Wel, wel, de laatste tijd toch een aantal frappante en eigenlijk ronduit schrijnenden zaken gelezen, gehoord of gezien.
Een greep eruit : Afghaanse meisjes die door hun familie worden verkocht als bruid voor een echtgenoot die enkele malen ouder is dan zij (deze praktijk zal wel niet typisch Afghaans zijn, vrees ik). Zoveel kinderen, want hoe kun je iemand van pakweg 9 jaar anders noemen ?, wier recht op een 'normale' jeugd (onbekommerd zal in dergelijke landen voor de meesten sowieso een utopie zijn) hen wordt ontnomen/ontzegd. Het doet me ook terugdenken aan de droevige film 'Osama' die ik enkele jaren geleden zag, over een Afghaans meisje. De reportage die ook op de dvd staat, was zo mogelijk nog ontroerender dan de film zelf omdat die geen fictie was, evenmin als de problematiek die de prent aankaartte.
Elders zijn vrouwen dan weer het slachtoffer van mensenhandelaars omdat in de streek waar ze naartoe worden gestuurd meisjes niet welkom zijn, waardoor moeders in spe vaak tot abortussen worden gedreven. Het gevolg is dat er daar een groot tekort aan vrouwen heerst en dat die van ergens anders moeten worden 'geïmporteerd'.
Gisteren kregen we het schokkende nieuws te horen over de moordaanslag op Benazir Bhutto. Joost, of God zo u wil, mag weten waartoe dat nog zal leiden, maar nog meer chaos en geweld lijken de meest voor de hand liggende gevolgen.
Het in België afgekondigde terreuralarm doet me ook de wenkbrauwen fronsen. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat het kadert in een poging om de veiligheidsdiensten meer armslag te geven en een strikter beleid ter zake op te leggen, met als gevolg een inperking van onze vrijheden. Het doet me sterk denken aan een 'Koude-Oorlogsfeerschepping' met bijbehorende paranoia, maar dan niet meer tegen de Russen gericht. Wij lieten het alvast niet aan ons hart komen toen we vorig weekend de Brusselse kerstmarkt bezochten.
Het begrip 'minimale dienstverlening' maakt ook weer opgeld. Door een speling van het lot zal een voormalige vakbondsvrouw een belangrijke rol spelen in het debat daarover. Benieuwd wat dat gaat opleveren. Voor mij persoonlijk hoeft het niet per se, ook al word ik als pendelaar af en toe ook geconfronteerd met die problematiek. Als echter een Open VLD'er rondbazuint dat treinstakingen zoals we ze in België recent meemaakten niet meer van deze tijd zijn, vraag ik me af of hij de actualiteit wel volgt. In Frankrijk en Duitsland zijn er pas ook stakingen geweest bij het spoor.
vrijdag 28 december 2007
Uitstapjes
De e-mail is enkele dagen geleden verstuurd. ;-)
De voorbije week hebben we twee uitstapjes naar Brussel gemaakt. Het eerste was een bezoek aan de kerstmarkt en het tweede gisteren naar het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen, of het museum met de dinosaurussen.
Het idee om een kerstmarkt te bezoeken vervulde me eerlijk gezegd aanvankelijk met een serieuze dosis argwaan om het zacht uit te drukken. Ik heb er omzeggens nog nooit een bezocht en had me er een bepaald (cliché)beeld over gevormd. Maar uiteindelijk is dat best meegevallen. De markt stond verspreid over diverse locaties en wij hebben vooral op het Sint-Katheleineplein rondgelopen. Het aanbod in de diverse kraampjes was gevarieerd en er werden zeker niet alleen kerstattributen of andere kitsch verkocht. Toen wij er aankwamen, was de markt ook nog maar net open en dus was er van een echte volkstoeloop gelukkig nog geen sprake. We konden dan ook rustig rondkuieren met de kinderen. Naast de ijspiste en het reuzenrad stond er ook een heel fraaie draaimolen met allerlei bewegende, houten of metalen attracties : onder meer een echt opstijgende raket, een vliegtuig, een inktvis, een rups, een slak en ook een duikboot, waarin R. twee draaibeurten gezeten heeft. Apetrots en heel blij. S. stelde zich al tevreden met een warme wafel die hij met veel smaak heeft opgeknabbeld.
Gisteren stonden dan de iguanodons en tutti quanti op het programma. De kinderen vroegen er al ettelijke maanden naar (al sinds we naar een gelijkaardige tentoonstelling in het Tour et Tassiscomplex waren gegaan, waar de jongste van angst nauwelijks een voet durfde verzetten zonder papa of mama in de buurt) en nu hadden we er tijd voor en hoopten we dat het met de grote toeloop wel zou meevallen. Dat laatste viel inderdaad redelijk mee, maar parkeren blijft daar een hele onderneming. Het museum zelf is dan wel groot maar het heeft nauwelijks parkeerruimte en ligt midden in de stad, waardoor de aanleg van een nieuwe parking niet meteen een optie is. Van automobilisten wordt een zekere inventiviteit verwacht. Maar we hadden wat geluk en na wat zoeken verliet net voor me iemand zijn of haar plekje.
De collectie dinosaurususskeletten oogt in ieder geval vrij indrukwekkend (ook al zijn de meeste afgietsels denk ik), zeker voor kleine kinderen. We zullen er beslist nog eens naartoe moeten, eens ze wat groter zijn, zodat ze minder snel doorheen de zalen hollen en eens het nieuwe eraf is, zodat er minder bezoekers zijn die 'in de weg' lopen en we rustig onze tijd kunnen nemen. De vogelspinnen lieten we deze keer links liggen. Enkelen waren namelijk nogal gehaast om weer naar huis te gaan.
Het is in ieder geval eens iets anders dan het zoveelste bezoek aan het Legermuseum. ;-)
De voorbije week hebben we twee uitstapjes naar Brussel gemaakt. Het eerste was een bezoek aan de kerstmarkt en het tweede gisteren naar het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen, of het museum met de dinosaurussen.
Het idee om een kerstmarkt te bezoeken vervulde me eerlijk gezegd aanvankelijk met een serieuze dosis argwaan om het zacht uit te drukken. Ik heb er omzeggens nog nooit een bezocht en had me er een bepaald (cliché)beeld over gevormd. Maar uiteindelijk is dat best meegevallen. De markt stond verspreid over diverse locaties en wij hebben vooral op het Sint-Katheleineplein rondgelopen. Het aanbod in de diverse kraampjes was gevarieerd en er werden zeker niet alleen kerstattributen of andere kitsch verkocht. Toen wij er aankwamen, was de markt ook nog maar net open en dus was er van een echte volkstoeloop gelukkig nog geen sprake. We konden dan ook rustig rondkuieren met de kinderen. Naast de ijspiste en het reuzenrad stond er ook een heel fraaie draaimolen met allerlei bewegende, houten of metalen attracties : onder meer een echt opstijgende raket, een vliegtuig, een inktvis, een rups, een slak en ook een duikboot, waarin R. twee draaibeurten gezeten heeft. Apetrots en heel blij. S. stelde zich al tevreden met een warme wafel die hij met veel smaak heeft opgeknabbeld.
Gisteren stonden dan de iguanodons en tutti quanti op het programma. De kinderen vroegen er al ettelijke maanden naar (al sinds we naar een gelijkaardige tentoonstelling in het Tour et Tassiscomplex waren gegaan, waar de jongste van angst nauwelijks een voet durfde verzetten zonder papa of mama in de buurt) en nu hadden we er tijd voor en hoopten we dat het met de grote toeloop wel zou meevallen. Dat laatste viel inderdaad redelijk mee, maar parkeren blijft daar een hele onderneming. Het museum zelf is dan wel groot maar het heeft nauwelijks parkeerruimte en ligt midden in de stad, waardoor de aanleg van een nieuwe parking niet meteen een optie is. Van automobilisten wordt een zekere inventiviteit verwacht. Maar we hadden wat geluk en na wat zoeken verliet net voor me iemand zijn of haar plekje.
De collectie dinosaurususskeletten oogt in ieder geval vrij indrukwekkend (ook al zijn de meeste afgietsels denk ik), zeker voor kleine kinderen. We zullen er beslist nog eens naartoe moeten, eens ze wat groter zijn, zodat ze minder snel doorheen de zalen hollen en eens het nieuwe eraf is, zodat er minder bezoekers zijn die 'in de weg' lopen en we rustig onze tijd kunnen nemen. De vogelspinnen lieten we deze keer links liggen. Enkelen waren namelijk nogal gehaast om weer naar huis te gaan.
Het is in ieder geval eens iets anders dan het zoveelste bezoek aan het Legermuseum. ;-)
maandag 17 december 2007
Balans
Ik geef nog even snel mee hoe de eerste week met de nieuwe NMBS-dienstregeling voor mij is verlopen.
Al bij al niet zo heel slecht, maar ik ben eerder een uitzondering op dat vlak.
's Ochtens amper eenmaal serieuze vertraging gehad : 45 minuten alvorens we in het Noordstation aankwamen, alwaar de trein maar meteen werd afgeschaft. Er is echter wel heel wat meer plaats op die trein, gewoon omdat het nog iets te vroeg is voor de modale pendelaar vermoed ik. De wegens een defecte locomotief compleet afgeschafte trein van diezelfde ochtend heeft ons dus niet ingehaald.
's Avonds telkens een (over)volle trein omdat er iedere keer maar 1 stel van 3 wagons werd ingelegd. Droevige toestand eigenlijk, maar een geluk bij een ongeluk : ik zat alvast niet op de trein die dinsdagavond met 105 (!) minuten vertraging aankwam. Ik was namelijk al lustig aan het strijken, toen ik hem tot mijn verbazing zag voorbij komen.
Groot nadeel is wel dat ik niet zoveel meer aan m'n avonden heb, want tegen 21.00 uur probeer ik toch in bed te liggen en tegen dat alle huishoudelijke besognes achter de rug zijn, is het al gauw 20.00 of 20.30 uur...
En nu beste lezer, stop ik een tijdje met hier berichten te plaatsen. Ten minste tot ik een goede vriend eindelijk die e-mail stuur die ik hem al vele maanden beloof.
Al bij al niet zo heel slecht, maar ik ben eerder een uitzondering op dat vlak.
's Ochtens amper eenmaal serieuze vertraging gehad : 45 minuten alvorens we in het Noordstation aankwamen, alwaar de trein maar meteen werd afgeschaft. Er is echter wel heel wat meer plaats op die trein, gewoon omdat het nog iets te vroeg is voor de modale pendelaar vermoed ik. De wegens een defecte locomotief compleet afgeschafte trein van diezelfde ochtend heeft ons dus niet ingehaald.
's Avonds telkens een (over)volle trein omdat er iedere keer maar 1 stel van 3 wagons werd ingelegd. Droevige toestand eigenlijk, maar een geluk bij een ongeluk : ik zat alvast niet op de trein die dinsdagavond met 105 (!) minuten vertraging aankwam. Ik was namelijk al lustig aan het strijken, toen ik hem tot mijn verbazing zag voorbij komen.
Groot nadeel is wel dat ik niet zoveel meer aan m'n avonden heb, want tegen 21.00 uur probeer ik toch in bed te liggen en tegen dat alle huishoudelijke besognes achter de rug zijn, is het al gauw 20.00 of 20.30 uur...
En nu beste lezer, stop ik een tijdje met hier berichten te plaatsen. Ten minste tot ik een goede vriend eindelijk die e-mail stuur die ik hem al vele maanden beloof.
zondag 16 december 2007
Moe(deloos)
Het doet me verdriet op een forum waarvan ik al ruim 4 jaar lid van ben en een van de eerste was om me aan te melden, dat me heel wat rijker heeft gemaakt op menselijk vlak, dankzij hetwelk ik enkele prachtige ervaringen heb meegemaakt, dingen te lezen waarvan er sommige zo door een Vlaams Belang-mandataris zouden kunnen zijn getypt.
Het enige wat de meerderheid daar bindt is hun tweewieler(s), dus het vormt eigenlijk een beetje een dwarsdoosnede van onze eigen maatschappij, waardoor dergelijk taalgebruik niet echt hoeft te verbazen. Niettemin voel ik me er slecht bij.
Tegenwoordig is het er echter 'bon ton' geworden om in te hakken op 'de moslims'. Aanleiding daartoe waren onder meer de crisis omtrent de Engelse onderwijzeres in Soedan of de kwakkel die laatst in La Dernière Heure verscheen over weggehaalde kerstversiering aan of vlakbij het Justitiepaleis in Brussel. Elke aanleiding is voor sommigen goed om deze bevolkingsgroep te schofferen. Gemakshalve wordt elke zin voor nuancering opzij geschoven. Wie tegen de heersende mening van de luidst roependen ingaat, krijgt meteen (impliciete) verwijten naar z'n kop geslingerd, wordt haast als een 'van hen' aanzien. Na of naast bijvoorbeeld de Communist, de Illegaal, de Franstalige bestaat er al een tijdje de stereotype Moslim, die als externe (en steeds meer als interne) vijand wordt afgeschilderd en die we de schuld kunnen geven van talrijke wantoestanden.
Zelf ben ik helemaal geen kenner van de islam of van de volkeren en/of landen waar dat de overheersende godsdienst is, dus ik heb daarover ook lang niet de waarheid in pacht, maar wat je leest, is soms zo oppervlakkig en dom dat het elke verbeelding tart. Wie dat zelfs maar in bedekte termen in vraag stelt, krijgt meteen een etiket opgeplakt en verwijt men in een moeite door bestaande problemen of conflicten te ontkennen.
Al te vaak laat ik me meeslepen in dergelijke discussies en dat begint uiteindelijk wel door te wegen. Steeds maar weer tegen de bierkaai vechten, althans daar lijkt het op, doet je wel afvragen waarom je die moeite eigenlijk nog doet.
Wanneer dan uiteindelijk iemand die je als persoon wel waardeert ook nog op die kar lijkt te springen, komt dat ergens wel aan.
En twee kinderen die je verschillende keren komen storen terwijl je een iets 'op papier' wilt zetten, bevorderen een samenhangende gedachtengang ook niet bepaald. ;-)
Enfin, ik ben m'n ei hier toch een beetje kwijtgeraakt. Hopelijk is het ook nog enigszins begrijpelijk.
Ter illustratie hier een staaltje van wat ik bedoel.
Het enige wat de meerderheid daar bindt is hun tweewieler(s), dus het vormt eigenlijk een beetje een dwarsdoosnede van onze eigen maatschappij, waardoor dergelijk taalgebruik niet echt hoeft te verbazen. Niettemin voel ik me er slecht bij.
Tegenwoordig is het er echter 'bon ton' geworden om in te hakken op 'de moslims'. Aanleiding daartoe waren onder meer de crisis omtrent de Engelse onderwijzeres in Soedan of de kwakkel die laatst in La Dernière Heure verscheen over weggehaalde kerstversiering aan of vlakbij het Justitiepaleis in Brussel. Elke aanleiding is voor sommigen goed om deze bevolkingsgroep te schofferen. Gemakshalve wordt elke zin voor nuancering opzij geschoven. Wie tegen de heersende mening van de luidst roependen ingaat, krijgt meteen (impliciete) verwijten naar z'n kop geslingerd, wordt haast als een 'van hen' aanzien. Na of naast bijvoorbeeld de Communist, de Illegaal, de Franstalige bestaat er al een tijdje de stereotype Moslim, die als externe (en steeds meer als interne) vijand wordt afgeschilderd en die we de schuld kunnen geven van talrijke wantoestanden.
Zelf ben ik helemaal geen kenner van de islam of van de volkeren en/of landen waar dat de overheersende godsdienst is, dus ik heb daarover ook lang niet de waarheid in pacht, maar wat je leest, is soms zo oppervlakkig en dom dat het elke verbeelding tart. Wie dat zelfs maar in bedekte termen in vraag stelt, krijgt meteen een etiket opgeplakt en verwijt men in een moeite door bestaande problemen of conflicten te ontkennen.
Al te vaak laat ik me meeslepen in dergelijke discussies en dat begint uiteindelijk wel door te wegen. Steeds maar weer tegen de bierkaai vechten, althans daar lijkt het op, doet je wel afvragen waarom je die moeite eigenlijk nog doet.
Wanneer dan uiteindelijk iemand die je als persoon wel waardeert ook nog op die kar lijkt te springen, komt dat ergens wel aan.
En twee kinderen die je verschillende keren komen storen terwijl je een iets 'op papier' wilt zetten, bevorderen een samenhangende gedachtengang ook niet bepaald. ;-)
Enfin, ik ben m'n ei hier toch een beetje kwijtgeraakt. Hopelijk is het ook nog enigszins begrijpelijk.
Ter illustratie hier een staaltje van wat ik bedoel.
donderdag 13 december 2007
Russisch dagboek
dit werk van de vermoorde Anna Politkovskaja heb ik laatst van m'n liefste gekregen en sinds 2 dagen ben ik erin aan het lezen.
Het komt m'n gemoedstoestand eigenlijk niet ten goede, zoals wel meer gebeurt met de non-fictie die ik lees.
Het cynisme en de absolute schaamteloosheid van het Poetin-regime druipen er vanaf, wat ook nog eens levendig geïllustreerd werd door de recente parlementsverkiezingen in Rusland. Je zou op den duur beginnen begrijpen waarom Ivan modaal redelijk onverschillig staat t.o.v. zijn politici en tegelijk maakt het je ervan bewust dat wij het hier op dat vlak eigenlijk nog niet zo heel slecht hebben getroffen ondanks de fatalistische kreten die je vaak hoort dat 'de politiek toch maar een pot nat is' en dat die politici 'allemaal zakkenvullers zijn'. Zo eenvoudig is het niet en het maakt mijn onbegrip voor dergelijke uitspraken alleen maar groter.
Wie weet lees ik binnenkort wel eens 'Zwarte weduwen' van Sabine Adler, een boek dat ik haar ooit cadeau heb gegeven en dat over het lot van een aantal Tsjetsjeense vrouwen gaat. Al zal dat mijn humeur niet bepaald ten goede komen, vrees ik.
Het komt m'n gemoedstoestand eigenlijk niet ten goede, zoals wel meer gebeurt met de non-fictie die ik lees.
Het cynisme en de absolute schaamteloosheid van het Poetin-regime druipen er vanaf, wat ook nog eens levendig geïllustreerd werd door de recente parlementsverkiezingen in Rusland. Je zou op den duur beginnen begrijpen waarom Ivan modaal redelijk onverschillig staat t.o.v. zijn politici en tegelijk maakt het je ervan bewust dat wij het hier op dat vlak eigenlijk nog niet zo heel slecht hebben getroffen ondanks de fatalistische kreten die je vaak hoort dat 'de politiek toch maar een pot nat is' en dat die politici 'allemaal zakkenvullers zijn'. Zo eenvoudig is het niet en het maakt mijn onbegrip voor dergelijke uitspraken alleen maar groter.
Wie weet lees ik binnenkort wel eens 'Zwarte weduwen' van Sabine Adler, een boek dat ik haar ooit cadeau heb gegeven en dat over het lot van een aantal Tsjetsjeense vrouwen gaat. Al zal dat mijn humeur niet bepaald ten goede komen, vrees ik.
zondag 9 december 2007
Initiatie
Gisteren dan heb ik R. opnieuw op sleeptouw genomen om hem wat in te wijden in enkele geneugten van het leven. Voorwendsel was dat de Sint op m'n werk kwam om cadeautjes uit te delen en dat ik die ging afhalen. R. had wel zin om mee te komen.
Eens daar aangekomen (na een nachtmerrie-achtige trip over de Leopold II-laan waar alle verkeer haast vast zat) hadden we uiteraard weinig oog voor de oude man, maar gingen we meteen de cadeautjes opeisen.
Daarna ging het richting centrum, maar niet voordat ik R. eerst nog twee bouwdoosjes had gegeven die de pieten zogezegd in onze koffer hadden gestopt toen wij onze buit gingen halen. Hij was er heel blij mee en we zijn vanavond reeds aan de eerste begonnen. Richting centrum dus, want ik was me al een hele dag aan het verheugen op een bezoek aan een Vietnamees restaurant en ik stond erop R. er kennis mee te laten maken. Deze keuken is zoveel verfijnder dan de doorsnee Chinese kost die men ons hier voorschotelt, maar helaas is er bij ons in de regio nergens een Vietnamees (of Thais) restaurant te bekennen, althans niet voor zover ik weet.
Het restaurantbezoek is R. in ieder geval goed bevallen. Eerst bestelde ik gestoomde langoestinehapjes en een lekkere pho. Vooral dat laatste viel bij hem in heel goede aarde, wat me veel plezier deed. Hij heeft er met duidelijk genoegen van gegeten/gedronken. Het restaurant zelf (Le Bambou Fleur in de Jules Van Praetstraat) vond hij bovendien heel aangenaam en hij wil er best nog eens opnieuw naartoe.
Het gaat de goede weg op met die knul.
Onze buik gevuld, voldaan en allebei goed gehumeurd zijn we dan opnieuw naar huis gereden. En gelukkig verliep het verlaten van het stadscentrum veel vlotter dan het binnenrijden ervan, zodat we nog tijdig thuiskwamen om te helpen de kerstboom klaar te zetten...
En ja, R., ik heb inderdaad wat 'gesmost'. ;-)
Eens daar aangekomen (na een nachtmerrie-achtige trip over de Leopold II-laan waar alle verkeer haast vast zat) hadden we uiteraard weinig oog voor de oude man, maar gingen we meteen de cadeautjes opeisen.
Daarna ging het richting centrum, maar niet voordat ik R. eerst nog twee bouwdoosjes had gegeven die de pieten zogezegd in onze koffer hadden gestopt toen wij onze buit gingen halen. Hij was er heel blij mee en we zijn vanavond reeds aan de eerste begonnen. Richting centrum dus, want ik was me al een hele dag aan het verheugen op een bezoek aan een Vietnamees restaurant en ik stond erop R. er kennis mee te laten maken. Deze keuken is zoveel verfijnder dan de doorsnee Chinese kost die men ons hier voorschotelt, maar helaas is er bij ons in de regio nergens een Vietnamees (of Thais) restaurant te bekennen, althans niet voor zover ik weet.
Het restaurantbezoek is R. in ieder geval goed bevallen. Eerst bestelde ik gestoomde langoestinehapjes en een lekkere pho. Vooral dat laatste viel bij hem in heel goede aarde, wat me veel plezier deed. Hij heeft er met duidelijk genoegen van gegeten/gedronken. Het restaurant zelf (Le Bambou Fleur in de Jules Van Praetstraat) vond hij bovendien heel aangenaam en hij wil er best nog eens opnieuw naartoe.
Het gaat de goede weg op met die knul.
Onze buik gevuld, voldaan en allebei goed gehumeurd zijn we dan opnieuw naar huis gereden. En gelukkig verliep het verlaten van het stadscentrum veel vlotter dan het binnenrijden ervan, zodat we nog tijdig thuiskwamen om te helpen de kerstboom klaar te zetten...
En ja, R., ik heb inderdaad wat 'gesmost'. ;-)
Persepolis
Vrijdag zijn wij naar Persepolis geweest en dat in Antwerpen nog wel, want dat is de dichtstbijzijnde nederzetting waar ze nu die film draaien.
Met 'wij' bedoel ik deze keer niet M. en ik, neen, wel R. en ik. Hij had er namelijk lucht van gekregen dat ik naar de bioscoop wou gaan en hij wilde per se meegaan, ook al is de film volledig in het Engels gesproken, is hij overwegend zwartwit en lijkt hij in de verste verte niet op pakweg Shrek. Toen ik hem op de koop toe vertelde dat Iggy Pop (onder mijn nefaste invloed zijn idool geworden) zijn stem leende aan een van de personages, was er helemaal geen houden meer aan. En het moet gezegd, R. heeft zich voorbeeldig gedragen, ondanks het feit dat het voor hem niet zo voor de hand liggend moet zijn geweest.
We vertrokken namelijk om 18.15 te voet naar het station. Vandaar de trein naar Lier om over te stappen op een trein naar Antwerpen, waar we rond 19.30 aankwamen. Snel naar de UGC-bioscoop om een ticket te kopen, frisdrank en dan naar de zaal te gaan, waar we als eerste binnenkwamen. Tijdens de film heb ik dan af en toe getracht R. uit te leggen wat er gaande was en wanneer Iggy Pop sprak. Deze nam de rol van oom Anouch op zich en helaas waren diens verschijningen nogal beperkt. De heer Osterberg heeft namelijk een prachtige, diepe en warme stem als hij rustig praat.
Na de voorstelling begaven we ons dan naar de bushalte, maar door een vergetelheid van mij had ik enkel nog een briefje van 50 euro op zak. Toen de bus eindelijk aankwam, stonden we niet alleen half verloren tussen al het volk dat erop wou, maar kon ik bovendien niet betalen, want de buschauffeur had geen wisselgeld. Geen van de passagiers die ik aansprak kon me helpen en toen er bij de volgende halte nog eens zoveel mensen opstapten, heb ik R. bij de hand genomen en hem van de bus geleid. Hij stond tijdens mijn vraagronde de hele tijd braaf vooraan in de bus, wat beduusd. We hebben dan maar opnieuw de trein genomen en konden gelukkig nog de trein naar Mol nemen die klaar stond om te vertrekken. In Lier hebben we dan nog een half uur (gelukkig binnen) moeten wachten op een verbinding en rond 23.30 kwamen we aan waar we zijn moesten. Dan nog een 15-tal minuten te voet terug naar huis, met een soezende R. in m'n nek en tegen 24.00 uur lagen we beide in ons bed te slapen. Een hele belevenis denk ik voor hem.
De film zelf viel best mee en heeft vele ontroerende momenten en moet niet onderdoen voor de strip.
MP3
Ik overweeg al een tijdje zoiets als eindejaarsgeschenk voor M. te kopen.
Nu denkt u vermoedelijk "wat houd je tegen ?".
Geld.
Het gaat namelijk niet om een MP3-speler, onwetende, maar om een Piaggio MP3 een relatief nieuwe scooter met een baanbrekend concept. Het is namelijk een driewieler : twee wielen vooraan en een achteraan.
Al jaren wimpelt M. mijn suggesties dat ze zich beter met een scooter zou verplaatsen, rustig af. Nochtans zou ze zich zo heel wat gezwinder door het verkeer laveren en vaak sneller en minder vermoeid ter plaatse raken. Bovendien biedt zo'n voertuig ook nog een aanzienlijke bergruimte en dito bescherming indien het regent. Maar het is boter aan de galg.
Echter, misschien herziet ze haar mening nu wel, want met zo'n driewieler kun je toch al minder makkelijk omvallen bij trage manoeuvres of stilstand. Daarenboven vind ik het een waardige evenknie voor een andere snor- of bromfiets : de Vespa. Gegarandeerd bekijks !
Nu denkt u vermoedelijk "wat houd je tegen ?".
Geld.
Het gaat namelijk niet om een MP3-speler, onwetende, maar om een Piaggio MP3 een relatief nieuwe scooter met een baanbrekend concept. Het is namelijk een driewieler : twee wielen vooraan en een achteraan.
Al jaren wimpelt M. mijn suggesties dat ze zich beter met een scooter zou verplaatsen, rustig af. Nochtans zou ze zich zo heel wat gezwinder door het verkeer laveren en vaak sneller en minder vermoeid ter plaatse raken. Bovendien biedt zo'n voertuig ook nog een aanzienlijke bergruimte en dito bescherming indien het regent. Maar het is boter aan de galg.
Echter, misschien herziet ze haar mening nu wel, want met zo'n driewieler kun je toch al minder makkelijk omvallen bij trage manoeuvres of stilstand. Daarenboven vind ik het een waardige evenknie voor een andere snor- of bromfiets : de Vespa. Gegarandeerd bekijks !
Spannend
Vanaf morgen sta ik dankzij de nieuwe dienstregeling van de NMBS reeds om 5.15 uur op om te trachten de trein van 6.04 te nemen en rond 7.25 op m'n werk aan te komen indien er geen vertragingen zijn.
Benieuwd hoe dat zal verlopen. Ik kijk er alvast naar uit !
Benieuwd hoe dat zal verlopen. Ik kijk er alvast naar uit !
Abonneren op:
Posts (Atom)
