Primeurs

Ongelooflijk misschien, maar toch waar : gisterenavond heb ik voor het eerst in m'n leven zelf gebarbecuëd, dat in een land waarin zowat elk mannelijk specimen denkt zelf de beste barbecue uit dit melkwegstelsel te kunnen klaarmaken. Dit na lang aandringen van R., want zelf zou ik er niet aan begonnen zijn. Maar nadat m'n schoonvader ons een oud barbecuestel had gegeven, kon ik er nauwelijks nog aan ontsnappen.

Na aanvankelijk enkele moeilijkheden om het vuur echt gaande te krijgen, lukte het toch en uiteindelijk hebben we helemaal niet zo slecht gegeten, integendeel zelfs. Op een rundsbrochette na was alle vlees goed geroosterd. Salades, dipsausen, witte wijn, muziek op de achtergrond en luidruchtige buren die hetzelfde idee hadden als wij ; een klassieke sfeer dus bij zo'n gelegenheid.

Toch zie ik me dat niet elke week doen en alvorens ik een churrasco die naam waardig kan klaarmaken, zal er nog wel heel wat water door de Schelde stromen. Wat ik wel wil leren maken en vaker bereiden, zijn marinades.

Vandaag heb ik dan voor het eerst in m'n leven m'n belastingaangifte via Tax on web ingevuld. Het lijkt erop dat alles daarbij goed verlopen is.

Eufemisme van de dag

'uit het leven stappen'

De voordelen van een M6

Er kunnen meer mensen in worden vervoerd dan in een enkeldekwagon en dat in relatief aangename omstandigheden, dit in tegenstelling tot de oude rode dubbeldekkers. De schuifdeuren tussen het reisgedeelte en het instapgedeelte sluiten in principe automatisch, waardoor er minder ergernis heerst tussen reizigers wanneer er maar weer eens iemand vergeet die toe te schuiven. Hooikoortspatiënten hebben het in dergelijke stellen ook meer naar hun zin, omdat de ramen niet kunnen worden geopend, waardoor er toch minder neus- en/of oogprikkelingen zijn.

Over prikkelingen gesproken : zo’n dubbeldekkers stellen bovendien de bovenaan gezeten reiziger in staat om een nog betere inkijk te bekomen in de welgevulde décolleté van argeloze, knappe reizigsters die in de gewone trein naast de jouwe zitten. Een gift die ik op een dag als deze volgaarne en met veel dank aanneem.

Een avond in fijn gezelschap

Namelijk dat van Nick Lowe en Ry Cooder, dat nog geen 10 dagen na Yo La Tengo. Plaats van het gebeuren ? De Koningin Elisabethzaal in Antwerpen, gisterenavond.

Met de trein naar daar, mooi tijdig aangekomen en onmiddellijk m’n plaats gezocht in de zaal.
Als voorprogramma trad de mij onbekende Juliette Commagere met haar groep op. Niet helemaal mijn smaak, maar zeker verteerbaar, in het bijzonder het Spaanse nummer waarmee ze begonnen. De drummer was overigens Joachim Cooder, zoon van en die ook meespeelde tijdens de set van zijn vader.

Daarna waren dus Lowe en Cooder aan de beurt. Twee al wat oudere mannen, waarbij Cooder wat leek te manken en nog steeds zijn smaak voor veelgekleurde hemden of T-shirts niet verloren had. Normaal gezien had ook Flaco Jimenez deze tournee moeten vergezellen, maar om gezondheidsredenen diende hij helaas af te haken. Eerlijk gezegd kwam ik hoofdzakelijk voor Ry Cooder. Nick Lowe kende ik vooral van naam, maar ik kon niet meteen een liedje van hem bedenken dat ik al had gehoord. Achteraf bleek dat mijn geheugen me parten speelde, want ze brachten onder meer ‘Half a boy and half a man’ van hem. En ‘All men are liars’ kan ik na al die jaren ook nu nog in gedachten meezingen (werd vroeger vaak op radio 1 gedraaid). Lowe zorgde wel voor wat leuke anecdotes. Ry Cooder maakte dan weer wat grapjes i.v.m. de Antwerpse burgemeester, die blijkbaar enkele verzoeknummers had.

De meeste liedjes kwamen uit het rijke repertoire van Ry Cooder (alhoewel, de meeste songs die hij breng zijn eigenlijk covers, weliswaar in een doorgaans meesterlijke bewerking) en meer bepaald uit de LP’s die hij in de jaren ’70 opnam. Aangezien die haast stuk voor stuk meesterwerken zijn (de studioalbums althans), was dit ook enigszins begrijpelijk. De meeste van zijn ‘soloalbums’ dateren ook van die periode. Daarna ging hij zich meer richten op het schrijven van filmmuziek of op muzikale projecten met andere artiesten. Het begon met ‘Fool for a cigarette/Feelin’ good’, met daarna in willekeurige volgorde onder meer ‘Vigilante Man’, ‘One meatball’, ‘Jesus on the main line’, ‘How can a poor man stand such times and live’, ‘He’ll have to go’, ‘Little sister’ enz. Reeds van bij de eerste zo karakteristieke noten van Cooders gitaar kon m’n avond nauwelijks meer stuk. De magie pakt dus ook in het echt.

Grappig was ook dat ruim de helft van het concert begeleid werd door een vrouwenkoortje bestaande uit Commagere en een van haar bandleden. Dit ter vervanging van het mannenkoor dat op heel wat Cooder-albums meezingt (Bobby King, Terry Evans, Willy Green Jr.). Beide sirenes moesten zo hun steentje bijdragen aan enkele lichtjes misogyne songs : ‘Crazy ‘bout an automobile’, ‘The very thing that makes you rich’, waarbij eerlijkheidshalve de man ook als een onnozele hals wordt geportretteerd.

Vooraf was ik blij en opgelucht dat ik alsnog een concert van Ry Cooder zou kunnen meemaken (zijn laatste bezoek aan ons land dateert naar verluidt al van de jaren ’90, wie weet wanneer het de volgende keer zal zijn) en na afloop ervan keerde ik meer dan tevreden weer naar huis. Misschien geen groots concert, maar zeker wel goed tot bij momenten uitstekend. En de voldoening dus van deze grootheid in levende lijve te mogen aanhoren en –schouwen was het geld en de moeite meer dan waard. Een negatieve noot was misschien dat de gitaren de stemmen soms te veel naar de achtergrond verdrongen ; de mix kon dus wat mij betreft af en toe wat beter, maar dat lag mogelijk ook aan de plek waar ik zat.

Wie geïnteresseerd is : tot voor een paar dagen waren er nog enkele tickets beschikbaar voor hun concert in Bozar vanavond. Rep u er naartoe, het loont de moeite.

Thuisgekomen las ik dan nog snel dat Brazilië Italië met 3-0 had verslagen op de Confederations Cup in Zuid-Afrika (voetbal). Steeds een geladen duel. Bien fait pour la gueule des Italiens ! Helaas merkte ik vanmorgen dat ik alweer de verkeerde zender had geprogrammeerd op ons videotoestel, zodat mijn kinderen dit waarlijk historisch gebeuren niet zullen kunnen bekijken. Nu maar hopen dat Brazilië en Spanje elkaar in de finale treffen. Dan kan R. zijn favoriet Fernando Torres nog eens aan het werk zien en het zou een mooie afsluitende affiche zijn.

Van eigen bodem !

In mijn al jaren aanslepende ontdekkingsreis door filmland botste ik gisteren op een Vlaams film die helaas niet in het rijtje van Loft, Daens of Koko Chanel thuishoort ; die dus geen kassucces werd.

Vroeger bestond er een tv-programma dat 'Première' heette, gepresenteerd door de Jo Röpke, in elke vezel een gentleman (heb ik eenmaal zelf mogen ervaren). En in mijn herinneringen leefde een van de films voort die hij daarin presenteerde. Zijn oordeel zal vermoedelijk niet bijster positief zijn geweest, afgaand op wat anderen ervan recenter van dachten (zie de IMDB-pagina). Maar om een of andere reden, waarschijnlijk het bizarre uitgangspunt en de vreemde titel, bleef het fragment me heel vaag bij. Door een lumineuse ingeving gisterenavond vond ik dan zo goed als meteen de film terugvond waarover het ging : De potloodmoorden.


Op zich niets speciaals tot ik eens ging kijken wie er allemaal aan meedeed en daar komen we toch wel schoon volk tegen : Bert André, Warre Borgmans en zowaar Marcel Vanthilt. Benieuwd hoe zij in zo'n geschift project betrokken raakten. Van de laatste vermoed ik dat het gewoon voor de grap was en Borgmans moet toen ook nog piepjong zijn geweest, dus wat naïef en verlegen om werk. En een klepper als Bert André ? Die kunnen we het niet meer vragen en eigenlijk maakt het ook niet uit. De regisseur is mij compleet onbekend, maar ik ben dan ook geen expert op dat vlak.

Dus een flutfilm uit ons eigenste Vlaanderenland, het bestaat !
Hier geen moeite om aan de verleiding te weerstaan de film te kopen. Gewoonweg omdat hij hoogstwaarschijnlijk onvindbaar is.
Bizar trouwens dat mijn interesse voor bizarre, compleet geflopte of doodgewoon onnozele films vooral betrekking heeft ouder werk en niet op recente films. Is het omdat er nog een zekere charme uitgaat van prenten van enkele decennia geleden, terwijl dat wat mij betreft bij huidige films heel wat minder of niet het geval is ? Zo toonde men gisteren nog 'Snakes on a plane' en geen haar op m'n hoofd dat eraan dacht die te bekijken of op te nemen, terwijl hij, de drie sterren van de krant en het tv-boekje te spijt, beslist in deze categorie films thuishoort.

Kijkplezier

Recent heb ik een aantal films (her)bekeken die ik onlangs of al jaren geleden heb gekocht. Het gaat deze keer vooral over minder bekende films die de tand des tijds niet ongeschonden hebben doorstaan en waarbij de makers ook nooit de bedoeling hebben gehad er een meesterwerk mee te maken (Dracula uitgezonderd misschien).
Hieronder een lijst met een korte persoonlijke indruk :

The immoral Mr. Teas, van Russ Meyer
Een pretentieloze film gemaakt door een handvol enthousiastelingen, wat er net een van de sterktes van vormt, dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld (alweer) Beyond the valley of the dolls. Mr. Teas is een onopvallend personage dat me wat aan M. Hulot deed denken, maar dat kan ook te maken hebben met mijn gebrekkige filmcultuur. De dames in de film merken hem nauwelijks of vaak zelfs niet op en doen gewoon voort met wat ze bezig zijn, hun werk of dartelen in water of bos. Voor een extra komische noot zorgt de vaak gortdroge commentaar van de voice off over pakweg de weldaden van zwemmen, snaarinstrumenten, het zonlicht die dan gekoppeld wordt aan beelden die de mannelijke fantasie prikkelen. Er zijn geen dialogen. In de jaren '50 getuigde het van redelijk wat moed om dergelijke films te maken, ook al zijn ze veel braver dan sommige van zijn latere projecten. Een leuk tussendoortje, maar ook niet meer dan dat. Je kunt intussen bijvoorbeeld je krant lezen.


Eve and The Handyman, Russ Meyer
Een film die niet zoveel om het lijf heft en nauwelijks boeit (is dat niet zo met al Meyer zijn films zullen velen zich misschien afvragen). Daar waar "Mr Teas" evenmin een scenario die naam waardig heeft, kon de kijker nog enigszins meegaan in wat werd getoond. Hier is die affiniteit verdwenen. Rode draad is een vrouw die om een onduidelijke reden een klusjesman volgt ; ze lijkt een detective te zijn, maar de (originele) ontknoping leert ons dat we op het verkeerde been werden gezet. Ook hier weer een onafhankelijke productie door een kleine ploeg, met als grootste troef de echtgenote van Russ Meyer, Eve. Praktisch geen naakt. Onlangs postte ik hier trouwens een fragment uit deze film ; de muziek daarin is wel niet origineel.


Up !
Alweer een film van Russ Meyer, uit de jaren '70 deze keer. Bekende ingrediënten : nazi’s, borsten, seks, (half)naakte dames, borsten, humor, karikaturaal geweld, soms mooie panorama’s en hevig bewegende borsten van lopende dames. Scenario is nogmaals eerder secundair ; een 'thriller' waarin men op zoek gaat naar de moordenaar van Adolph Schwartz. Min of meer origineel is de toevoeging van een Grieks koor, in de figuur van een naakt Kitten Natividad. De oude Grieken zouden nogal hebben opgekeken. De mannen zijn zoals meestal bij Meyer idioten, eventueel met spierballen.


Death race 2000
Deze film had ik al ettelijke jaren geleden gekocht en tijdens het doorsnuffelen van een kast vond ik hem terug. Enigszins weer actueel geworden door het overlijden van hoofdacteur David Carradine, maar ik had hem een paar dagen eerder met veel plezier herbekeken.
Puur vermaak is dit, met Sylvester Stallone in een glansrol als een lachwekkende voorbode van latere films als Rambo. Een autorace doorheen de VSA in een tijdperk waarin er blijkbaar nog maar twee grootmachten overblijven die elk een stuk van de wereld beheersen : de VSA en Frankrijk. Doel van de race : als eerste aankomen en zoveel mogelijk punten scoren door het aan-/doodrijden van argeloze medeburgers. Ondertussen moeten de deelnemers afrekenen met een verzetsbeweging die het op de Amerikaanse president gemunt heeft tot die deze race jaarlijks organiseert voor zijn eigen eer en glorie. Erg jaren '70-achtige sfeer, maar zonder dat het stoort. De makers hebben zich, en hun publiek, duidelijk willen amuseren.
Heel genietbare low budgetfilm met heel wat politiek niet zo correcte humor. Zeker een aanrader.


Dracula
Deze horrorklassieker van Tod Browning ontbrak nog in onze filmkast. Omdat ik om diverse redenen een zwak heb voor Bela Lugosi mocht dit niet blijven duren (Tim Burtons prachtige ‘Ed Wood’ vormt mee een ontroerend eerbetoon aan deze acteur). Griezelig is de film voor de hedendaagse kijker uiteraard niet meer, maar sfeervol nog wel. De scène waarin Dracula zich voorstelt aan Renfield blijft mooi en intrigerend. De rol van deze Renfield wordt trouwens magistraal gespeeld door Dwight Frye.
Helaas bevat mijn editie niet de Spaanse versie die gelijktijdig werd gemaakt en die toch wel interessante varianten heeft t.o.v. het origineel. Hoewel er in de extra's regelmatig naar wordt verwezen als horende bij deze dvd staat ze er niet op.


A dirty shame
Een hilarische en tegelijk controversiële film van de beruchte cultregisseur John Waters die naam en faam maakte met onder meer 'Pink flamingos' of Het volstaat de tegenstrijdige reacties te lezen die gepost werden n.a.v. deze prent om al binnenpretjes te krijgen nog vóór het bekijken ervan.
Een van de beste rollen is die van Big Ethel, tegelijk de moeder van de losgeslagen protagoniste Sylvia's, en de leider van de 'neuters', de seuten, diegenen die seks vies vinden, gespeeld door een magistrale Suzanne Shepherd. Uiteindelijk blijkt hun strijd verloren en het eindigt met een soort zombieachtig spektakel waarin iedereen ten prooi valt aan het 'virus'. Soms valt de film wel in herhaling en de mantra van de hogepriester ('Let's go sexin'') wordt wat mij betreft net iets te veel herhaald, waardoor soms toch verveling optreedt.
Een heuse encyclopedie ook van allerlei afwijkend seksueel gedrag. Waters heeft zich echt geamuseerd met het opzoeken van allerlei 'perverte' praktijken : mysofilie, infantilisme, sploshing, Romeinse douches enz. David Hasselhoff speelt er ook een kleine, verrassende rol in. Daarnaast spelen bekende namen als Chris Isaak en Tracy Ullman mee, met verder nog de mij onbekende Johnny Knoxville (maar dat zegt meer over mezelf, want hij schijnt met zijn Jackass-maaksels wereldberoemd te zijn, tot bij R. toe zelfs die het er af en toe over heeft).
De bijgeleverde documentaire over deze film is uiterst verduidelijkend, zowel over 'A dirty shame' als over het universum van John Waters en werkt soms al even lachwekkend als de film.
En wie weet wat een 'upper decker' is, krijgt van mij iets lekkers.


Coffy
Een van de bekendste en betere blaxploitationfilms, met de jonge, welgevormde, oogstrelende Pam Grier (zie ook 'Mars attacks !' en 'Jackie Brown' voor recenter werk dat haar weer onder de aandacht bracht). Grier zet hier een vrij goede rol neer als wraakengel die erop uit is enkele drugsdealers uit te schakelen. Ik was nog niet zo bekend met het genre en derhalve (aangenaam) verrast door het relatief groot aantal borsten dat de kijker te zien krijgt (inclusief die van Grier !), maar de film is gelukkig meer dan dat en goed genoeg (of niet te belabberd) om een stuk van de avond op een aangename manier door te brengen.

Wending ?

Hopelijk hebben de Iraniërs met een minder cynisch en meedogenloos regime te maken dan de Birmanen. M'n verwachtingen zijn wat dat betreft eigenlijk niet zo hooggespannen.

Zwichten voor buitenlandse druk zullen de ayatollahs alvast niet doen, en wie kan hen wat dat betreft ongelijk geven ?

The Freewheeling Yo La Tengo

Vrijdagavond had ik met PRT en PC afspraak in de Brusselse Botanique om een concert van Yo La Tengo bij te wonen. Via hen had ik deze Amerikaanse groep beter leren kennen en ook waarderen. Dit trio heeft intussen een stevige livereputatie opgebouwd en ik was dus benieuwd, al vernam ik vooraf dat het vermoedelijk geen gewoon concert zou worden.
Wat dan wel, bleef een beetje onduidelijk tot het zover was.

Eerst een beetje gestresseerd naar Brussel gereden omdat ik door omstandigheden pas vrij laat kon vertrekken. Moto aan m'n werk geparkeerd, voor het concert overtollige ballast in m'n bureau achtergelaten en zo naar de Kruidtuin, twee metrohaltes verder.

Tot m'n verbazing kwam ik daar als eerste aan, maar al vrij snel arriveerden ook m'n twee andere kompanen en zo gingen we de zaal in, waar gelukkig nog een aantal zitjes vrij waren. Dat het een zittend concert was, verbaasde m'n vrienden al toen ze te vernamen dat Yo La Tengo's toernee langs België passeerde. Zij hadden namelijk al ettelijke concerten van de groep bijgewoond. Meteen bij aanvang van het concert werd duidelijk waarom : de groep was helemaal niet van plan om één tot twee uur lang de pannen van het dak te spelen, maar wel om eenvoudigweg het publiek vragen te laten stellen i.v.m. de groep, daarop te antwoorden en dit kon dan aanleiding geven tot het spelen van een song. Grotendeels improvisatie dus en veel interactie met het publiek, waarbij het toeval een grote rol speelde.

De gestelde vragen waren niet altijd even duidelijk en onderbrekingen van ettelijke minuten na elk gespeeld nummer zorgden ervoor dat er niet uit de bol werd gegaan. Het was veeleer keuvelen met af en toe een streepje muziek, maar soms wel opzwepende. De gespeelde stukjes lieten me echter wel begrijpen dat de groep, ook al zijn ze maar met 3, een publiek in vervoering kan brengen. Hun vaak grappige of anecdotische antwoorden toonden dat ze zich op hun gemak voelden en deden snel het ijs smelten. Deze videoclip toont dat ze ook de draak met zichzelf kunnen steken.

Voor wie hen live aan het werk wil zien en horen : klik hier.

Na het concert, dat zo'n 2 à 2,5 uur duurde was onze avond nog niet voorbij en begaven we ons naar een grotendeels lege Ultieme Hallucinatie. Op weg daar naartoe viel het me op dat we aandachtig werden gadegeslagen door een groep dames die in de bar van een hotel zaten. In de Ultieme Hallucinatie bespraken we het 'concert' en voorts vroegen we ons af of een afbeelding van Donatella Versace in een gevangencel nu een schending van de mensenrechten is of niet, of de processierupsen dit jaar wèl de planeet gaan veroveren, of Mousavi het zou halen en of King Ghidorah nu wel of geen waardige tegenstander van Godzilla was. Daarna wandelden we op ons gemak terug richting Adolphe Maxlaan. De groep vrouwen was nog steeds volop aan het vergaderen en dankzij mijn motorvest en broek bekeken ze ons met begerige en geïnteresseerde blikken. Helaas had geen van ons genoeg lef om de bar binnen te stappen, want wie weet wat er dan nog zou gebeurd zijn.

Griezelen

Ietwat oudere, Nederlandstalige lezers zullen het zich wellicht nog herinneren : de traditionele weekendfilm die de BRT ergens tot in de jaren ’90 (denk ik) steevast op zaterdagavond programmeerde.

Twee ervan bleven jaren ergens in m’n achterhoofd rondspoken omdat ze me, toen ik ze als jongetje zag, nogal bang hadden gemaakt, wat ook de bedoeling was, want het waren griezelfilms.
Soortgelijke herinneringen heb ik ook overgehouden aan twee verfilmingen van boeken van Stephen King : 'Salem’s lot' en 'It'. Beide keren joegen ze me toen ik ze een eerste keer zag, de stuipen op het lijf. Dat effect bleek bij deze twee films echter verdwenen toen ik ze jaren later een tweede keer bekeek. Vooral verveling of teleurstelling overheersten.

Onlangs trachtte ik er via Google achter te komen over welke twee tv-films het eigenlijk ging en tot mijn verrassing lukte dat al bij al relatief snel.


De eerste : Curse of the black widow. Een vrouw heeft de gave om zich te transformeren in een reusachtige spin en pleegt in die gedaante enkele moorden. Voor een film toch een vrij, laat ons zeggen, origineel gegeven, want het is eens iets anders dan bijvoorbeeld een weerwolf.
Het doet me eigenlijk denken aan de Italiaanse fumetti (strips in pocketformaat) die in de jaren ’70 vrij bekend waren en die naast erotiek vaak griezel- of horrorelementen bevatten (zie ook bijvoorbeeld Lucifera, Maghella, Jacula van uitgeverij Elvifrance enz.). De film ademt, zeker nu, ook die sfeer uit : gedateerd, eigenlijk lachwekkend, vergeelde boekjes die muf ruiken.
De critici lijken allemaal vrij unaniem in het afbreken van de film. Ikzelf zou het niet weten wat ik er nu van zou vinden, maar destijds joeg hij me veel angst aan.
Hier een fragment (eigenlijk 2 in 1).

De tweede film lijkt van betere kwaliteit. Ook bij deze herinner ik me nu amper enkele fragmenten : de openingsscène, een scène waarin de schuldige (een vrouwelijke vampier) uit een ziekenhuis ontsnapt door de tralies voor een venster te verbuigen en het (wat voorspelbare) open einde Het gaat om 'Desire : the vampire'. Voor een synopsis hoeft u enkel op de link te klikken (of hier). Het feit dat de vampier een beeldschone vrouw was, vergrootte tegelijk mijn angst en fascinatie.

Wat ik tot voor kort ook helemaal niet wist, was dat Brad Dourif een rol speelt in deze film. Trouwe lezers herinneren zich misschien nog dat ik het hier al eens over hem heb gehad en de paar minuten van deze film die ik via Youtube heb gevonden, bevestigen alleen maar wat ik van hem dacht : een groot acteur in zijn genre. Het volgende stukje toont goed hoe goed hij in het vel van een haast bezetene kan kruipen. Zijn tegenspeler hier is David Naughton, die de hoofdrol speelde in 'An American werewolf in London'. Bekijk zeker ook de 11 andere fragmenten ;-).

Vreemd genoeg en ondanks (of net daarom ?) het feit dat het geen meesterwerken zijn, heb ik toch zin gekregen om ze via ebay of een andere weg te kopen, puur uit misplaatste nostalgie. Dat terwijl het eigenlijk bijna weggegooid geld is, zeker in het geval van de eerste film. Een kind kon er toen misschien nog bang door worden, maar een volwassene die deze films ruim 20 jaar later bekijkt, nauwelijks nog. Gelukkig zijn ze haast onvindbaar…


Zo heb ik vorige week in een vlaag van zinsverbijstering, en vermoedelijk ook omdat een man (voor een stuk ?) met zijn lul denkt, een film besteld van een regisseur waarvan ik een dag tevoren zelfs nog nooit had horen spreken : 'Female vampire' van Jess Franco. Het enige argument dat ik nu kan bedenken is de betovering die uitgaat van de hoofdactrice en muze van de naar verluidt nogal aparte regisseur : Lina Romay. Het vooruitzicht haar in volle glorie te kunnen bewonderen, moet de doorslag hebben gegeven. Benieuwd of de film de verwachtingen waarmaakt, al maak ik me weinig illusies over het genietbaarheidsgehalte ervan, temeer omdat bloederige horrorfilms of slasher films helemaal niet mijn kopje thee zijn (maar dat schijnt hier, ondanks de affiche, niet het geval te zijn). Maar met recent een aantal Russ Meyer-films op m’n actief (in het bijzonder ‘Beyond the valley of the dolls’) ben ik daar toch al enigszins tegen gewapend.

Enfin, afgaand op m'n eigen ervaringen als kind, zal ik R. en S. het best nog maar een tijdje sparen alvorens hen naar 'Nosferatu, eine symphonie des grauens' of 'Dracula' te laten zien (R. zag onlangs 30 seconden van de Tod Browning-versie en wilde reeds achter een zetel kruipen).

Ironisch

Brazilië, dat de voorbije decennia een enorme schuldenlast torste en in de eerste helft van de jaren '80 zelfs virtueel bankroet was en besliste om de terugbetalingen op te schorten, is nu bereid om het IMF 10 miljard dollar te lenen.
Zie ook dit artikel.
Hoe een dubbeltje rollen kan.

Vraagtekens

Hoe relevant is Groen! nu eigenlijk nog ?
(Zwaar) tegenvallend verkiezingsresultaat, waarbij ze blijkbaar iets te veel de peilingen begonnen te geloven.
Hoegenaamd niet kunnen profiteren van de huidige (internationale) sociaal-economische rampzalige toestand of van de urgentie van milieukwesties.

Heeft het nog zin in de marge te blijven roepen nu steeds meer anderen uw thema's afsnoepen ?
Maar op welke partij anders stemmen ?
Sp.a ? Neen, liever niet.
PVDA+ ? Misschien, maar die zijn nog minusculer.

En in Brussel spelen ze langs Vlaamse kant mogelijk een sleutelrol bij de vorming van een gewestelijke regering.
En anderzijds behaalt Ecolo een bijzonder goede score. Maar in hoeverre ligt dat aan hun ideeëngoed ?

't is af

... met het mooie, grote, rosse en rondborstige meisje uit de biowinkel waarmee ik best wel enkele uren alleen in een donkere, diepe, vochtige mijnschacht wilde doorbrengen.
"Doei !" zij ze toen ik haar winkel verliet. Het moet niet gekker worden.

Toerisme in eigen land

Als culturele meerwaardezoekers vonden wij het zaterdag nog eens hoog tijd voor een bezoek aan een tentoonstelling : Jongens en meisjes... Bestemming bekend? België 1830-2000, tot 31 mei te bezoeken in het Brusselse Belvue Museum. R. verplichtten we tot zijn spijt min of meer om met ons mee te gaan, terwijl S. bij zijn grootouders mocht blijven en daar heel opgetogen over was.

In Brussel aangekomen, gingen we eerst een vriend bezoeken om hem enkele films uit te lenen en zijn brievenbus te helpen leegmaken die hij al een tweetal maanden niet meer kan openen. Daarna gingen we iets eten in een Vietnamees restaurant, alwaar R. trots toonde hoe goed hij met eetstokjes overweg kan. Het lijkt er dus op dat hij stilletjesaan op enkele vlakken beter doet dan ik.

Na de lekkere maaltijd (3 gangen voor mij) gingen we naar het museum om de expositie te bekijken. Intussen lieten we R. enkele stukjes toeristisch Brussel zien (Beurs, Grote Markt, Kunstberg). Toevallig werd op zaterdag ook het Magrittemuseum feestelijk geopend, waardoor we heel wat volk zagen getooid met een wat onnozele plastic bolhoed.

Maar Jongens en meisjes dus. Een qua oppervlakte vrij bescheiden tentoonstelling, maar met heel wat wetenswaardigheden. Zo leerde ik dat pas vanaf 1978 bij wet alle opleidingen op school toegankelijk werden gemaakt voor jongens en meisjes. Da’s amper 30 jaar geleden en was voor mij de evidentie zelf, hoogstwaarschijnlijk omdat ik zelf nooit anders gekend heb (niet-gemengd onderwijs wel nog). Dat is wat mij het meest is bijgebleven. Ook dat de universiteit van Leuven de laatste grote Belgische universiteit was waar meisjes/vrouwen werden toegelaten (1920 als ik het me goed herinner) en ook de naam Marie Popelin.
Voor de rest probeerde ik me wel in te leven in het heersende man-vrouwbeeld van de 19de eeuw : vrouw aan de haard, man die geld (en andere genoegens) vergaart. Lijkt me bij nader inzien eigenlijk helemaal niet zo slecht. Dat gaat toch al enkele millennia mee, dus er zal toch wel iets aan deugen !
Per toeval las ik vandaag in een onderhoud van Erasmus over het huwelijk ook een theologische rechtvaardiging gelezen voor deze stand van zaken : de man is de baas van zijn echtgenote zoals Christus de leiding heeft over de Kerk, waardoor in beide gevallen de een onderworpen is aan de ander. Mooi is dat, en eenvoudig ook. Op mijn maat geschreven, quoi.

Na de tentoonstelling, die zoals verwacht R. nogal snel verveelde, bezochten we nog de ondergrondse overblijfselen van het grote paleis dat ooit op de Coudenberg stond en dat in 1731 grotendeels werd vernietigd door een brand (ook toegankelijk via het Belvue Museum). We traden daar in de voetsporen van illustere vorsten als Filips de Goede, Karel V enz. Toch wel indrukwekkend. Tientallen jaren liet men de ruïnes ongemoeid, maar daarna werd besloten om wat overbleef af te breken en de wijk herop te bouwen. De bezoeker wandelt nu rond in wat restte na de afbraak, en wat volledig onder de grond ligt (onder het Koningsplein ligt en enkele van de gebouwen errond(. Je kunt zelfs een stukje wandelen wat ooit een echte straat geweest is, de Isabellastraat.


Na deze archeologische (of is het speleologische) afsluiter was het tijd om naar huis te gaan, of liever de schoonouders, waar we op een barbecue werden vergast. En R. bleek toch nog blij te zijn dat hij met ons meemoest. ’t Is eens iets anders als het Legermuseum.

Opmerkelijk

Vanavond was de trein mooi op tijd.