Vorige week maakte vriend PC me erop attent dat Pere Ubu naar de Botanique kwam. Het kostte me weinig tijd om te beslissen dat ik ze aan het werk wilde zien, anderhalf jaar na de eerste keer, waarvan ik sterk onder de indruk was.
Gisteren dus wat langer op het werk gebleven om iets af te maken en dan op m'n gemak naar het centrum gewandeld om iets te gaan eten. De keuze viel uiteindelijk op het Vietnamese restaurantje Thiên Long in de Van Arteveldestraat, een van m'n vaste adressen. Een heerlijke pho en een gegrilde banaan later stond ik weer op straat en wandelde nog even wat op goed geluk rond.
Daarna naar de Botanique, waar ik m'n ticket nog moest afhalen en wachten tot we binnen mochten. Ik informeerde ook nog snel of er een voorprogramma was, want zo ja, dan had ik vermoedelijk de laatste trein naar huis gemist, waardoor ik zou moeten improviseren. Maar dat bleek niet het geval (oef) en de band zou zich zelfs vrij stipt aan het schema houden : 2x 45 minuten, met een pauze van 20 minuten. Beetje vreemd, maar het was ook al wat bizar dat er enkel zitplaatsen te verkrijgen waren. Het evenement werd dan ook niet aangekondigd als een traditioneel concert, maar als een mengeling van theater en muziek : 'Long live Père Ubu'...
Het werd dus inderdaad een wat bizarre avond. Het ging eigenlijk om een project waar David Thomas recent op tournee is vertrokken : het toneelstuk 'Père Ubu' van Alfred Jarry op een eigenwijze manier gebracht door de groep. Blijkbaar is hun versie nogal dynamisch, want naar verluidt wijzigt Thomaer er haast elke avond wel iets aan, waardoor de bandleden niet altijd even goed ingespeeld zijn en dat maakt soms een rommelige indruk. Andere keren leidt het dan tot grappige situaties. Thomas zat er trouwens ook meer dan eens naast.
Echt veel muziek werd er niet gespeeld, wat toch heel wat aanwezigen moet hebben teleurgesteld (mij ook). Alleen na het einde van het stuk, kregen we als toemaatje een drietal songs, waaronder een krachtig "Non-Alignment Pact". Daarbij was het eigenaardig om zien hoe ongetwijfeld respectabele dames met handtas uit de bol gaan op dergelijke muziek. En net als vorige keer zat er ook nu vlakbij mij iemand die blijkbaar half kinds wordt zodra hij een idool ziet en bij de minste beweging, gespeelde muzieknoot of elk woord uit z'n bol ging.
Na Yo La Tengo was dit dus m'n tweede 'concert' in de Botanique en voor de tweede maal in een ongewone vorm. Toch twee keer nadenken vooraleer ik die cultuurtempel nog eens bezoek.
O ja, de trein naar huis was heel stipt. Mooi van de NMBS. Misschien moet ik wat vaker de trein van 22.46 u nemen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten