed en wel begonnen is. Maar R. heeft hem helemaal uitgekeken met mij en was er ook door geboeid.

Het is een aangrijpend werk van de beroemde Amerikaanse regisseur John Ford en volgt een Amerikaanse familie uit de Midwest die tijdens de Grote Depressie van de jaren '30 van haar erf wordt gejaagd en noodgedwongen en deels wegens valse beloften naar California trekt om daar kost en inwoon te zoeken.

De hoofdrolspelers leveren stuk voor stuk prachtige prestaties en wat mij betreft is Jane Darwell als Ma Joad (de moeder en sterkhouder van de familie) de absolute ster. Henry Fonda tekent ook present als een indrukwekkende Tom Joad en ik mag zeker ook niet de versleten truck vergeten waarop de hele familie de reis naar en in California aflegt.

Gezien de socio-economische problemen die zowat de halve wereld teisteren, behoudt The Grapes of Wrath ook voor ons nog zijn actualiteitswaarde, ook al is hij ruim 70 jaar geleden gemaakt : het ontstaan van een subproletariaat dat een heel onzeker bestaan lijdt, migratiestromen, uitbuiting, corruptie, sociale strijd. Zeker het overwegen waard om deze film te tonen tijdens lessen zedenleer bijvoorbeeld, maar ook om volwassenen te 'sensibiliseren'.

Uiteindelijk eindigt de film nog op een positieve noot, ondanks het feit dat ze gedwongen afscheid moet(en) nemen van verschillende familieleden (overleden of op de vlucht) en kijkt Ma Joad de toekomst hoopvol tegemoet.

Twee opvallende beelden

vanuit de trein

vanmorgen om 7 uur lag de NMBS-parking van het station van Mechelen er mooi bij : een wit tapijt, met vele tientallen rechthoekige gaten van waar vrijdag nog auto's stonden. Dat vormde een mooi, regelmatig patroon.

Voorts gezien dat er in het eerste deel van de Schaarbeekse Aarschotstraat eens een ander soort handelszaak is bijgekomen dan alweer een bordeel : 'Snack Sakir'. Dekmantel ? Een speciaal soort 'snacks' die worden aangeboden ?
Wellicht is het gewoon iemand die een gat in de markt heeft gevonden en na een gedegen marktstudie besloot dat het lucratiever is daar een snackbar te openen i.p.v. in de Brabantstraat 50 meter verder.
We wensen hem veel succes.