Nadat de politie met veel machtsvertoon en spierballengerol enkele favelas heeft 'gekärcherd' mag toch wel de vraag gesteld worden of dit de zoveelste spectaculaire, maar al bij al cosmetische actie was, of dat er nadien ook nog iets gaat gebeuren om het lot van de mensen die er wonen daadwerkelijk en structureel te verbeteren ? Ook voor na de Olympische Spelen en het WK voetbal die er de komende jaren zullen worden georganiseerd ?
De politieke cultuur in Brazilië is wel degelijk aan het veranderen, en dit mede onder impuls van Lula en zijn PT, maar of de geesten voldoende gerijpt zijn om niet enkel de repressieve kaart te trekken in de strijd tegen de georganiseerde misdaad ? Hopelijk wel.
dinsdag 30 november 2010
zondag 28 november 2010
Bill Withers
een groot artiest, maar hier te lande niet erg bekend.
Ik leerde hem eind jaren '80, begin jaren '90 kennen, waarschijnlijk via Radio 1 en mogelijk speelde Blue Blot daar ook een rol in omdat ze minstens 1 nummer van hem gecoverd hebben.
De man verdient een apart stukje en niet zomaar een vermelding ergens weggemoffeld.
Zijn wellicht bekendste nummer (als ik er iets op kan aanmerken, dan misschien dat de strijkers wat te vaak te horen zijn) : Ain't no sunshine, al heeft hij nog een resem andere klassiekers geschreven en gezongen.
In amper 2 minuten zet hij hier met relatief weinig middelen en een sobere instrumentatie toch een mooi liefdesliedje neer.
Ik leerde hem eind jaren '80, begin jaren '90 kennen, waarschijnlijk via Radio 1 en mogelijk speelde Blue Blot daar ook een rol in omdat ze minstens 1 nummer van hem gecoverd hebben.
De man verdient een apart stukje en niet zomaar een vermelding ergens weggemoffeld.
Zijn wellicht bekendste nummer (als ik er iets op kan aanmerken, dan misschien dat de strijkers wat te vaak te horen zijn) : Ain't no sunshine, al heeft hij nog een resem andere klassiekers geschreven en gezongen.
In amper 2 minuten zet hij hier met relatief weinig middelen en een sobere instrumentatie toch een mooi liefdesliedje neer.
3 voor de prijs van 1
Ik weet al niet meer sinds wanneer het geleden was, maar vrijdag was het nog eens tijd om een concert in Brussel bij te wonen. Eén, wat zeg ik, drie !
In het kader van het festival 'Autumn falls' kwam onder meer de groep Lambchop optreden.
M'n wat aangekomen vriend PC is er een groot liefhebber van en leerde me ze kennen. Door hem kocht ik dan ook hun cd 'How I quit smoking' maar om een of andere reden heeft deze schijf mij nog niet echt kunnen bekoren. Wellicht heb ik er nog niet aandachtig genoeg naar geluisterd.
Na het werk ging ik eerst nog wat shoppen met het oog op het sinterklaasgebeuren volgende week en daarna ging het naar m'n favoriete Vietnamese restaurant. Helaas moest ik daar het overheerlijke dessert laten vallen, want anders zou ik te laat bij PC zijn aangekomen.
De dagen ervoor was er wel al even sprake geweest over mijn planning voor na het concert, maar daar werd achteraf niet dieper op ingegaan. Hij was dan ook enigszins verrast toen ik hem aankondigde dat ik na het concert waarschijnlijk bij hem kwam slapen. Flegmatisch als hij is, keek hij echter amper op en deed voort waarmee hij bezig was toen ik hem kwam storen : in zijn neus peuteren en de vangst met de vinger aan Milou, zijn vogelspin, geven om die te voederen. Het lieflijk getrippel van dat beest zou blijkbaar langs allerlei zenuwbanen over het hele lichaam voor uiterst aangename tintelingen zorgen. Een beetje bizar misschien maar qua gastvrijheid scoort hij in alle geval hoog. Nogmaals dank P !
Na wat over koetjes en kalfjes gebabbeld te hebben, was het alweer hoog tijd om te vertrekken naar het Koninklijk Circus, waar R.D. op ons zou wachten. Deze laatste bleek vergezeld te zijn door een roodharige schone uit verre -noordelijke- streken waar het blijkbaar traditie is om op skeelers en bijpassende lichte outfit naar concerten te komen. Voor mensen uit het hoge noorden is 2°C natuurlijk een lachertje, maar het verbaasde me dat ze erin geslaagd was om RD ook zover te krijgen om in een gelijkaardig pak op te dagen. Tja, de liefde...
Toen we er bijna waren, besefte PC plots dat hij zijn ticket thuis vergeten was. Grootmoedig als ik ben, kocht ik hem dan maar een nieuw, want hij had enkel voldoende geld op zak om de schoenpoetser aan de ingang te betalen.
Wij moesten ons haasten om nog tijdig onze plaatsen te vinden voor het eerste concert van de avond : Pearly Gate Music. Zij hadden blijkbaar recht op een set van een 20 à 25 minuten. Niet zo slecht, al vond ik de stem van de zanger wel een tegenvaller. Maar al bij al was dit zeker geen domper. Ik ben wel helemaal niet vertrouwd met countrymuziek en al zijn afgeleiden, maar dit leek me een een mengeling van country en rock. Wellicht zit ik er helemaal naast.
Daarna mocht Blitzen Trapper opdraven. Ook hier weer een mengeling van allerlei stijlen. Voor mij waren de meeste nummers best te pruimen.
Tegen 22 uur was het dan tijd voor de hoofdact. Lambchop zou het volledige album 'Is a woman' brengen, dat ik niet kende en dit zou toch een grote rol spelen in hoe ik het concert beleefde. Kurt Wagner, de bezieler van de groep, zong namelijk niet zo heel vaak. Voor de leek leek het eerder onverstaanbaar mompelen, fluisteren, woorden half inslikken. Op den duur begon ik me dan ook meer op de muziek en de muzikanten te concentreren dan op de zanger, die daarbij nog het weinig dynamische van de vertoning benadrukte door de hele tijd bijna doodstil op z'n stoel te blijven zitten. Het ongetwijfeld grappig bedoeld intermezzo met zijn pianist kon me bovendien ook maar matig bekoren. Volgens mij was het Koninklijk Circus niet de meest geschikte locatie voor een dergelijk concert. De vermoedelijke schoonheid van 'Is a woman' ging nu haast volledig aan mij voorbij, althans toch op tekstueel vlak. Wellicht was het in een (veel) kleinere zaal beter tot zijn recht gekomen. Ik had me meer ingesteld op een echt concert in plaats van een voordracht met muzikale begeleiding. Maar dit kwam dus grotendeels omdat ik 'Is a woman' nog nooit gehoord had.
Gelukkig lieten de bisnummers een heel ander gelaat van deze groep zien en zij maakten voor mij het concert toch nog een beetje memorabel. Wagner kwam toen ook ineens uit zijn lethargische staat en waagde het zelfs (wat houterig) te dansen ! Al weet ik niet of dat alles me voldoende overtuigd heeft om Lambchop een tweede concertkans te gunnen. PC zal z'n beste beentje moeten voorzetten om me daarvoor te overtuigen.
Na het concert gingen de twee koppels elk hun eigen weg en na een omweg via een beruchte homobar belandden ik en PC weer bij zijn appartement. Nakaarten bij een biertje (het abdijbier smaakte me beter dan ik vreesde) en tegen 2 uur 's ochtends leek het ons een goed idee om Morpheus eens een bezoek te brengen.
Enkele uren later stond ik alweer monter onder de douche in PC's tuin te zingen zodat ik tijdig een trein kon nemen richting thuis.
In het Zuidstation wachtte me nog een aangename verrassing. Op weg ernaartoe zag ik dat er brand leek uitgebroken. Immers, een bruine rookpluim verscheen dreigend boven de perronnen. Ik vreesde al dat het treinverkeer vanuit de Midi volledig afgeschaft zou worden en alles vanuit andere stationnen compleet in de war zou lopen. Echter, op spoor 18 aangekomen, zag ik tot mijn verbazing dat er op spoor 17 een echte stoomtrein klaar stond om te vertrekken. Dat verklaarde meteen de rook ! Het bleek om een gevaarte uit 1945 te gaan, dat voor een of ander evenement weer tot leven werd gewekt en met de onmisbare steenkoolwagon en enkele wagonnetjes uit die periode naar Mechelen zou tuffen. Het personeel was ook uitgedost in kledij uit vervlogen tijden. Helaas had ik geen fototoestel bij, want het was wel een mooi en speciaal zicht. Ook de hoeveelheid stoom die eruit kwam, was indrukwekkend, net als de geluidskracht van de stoomfluit !
Een paar minuten later dan was ik ook op weg richting Mechelen, in het gezelschap van het filosofisch-moralistisch-erotisch-pornografische meesterwerk 'Thérèse philosophe', onderwijl smullend van Marokkaanse gebakjes die ik op weg naar het station had gekocht.
Eigenlijk was dit weekend op cultureel/intellectueel vlak toch wel hoogstaand. Oordeel zelf : muziek van onder meer Bill Withers beluisterd, het weergaloze 'Attack of the 50 foot woman', het leuke 'Le vélo de Ghislain Lambert' en het prachtige 'A nightmare before Christmas' (dit voor de eerste keer ; een prent van Tim Burton, een van m'n favoriete regisseurs) bekeken en deze ochtend tijdens het strijken een interessante documentaire op Lichtpunt trachten te volgen : Examined Life. Wordt deze avond opnieuw op Canvas uitgezonden en kan ik warm aanbevelen. Mijn video staat al geprogrammeerd !
In het kader van het festival 'Autumn falls' kwam onder meer de groep Lambchop optreden.
M'n wat aangekomen vriend PC is er een groot liefhebber van en leerde me ze kennen. Door hem kocht ik dan ook hun cd 'How I quit smoking' maar om een of andere reden heeft deze schijf mij nog niet echt kunnen bekoren. Wellicht heb ik er nog niet aandachtig genoeg naar geluisterd.
Na het werk ging ik eerst nog wat shoppen met het oog op het sinterklaasgebeuren volgende week en daarna ging het naar m'n favoriete Vietnamese restaurant. Helaas moest ik daar het overheerlijke dessert laten vallen, want anders zou ik te laat bij PC zijn aangekomen.
De dagen ervoor was er wel al even sprake geweest over mijn planning voor na het concert, maar daar werd achteraf niet dieper op ingegaan. Hij was dan ook enigszins verrast toen ik hem aankondigde dat ik na het concert waarschijnlijk bij hem kwam slapen. Flegmatisch als hij is, keek hij echter amper op en deed voort waarmee hij bezig was toen ik hem kwam storen : in zijn neus peuteren en de vangst met de vinger aan Milou, zijn vogelspin, geven om die te voederen. Het lieflijk getrippel van dat beest zou blijkbaar langs allerlei zenuwbanen over het hele lichaam voor uiterst aangename tintelingen zorgen. Een beetje bizar misschien maar qua gastvrijheid scoort hij in alle geval hoog. Nogmaals dank P !
Na wat over koetjes en kalfjes gebabbeld te hebben, was het alweer hoog tijd om te vertrekken naar het Koninklijk Circus, waar R.D. op ons zou wachten. Deze laatste bleek vergezeld te zijn door een roodharige schone uit verre -noordelijke- streken waar het blijkbaar traditie is om op skeelers en bijpassende lichte outfit naar concerten te komen. Voor mensen uit het hoge noorden is 2°C natuurlijk een lachertje, maar het verbaasde me dat ze erin geslaagd was om RD ook zover te krijgen om in een gelijkaardig pak op te dagen. Tja, de liefde...
Toen we er bijna waren, besefte PC plots dat hij zijn ticket thuis vergeten was. Grootmoedig als ik ben, kocht ik hem dan maar een nieuw, want hij had enkel voldoende geld op zak om de schoenpoetser aan de ingang te betalen.
Wij moesten ons haasten om nog tijdig onze plaatsen te vinden voor het eerste concert van de avond : Pearly Gate Music. Zij hadden blijkbaar recht op een set van een 20 à 25 minuten. Niet zo slecht, al vond ik de stem van de zanger wel een tegenvaller. Maar al bij al was dit zeker geen domper. Ik ben wel helemaal niet vertrouwd met countrymuziek en al zijn afgeleiden, maar dit leek me een een mengeling van country en rock. Wellicht zit ik er helemaal naast.
Daarna mocht Blitzen Trapper opdraven. Ook hier weer een mengeling van allerlei stijlen. Voor mij waren de meeste nummers best te pruimen.
Tegen 22 uur was het dan tijd voor de hoofdact. Lambchop zou het volledige album 'Is a woman' brengen, dat ik niet kende en dit zou toch een grote rol spelen in hoe ik het concert beleefde. Kurt Wagner, de bezieler van de groep, zong namelijk niet zo heel vaak. Voor de leek leek het eerder onverstaanbaar mompelen, fluisteren, woorden half inslikken. Op den duur begon ik me dan ook meer op de muziek en de muzikanten te concentreren dan op de zanger, die daarbij nog het weinig dynamische van de vertoning benadrukte door de hele tijd bijna doodstil op z'n stoel te blijven zitten. Het ongetwijfeld grappig bedoeld intermezzo met zijn pianist kon me bovendien ook maar matig bekoren. Volgens mij was het Koninklijk Circus niet de meest geschikte locatie voor een dergelijk concert. De vermoedelijke schoonheid van 'Is a woman' ging nu haast volledig aan mij voorbij, althans toch op tekstueel vlak. Wellicht was het in een (veel) kleinere zaal beter tot zijn recht gekomen. Ik had me meer ingesteld op een echt concert in plaats van een voordracht met muzikale begeleiding. Maar dit kwam dus grotendeels omdat ik 'Is a woman' nog nooit gehoord had.
Gelukkig lieten de bisnummers een heel ander gelaat van deze groep zien en zij maakten voor mij het concert toch nog een beetje memorabel. Wagner kwam toen ook ineens uit zijn lethargische staat en waagde het zelfs (wat houterig) te dansen ! Al weet ik niet of dat alles me voldoende overtuigd heeft om Lambchop een tweede concertkans te gunnen. PC zal z'n beste beentje moeten voorzetten om me daarvoor te overtuigen.
Na het concert gingen de twee koppels elk hun eigen weg en na een omweg via een beruchte homobar belandden ik en PC weer bij zijn appartement. Nakaarten bij een biertje (het abdijbier smaakte me beter dan ik vreesde) en tegen 2 uur 's ochtends leek het ons een goed idee om Morpheus eens een bezoek te brengen.
Enkele uren later stond ik alweer monter onder de douche in PC's tuin te zingen zodat ik tijdig een trein kon nemen richting thuis.
In het Zuidstation wachtte me nog een aangename verrassing. Op weg ernaartoe zag ik dat er brand leek uitgebroken. Immers, een bruine rookpluim verscheen dreigend boven de perronnen. Ik vreesde al dat het treinverkeer vanuit de Midi volledig afgeschaft zou worden en alles vanuit andere stationnen compleet in de war zou lopen. Echter, op spoor 18 aangekomen, zag ik tot mijn verbazing dat er op spoor 17 een echte stoomtrein klaar stond om te vertrekken. Dat verklaarde meteen de rook ! Het bleek om een gevaarte uit 1945 te gaan, dat voor een of ander evenement weer tot leven werd gewekt en met de onmisbare steenkoolwagon en enkele wagonnetjes uit die periode naar Mechelen zou tuffen. Het personeel was ook uitgedost in kledij uit vervlogen tijden. Helaas had ik geen fototoestel bij, want het was wel een mooi en speciaal zicht. Ook de hoeveelheid stoom die eruit kwam, was indrukwekkend, net als de geluidskracht van de stoomfluit !
Een paar minuten later dan was ik ook op weg richting Mechelen, in het gezelschap van het filosofisch-moralistisch-erotisch-pornografische meesterwerk 'Thérèse philosophe', onderwijl smullend van Marokkaanse gebakjes die ik op weg naar het station had gekocht.
Eigenlijk was dit weekend op cultureel/intellectueel vlak toch wel hoogstaand. Oordeel zelf : muziek van onder meer Bill Withers beluisterd, het weergaloze 'Attack of the 50 foot woman', het leuke 'Le vélo de Ghislain Lambert' en het prachtige 'A nightmare before Christmas' (dit voor de eerste keer ; een prent van Tim Burton, een van m'n favoriete regisseurs) bekeken en deze ochtend tijdens het strijken een interessante documentaire op Lichtpunt trachten te volgen : Examined Life. Wordt deze avond opnieuw op Canvas uitgezonden en kan ik warm aanbevelen. Mijn video staat al geprogrammeerd !
dinsdag 23 november 2010
Les convoyeurs attendent
Dit weekend heb ik deze mooie, bij wijlen poëtische film van Benoît Mariage bekeken, met onder meer de veelzijdige Benoît Poelvoorde in een van de hoofdrollen. Het is een zwart-witfilm over gewone mensen in, naar ik veronderstel, de Borinage en hun dagelijkse gevecht om een beter lot ; een beetje naturalisme op pellicule, met relatief weinig middelen gemaakt, maar daarom niet slechter, integendeel. Dromen, desillusies, gefnuikte ambities, de drama's die dat kan teweeg brengen, menselijke warmte ondanks herhaalde tegenslagen enz. En een serieuze dosis zwarte humor.
Het verhaal is origineel en pretentieloos : een man die een job heeft als fotograaf van vooral verkeersongevallen probeert een auto te winnen. Daarvoor schakelt hij zijn zoon in, die moet proberen in het Guinness Book of Records te komen (of iets gelijkaardigs). Voor de vader lijkt het record 'deuren openen en weer sluiten' haalbaar. Dat leidt tot allerlei toestanden.
De personages worden mooi en met veel mededogen in beeld gebracht, ondanks de banale realiteit/hun eenvoudige leven op de rand van de 4de wereld.
Onderbuik
Gisteren verliep de tweede helft van de terugreis per trein nogal onaangenaam. Vlakbij namen vanaf Lier 3 jongeren plaats, die haast onophoudelijk luidop de goorste racistische en soms seksistische praat uitkraamden. Buitengewoon storend, maar anderzijds nuttig om te weten wat er bij sommigen leeft, want dat is een wereld waar ik nauwelijks benul van had of, althans, haast nooit mee geconfronteerd wordt (gelukkig misschien).
Aanvankelijk dacht ik dat ze dat zo openlijk deden als provocatie, bij wijze van ‘grap’. Gaandeweg echter raakte ik er steeds meer van overtuigd dat ze echt meenden wat ze zegden.
Moet je daar tegenin gaan ? En zo ja, hoe eigenlijk ? Verschillende medereizigers ergerden er zich aan, maar niemand deed er concreet iets tegen. Zelf kwam ik niet verder dan enkele malen ostentatief m’n hoofd schudden, maar ik vermoed dat ze het niet gemerkt hebben. Maak je het niet erger door er spontaan tegenin te gaan ? Mocht ik naast of rechtover hen gezeten hebben, was ik ergens anders gaan zitten. Misschien had ik dat moeten doen ?
Iemand suggesties ?
Aanvankelijk dacht ik dat ze dat zo openlijk deden als provocatie, bij wijze van ‘grap’. Gaandeweg echter raakte ik er steeds meer van overtuigd dat ze echt meenden wat ze zegden.
Moet je daar tegenin gaan ? En zo ja, hoe eigenlijk ? Verschillende medereizigers ergerden er zich aan, maar niemand deed er concreet iets tegen. Zelf kwam ik niet verder dan enkele malen ostentatief m’n hoofd schudden, maar ik vermoed dat ze het niet gemerkt hebben. Maak je het niet erger door er spontaan tegenin te gaan ? Mocht ik naast of rechtover hen gezeten hebben, was ik ergens anders gaan zitten. Misschien had ik dat moeten doen ?
Iemand suggesties ?
zondag 21 november 2010
Transversales
Transversales : een radioprogramma dat zaterdagmiddag op La Première te beluisteren is.
Gisteren een onthutsende en wraakroepende uitzending gehoord over 'agent orange' het uiterst giftige ontbladeringsmiddel dat de Amerikanen tijdens de Vietnamoorlog gebruikten om de communistische strijdkrachten te bestrijden.
Dit sluit ook enigszins aan bij m'n vorige stukje.
Bemoedigend en moeilijk te begrijpen voor een Westerling is dat dat Vietnamezen zelf er redelijk 'zen' onder blijven ; ze koesteren op het eerste zicht weinig wrok of haatgevoelens jegens het volk dat hen dit (en nog veel meer leed) aandeed.
Het bijzonder krachtige gif dat zo verspreid werd, zal nog vele jaren (en nog enkele generaties) zijn nefaste werk doen. Terwijl de Amerikaanse staat intussen de Amerikaanse slachtoffers vergoedt (hun personeel werd er evenmin tegen beschermd), blijft enige tegemoetkoming voor de Vietnamese slachtoffers vooralsnog utopisch.
Gisteren een onthutsende en wraakroepende uitzending gehoord over 'agent orange' het uiterst giftige ontbladeringsmiddel dat de Amerikanen tijdens de Vietnamoorlog gebruikten om de communistische strijdkrachten te bestrijden.
Dit sluit ook enigszins aan bij m'n vorige stukje.
Bemoedigend en moeilijk te begrijpen voor een Westerling is dat dat Vietnamezen zelf er redelijk 'zen' onder blijven ; ze koesteren op het eerste zicht weinig wrok of haatgevoelens jegens het volk dat hen dit (en nog veel meer leed) aandeed.
Het bijzonder krachtige gif dat zo verspreid werd, zal nog vele jaren (en nog enkele generaties) zijn nefaste werk doen. Terwijl de Amerikaanse staat intussen de Amerikaanse slachtoffers vergoedt (hun personeel werd er evenmin tegen beschermd), blijft enige tegemoetkoming voor de Vietnamese slachtoffers vooralsnog utopisch.
donderdag 18 november 2010
Sluimerend beest
Hier ga ik maar even de exhibitionistische toer op...
Een minderwaardigheidscomplex gekoppeld aan een meerderwaardigheidscomplex kan tot gevaarlijke combinaties leiden.
Het eerste is een kweekvijver voor frustratie, het tweede, kweek je als eenzaat en mysantroop in je ivoren toren vanzelf.
Zo komt het dat ik als rechtgeaarde linkse salonrevolutionair in woeliger tijden wel eens heel gemakkelijk in de huid had kunnen kruipen van een of andere beul die zijn driften botviert op echte of vermeende klassevijanden en aldus zijn frustraties en haatgevoelens nagenoeg ongestraft de vrije loop kan laten.
Gedreven door enerzijds wraakgevoelens en anderzijds de filantropische drang en vaste en goedbedoelde wil om de mensheid het rechte, marxistische pad te doen bewandelen (immers de enig juiste manier om voor allen geluk en welzijn te scheppen) had ik, indien de omstandigheden 'meezaten' voor de goede zaak hier en daar wel een bot(je) en nog wel meer kunnen breken, denk ik. Zoals u wellicht wel weet, mag men bij grootse ondernemingen niet kijken op een nulletje meer of minder.
Wellicht zijn deze bespiegelingen allemaal redelijk geschift, maar wel eerlijk.
Eens kijken of ik straks een nietsvermoedende N-VA'er, een fiscaal jurist, drug-, wapen- of mensenhandelaar, een CIA-agent of een CEO van een beursgenoteerde multinational in m'n hol kan lokken ! Kan een mooie bende worden.
Een minderwaardigheidscomplex gekoppeld aan een meerderwaardigheidscomplex kan tot gevaarlijke combinaties leiden.
Het eerste is een kweekvijver voor frustratie, het tweede, kweek je als eenzaat en mysantroop in je ivoren toren vanzelf.
Zo komt het dat ik als rechtgeaarde linkse salonrevolutionair in woeliger tijden wel eens heel gemakkelijk in de huid had kunnen kruipen van een of andere beul die zijn driften botviert op echte of vermeende klassevijanden en aldus zijn frustraties en haatgevoelens nagenoeg ongestraft de vrije loop kan laten.
Gedreven door enerzijds wraakgevoelens en anderzijds de filantropische drang en vaste en goedbedoelde wil om de mensheid het rechte, marxistische pad te doen bewandelen (immers de enig juiste manier om voor allen geluk en welzijn te scheppen) had ik, indien de omstandigheden 'meezaten' voor de goede zaak hier en daar wel een bot(je) en nog wel meer kunnen breken, denk ik. Zoals u wellicht wel weet, mag men bij grootse ondernemingen niet kijken op een nulletje meer of minder.
Wellicht zijn deze bespiegelingen allemaal redelijk geschift, maar wel eerlijk.
Eens kijken of ik straks een nietsvermoedende N-VA'er, een fiscaal jurist, drug-, wapen- of mensenhandelaar, een CIA-agent of een CEO van een beursgenoteerde multinational in m'n hol kan lokken ! Kan een mooie bende worden.
Mi Ami
Vrij recent eindelijk nog eens een ontdekking gedaan op muzikaal vlak.
De voorlaatste keer dat ik in 'Caroline' kwam (een van de laatste echte muziekwinkels in het Brusselse en ik vermoed in België tout court) schalden er uit de luidsprekers een tweetal nummers die me wel aanspraken. Benieuwd vroeg ik naar de artiest of groep en ik had er nog nooit van gehoord. Het bleek om de nieuwste cd van Mi Ami te gaan, een trio jonge Amerikanen.
De laatste keer dat ik er kwam besloot ik dan maar meteen een exemplaar van 'Steal your face' te kopen, louter afgaand op de indruk die ik kreeg toen ik ze voor het eerst hoorde. Dat was haast twee weken geleden.
Wel, ik heb me de aankoop nog niet beklaagd. De schijf heeft hier al vaak opgestaan, maar helaas moet ik hem wel steevast beluisteren met de koptelefoon op om de andere huisgenoten niet te storen.
Hier het nummer 'Latin lover', het tweede op hun recentste cd.
Opgepast : geen spek voor ieders bek.
De voorlaatste keer dat ik in 'Caroline' kwam (een van de laatste echte muziekwinkels in het Brusselse en ik vermoed in België tout court) schalden er uit de luidsprekers een tweetal nummers die me wel aanspraken. Benieuwd vroeg ik naar de artiest of groep en ik had er nog nooit van gehoord. Het bleek om de nieuwste cd van Mi Ami te gaan, een trio jonge Amerikanen.
De laatste keer dat ik er kwam besloot ik dan maar meteen een exemplaar van 'Steal your face' te kopen, louter afgaand op de indruk die ik kreeg toen ik ze voor het eerst hoorde. Dat was haast twee weken geleden.
Wel, ik heb me de aankoop nog niet beklaagd. De schijf heeft hier al vaak opgestaan, maar helaas moet ik hem wel steevast beluisteren met de koptelefoon op om de andere huisgenoten niet te storen.
Hier het nummer 'Latin lover', het tweede op hun recentste cd.
Opgepast : geen spek voor ieders bek.
dinsdag 9 november 2010
Amalgaam
Gisterenavond viel er me iets op in het VRT-journaal.
In een of ander nieuwsbericht had men het over de tegenstelling "Vlamingen en Franstaligen".
Voor mij haalt men hier verschillende dingen door elkaar.
Ofwel is het Vlamingen, Walen en Brusselaars ofwel Nederlandstaligen en Franstaligen (de Duitstaligen laten we er voor het gemak buiten).
Ik vind het eigenlijk wel straf dat de openbare zender hier zo slordig mee omspringt.
Ben ik nu automatisch een Vlaming omdat ik toevallig Nederlandstalig ben ? Zijn die enkelingen die nog Frans spreken in Vlaanderen (voor het gemak Brussel buiten beschouwing gelaten) dan geen Vlamingen meer, enkel en alleen om die reden ?
Wat met iemand als Jacques Brel, die zichzelf als Vlaming beschouwde ? Maakt die geen deel (meer) uit van onze cultuur ? Is hij een Fremdkörper (iets wat de heer Bourgeois wel zou willen) ?
Foutaises !
In een of ander nieuwsbericht had men het over de tegenstelling "Vlamingen en Franstaligen".
Voor mij haalt men hier verschillende dingen door elkaar.
Ofwel is het Vlamingen, Walen en Brusselaars ofwel Nederlandstaligen en Franstaligen (de Duitstaligen laten we er voor het gemak buiten).
Ik vind het eigenlijk wel straf dat de openbare zender hier zo slordig mee omspringt.
Ben ik nu automatisch een Vlaming omdat ik toevallig Nederlandstalig ben ? Zijn die enkelingen die nog Frans spreken in Vlaanderen (voor het gemak Brussel buiten beschouwing gelaten) dan geen Vlamingen meer, enkel en alleen om die reden ?
Wat met iemand als Jacques Brel, die zichzelf als Vlaming beschouwde ? Maakt die geen deel (meer) uit van onze cultuur ? Is hij een Fremdkörper (iets wat de heer Bourgeois wel zou willen) ?
Foutaises !
woensdag 3 november 2010
Leuk tafereeltje
Un peu de poésie dans ce monde de brutes, commme aime à le dire régulièrement un ami qui m'est cher.
Vanmiddag zag ik op de Koning Albert II-laan een man op een bankje zitten.
Hij zag eruit als een dakloze en naast hem zat een op het eerste gezicht ongeschonden relatief grote pluchen beer of leeuw.
Vond ik wel leuk eigenlijk.
Daar in die buurt, tweede thuis van de hardwerkende, geld verdienende pendelaar en internationale instellingen ten dienste van het Kapitaal ("les brutes") zat een man eventjes rustig, niets doend gewoon voor zich uit te staren met die knuffel naast hem.
Een mooi beeld vond ik en een beetje poëzie op die koude, vrij kille plek.
Vanmiddag zag ik op de Koning Albert II-laan een man op een bankje zitten.
Hij zag eruit als een dakloze en naast hem zat een op het eerste gezicht ongeschonden relatief grote pluchen beer of leeuw.
Vond ik wel leuk eigenlijk.
Daar in die buurt, tweede thuis van de hardwerkende, geld verdienende pendelaar en internationale instellingen ten dienste van het Kapitaal ("les brutes") zat een man eventjes rustig, niets doend gewoon voor zich uit te staren met die knuffel naast hem.
Een mooi beeld vond ik en een beetje poëzie op die koude, vrij kille plek.
maandag 1 november 2010
Goed gezelschap in Gent : met Anneleen en Jacques
Gisteren heb ik een bezoek gebracht aan Gent en meer bepaald het Gravensteen en de tentoonstelling gewijd aan de Franse regisseur Jacques Tati.
Ondanks herhaaldelijk vragen van mijn kant vond ik thuis (alweer) niemand bereid om mee te gaan. Waarom neem ik de moeite eigenlijk nog ; een namiddag voor tv hangen of aan tafel kletsen met neefjes en nichtjes, schoonbroer/oom en zus/tante en papa en mama/grootvader en -moeder is sowieso veel leuker.
Enfin, ik alleen op weg en dus met de motorfiets, wat me te Gent aankomend het voordeel opleverde dat ik niet in de file moest aanschuiven die ontstaan was na een mosselactie van het lokale Ikea-filiaal. Gezwind ertussen, ook al regende het en hop ! richting centrum.
Daar aangekomen reed ik meteen zonder verkeerd te rijden naar de Vrijdagmarkt om linea recta de parkeergarage binnen te rijden en een onwillige slagboom voor me te vinden. Die netjes omzeild en dan maar op zoek naar iemand om te melden dat het toestel me geen ticket wilde geven. "Hier mogen ook geen moto's binnen, meneer. Het staat nochtans aangeduid." Ah. Dan maar weer behoedzaam (de vloer was nogal glibberig mede door de regen) naar buiten en na wat zoeken een parkeerplaats gevonden op de stoep in de Lange Steenstraat, toevallig de straat waarlangs het Caermersklooster ligt, waar de de Tati-tentoonstelling plaatsvindt. Da's ongetwijfeld weer m'n gunstig gesternte.
Daarvoor had ik afgesproken met Anneleen, die een bezoek eraan ook wel zag zitten. Omdat ik echter enkele uren te vroeg was, profiteerde ik van de gelegenheid om schaamteloos de toerist uit te hangen en begaf me naar het Gravensteen om dat nu eindelijk eens te bezoeken. "Bonjour, bel homme" klonk het bij wijze van welkomstgroet. Helaas was het een man gezeten aan een terrasje ; ongetwijfeld deed m'n strakke leren broek (merk IXS voor wie geïnteresseerd is) zijn verbeelding op hol slaan.
Het bezoek aan het Gravensteen was een meevaller. De bezoekers liepen niet in mekaars weg en de museum guide (een filmpje waarin onder meer Filips van den Elzas (de man die het Gravensteen liet optrekken tegen de stad Gent) en Chrétien de Troyes (gespeeld door een uitstekende Kurt Van Eeghem) werden opgevoerd) verstrekte heel wat randinformatie. Aarzel zeker niet zo'n gids mee te nemen, het zit in de inkomprijs begrepen.
Na het kasteel was het te laat om nog iets hartigs te gaan eten, want om half drie had ik met de bekoorlijke Anneleen afgesproken. Dan maar op goed geluk wat in het historisch centrum van Gent rondgekuierd en wat foto's genomen. Onderstaande foto vond ik wel leuk, maar ik heb er wel bergen hondenstront voor moeten trotseren om hem te maken.
Tegen half drie stond ik dan aan de ingang van de tentoonstelling te wachten op m'n 'date'. Vooraf was ik er wat zenuwachtig over, want hoe zou ik haar nu op m'n eentje moeten entertainen, iets waar ik volstrekt niet goed in ben... Maar bon, wetende dat een van de levensvragen die ze zich stelt 'Where have all the cowboys gone ?' is, had ik toch al het halve werk verricht. Immers, stoppelbaard van een paar dagen, haar in de war wegens m'n hoofddeksel, een ijzeren ros, geef toe, met een beetje verbeelding valt daarin toch een cowboy te herkennen.
Na een snelle begroeting gingen we naar binnen met behulp van mijn dankzij deze sympathieke mevrouw gekregen vrijjkaart. Ik zal maar meteen toegeven : brompot was na afloop van het bezoek ontroerd, ook al liep dat enigszins met een sisser af. Later meer daarover.
Over Jacques Tati weet ik niet zo bijster veel, maar de enige film van hem die ik gezien heb, 'Les vacances de Monsieur Hulot', had zo'n indruk op me gemaakt dat ik deze tentoonstelling zeker niet wilde missen. Net als 'Les Triplettes de Belleville' werpt deze prent de kijker, of mij althans, alleen al door de gecreëerde sfeer terug in een soort van geïdealiseerde wereld, vrij van kommer en kwel, de wereld van onbekommerde vakanties uit onze kindertijd, die we in onze herinnering romantiseren.
Voor mij was ze alvast de moeite van een verplaatsing waard. De bezoeker wordt teruggeworpen in een heel andere tijd en een verschillend universum. Onder meer in dat van de zonderling Hulot, die in verschillende films van Tati de hoofdrol speelde. Hulot is zo ontwapenend vreemd dat de onbevangen kijker moeilijk anders kan dan ten minste glimlachen. Tegelijk gunt Tati ons een bevreemdende blik op de moderne maatschappij waarin we met z'n allen meedraaien.
De humor en vondsten zijn vaak heel eenvoudig, maar tegelijk heel doeltreffend en inventief.
Mooi vond ik ook de brieven, kattebelletjes of andere aantekeningen van of gericht aan Tati (onder meer van J.-L. Godard).
Ronduit prachtig waren enkele vondsten die gebruikt werden in bijvoorbeeld 'Mon Oncle'.
Toen we bijna bij het einde van de tentoonstelling waren, viel plots de elektriciteit uit. Voor een expositie waar minstens de helft van de collectie elektriciteit nodig heeft, is dit een grote tegenvaller. Tot overmaat van ramp was de DVD-box die ik op de kop hoopte te tikken jammer genoeg niet voorradig. Blijkbaar was in het hele wijkgedeelte de stroom uitgevallen en na wat wachten besloten Anneleen en ik om dan maar ergens een kop koffie te gaan drinken, in afwachtig dat het euvel hersteld zou worden. Dit bleek ijdele hoop en na een korte wandeling doorheen het Patershol en aangrenzende straten namen we al bij al toch tevreden afscheid van elkaar. Ik had haar gezelschap op prijs gesteld en mijn vrees voor gênante stiltes bleek onterecht. Fijn.
Achteraf ging ik een paella eten in Casa Serenas, een Spaans restaurant aan de Vrijdagmarkt waar ik praktisch op de dag af 4 of 5 jaar geleden dankzij de schrijfster van deze helaas ter ziele gegane blog al eens gegeten had met een hele groep vrouwen. Het eten was lekker, de dienster bevallig, maar de groep andere bezoekers wel bijzonder luidruchtig en dat m'n hele maaltijd lang. Auw, auw auw, dreigende hoofdpijn en opkomende ergernis...
Vervolgens op m'n gemak naar huis getuft, al mag men in het centrum van Gent wel wat meer wegwijzers richting autosnelweg plaatsen vind ik zelf. De tramsporen maakten het begin van het traject ook wel extra spannend, maar ik bracht het er met brio vanaf.
Gent is een stad waar ik me, denk ik, wel thuis zou kunnen voelen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
