Hoe zou het intussen...

met de Grieken zijn na de draconische bezuinigingsmaatregelen die hun regering afkondigde ?
Macro-economisch gaat het, als ik me niet vergis, de betere kant op, maar of dat voor de man en vrouw in de straat ook geldt, is nog maar de vraag.

Om nog maar te zwijgen van de toestand van de vluchtelingen zonder geldige papieren, die nog een stuk schrijnender is dan hier. De Grieken behandelen ze zonder overdrijven op het misdadige af.

Armoede in Brussel

Uit de armoede-indicatoren blijkt dat er de voorbije 10 jaar duizenden armen zijn bijgekomen in Brussel, sommigen gewagen zelfs van tienduizenden...
Momenteel staat de 'officiële' teller op 290.000 personen, ruim 26% van de bevolking. Dat zijn de mensen zonder geldige verblijfspapieren niet bijgerekend, mensen die naar verluidt in extreme armoede leven.
In 2009 had een derde van de jongeren onder 25 jaar geen baan, met hogere pieken in gemeenten als Sint-Jans-Molenbeek of Sint-Joost-ten-Node.
Schrikbarende cijfers.

Voor wie meer informatie wil : het Observatorium voor Gezondheid en Welzijn.

Hakbijl

Benieuwd welke sociale wantoestanden er binnen enkele jaren weer in Groot-Brittannië de kop gaan opsteken.

Het sociale weefsel was er sinds het neo-liberale tijdperk Thatcher al zwaar aangetast, wat zich sinds ettelijke jaren onder meer uitte in allerlei uitwassen die in de media ook breed uitgesmeerd werden : vele tienerzwangerschappen, endemisch geweld tussen jongeren, ingeburgerd comazuipen enz. Vaak focust men in onze kranten en journaals enkel op de symptomen, maar niet op de oorzaken.

En met de onlangs aangekondigde besparingen lijkt er op dat vlak geen verbetering in zicht, integendeel. Er zullen wellicht nog meer armen bijkomen, de sociaal-economisch zwakkeren van vandaag krijgen het hoogstwaarschijnlijk nog moeilijker.
Als dat maar goed afloopt.

Kill city

Een paar dagen geleden werd de LP 'Kill City' van Iggy Pop en James Williamson opnieuw uitgebracht in een geremasterde versie.
Ik heb nog een vinyl editie van deze fel onderschatte plaat, gekocht ergens de eerste helft van de jaren '90, maar de kans bestaat dat ik me de nieuw uitgebrachte cd ook aanschaf.

De nummers (meer bedoeld als een verzameling demo's dan als een volwaardige LP) werden in 1975 opgenomen, maar de zoektocht naar een platenhuis dat ze wilde uitbrengen, leverde niets op, want niemand wilde ook nog maar een dollar in Iggy Pop investeren. Gezien het feit dat hij voor het maken van deze plaat bijna letterlijk uit de goot kwam gekropen, toen hij eigenlijk niet dieper meer kon zinken, maakt in mijn ogen zijn prestatie nog des te indrukwekkender. Voor mij is dit eigenlijk bijna een bluesplaat ; Pop zingt zodanig dat zijn pijn voor de luisteraar bijna tastbaar wordt.
Pop en Williamson hadden eerder al samengewerkt in het strijkkwartet The Stooges en kregen bij het maken van deze plaat de hulp van Scott Thurston, nog een muzikant die met The Stooges optrok zonder er officieel lid van te zijn. De Sales-broers kwamen ook een handje toesteken en zouden later nog te horen zijn op een klassieke plaat van Pop.
David Bowie was deze keer in geen velden of wegen te bekennen.

Kill City kwam pas in 1977 uit op een onafhankelijk label (indie heet dat tegenwoordig modieus), toen Pop ineens weer in de belangstelling kwam te staan nadat hij twee klassieke LP's had uitgebracht : 'The Idiot' en 'Lust for life'.

Volgend fragment is een van mijn lievelingsstukken op de plaat. Ongepolijst, rauw, smerig, uitdagend, energiek. Een echte punkhymne wat mij betreft, die ik steeds met veel plezier opnieuw beluister en beleef : Beyond the law. Hierbij dus voor de outcasts, dropouts, randfiguren, nuttelozen, diegenen die bewust in de marge of erbuiten leven enz.

En als hommage aan de betreurde Scott Asheton, een vetgeil nummer van zijn hand en waarop hij de basgitaar bespeelt. Het hoort overigens niet bij de officiële Stooges-discografie, enkel te vinden op bootlegs : She creatures of the Hollywood Hills. Het hele nummer drijft op hier op de ritmesectie (Ron Asheton op bas, zijn broer Scott Asheton op drums), met een vleugje piano bespeeld door Scott Thurston.

Boycot

Het voorbije weekend las ik dat de N-VA allerlei Franstalige media boycot.
Dat dit met Le Soir zo was, had ik ooit al wel gelezen, maar blijkbaar is de RTBF sinds een tijdje ook al persona non grata bij die partij.

En toch was het wel degelijk Danny Pieters die vorige week dinsdag op antenne te horen was tijdens het onvolprezen radioprogramma "Face à l'info" op La Première, en steevast gepresenteerd door Eddy Caekelberghs.
Of kwam hij daar louter in zijn hoedanigheid van koninklijke bemiddelaar of als senaatsvoorzitter ?

Evenwichtskunstenaar

Voilà beste lezertje(s?) ; uw Brompie is vandaag vrij probleemloos op z'n werk geraakt, ondanks de verwoede pogingen van de NMBS om de eerlijke werkmens te koeioneren.

Mijn prehistorisch Italiaans scheurijzer heeft me feilloos tot in de Brusselse Noordwijk gebracht. Om 6.10 uur thuis vertrokken en tegen 7.30 uur aangekomen ; niet zo slecht gezien de omstandigheden. Bedankt aan de automobilisten die me ruim baan gaven.

Het delicaatst was nog het stuk tussen de afrit Laken komende van de A12 tot op m'n werk. Veel minder ruimte dan tussen de rijstroken op de autosnelweg, maar doorgaans liet men me er toch tussen. Een of tweemaal toch een voet aan de grond moeten zetten (foei!), want het blijft steeds een potentieel hachelijke onderneming. Voor deze ochtend bleek m'n vrees om al filefilterend de grond te kussen alvast ongegrond ; straks nog heelhuids thuis zien te raken.
Ongetwijfeld gingen er veel jaloerse blikken mijn richting uit, enerzijds om dat prachtig stukje stijlvolle mechaniek waarmee ik onderweg was en anderzijds omdat ik nog vrij fluks vooruit ging.
Tussen de files doorrijden op zich is niet echt leuk of interessant, wel uitdagend en het geeft een bevredigend gevoel vooruit te gaan waar de koekblikrijders stilstaan of aanschuiven.

Een ander voordeel is dat een van de überbimbo's op m'n werk me steevast complimenteert als ik in m'n motorpak met leren broek opdaag. Helaas is ze ondanks haar grote borsten niet m'n type.

Gewaagde stelling

Ik peroonlijk ben ervan overtuigd dat het mogelijk is om met een blij, een gerust gemoed zelfmoord te plegen. Het hoeft niet noodzakelijk steeds als een wanhoopsdaad worden aanzien.
Ik hoop hier later nog op terug te komen, alleen voorlopig dit : gesteld dat het leven absurd is, en eens je denkt dat je uit het leven gehaald hebt wat je denkt dat in de praktijk het hoogst haalbare is, waarom het dan eigenlijk nog rekken ?

Je kunt wel de illusie blijven koesteren dat je een aantal jeugddromen misschien ooit eens zult beleven(in mijn geval een compromisloos seks, drugs (opiaten !) en rock 'n roll-leven op de scherpe rand leiden), maar vaak maak je jezelf toch maar wat wijs.

Nakend afscheid

Ik ben een echte man. Ik scheer me namelijk nat, geheel conform de monsterhit van de magistrale Guido Belcanto. Die zeldzame keer dat ik eens een scheermachine gebruikte, beklaagde ik het me meteen en ik heb nooit begrepen hoe je zoiets kunt verdragen.

Sinds er zich bij mij ontegensprekelijke tekenen van baardgroei begonnen te manifesteren gebruik ik dezelfde scheermeshouder. Helaas zal ik er binnenkort waarschijnlijk afscheid van moeten nemen, want al maanden ben ik vruchteloos op zoek naar vervangende scheermesjes. Nergens vind ik er nog die passen op die houder.

Afdanken dus, ook al heeft hij zo lang lief en leed met me gedeeld.

Een genie aan het werk

Bij de uitleg staat dat het Miles Davis septet het voorprogramma speelde van Santana. Eigenlijk had dat natuurlijk andersom moeten zijn. Tenzij dat die volgorde geen rangorde weerspiegelde.

Hier een fundamenteel muziekmoment :

Knop omdraaien

Jarenlang gaf ik gewillig 20 frank of 50 cent aan de hier welig tierende kaste der neringdoeners die de voetpaden, de ingangen van grote openbare gebouwen enz. bevolken. In die mate dat het bijna een automatisme is geworden dat ik vooraf standaard op zoek ga naar 50 cent.

Sinds een paar dagen echter (akkoord, rijkelijk laat), besef ik dat men met zo’n habbekrats eigenlijk veel minder kan kopen dan tot voor enkele jaren. De (voorthollende) inflatie treft niet alleen de hardwerkende Vlaming/Belg, maar ook de arme stumpers die geen of amper een dak boven hun hoofd hebben.

Het is wel makkelijker meteen één muntstuk van 20 frank of 50 cent te overhandigen dan te graaien in je portefeuille op zoek naar 2 of 3 verschillende muntstukken die samen pakweg 75 euro vormen. Misschien is het gewoon nog het beste een stuk van 1 euro te geven. Daar kunnen ze toch al iets mee denk ik en het is ook niet meteen een groot kapitaal dat ik zo weggeef.

Laurence Bibot

een ontdekking wat mij betreft, sinds ze elke donderdag in Matin Première een humoristisch rubriekje verzorgt.
Grappig en ook een mooie stem.

Via dezelfde rubriek (Café serré) heb ik ook de schrijver-humorist Thomas Gunzig leren kennen.

Traffic

IJzersterke film die ik zaterdag op mijn gemak (want alleen thuis) nog eens heb herbekeken.
Niet alles komt op mij even realistisch over (een hoge pief die er alleen op uittrekt om in een ghetto zijn dochter te zoeken bijvoorbeeld), maar hij blijft beklijvend en laat de kijker met een onbehaaglijk gevoel.
Benicio del Toro in een glansrol, de verrukkelijke Catherine Zeta-Jones en Tomas Milian als generaal Salazar zorgen voor waar kijkgenot.

Heel mooi resultaat

dat Marina Silva behaalde in de eerste ronde van de Braziliaanse presidentsverkiezingen. De opiniepeilers hadden deze groene politica van de Partido Verde nog geen 10% toegedicht, maar in werkelijkheid behaalde ze er 19,6 %.
Waarschijnlijk had ik ook op haar gestemd indien ik had mogen stemmen.
Toch een opsteker en het zorgt ervoor dat wie ook president wordt, terdege rekening zal moeten houden met dit electoraat, deze thema's en deze moedige vrouw.

Blinde zondaar

Mistral, Bora, Khamsin, Ghibli, Shamal
allemaal namen van (exotische) winden
maar tegelijk van verschillende modellen die een Italiaans automerk in de loop der jaren onder die benaming op de markt bracht

en wat hebben (betreurde) racelegendes als pakweg Juan-Manuel Fangio, José Froilan Gonzalez, Stirling Moss, Jean Behra of Dan Gurney gemeen ?
Wel, ze hebben allemaal op een bepaald moment in hun carrière geracet in een...

Maserati !

En sinds enige weken mag ik me eigenaar noemen van een Maserati Ghibli II. Een aankoop die rationeel helemaal niet te rechtvaardigen is, maar zo nu en dan treedt er bij mij een kortsluiting op waardoor ik vreemde dingen doe, zoals deze jeugddroom waarmaken : een Maserati bezitten en, vooral, ermee rijden ! Hopelijk wordt het geen nachtmerrie, wat zeer wel mogelijk is met een dergelijke wagen.

Maserati's uit de jaren '80 zijn berucht om hun povere betrouwbaarheid. De Ghibli kwam vanaf 1992 op de markt en is het meest ontwikkelde model uit het biturbogamma. Hij werd ontworpen door Marcello Gandini. Wellicht doet de naam geen belletje bij u rinkelen, maar klassiekers als de Alfa Romeo Montreal, Lamborghini Miura, Lamborghini Countach, Lancia Stratos of Citroën BX werden door hem gecreëerd. En daarnaast nog enkele andere Maserati's.
Deze Ghibli II is niet te verwarren met de legendarische Maserati Ghibli van het einde van de jaren '60.



Mijn exemplaar heeft een motor van 2.8-liter, die nieuw 286 pk uitbraakte en via de achterwielen op het asfalt overbracht, dat zonder de minste elektronische hulpmiddelen als ABS, ESP e.d. Een heel ander soort superauto als de huidige sportmodellen en een wagen die ontzag inboezemt, ook al vinden sommigen hem er eerder banaal uitzien. Het is dan ook eerder een wolf in schaapskleren, iets waar heel wat petjesvolk zich al in verslikte.
Bovendien is het een vrij exclusieve auto, alleen al omdat er amper 2300 à 2400 exemplaren van gemaakt werden. Hoeveel er daar nog effectief van rondrijden, is voor mij een open vraag.

Het verbruik is in bepaalde omstandigheden torenhoog en niet meer van deze tijd. Hoe verzoen je zoiets als groene rakker ? Niet. Ik betaal er torenhoge belastingen op, wat al enige compensatie is naar de gemeenschap toe. De automobiel zal ook maar sporadisch worden gebruikt om plezierritjes te doen met wie mee wil rijden (tot nu toe enkel R., die vanmorgen met toegeknepen billen naast me zat ook al was daar geen enkele reden toe). En moet men voor alles en altijd recht in de leer zijn ? Een politiek dus uiterst oncorrecte auto. Temeer omdat hij zich pas bij hoogst illegale snelheden echt in zijn sas begint te voelen. Snelheden die men hier enkel op circuit mag behalen, niet op de openbare weg.

En toch kon ik het niet laten, M.'s woede en verdriet ten spijt...