Gedoogbeleid in de praktijk

Gisteren was ik getuige van een opvallend tafereel in een van de hoerenbuurten van Brussel.

TIjdens m'n middagpauze wandelde ik richting Begijnhofplein en Grootgodshuisstraat. Daarbij kwam ik voorbij de Alhambrawijk en de KVS met de alom geposteerde dames van plezier. Voor het pleintje met het frituur stond een politiecombi en een van de 2 agenten stond wat verderop te praten met enkele vrouwen. De andere stonden of zaten doodgemoedereerd te wachten op klanten zonder ook maar in het minst gealarmeerd te lijken.

Toen ik 20 minuten later weer langs daar kwam, hield de agent toezicht op het schoonmaken van het bushokje, terwijl op amper enkele meter van hem dezelfde vrouwen opvallend niets stonden te doen, maar ook totaal geen acht op hem leken te slaan (wat overigens ook wederzijds leek).
Het viel me voorts op dat de bar Tropicana opnieuw gesloten en verzegeld is. Dat is een van de vaste stamcafés van deze dienstverleensters en hun pooiers. De stad Brussel of het OCMW heeft diep in de buidel moeten tasten om het te kopen, met de bedoeling om een eind te maken aan de overlast die de prostitue(e)s en, vooral, hun klanten teweeg brengen. De huidige uitbater bleef echter niet bij de pakken zitten en heropende deze bar al een of twee keer, maar telkens voor korte duur, want al snel was hij opnieuw gesloten.

Op m'n wandeling door de buurt haalde ik trouwens een menu af bij een afhaalchinees daar vlakbij. M'n blik viel daarbij op een vrouw met een heel diepe en bijzonder goed gevulde décolleté. Aangezien ze er oosters uitzag, dacht ik dat ze bij de zaak hoorde, maar toen ik dat vertelde aan enkele vrouwelijke collega's die daar af en toe hun middagmaal gaan halen, moesten deze lachen om zoveel naïviteit...

Het land van belofte

Genetisch een beetje voorbestemd

Een of andere internetenquête (zou te vinden zijn op http://www.OnePoll.com , maar ik heb er vruchteloos wat rondgekeken) bracht aan het licht dat volgens vrouwen : Duitse mannen te hard stinken, Britten te lui, Nederlanders te hardhandig en Russen te behaard zijn, terwijl Zweden het te snel doen.
15.000 vrouwen uit 20 landen zouden hebben geantwoord.

Spanjaarden, Brazilianen en Italianen zouden dan weer het best scoren.
Hmmm, als halve Braziliaan heb ik het dan misschien voor een stukje in het bloed ? Euhm, neen... de praktijk lijkt helaas te suggereren dat in mijn geval de realiteit enigszins anders is.

Het kan natuurlijk ook zijn dat Spaanse, Braziliaanse en Italiaanse vrouwen gewoon minder veeleisend zijn dan hun seksegenoten uit de andere vermelde landen. Maar laten we daar nu even niet vanuit gaan.

Oef

Bijna op m'n bek gegaan daarstraks bij het uitstappen uit de trein toen ik iets te diep... in de décolleté van een op het perron wachtende reizigster aan het kijken was.

Xavier en Carmen van De Kampioenen bestaan blijkbaar echt : uw dienaar en M. namelijk...
Zij blijkt na een onnozele quiz, en dat zonder dat ik (en zijzelf ?) het wist, een seksgodin te zijn en ik een "slappe Jan".
Oordeel zelf, afgaand op de commentaar die men mij voorschotelde : "Sex wat is dat ? Jij kent niets van de wondere wereld van de sex. Je kan beter non of pater worden. Je libido Is ZERO ! Je zou beter wat ontdekken want anders staat er jou een zielige toekomst te wachten.."

Op dat vlak hebben al die pornosites blijkbaar niet veel geholpen. Hmmm, ik moet dringend eens gaan testen of ik het verschil zie/voel/proef tussen pakweg een clitoris en een aardbei of zoiets.

De voordelen van een M6

Er kunnen meer mensen in worden vervoerd dan in een enkeldekwagon en dat in relatief aangename omstandigheden, dit in tegenstelling tot de oude rode dubbeldekkers. De schuifdeuren tussen het reisgedeelte en het instapgedeelte sluiten in principe automatisch, waardoor er minder ergernis heerst tussen reizigers wanneer er maar weer eens iemand vergeet die toe te schuiven. Hooikoortspatiënten hebben het in dergelijke stellen ook meer naar hun zin, omdat de ramen niet kunnen worden geopend, waardoor er toch minder neus- en/of oogprikkelingen zijn.

Over prikkelingen gesproken : zo’n dubbeldekkers stellen bovendien de bovenaan gezeten reiziger in staat om een nog betere inkijk te bekomen in de welgevulde décolleté van argeloze, knappe reizigsters die in de gewone trein naast de jouwe zitten. Een gift die ik op een dag als deze volgaarne en met veel dank aanneem.

Planckendael

Gelukkig waren er daar gisteren nog genoeg bolle boezems te spotten om de stress die gepaard gaat met het in het oog en bij elkaar houden van 5 levendige en nieuwsgierige 4- tot 8-jarigen, nog enigszins te compenseren.

Wel hoorden ze vaakt toe aan jonge moeders, waardoor mijn kansen bij voorbaat nog veel verder onder het vriespunt zakten dan anders. Maar ach, erbij wegdromen heeft ook z'n charmes en het verbreekt de betovering ook niet.

Une histoire vraie et tellement croustillante

Onderstaande pikante gebeurtenis heeft zich echt voorgedaan en in het kader van Sint-Valentijn wou ik ze u niet onthouden. Enkel de namen zijn gewijzigd. Let ook op de mooie stijl en de fraaie woordkeuze. De man die me dit schreef heeft ontegensprekelijk talent. De vrouw in kwestie is een vriendin van hem met, bovendien, grote borsten.


Tiens, au fait, sacrée Charlotte Dupont ! Vous savez ce qui lui est arrivé au boulot il y a quelques semaines ? En fait, Charlotte sort avec un de ses collègues (homme marié et père de famille par ailleurs) et elle a décidé un jour de faire crac-crac avec lui au bureau (en dehors des heures de travail tout de même) !!! Hélas, nos deux chauds lapins n’ont pas daigné fermer les rideaux, trop pressés de finir leur petite affaire !!! De ce fait, une dame de vertu, qui était dans le bâtiment en face (celui de la Poste) a aperçu l’acte de copulation qui se déroulait dans les locaux de ses voisins, c’est-à-dire tout de même la Commune de Loncin !!!!! Ecoeurée par une telle démonstration d’animalité, notre bonne citoyenne est allée directement se plaindre aux autorités communales !!! Lesquelles ont envoyé des observateurs sur place pour constater le forfait !!!!! En effet, le bureau étant situé au 1er étage, nos deux exhibitionnistes étaient parfaitement visibles de la rue sous certains angles et du bâtiment en face !!!!! Ils continuèrent donc à forniquer sans savoir qu’on prenait des notes de l’autre côté de la fenêtre pour pouvoir décrire dans les moindres détails (ce n’est pas une blague !) leur crime de luxure et de stupre !!!

Mlle Dupont et son amant ont donc été vivement sermonnés par leurs supérieurs et condamnés à 5 jours de suspension ! La morale est sauve ! La Commune aurait pu aller plus loin et poursuivre nos deux excités en justice pour outrage aux bonnes mœurs (ils étaient passibles de 8 jours à 1 mois d’emprisonnement). Mais ça ne s’est pas fait. Bravo les fonctionnaires, l’élite de la nation !!! Quel comportement exemplaire !

Charlotte tenait absolument à ce que tout le monde sache quel genre de filles elle est (je vous laisse le choix des mots) et comme je lui ai promis hier, je me permets de porter à votre connaissance cette histoire outrageante en espérant que vous l’ébruiterez dans les couloirs de la Commission pour René et chez les pompiers pour Maxim. Quant à Prosper, eh bien… il peut le dire à Monique !!!

Oempf

Deze namiddag op de trein (het was bijna half vijf, wat je toch nog geen 'avond' kunt noemen) heb ik een bijzonder charmante jongedame uit de nood moeten helpen. Ze had geen balpen mee om haar Go Pass of iets dergelijks (bestaat dat nog ? In mijn tijd wel, maar de NMBS evolueerde waarschijnlijk ook een beetje en heeft, denk ik, wel honderdeneen reisformules) in te vullen.

In ruil kreeg ik tot in ons gezamenlijke station van bestemming af en toe een inkijk in haar welgevormde boezem(spleet). Haar benen mochten er ook best zijn. :-)

Belofte maakt schuld

Hierbij dus, tadaaa, het aangekondigde, en door sommigen langverwachte bericht.
Velen zullen het me niet in dank afnemen (enig machisme en zelfs mysoginie zal dit bericht niet vreemd zijn), maar als een grote jongen neem ik die verantwoordelijkheid, en eventueel zelfs de aansprakelijkheid, dan wel op me. Anderen zullen ook teleurgesteld zijn, wegens de mogelijke platvloersheid of het weinig verheven gehalte ervan.

Waar gaat dit over ? Mijn visie op vrouwen, of liever een van mijn meest gebruikte onderverdelingen, als een soort van 'to be or not to be', namelijk de rondborstigen (cups C en D, meer moet dat niet zijn wat mij betreft) en de rest.

Wie tot de eerste categorie behoort, heeft bij mij meestal een voetje voor. Tja, het is verwerpelijk, zeker, mogelijk aanstotelijk, onbeschoft, kwetsend of belachelijk, maar ik vrees dat ik in dit opzicht niet meer zal veranderen.

Rondborstige vrouwen associeer ik doorgaans met een genereuze, hartelijke, vriendelijke, lieve, zachte persoon, om nog maar te zwijgen over de lustgevoelens die dan ook wel eens in me opkomen. Rondborstige vrouwen verdienen dan ook ten volle ons respect en onze

Wat dan met de vrouwen die op dat vlak door de natuur minder weelderig bedeeld zijn ? Wel, volgens mij kunnen dat haast niet anders dan 'hete' zijn. Dat om hun 'gebrek' te compenseren en alsnog meteen in de smaak te vallen bij de andere kunne (als ik eerlijk ben met mezelf en ook met u, lezer, zou ik de aanhalingstekens zelfs haast moeten weglaten).

Uiteraard ben ik me ervan bewust dat dit een karikaturale manier is om naar vrouwen te kijken, maar helaas, het is sterker dan mezelf en het speelt vaak een rol bij mensen die ik voor het eerst ontmoet. Het is pas nadien, eens er een gesprek is aangeknoopt of nadat ik de vrouw in kwestie meermaals heb ontmoet dat ik begin te beseffen dat er meer is dan een boezem alleen !

En siliconenborsten ? Die zijn zelfs de moeite van het vernoemen niet waard en de bezitsters daarvan verdienen niet minder dan te worden verbannen bij de bedriegers in Dantes Hel. Dat schaar ik immers bij de pure volksverlakkerij !

Tot mijn ergernis verscheen er vandaag overigens in de krant een stukje van Bernard Dewulf dat ook over borsten ging, alsof de duivel ermee gemoeid was. Zijn tekst zal uiteraard veel meer literaire kwaliteiten bezitten dan de mijne, maar hij heeft dan ook ganse dagen tijd om een tekst te schrijven en bij te schaven, ik niet.

Nah, het is eruit, verwens me maar en haal die banvloeken alvast boven. Hierbij wens ik enkel nog de jonge vrouw expliciet te bedanken die me dinsdagavond in de Colruyt een ruime inkijk gunde in haar grote en tegelijk nog enigszins bedekte en ook precies daarom zo fascinerende godsgeschenk. Hallelujah !

Bullen (gewoon omdat ik het een leuk woord vind en om M. op stang te jagen)

De voorbije week heb ik toch een paar keer de gelegenheid gehad me te ergeren, gelukkig maar, want ik zou beginnen twijfelen aan mezelf.

Eerst vorig weekend gemerkt dat er zeker twee barstjes in de onderkant van de kuip van de gele Duc zitten. Grmbl. Vorige week donderdag was ik er in de late avond tussenenuit gereden om op m'n gemak wat frustratie weg te rijden en nog wat nieuwe straatjes in de buurt te ontdekken. Zoals me al wel meer is overkomen hier in deze streek houdt een van die asfaltwegeltjes gewoon op en moet ik over een soort onverhard van zand en grote keien mijn weg vervolgen. Omkeren had natuurlijk ook een optie geweest, maar koppig als ik soms kan zijn, wou ik me niet laten kennen en dus met de moto erdoor. Mogelijk is toen een van die grote keien tegen de kuip en/of tegen het motorblok geslagen en heeft die barstjes veroorzaakt. Mogelijk zaten die er al in toen ik de motorfiets kocht.

Maandag dan mocht ik ondervinden dat er nog steeds veel ongenoegen heerst bij de NMBS en dat er daar soms druk van de ketel moet worden gehaald. 's Morgens vroeg kondigde men op het radionieuws nog aan dat de actie tot 12 uur 's middags zou duren, dus ik besloot gewoontegetrouw en om te laten zien dat ik de NMBS door dik en dun steun, de trein te nemen. In de loop van de dag begon het me echter te dagen dat die staking wel eens zou kunnen uitlopen en, inderdaad, die vrees werd bewaarheid. Nu wou ik het slim spelen en vertrok net na 15 uur op m'n werk om de spits ten minste voor te zijn en niet als een sardien tegen de oksel van een ander manspersoon gedrukt te worden of in het zitvlak van een of andere matrone. In het station stond mijn trein ook gewoon aangekondigd zonder enige vermelding van vertraging. Daarom laat ik dus een trein naar Antwerpen gewoon rijden, want ik verkeerde in de waan dat de 'mijne' wel zou komen. Al snel bleek dat ik me vergist had : geen trein richting Kempen en enkele treinen richting Antwerpen reden evenmin. Net voor vieren dan toch een IC-trein naar Antwerpen, maar die zat natuurlijk al aardig vol en op de koop toe kwam ik in een wagon terecht met een joelende klas van ongeveer 12-jarige jongens en meisjes. Oordoppen had ik niet bij... Wel heb ik een zitje geweigerd dat enkele van de kinderen me aanboden. Ik zit immers al bijna de hele dag op een stoel. Of misschien wou ik niet toegeven dat ik op een oudere heer begin te lijken. Die IC-trein was wel omgetoverd tot een P-trein, wat betekende dat hij in elk minuscuul stationnetje stopte en dat de trip naar Antwerpen bijgevolg vrij lang duurde. In Antwerpen Centraal aangekomen, merkte ik dat er gewoon geen treinverbinding meer is tussen de Grote Provinciestad en ons kleiner provincienest, terwijl dat vroeger wel het geval was. Dan maar naar de bushaltes op het F. Rooseveltplein gestapt waar ik meteen een bus zag klaarstaan en waar ik opgewekt in stapte en een ticket kocht. Ernaast stond nog een bus, meer bepaald een 'direct' naar ons provinciestadje, terwijl ik op de boemelbus zat. Maar omdat ik reeds betaald had, bleef ik maar zitten. De direct vertrok natuurlijk nog voor de onze en zal waarschijnlijk wel een half uur eerder aangekomen zijn. Ik heb ruim een uur op de omnibus gezeten die grosso modo de Antwerpse Steenweg volgt en dus langs Schilde enzovoort rijdt. Verschrikkelijk, maar ik kon op m'n gemak de krant lezen van enkele dagen ervoor. Om 15 uur vertrokken, kwam ik uiteindelijk nog vrij goed gemutst thuis aan om 19 uur ; een kleine vier uur op een traject waar ik anders anderhalf uur over doe. Fraai. Ik beklaag de mensen die toen pas na 16 uur konden stoppen met werken.

Tot slot, en om in het haar te blijven, kreeg mijn vermoeden dat mijn terugwijkende haarlijn op het voorhoofd aan het ontaarden is tot kaalheid een extra duw in de rug. Kaalheid, het is geen prettig vooruitzicht, maar ik denk dat ik met die vorm van aftakeling nog zou kunnen leven, net als met de vele grijze haren die ik nu al heb. Waar ik echter van gruwde was de vaststelling dat er zich op het eerste zicht een pluk haar zal handhaven op m'n voorhoofd en dat daarrond een hele kring aan het verdwijnen is. Kaal ok, maar een potsierlijke pluk op m'n voorhoofd blijven rondlopen, neen, dat is te veel gevraagd. Ik hoop dus dat ik het tij nog kan keren en vandaag gaf iemand me de tip van 's morgens 3 Duvels of zo te drinken, omdat gist haarverlies zou tegengaan. We zullen zien.

Vergeleken met de ellende in de wereld zijn bovenstaande zaken uiteraard bijna obscene fait divers. Bij de kapper hoorde ik zo dat er donderdag alleen al zeker 180 mensen zijn omgekomen bij bomaanslagen in Irak alleen al. Ik kan het niet meer vatten ; hoe moet het dagelijks leven van iemand in Baghdad eruit zien ? Wat een hel toch.

Maar om af te sluiten op een luchtige, welhaast poëtische noot : vanmorgen op stap naar m'n werk, komende van het Noordstation, doorkruiste ik een park met ook Japanse kerselaars die net dezer dagen in bloei stonden. De wind blies voortdurend bloemblaadjes weg en ik liep daar een tijdje middenin, tussen en onder die roze blaadjes.

En dan, deze namiddag-avond (ook weer bijna een uur vertraging trouwens !), heb ik een fractie van een seconde me de onpeilbare diepte mogen inbeelden die de weelderige boezem van een mooie Oosterse schone, gehuld in een vrij diepe décolleté, suggereerde. God zij geloofd !

Mammofiel

Naar aanleiding van een artikel uit De Standaard on line van vandaag :

"Salma Hayek heeft de mooiste borsten

De borsten van Salma Hayek zijn onderscheiden met een prijs. De 40-jarige Mexicaanse filmster heeft de prijs te danken aan een scène in de film 'Ask the dust', waarin haar ontblote boezem is te zien. De website Mrskin.com reikt jaarlijks prijzen uit voor onder meer beste borsten, beste naaktscène en beste billen in een film.

De prijs voor beste naaktscène ging naar Jennifer Aniston voor haar ontblote lichaam in de film 'The break-up'. De beste bilpartij was volgens de website van actrice Brittany Daniel in 'Rampage'.

Vorig jaar won actrice Carla Gugina de titel voor de mooiste borsten."

Geen idee of de borsten van mevrouw Hayek zijn bijgewerkt, maar ergens is het toch bemoedigend dat een 40-jarige vrouw nog op zo'n titel aanspraak kan maken i.p.v. een sprint-in-'t-veld van amper 20 en voor mij is het een gelegenheid die ik niet voorbij kan en mag laten gaan om dit ook al zo intrigerende aspect van het vrouwenlichaam te bejubelen.

Het is haar van harte gegund, al was het maar voor haar rol in 'Frida', ook al stelt zo'n verkiezing al bij al niets voor.

Geen idee of het woord mammofiel officieel 'bestaat' (alvast niet in Van Dale of 'het groene boekje' gevonden), maar ik vind het niet eens zo slecht gevonden van mezelf. Op een bepaald forum is de term 'tettenzot' uitgegroeid tot een soort geuzennaam en eigenlijk dekt hij ook perfect de lading, maar hij is me iets te plat om vaak te gebruiken. 'Borstengek' lijkt me dan geschikter om mee uit te pakken bij allerlei gelegenheden, maar 'mammofiel' geeft het toch ook een soort, misschien snobistisch, cachet.

Dat dus om de lezer te laten weten dat ik eerder een borsten- dan een billenman ben en daar ook voor uitkom indien de gelegenheid zich ertoe leent.

Speelkameraad

Snuffelend in een doos met allerlei papieren vond ik de onderstaande tekst terug van Bernard Dewulf, enkele jaren geleden verschenen in De Morgen. Ik had die uitgeknipt en thuis opgehangen, maar de reacties waren niet bepaald positief, eerder verkrampt eigenlijk. Hier kan ik nu ongestoord weerwraak nemen. Woehaha.

“K.

Weer zo’n kutstukje schrijven, zeg ik. Schrijf dan eens een kútstukje, zegt ze. Hoezo ? Een stukje over een kut, zegt ze. Sommige lezers kunnen daar niet tegen op de voorpagina. Ik wel, zegt ze. Soms, ’s ochtends tussen ontwaken en opstaan, zeg ik het hardop : ik ben tuk op mijn kut. Vroege woordspelingen, zeg ik. Vroege spelingen zijn de leukste, zegt ze.
En wie is nu geïnteresseerd in zo’n stukje kut, vraag ik. Iedereen, zegt ze, die mét en die zonder, maar ze verklappen dat niet. En wat moet ik daar dan over schrijven ? Wat je ziet, zegt ze. Wat ik zie ? Ja, je hebt er toch al naar gekeken ? Telkens als ik ernaar kijk komt er een mensje uit. Ik kijk er regelmatig naar, zegt ze. O ja, zeg ik. Met een spiegeltje. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand ? Ja, zegt ze. En ? vraag ik. Ik heb de mooiste van het land. Gelukzak, zeg ik. Wist je dat steeds meer vrouwen ze laten verbouwen ? Hun kut ? Ja, ze willen ze groter, kleiner, mooier, ontvankelijker. Ik niet, de mijne is fijn. Juiste verhoudingen, volgens de gulden snede. Blij voor jou, zeg ik, maar daar kan ik toch niet over schrijven. Platbroek, zegt ze, iedereen moet er doorheen en vervolgens kijkt iedereen ervan weg. We zouden er dagelijks naar moeten kijken, om te onthouden waar we vandaan komen. Begin daar eens aan, zeg ik.
Spreek er eens tegen, zegt ze. Spreken ? En wat moet ik dan zeggen ? Gewoon, dag lieve kut, hoe gaat het vandaag. Dat bijt niet hoor, zegt ze. Dat wordt een dovemansgesprek, zeg ik. Er zijn zwijgzame en spraakzame kutten, zegt ze. Ook tegenpruttelende. En soms moet je liplezen. Ha, zeg ik, een zinspeling. Zij lacht. Ik heb ineens zin om te spelen, zegt ze. Toch niet met je …, zeg ik. Omgekeerd, zegt ze. Omgekeerd ? Jullie zijn toch ook soms de speelbal van jullie geslacht ? Zeg maar lul, zeg ik. Toen grijnsde ze haar zichtbare tanden bloot.”

Blijkbaar was deze tekst te aanstootgevend hier in huis, terwijl er voor mij niets schokkends in staat. Vreemd toch hoe een vagina dergelijke radicaal verschillende en heftige gevoelens en reacties kan losweken. Mogelijk heeft het eenzelfde of grotere zeggingskracht dan bijvoorbeeld Jezus aan het kruis. Vanwaar die afkeer of schaamte die vele vrouwen lijken te voelen voor hun vagina ? Bij het wassen ervan lijkt men soms wel tekeer te gaan alsof men ze met alle kracht wil weggommen, liefst nog met zoveel mogelijk zeep, wat eigenlijk door seksuologen wordt afgeraden.

Daartegenover staat dan weer de fascinatie die veel mannen ervoor voelen en ook de angst ervoor. Een vagina is voor een man, denk ik, iets sacraals, met al het positieve en negatieve dat eraan vasthangt. Bovendien zorgt het meestal toch nog aanwezige schaamhaar voor een vleugje mysterie. Ze is er maar je ziet ze niet (helemaal), je hebt er het raden of fantaseren naar. Het is een niet minder krachtig beeld dan de meeste van de opengesperde kutten die op pornosites of in pornofilms in je gezicht gegooid krijgt. Courbet zat er waarschijnlijk ook niet ver naast toen hij zijn beroemde schilderij “L’origine du monde” doopte. Ik beweer niet alles, maar toch veel van wat (de) mensen (de mensheid) drijft is daarop (seks, lust, maar niet alleen dat, een vagina betekent ook geborgenheid, letterlijk en (hopelijk) figuurlijk warmte) terug te voeren, denk ik als totaal onwetende.

Enkele jaren geleden heb ik ooit een mail ontvangen van een gewaardeerde collega, met 5 of 6 fotootjes als bijlage. Op elke foto was een close-up te zien van een wat behaarde anonieme ‘foef’, maar dat was maar een deel van het verhaal. Ervoor stond een fanfare van Playmobil-mannetjes. Op de eerste foto zag je het eerste en eventueel tweede figuurtje staan met zijn instrument. De tweede foto toonde van het eerste mannetje enkel nog de voetjes ; de rest zat in de schede en het tweede figuurtje diende zich aan. De volgende foto’s lieten, als ik het me goed herinner enkel nog de overblijvende figuurtjes zien, waarvan de rij steeds kleiner werd. Er werd dus evenveel of meer gesuggereerd dan dat er effectief getoond werd. Heel grappig en vertederend tegelijk en respect voor de vrouw die zich tot het spelletje leende.

Tot slot nog een mooie tekst die R, waarover ik het hieronder had, me ooit schreef over de minnepoel :

"peut-être mais [la bite] est particulièrement moche comme organe, tandis qu'un sexe féminin, je trouve ça magique! Une bite, ça bande pour un oui pour un non alors qu'une vulve, ça se mérite. Il faut l'amadouer pour qu'elle daigne vous offrir l'hospitalité et puis tout est dissimulé et secret, ce n'est pas comme ce phallus agressif et prétentieux.
Quand on y pense, c'est tout de même incroyable de se dire que nous venons tous de là et que nous n'avons qu'une envie, c'est d'y retourner, moi ça me fascine. Bringing It All Back Home comme disait Bob [Dylan]!"

Niets van dit alles zijn originele inzichten van mij uiteraard. Anderen hebben dit ongetwijfeld ook al bedacht, al kwamen ze nu wel in mij op zonder dat me op een of andere lectuur baseerde. Gewoon mijmeren brengt rare dingen in een mens naar boven. Waarschijnlijk kun je dit gewoon onder geleuter of toogpraat catalogeren. 't Is tijd om maar eens wat met de moto te gaan rijden, me dunkt.