Onlangs is vriend PC met pijn in het hart verhuisd van het door hem geliefde Elsene naar het centrum van Brussel.
Vrijdag waren ik, PRT en RD uitgenodigd om zijn appartement te komen bezichtigen, iets wat we ons geen tweemaal lieten zeggen.
PRT zou iets later komen, want hij had een afspraak met voormalige collega's in een restaurant. Hij raadde ons wel een ander restaurant aan waar we zelf iets zouden kunnen eten : Kika, volgens hem een lesbiënnezaak.
Noch PC, noch RD, noch ik hadden er ooit al van gehoord, maar het vooruitzicht leek twee van ons alvast aanlokkelijk. Enkel RD leek wat minder enthousiast.
Niettemin werd daar gereserveerd en het eten smaakte ons wel. Van lesbisch gelebber hebben we helaas bitter weinig gemerkt. De ober was wel overduidelijk homo, maar gelukkig professioneel genoeg om gewoon zijn werk te doen en niets anders. RD had nochtans speciaal voor de gelegenheid een hemd met borduurwerk en paarlemoeren knopen aangedaan, waardoor hij iets weg had van een rasechte redneck, wat bij een bepaalde subcultuur van homo's toch zeker in de smaak moet vallen. We mochten al van geluk spreken dat hij geen bruine vest met 'flosjkes' aan had en geen koe of paard meenam naar het restaurant !
Na het eten ging het opnieuw richting PC's appartement, waar we enkele uren naar verschillende platen luisterden : 'Together through life', de nieuwste van Bob Dylan, 'Summer sun' van Yo la Tengo, 'Sail away' van Randy Newman en 'Fork in the road' van Neil Young, wat op gemengde reacties werd onthaald, ondanks PRT's bevlogen verdediging van deze cd.
Dit alles werd vergezeld door enkele biertjes, waarvan ik twee 'Cuvée des Trolls' dronk. De Kwak zal voor een andere keer zijn, net zoals de Westvleteren.
Ondertussen verdiepten we ons ook nog in kwesties als het percentage vrouwen dat niet obsessief bezig is met hun gewicht, 'is meester Modrikamen ondanks zijn huwelijk nu een homo of niet ?', de voortplanting en het daarmee gepaard gaande paringsritueel van de fuut, kunnen vrouwen nu wel of niet een Porsche van een Hyundai onderscheiden, bestaat de kans dat iemand van ons ooit Marie Arena zal verleiden en verkiezen vrouwen doorgaans Spinoza of eerder Heidegger als nachtkastliteratuur en hoe we onze eigen seksualiteit ontdekten middels masturbatie, of gistsupplementen wel degelijk een efficiënt middel zijn tegen voortijdige zaadlozingen...
Tegen 3 uur 's ochtends werd het voor RD stilletjesaan tijd om naar huis te gaan.
Ik en PRT bleven dan weer bij PC slapen, allebei op de canapé.
Dit was voor mij de uitgelezen kans om het indrukwekkende lichaam van PRT te bewonderen en te verkennen. Zijn verblijf in Charleroi doet hem duidelijk goed !
Tegen 4 uur lag iedereen in bed en tegen 8 uur 's ochtends was het alweer tijd om op te staan.
De sluwe PC maakte van de gelegenheid gebruik om enkele foto's te nemen van zijn twee gasten die broederlijk, welgemutst maar nog niet helemaal wakker naast elkaar lagen. Er bestaat dus compromitterend materiaal, maar uit respect voor PRT ga ik dat hier niet publiceren.
Na een kattenwasje en een ontroerend afscheid van mijn twee companen ging ik te voet naar het Zuidstation, alwaar ik de trein richting Antwerpen nam. Ei zo na had ik nog een Portugese bakvis versierd, daarbij van m'n onweerstaanbare charme en onberispelijk Portugees uitspelend. Maar helaas had de trein richting Antwerpen wat vertraging opgelopen, waardoor ik amper tijd had om over te stappen in Berchem. Een andere keer dan maar, meisje. Beloofd !
woensdag 29 april 2009
Erasmus (bis)
Als treinlectuur ben ik sinds een dikke week begonnen in een turf met werken van Erasmus. Voorlopig zit ik nog niet eens halfweg de inleiding en ik twijfel eraan dat ik het boek in een ruk ga uitlezen. Het is immers een soort van compilatie bestaande uit onder andere de 'Lof der zotheid', enkele adagia, colloquia en nog verschillende geschriften.
Bovendien is het een zwaar boek en dat elke dag meesleuren naar m'n werk, samen met boterhammen, de krant enz., wel da's niet meer evident op m'n oude dag...
Ik moet wel toegeven dat ik een liefhebber ben van de collectie Bouquins van de uitgeverij Robert Laffont. Ze is lang niet zo prestigieus als de Pléiade-reeks, maar biedt wat mij betreft heel wat interessante werken aan en de presentatie vind ik eveneens geslaagd. Daarnet heb ik overigens in deze reeks nog 'Contes' van Diderot besteld bij onze lokale boekhandel.
maandag 27 april 2009
John Campbell
In de vroege jaren '90 was ik een trouwe luisteraar van het radioprogramma 'In de club' op radio 1, waarin op vrijdagavond jazz en blues aan bod kwamen. Ik heb het eerder denk ik al geschreven, de tweede helft van de jaren '80 en de eerste helft van de jaren '90 was ik op muzikaal vlak eigenlijk heel wat avontuurlijker ingesteld dan nu. Toen moest ik mijn muzikale cultuur nog helemaal opbouwen (tot dan toe had ik voornamelijk naar top 30- en Studio Brussel-muziek geluisterd). Met m'n tanende interesse voor TV groeide echter die voor de radio en zodoende leerde ik toch heel wat programma's kennen, waaronder dus 'In de club'. Wie voor het jazzluik instond, weet ik eerlijkheidshalve niet meer, maar het bluesgedeelte werd gepresenteerd door de vaste presentator en ook Arnold Rypens. En zodoende leerde ik ook John Campbell kennen, die daar tijdens een bepaalde periode af en toe aan bod kwam, tot hij in 1993 plots en voortijdig stierf.
Nu snel vooruitspoelen.
In de tweede helft van maart was ik via het internet maar weer eens op zoek gegaan naar die bluesartiest waarover ik ruim 15 jaar geleden had horen spreken en wiens overlijden het wereldje even in rouw dompelde, mede omdat hij na vele jaren van magere koeien of ronduit zwarte sneeuw eindelijk meer bekendheid verwierf en platen begon te verkopen. De paar songs die ik rond die periode van hem had gehoord, hadden me toch in die mate geboeid dat ik me afvroeg wie het ook weer kon zijn. De naam was ik immers al lang vergeten. Na voor de zoveelste keer een paar zoektermen in Google te hebben ingetypt, kwam ik dan toch op een website terecht die me een nuttige tip opleverde en, inderdaad, het bleek om een zekere John Campbell te gaan, bluesgitarist die in 1993 stierf, net toen hij wat succes begon te oogsten.
Opgetogen bestelde ik meteen 2 cd's die gelukkig via amazon.fr nog verkrijgbaar waren en de dag erop ging ik dit trots melden bij een aantal mensen die stuk voor stuk meer verstand van muziek hebben dan ik.
Ik kwam van een koude kermis thuis : 'geef mij maar Son House' aldus de ene. 'Niet slecht, maar voor echte blues moet je bij Reverend Gary Davis zijn' aldus Joski.
Tijdens onze reis naar Brazilië kwamen beide cd's aan en bij onze terugkomst trof ik ze dan ook mooi aan bij de post. En ik beklaag het me geenszins, ondanks de minder positieve commentaar van beide kenners.
Luister en oordeel zelf maar. Hierbij twee stukjes : een waarin John Campbell gitaarles geeft en het bovenstaande, waar je hem in concert kunt bewonderen.
Het verschil in look is wel opvallend ; van braaf naar toch heel wat ruiger.
donderdag 23 april 2009
Bestaat dit reeds ?
Een verzekering tegen vertragingen bij de NMBS ?
Gisteren wegens alweer een technisch defect opnieuw een afgeschafte trein (heb er maar 1 per uur), voor de zoveelste keer.
Zo'n verzekering zou voor mij wel van pas komen om wat extra zakgeld te bekomen. Vertragingen en afgeschafte treinen zijn immers legio voor de trein van 16.46 uur.
Alhoewel, de verzekeringsmaatschappijen zullen er wel over waken dat de premie voor 'mijn' lijn hoog genoeg ligt...
Gisteren wegens alweer een technisch defect opnieuw een afgeschafte trein (heb er maar 1 per uur), voor de zoveelste keer.
Zo'n verzekering zou voor mij wel van pas komen om wat extra zakgeld te bekomen. Vertragingen en afgeschafte treinen zijn immers legio voor de trein van 16.46 uur.
Alhoewel, de verzekeringsmaatschappijen zullen er wel over waken dat de premie voor 'mijn' lijn hoog genoeg ligt...
woensdag 22 april 2009
Angstaanjagend
de toon van de heer Benno Barnard in zijn column in De Morgen van gisteren als antwoord op een stukje van Geert Buelens (dat ik nog niet heb gelezen wegens op vakantie).
Die man lijkt wel op oorlogspad tegen de islam en lijkt zijn haat (of wat er veel van weg heeft) en angst t.o.v. die godsdienst niet meer in de hand te hebben. Paniekzaaierij van de bovenste plank als je het mij vraagt.
'Opkrassen liever dan aanpassen' schijnt zijn devies te zijn, want moslims (benieuwd of hij een onderscheid maakt tussen blanke moslims van 'Belgische' ouders en andere,'buitenlandse') zouden er inherent niet toe in staat zijn ons maatschappijmodel en onze 'waarden' te aanvaarden en hier vredelievend te leven.
Barnard volgt met dit zij/wij-discours doodleuk dezelfde logica als de personen waartegen hij zich zo afzet, de moslimfundamentalisten of de moslims, die hij zomaar op 1 hoop lijkt te gooien. Une fois de plus, les extrêmes se touchent.
Ach, gezucht, verwijten als "naïeveling" en geroloog zullen wel weer mijn deel zijn, maar liever dat dan dit alles onverschillig te blijven ondergaan.
Die man lijkt wel op oorlogspad tegen de islam en lijkt zijn haat (of wat er veel van weg heeft) en angst t.o.v. die godsdienst niet meer in de hand te hebben. Paniekzaaierij van de bovenste plank als je het mij vraagt.
'Opkrassen liever dan aanpassen' schijnt zijn devies te zijn, want moslims (benieuwd of hij een onderscheid maakt tussen blanke moslims van 'Belgische' ouders en andere,'buitenlandse') zouden er inherent niet toe in staat zijn ons maatschappijmodel en onze 'waarden' te aanvaarden en hier vredelievend te leven.
Barnard volgt met dit zij/wij-discours doodleuk dezelfde logica als de personen waartegen hij zich zo afzet, de moslimfundamentalisten of de moslims, die hij zomaar op 1 hoop lijkt te gooien. Une fois de plus, les extrêmes se touchent.
Ach, gezucht, verwijten als "naïeveling" en geroloog zullen wel weer mijn deel zijn, maar liever dat dan dit alles onverschillig te blijven ondergaan.
Weer terug 2
Opvallend zijn ook de talrijke grote winkelcentra of shopping malls in de grote steden, wat dikwijls ten nadele gaat van lokale (kleine) zelfstandigen (in Antwerpen kan men erover meespreken dankzij de mastodont Wijnegem en ik vermoed dat dit fenomeen ook speelt nabij Maasmechelen). Of dit enig effect heeft op het sociale weefsel ter plekke weet ik niet, maar er gaat wel heel wat couleur locale door verloren en, waarschijnlijk, jobs.
De plek om elkaar te ontmoeten is doorgaans dus niet het dichtstbijzijnde plein, park of andere openbare plek (daar is het immers GEVAARLIJK), maar het strand, zeker tijdens het weekend, of bij iemand thuis, waar men tijdens een copieus gerecht heel wat lacht en bijpraat, zoals we al meermaals hebben mogen ervaren. Aan het strand zijn de warme temperaturen ook draaglijker, al moet je wel de zon verdragen indien je geen plekje in de schaduw hebt kunnen bemachtigen (maar daar bestaan enkele middeltjes tegen). Niets zo leuk als aan het strand met je vrienden allerlei dingen te bespreken of de wereld trachten te verbeteren onder het genot van een caipirinha of kokossap en intussen bijvoorbeeld gefrituurde visjes binnenspelend of een heuse moqueca te delen. Intussen hou je het voorbijwandelend vrouwelijk of mannelijk schoon in het oog, lach je heel wat af en geniet je van je in het water spelende kinderen.
Bon, tijd om af te ronden, want ik begin langdradig te worden, vrees ik, en de lokroep van m'n bed wordt stilaan onweerstaanbaar. Wat hebben we nog qua pure toerische activiteit gedaan ? Een bezoek aan de Pelourinho, het historische hart van Salvador da Bahia. Tot nog niet zo heel lang geleden een buurt waar je beter kon wegblijven, maar die sinds ettelijke jaren heropgewaardeerd werd en ook tot het werelderfgoed behoort.
Op de foto ziet men het centrale plein waar de slaven naar verluidt gestraft werden om wat voor reden ook (ontsnappingspoging ? gewoon een fout gemaakt ?). In die buurt leefden, werkten de Portugezen oorspronkelijk en er staan nog heel wat gebouwen van in de koloniale periode (Brazilië werd in 1822 reeds onafhankelijk, wat vroeg is voor een Europese kolonie. Sommige gebouwen daar zijn dan ook werkelijk oud).
Daar vallen mensen als wij natuurlijk meteen in het oog, waardoor we het doelwit werden van verkopers allerhande en ook boefjes. Maar allemaal zonder veel erg, hoogstens wat ergernis. We deden er in ieder geval minder belachelijk dan Gène Bervoets en Zohra toen zij er op bezoek waren.
Daarnaast nog het Forte São Marcelo bezocht waar we een interessante rondleiding kregen, de Farol da Barra (een vuurtoren, waar we aan een kraampje wat lekkers aten, bediend door twee beeldschone vrouwen).
Einde deel 2. Mogelijk kaart ik in deel 3 een wat verrassend aspect van mezelf aan.
De plek om elkaar te ontmoeten is doorgaans dus niet het dichtstbijzijnde plein, park of andere openbare plek (daar is het immers GEVAARLIJK), maar het strand, zeker tijdens het weekend, of bij iemand thuis, waar men tijdens een copieus gerecht heel wat lacht en bijpraat, zoals we al meermaals hebben mogen ervaren. Aan het strand zijn de warme temperaturen ook draaglijker, al moet je wel de zon verdragen indien je geen plekje in de schaduw hebt kunnen bemachtigen (maar daar bestaan enkele middeltjes tegen). Niets zo leuk als aan het strand met je vrienden allerlei dingen te bespreken of de wereld trachten te verbeteren onder het genot van een caipirinha of kokossap en intussen bijvoorbeeld gefrituurde visjes binnenspelend of een heuse moqueca te delen. Intussen hou je het voorbijwandelend vrouwelijk of mannelijk schoon in het oog, lach je heel wat af en geniet je van je in het water spelende kinderen.
Bon, tijd om af te ronden, want ik begin langdradig te worden, vrees ik, en de lokroep van m'n bed wordt stilaan onweerstaanbaar. Wat hebben we nog qua pure toerische activiteit gedaan ? Een bezoek aan de Pelourinho, het historische hart van Salvador da Bahia. Tot nog niet zo heel lang geleden een buurt waar je beter kon wegblijven, maar die sinds ettelijke jaren heropgewaardeerd werd en ook tot het werelderfgoed behoort.
Op de foto ziet men het centrale plein waar de slaven naar verluidt gestraft werden om wat voor reden ook (ontsnappingspoging ? gewoon een fout gemaakt ?). In die buurt leefden, werkten de Portugezen oorspronkelijk en er staan nog heel wat gebouwen van in de koloniale periode (Brazilië werd in 1822 reeds onafhankelijk, wat vroeg is voor een Europese kolonie. Sommige gebouwen daar zijn dan ook werkelijk oud).
Daar vallen mensen als wij natuurlijk meteen in het oog, waardoor we het doelwit werden van verkopers allerhande en ook boefjes. Maar allemaal zonder veel erg, hoogstens wat ergernis. We deden er in ieder geval minder belachelijk dan Gène Bervoets en Zohra toen zij er op bezoek waren.
Daarnaast nog het Forte São Marcelo bezocht waar we een interessante rondleiding kregen, de Farol da Barra (een vuurtoren, waar we aan een kraampje wat lekkers aten, bediend door twee beeldschone vrouwen).
Einde deel 2. Mogelijk kaart ik in deel 3 een wat verrassend aspect van mezelf aan.
dinsdag 21 april 2009
Intermezzo
Als tussendoortje nog snel een stukje over "Les cyniques grecs. Fragments et témoingnages" dat ik vlak voor het paasverlof heb uitgelezen.
Net als enkele andere klassieke filosofische stromingen vind ik dat dit cynisme wel interessante inzichten te bieden heeft. Bovendien hebben ze ook geen volledig filosofisch systeem uitgewerkt, wat het voor buitenstaanders en niet filosofisch geschoolden makkelijker maakt om te begrijpen waar ze eigenlijk heen wilden. De cynici benadrukten dan ook dat hun levensstijl niet enkel voor een (intellectuele) elite was weggelegd, maar voor iedereen toegankelijk was, zolang je maar de nodige wils- en daadkracht aan de dag legde, want voor hen waren daden belangrijker dan woorden of concepten/ideeën of een grote eruditie.
Net als vele anderen, streefden ook zij geluk na (voor hen apathie), maar de manier waarop en hun definitie van geluk verschilde wel van wat men er doorgaans onder verstaat. Ze trachtten hun tijdgenoten te doen inzien dat deze zich eigenlijk enkel met bijkomstige zaken bezighielden, zoals het bevredigen van hun passies, in die mate dat ze/we er een slaaf van werden en zoals allerlei angsten die hen/ons in hun ban houden, terwijl we toch geen vat hebben op ons lot. Om hun medeburgers dit besef bij te brengen en hen wakker te schudden, moesten ze soms wel hun toevlucht nemen tot drastische middelen. Vandaar hun haast spreekwoordelijke onbeschaamdheid en het voortdurend uitdagen en omkeren van de maatschappelijke normen, wat dan weer tot gevolg had dat velen ze liever kwijt dan rijk waren.
De cynici plaatsten de mens op de derde plaats, na de goden (ook al waren enkele van de meest bekende cynici mogelijk atheïst), die geen behoeften hebben, en de dieren, die er zeer weinig hebben en volgens hun eigen aard leven, wat van de mens niet meer kon worden beweerd. Een sober leven, waarin men afstand doet van bezit en geen angst meer heeft voor tegenslag en de dood.
Nu wil ik niet beweren dat mijn levensstijl ook maar enigszins overeenkomt met wat zij of pakweg de stoïcijnen of epicuristen propageren (en evenmin, helaas misschien, wat de hedonisten voorstaan), want ik ben immers geëvolueerd naar wat ik in m'n jeugd zo verfoeide : een op en top burgerman met gezinnetje, huisje, tuintje en wat is het nog allemaal ? Niettemin helpt het bestuderen van deze filosofieën me wel degelijk om bij een aantal dingen stil te staan, sommige zaken anders te bekijken, bij te leren en het wapent me enigszins tegen minder aangename kanten in dit leven. Ook probeer ik daardoor anders t.o.v. de dood te staan, deze niet meer als afschrikwekkend te zien. Iets wat Seneca overigens zijn hele leven heeft getracht, waarmee hij eigenlijk aantoonde dat de dood hem obsedeerde (en toch angst aanjoeg).
Tot slot vind ik ook dat hun boodschap toch nog enigszins actueel blijft.
En daarnaast heb ik nog geleerd dat in het Grieks "les Bienveillantes" een eufimistische term was voor de furiën, wat meteen ook de titel van het boek van Jonathan Littell verklaart.
Enkele bekende cynici : Antisthenes, Diogenes, Bion, Crates en diens gezellin Hipparchia.
Tot slot nog een leuk citaat van nog een cynicus, Dio Chrysostom, over Diogenes : "Aussi, pensait-il, tout comme un bon médecin se doit d'aller au secours de gens là où les malades abondent, il convient pareillement que le sage s'établisse de préférence là où les imbéciles sont en plus grand nombre, afin de démasquer et de corriger leur stupidité."
Encore convient-il de savoir qui est un sage et qui ne l'est pas et de reconnaître la stupidité lorsque celle-ci se manifeste.
Net als enkele andere klassieke filosofische stromingen vind ik dat dit cynisme wel interessante inzichten te bieden heeft. Bovendien hebben ze ook geen volledig filosofisch systeem uitgewerkt, wat het voor buitenstaanders en niet filosofisch geschoolden makkelijker maakt om te begrijpen waar ze eigenlijk heen wilden. De cynici benadrukten dan ook dat hun levensstijl niet enkel voor een (intellectuele) elite was weggelegd, maar voor iedereen toegankelijk was, zolang je maar de nodige wils- en daadkracht aan de dag legde, want voor hen waren daden belangrijker dan woorden of concepten/ideeën of een grote eruditie.
Net als vele anderen, streefden ook zij geluk na (voor hen apathie), maar de manier waarop en hun definitie van geluk verschilde wel van wat men er doorgaans onder verstaat. Ze trachtten hun tijdgenoten te doen inzien dat deze zich eigenlijk enkel met bijkomstige zaken bezighielden, zoals het bevredigen van hun passies, in die mate dat ze/we er een slaaf van werden en zoals allerlei angsten die hen/ons in hun ban houden, terwijl we toch geen vat hebben op ons lot. Om hun medeburgers dit besef bij te brengen en hen wakker te schudden, moesten ze soms wel hun toevlucht nemen tot drastische middelen. Vandaar hun haast spreekwoordelijke onbeschaamdheid en het voortdurend uitdagen en omkeren van de maatschappelijke normen, wat dan weer tot gevolg had dat velen ze liever kwijt dan rijk waren.
De cynici plaatsten de mens op de derde plaats, na de goden (ook al waren enkele van de meest bekende cynici mogelijk atheïst), die geen behoeften hebben, en de dieren, die er zeer weinig hebben en volgens hun eigen aard leven, wat van de mens niet meer kon worden beweerd. Een sober leven, waarin men afstand doet van bezit en geen angst meer heeft voor tegenslag en de dood.
Nu wil ik niet beweren dat mijn levensstijl ook maar enigszins overeenkomt met wat zij of pakweg de stoïcijnen of epicuristen propageren (en evenmin, helaas misschien, wat de hedonisten voorstaan), want ik ben immers geëvolueerd naar wat ik in m'n jeugd zo verfoeide : een op en top burgerman met gezinnetje, huisje, tuintje en wat is het nog allemaal ? Niettemin helpt het bestuderen van deze filosofieën me wel degelijk om bij een aantal dingen stil te staan, sommige zaken anders te bekijken, bij te leren en het wapent me enigszins tegen minder aangename kanten in dit leven. Ook probeer ik daardoor anders t.o.v. de dood te staan, deze niet meer als afschrikwekkend te zien. Iets wat Seneca overigens zijn hele leven heeft getracht, waarmee hij eigenlijk aantoonde dat de dood hem obsedeerde (en toch angst aanjoeg).
Tot slot vind ik ook dat hun boodschap toch nog enigszins actueel blijft.
En daarnaast heb ik nog geleerd dat in het Grieks "les Bienveillantes" een eufimistische term was voor de furiën, wat meteen ook de titel van het boek van Jonathan Littell verklaart.
Enkele bekende cynici : Antisthenes, Diogenes, Bion, Crates en diens gezellin Hipparchia.
Tot slot nog een leuk citaat van nog een cynicus, Dio Chrysostom, over Diogenes : "Aussi, pensait-il, tout comme un bon médecin se doit d'aller au secours de gens là où les malades abondent, il convient pareillement que le sage s'établisse de préférence là où les imbéciles sont en plus grand nombre, afin de démasquer et de corriger leur stupidité."
Encore convient-il de savoir qui est un sage et qui ne l'est pas et de reconnaître la stupidité lorsque celle-ci se manifeste.
maandag 20 april 2009
Weer terug
Eigenlijk sinds vrijdagmiddag reeds, maar wegens tijdsgebrek en gepieker over wat ik hier zou kunnen zetten, bleef het 'stil'.
Het doet vreemd aan om opnieuw in de realiteit geworpen te worden na haast twee weken in een soort luchtbel geleefd te hebben, waarin we ons al bij al om vrij weinig moesten bekommeren en men zich veeleer met ons bezighield. Onze kinderen waren wellicht de hoofdzorg, maar ook zij vergden uiteindelijk misschien zelfs minder aandacht dan anders. De aanwezigheid van grootouders en onze dagelijkse bezoeken aan een van de talloze stranden zullen daar wel voor veel mee te maken hebben gehad.
Ons vorige bezoek aan Brazilië lag alweer 7 jaar achter ons en S. was er dus zelfs nog nooit geweest. Al weken op voorhand keken de kinderen ernaar uit, wij ook, weze het om verschillende redenen toch wat met gemengde gevoelens. Om verschillende redenen verkozen we nu te gaan, onder meer omdat m'n ouders momenteel nog allebei in Salvador da Bahia wonen, in de staat Bahia, waar we haast enkel heerlijke herinneringen aan hebben. Tantes, neven en nichten wonen haast allemaal in het veel zuidelijker gelegen Paraná en daarenboven ook helemaal niet aan de kust, wat voor de kinderen toch een bijzonder groot verschil zou hebben gemaakt. Het klimaat is er ook minder warm. Dit allemaal om maar te zeggen dat ik van Brazilië en meer bepaald Bahia een bepaald ideaalbeeld had. Dit heb ik nu toch enigszins moeten bijstellen.
Ik blijf erbij, om op vakantie te gaan, vormt het een uitstekende keuze, maar om er permanent te leven, zijn er wat mij betreft toch enkele schaduwzijden.
De Brazilianen die we ontmoetten blijven goedlachse, gastvrije, ontwapenend vriendelijke mensen, maar dat kan niet verhullen dat er in die maatschappij verschillende werelden naast elkaar bestaan die in de mate van het mogelijke gescheiden worden : mensen met (veel) geld, wonen daar het liefst nog in zogenaamde 'condóminios' ; afgesloten domeinen waar een goedmenend mens enkel binnenkomt langs een ingangspoort waar je gecontroleerd wordt. Andere welstellenden schermen hun huis en tuin volledig af middels een hoge muur waarop scherpe voorwerpen, prikkeldraad op zijn aangebracht, eventueel met nog enkele camera's erbovenop. Ook suggereert men vaak de aanwezigheid van een grote hond en ik neem aan dat een aanzienlijk deel ook nog vuurwapens in huis heeft. De minst bedeelden wonen dan weer vaak op een hoopje in getto's, beter gekend als favelas, in vrij rudimentaire huizen.
Met de openbare infrastructuur is het geregeld pover gesteld. Zo laat de staat van de wegen vaak te wensen over. Voetgangers worden haast verplicht op de straat te wandelen, gewoon omdat er geen voetpad die naam waardig voorhanden is en dit geldt niet alleen in de bebouwde kom, waar de snelheid vertraagd wordt door de alomtegenwoordige 'quebra molas' maar ook langs de secundaire wegen waar veel sneller wordt gereden. Degelijke, veilige oversteekplaatsen op de grote wegen zag ik bitter weinig. Dit leidt voortdurend tot, op z'n minst, hachelijke toestanden ; voetgangers en fietsers moeten halsbrekende toeren uithalen om in het bijzonder hectische verkeer niet te worden aangereden. Wie meent dat Brussel erg is, moet zich beslist eens in het verkeer wagen in een grootstad van een ontwikkelingsland.
Einde deel 1.
Het doet vreemd aan om opnieuw in de realiteit geworpen te worden na haast twee weken in een soort luchtbel geleefd te hebben, waarin we ons al bij al om vrij weinig moesten bekommeren en men zich veeleer met ons bezighield. Onze kinderen waren wellicht de hoofdzorg, maar ook zij vergden uiteindelijk misschien zelfs minder aandacht dan anders. De aanwezigheid van grootouders en onze dagelijkse bezoeken aan een van de talloze stranden zullen daar wel voor veel mee te maken hebben gehad.
Ons vorige bezoek aan Brazilië lag alweer 7 jaar achter ons en S. was er dus zelfs nog nooit geweest. Al weken op voorhand keken de kinderen ernaar uit, wij ook, weze het om verschillende redenen toch wat met gemengde gevoelens. Om verschillende redenen verkozen we nu te gaan, onder meer omdat m'n ouders momenteel nog allebei in Salvador da Bahia wonen, in de staat Bahia, waar we haast enkel heerlijke herinneringen aan hebben. Tantes, neven en nichten wonen haast allemaal in het veel zuidelijker gelegen Paraná en daarenboven ook helemaal niet aan de kust, wat voor de kinderen toch een bijzonder groot verschil zou hebben gemaakt. Het klimaat is er ook minder warm. Dit allemaal om maar te zeggen dat ik van Brazilië en meer bepaald Bahia een bepaald ideaalbeeld had. Dit heb ik nu toch enigszins moeten bijstellen.
Ik blijf erbij, om op vakantie te gaan, vormt het een uitstekende keuze, maar om er permanent te leven, zijn er wat mij betreft toch enkele schaduwzijden.
De Brazilianen die we ontmoetten blijven goedlachse, gastvrije, ontwapenend vriendelijke mensen, maar dat kan niet verhullen dat er in die maatschappij verschillende werelden naast elkaar bestaan die in de mate van het mogelijke gescheiden worden : mensen met (veel) geld, wonen daar het liefst nog in zogenaamde 'condóminios' ; afgesloten domeinen waar een goedmenend mens enkel binnenkomt langs een ingangspoort waar je gecontroleerd wordt. Andere welstellenden schermen hun huis en tuin volledig af middels een hoge muur waarop scherpe voorwerpen, prikkeldraad op zijn aangebracht, eventueel met nog enkele camera's erbovenop. Ook suggereert men vaak de aanwezigheid van een grote hond en ik neem aan dat een aanzienlijk deel ook nog vuurwapens in huis heeft. De minst bedeelden wonen dan weer vaak op een hoopje in getto's, beter gekend als favelas, in vrij rudimentaire huizen.
Met de openbare infrastructuur is het geregeld pover gesteld. Zo laat de staat van de wegen vaak te wensen over. Voetgangers worden haast verplicht op de straat te wandelen, gewoon omdat er geen voetpad die naam waardig voorhanden is en dit geldt niet alleen in de bebouwde kom, waar de snelheid vertraagd wordt door de alomtegenwoordige 'quebra molas' maar ook langs de secundaire wegen waar veel sneller wordt gereden. Degelijke, veilige oversteekplaatsen op de grote wegen zag ik bitter weinig. Dit leidt voortdurend tot, op z'n minst, hachelijke toestanden ; voetgangers en fietsers moeten halsbrekende toeren uithalen om in het bijzonder hectische verkeer niet te worden aangereden. Wie meent dat Brussel erg is, moet zich beslist eens in het verkeer wagen in een grootstad van een ontwikkelingsland.
Einde deel 1.
donderdag 9 april 2009
Enkele indrukken
Hier zijn we dan, in Bahia en we doen ons best om van dit stukje paradijs (dixit R. maar ik treed hem bij) te genieten. En ook om snelsnel hier een berichtje te posten.
Het weerzien van ouders en goede vrienden, het opnieuw proeven van typische streekgerechten, caipirinha zoals hij nergens anders smaakt, kokossap, hangmatten...
Voor de toerist ideaal, voor João/Gabriella met de pet vaak hard werken in moeilijke omstandigheden en voor weinig geld.
Intussen lezend in 'De goddelijke kanarie' van August Willemsen, waarvoor ik het idee kreeg dankzij Sodade.
vrijdag 3 april 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)
