NMBS (aflevering zoveel)

Bedankt machinisten op onze lijn (echt gemeend) !

Donderdag gokte ik erop dat er wel treinen van en naar de Kempen zouden rijden en juist gegokt !
Meer zelfs : ze waren bijzonder stipt, wellicht mede doordat er minder andere treinen reden.

's Ochtends had ik de 1ste trein horen langsrijden (passeert achter onze tuin) en omdat we op amper 5 à 10 minuten fietsen van het station wonen, besloot ik het erop te wagen en toch ten minste eens naar daar te fietsen. De controleur wist me te zeggen dat de trein naar Binche zeker zou vertrekken en hoogstwaarschijnlijk zeker tot in Brussel zou raken. Over de avond'spits' kon ze echter niets beloven.
Toch verliep die op onze lijn naar mijn weten zo goed als vlekkeloos.

Zodoende ben ik zelden stipter bediend door de NMBS als op deze door een vakbond van de treinconducteurs georganiseerde stakingsdag. Fijn voor mij, al zullen vele andere duizenden reizigers minder geluk hebben gehad.

Weekendje tussenuit

Het weekend van 25 en 26 april had ik een verrassing in petto voor M.
Bedoeling was om met tweeën een city trip naar Brussel te doen.
De sfeer was wel bedrukt door het slechte nieuws dat we eerder die dag vernomen hadden, maar omdat we er allebei al enkele weken naar uitkeken en er verder toch niets gedaan kon worden, besloten we maar om toch te gaan. M. had intussen al wel begrepen dat we naar Brussel zouden gaan en had zelfs een vermoeden van waar we zouden overnachten. Dat vermoeden klopte ook : Hotel Espérance, een art decohotel in hartje Brussel (aan de Finisterraekerk in een zijstraatje van de Nieuwstraat).



Alvorens naar het hotel te gaan, hielden we halte in 'Cook & Book', een boekenwinkel waar je ook iets kunt nuttigen en waar blijkbaar veel volk over de vloer komt, althans op zaterdagmiddag. Het was er druk en onaangenaam lawaaierig. De winkel bestaat eigenlijk uit 3 of 4 afzonderlijke gedeelten, met elk enkele afdelingen. Het was voor ons beide de eerste maal dat we er kwamen en het doet aanvankelijk wat vreemd om rond te snuisteren terwijl er vlak naast je mensen zitten te eten of iets te drinken, al kan ik me best inbeelden dat men er snel aan went. Veel bobo's en BCBG's, wat niet zo verwonderlijk is gezien de buurt/gemeente waar de zaak gelegen is. Aangezien M. enkele boeken van Patrick Modiano wilde kopen, dacht ik dat ze het misschien wel op prijs zou stellen om hier eens binnen te gaan. Ze vond er dan ook haar gading en heeft weer iets om over te vertellen aan haar kennissen.

Daarna begon de door wegenwerken allerhande vrij lange trip naar het centrum van Brussel en ons hotel. Eens ingecheckt brachten we onze spullen naar de kamer, waarna het richting Vlaamsesteenweg ging. Ik had namelijk een paar weken eerder een kleine advertentie in de krant gezien dat het stockverkoop was bij de winkel van Maison Margiela aldaar. Zaterdag 25 april was de laatste dag en ik was eigenlijk toch wat benieuwd wat er daar te zien zou zijn, zonder dat ik ook de minste intentie had iets te kopen. Gewoon wat rondneuzen was m'n bedoeling. M. stond er aanvankelijk wat huiverachtig tegenover, maar uiteindelijk liet ze zich toch overhalen om mee binnen te komen, langs de voordeur waar moest worden aangebeld en de bewaker. Bovenop de lagere prijzen werd die dag (of dat laatste uur dat de winkel nog open was) een korting van 20% gegeven en uiteindelijk konden we dan toch niet aan de verleiding weerstaan om iets te kopen (1 stuk voor mij, waarvan ik dacht dat het een trui was, maar wat eigenlijk een soort van onderhemd/-trui bleek te zijn en 2 voor M.). 300 euro armer, maar wellicht waren we een veelvoud kwijt geraakt indien we de volle pot hadden moeten betalen. Het gaf toch een wat feestelijker tintje aan onze uitstap.

Vervolgens hielden we nog halt in de boekhandels Passa Porta en Tropismes alvorens onze vangst in het hotel achter te laten en ons wat op te frissen voor een bezoek aan het Malgassisch restaurant waar ik had gereserveerd, ook alweer in de Vlaamsesteenweg. Heel vriendelijke bediening en lekker eten, al was lang niet alles me bekend. In m'n voorgerecht zat iets wat op gefrituurd gras leek, maar uit opzoekingen achteraf bleek dat het wellicht vet was afkomstig van de bult van zeboes... Maar het liet zeker een positieve indruk op ons na en wie eens de platgetreden paden wil verlaten, zou dit restaurant toch eens moeten overwegen. Het is er wel krap. Zeker een 3,5 op 5 wat mij betreft, misschien wel 4.

Na een nachtje slapen in een ruime en nette kamer nuttigden we het ontbijt beneden in het café/taverne, dat niet echt ingericht is om een ontbijt te serveren, maar het smaakte wel. Daarna was het tijd voor de laatste activiteit van het weekend, die ik toch redelijk lang geheim had kunnen houden (tot de vorige avond) : een geleid bezoek aan de Chagall-tentoonstelling in het Museum voor Schone Kunsten met een gewaardeerde, inmiddels gepensioneerde ex-collega die instond voor de praktische organisatie ervan. De gids zorgde echt wel voor een meerwaarde bij het bezoek. Een beetje jammer dat er bijzonder veel andere bezoekers waren, waardoor we elkaar soms voor de voeten liepen en niet altijd de doeken op de gewenste manier konden bekijken, maar al bij al zeker de moeite waard. Mogelijk keer ik nog eens terug op een weekdag, als het er wellicht rustiger is.
Na afscheid genomen te hebben, keerden we tussen 13 en 14 uur weer tevreden naar huis, alwaar we met S. holderdebolder nog naar het atheneum moesten, waar het opendeurdag was en waar hij volgend jaar wellicht naartoe gaat.

RIP

Hmm, op 24 april om 23.45 uur plaatselijke tijd is een van m'n trouwste lezers overleden, nadat 'ie al 3 weken op intensieve zorgen gelegen had.
De statistieken zullen nu nog wel verder wegzakken.
Kans is groot dat hij m'n schuchtere pogingen om hier opnieuw tekstjes te plaatsen nog niet gezien had.

Behouden reis !

Middagwandeling

Gisteren heb ik van het mooie weer geprofiteerd om een wandeling te maken. De laatste tijd gaat die steeds vaker richting kanaalbuurt en/of Molenbeek uit dan dat ik naar Schaarbeek of Sint-Joost-ten-Node ga.

Zoals al eerder gebeurde, stootte ik daarbij op miskende of onbekende plekjes. Ditmaal ging het om Haubrechtsstraat en het Meelfabrieksquare (square de la Minoterie). Het zijn weliswaar geen wondermooie plaatsen, maar in wat doorgaans als een grauwe buurt wordt bestempeld zorgen sommige aspecten toch voor enige kleur en charme.



Aan het Meelfabrieksquare stond vroeger ook een meelfabriek. Wellicht is het square dan ook daar naar vernoemd.



En in de Haubrechsstraat staan twee huisjes met een soort van voortuin ('t is eigenlijk geen tuin, eerder een afgebakend en betegeld koertje) en wat groen.

Dankzij deze 'ontdekkingen' (een groot stuk van Molenbeek is voor mij onbekend) keerde ik goed gemutst terug naar het werk, onderwijl turend naar de plek waar sinds kort een soort van konijnenkwekerij is opgestart door een 3-tal kinderen op de Materialenkaai. Daar ga ik mogelijk de volgende keer eens langs.

Compañia María "La Serrana"

Een van m'n goede voornemens voor 2015 was om deze blog weer nieuw leven in te blazen, maar dat is dus niet helemaal gelopen zoals bedoeld...

Nu ja, het optreden dat we gisterenavond bijwoonden is een mooie aanleiding om hier nog eens iets te posten.
Een flamenco-ensemble van 5 dansers (3 vrouwen, 2 mannen), 3 zangers en 2 gitaristen. Heel indrukwekkend vond ik als leek. Kenners vonden het ook lang niet slecht, maar hadden soms toch wat bemerkingen.

Voor mijn part had het optreden gerust nog een uur langer mogen duren, want een 90-tal minuten leek me toch wat kort, al kan ik me inbeelden dat de artiesten wel afgemat waren na hun opvoering.

Voor mij is het volstrekt onduidelijk of er nu veel improvisatie bij komt kijken (binnen welbepaalde grenzen) of dat integendeel alles aan een strak keurslijf moet beantwoorden, of de zangers elk een duidelijk afgelijnde rol hebben of bijvoorbeeld kunnen inspringen wanneer ze dat zelf willen enz. Ik heb de indruk dat het een beetje vanalles is : een zekere vrijheid die elkeen wordt gelaten, gekoppeld aan toch enkele duidelijke afspraken. In alle geval waren ze allemaal goed op elkaar ingespeeld.

Het begon met een gemeenschappelijke dans met 4-en, waarna elkeen een soort solovoorstelling ten beste mocht geven. Vervolgens dook nog een andere danseres op en tot slot gaven ze nog eens allemaal samen op het podium verschenen om elk na elkaar nog hun kunnen te tonen. Erg indrukwekkend vond ik het allemaal en tevreden en opgetogen dat ik zoiets heb kunnen meemaken.

In november hebben we een reis naar Sevilla gepland, de bakermat van de flamenco. Mogelijk kunnen we daar ook ergens een optreden bijwonen.

VvRrOoaaRr !

Na de culturele intermezzo's met M. was het tijd voor een ander soort vertier, een die bij voorkeur op en rond circuits beoefend wordt.

Eind april stond de Nederlandse manche geprogrammeerd van het wereldkampschap Superbike (dat verschillende discipines omvat en dus meerdere races). Dit vind steevast plaats op het circuit van Assen, in het noorden van het land. Het is dus een eindje rijden, maar aangezien we vlakbij de grens wonen en meteen de autosnelweg kunnen oprijden, verloren we een minimum aan tijd. 'We' inderdaad, want ik had R. en S. meegenomen. Aangezien beide jonger zijn dan 15, mochten ze alletwee gratis binnen. Op S. heb ik wel zachte dwang moeten uitoefenen, maar dat stelde me niet voor grote gewetensproblemen, omdat hij zich steevast verveelt als hij thuis zit en NIET naar een scherm zit te staren. R. ging wel enthousiast mee, want het was voor hem de kans om een van z'n favoriete motorrijders in het echt te aanschouwen, de Brit Tom Sykes, die vorig jaar voor Kawasaki de wereldtitel binnenhaalde. Ikzelf heb het meer voor z'n teammaat, de jonge Fransman Loris Baz, die sinds medio 2012 de onfortuinlijke Joan Lascorz bij Kawasaki vervangt nadat deze laatste bij een zwaar ongeval wellicht voor het leven verlamd werd vanaf de borst naar onder toe...



Eind april betekent dat het kampioenschap nog niet zo ver gevorderd is en dat er nog volop strijd geleverd wordt tussen de verschillende titelkandidaten, ook als ze tot dezelfde renstal behoren. Het betekent ook dat het weer soms nogal veranderlijk kan zijn en dat was die dag helaas niet anders.
Een racedag bij Superbikes ziet er als volgt uit :
a) 1ste race Superbikes (worden een trapje lager ingeschat dan de pure prototypes van de MotoGP ; de basis van deze motorfietsen is een motor die je gewoon bij je dealer kunt kopen, maar de raceversie wordt erg gewijzigd)
b) race Supersport (kleinere broertje)
c) 2de race Superbikes
d) nog een race superstock en nog enkele categoriëen



Toen we rond 10.00 - 10.30 uur aankwamen was er net een van de races onder d) afgelopen en maakten de Superbike-rijders zich op voor hun eerste race. We kozen een goede plek uit (niet zo moeilijk want waar wij waren, zaten er niet zoveel toeschouwers) om naar deze 1ste race te kijken. Die bleek de verwachtingen in te lossen. Op de 1ste plek startte m'n persoonlijke favoriet, de jonge Fransman Loris Baz van het officiële Kawasaki-team, maar hij moest meteen die plek opgeven aan Aprilia-rijder Sylvain Guintoli die ervandoor stoof. Achter Guintoli ontspon zich een spannende strijd tussen Tom Sykes, regerend wereldkampioen, zijn teammaat Baz en Honda-rijder Jonathan Rea. Uiteindelijk zou Sykes het pleit in zijn voordeel beslissen, maar niet na een fout, waardoor hij achter de beide anderen terecht kwam en zich weer voorbij hen moest werken. Hij naderde nadien nog sterk op leider Guintoli, maar de race werd voortijdig afgevlagd wegens olie op het circuit, nadat een motor opgeblazen werd.



Na die race verhuisden we naar een andere stek om daar naar de Supersport-wedstrijd te kijken. Die zou normaal gezien gaan tussen lokale favoriet Michael Van der Mark en de Turkse rijder Kenan Sofuoglu. Helaas kende deze laatste pech terwijl hij aan de leiding reed (of op de 2de plaats) zodat Van der Mark onbedreigd naar de overwinning kon rijden. Het aanwezige publiek was uiteraard erg blij.

Vervolgens gingen we wat rondwandelen om wat naar de standjes te kijken en in de paddock te kuieren. Helaas begon het toen al wat te miezeren en iets daarna werden we verrast door de aankondiging dat de 2de superbikerace bijna van start zou gaan. We repten ons dus naar een van de tribunes langs start/finish, maar toen gingen de hemelsluizen open. Ik had gelukkig een paraplu bij, maar die gebruikte ik dan maar om R. en S. tegen de regen te beschermen. Een paar ronden nadat de race gestart was, gaven de rijders aan dat het niet doenbaar was en werd de wedstrijd afgebroken. Na een tijdje wachten in de stromende regen besloten we toch maar stilletjesaan naar de auto te wandelen ; de kinderen hadden er wel genoeg en er kwamen vooralsnog geen berichten over een eventuele voortzetting van de racedag. Toen we bijna bij de uitgang waren, hoorden we de speaker afkondigen dat er toch een 2de, weliswaar verkorte race zou komen, maar ze verkozen naar huis te gaan. Waar we net op tijd aankwamen zodat zij nog frieten konden gaan eten bij hun grootouders.

6 dagen later (op een zaterdag, jawel) stond er opnieuw een race op het programma, maar van een heel andere aard en op een andere plek : de 6 uur van Francorchamps. Dit was een manche van het wereldkampioenschap uithouding voor auto's en gold als generale repetitie voor de 24 uur van Le Mans die half juni verreden werd. Ditmaal liet ik S. thuis (hij kon kiezen : ofwel naar Assen ofwel naar Francorchamps), maar R. ging goedgemutst mee.



Het werd een fijne dag, al bleken de organisatoren helemaal niet voorbereid op de volkstoeloop, wat voor lang wachten zorgen alvorens een parkeerplaats ter beschikking werd gesteld. Nochtans waren we ruim op tijd vertrokken en aangekomen. Het startveld bij deze discipline bestaat uit prototypes en GT-wagens (deze laatste zijn gebaseerd op sportwagens voor de openbare weg). Elk van beide klassen is nog eens onderverdeeld in 2 subklassen, waardoor er in totaal 4 klassementen zijn, waarvan het eindklassement, waar de prototypes LMP1 (vs. LMP2) de facto steeds de overwinning behalen. Dit jaar is er ten oprichte van het voorbije jaar een interessante wending in de LMP1-klasse, de koninginneklasse : Porsche mengt zich in de tweestrijd tussen Audi en Toyota. 2014 is voor hen nog een leerjaar, maar toch behaalden ze al mooie resultaten. Vanaf volgend jaar wordt verwacht dat ze meestrijden voor overwinningen.



Uiteindelijk won Toyota duidelijk deze race en werd daardoor favoriet voor Le Mans. Intussen weten we dat het alweer Audi geworden is dat Le Mans op zijn naam schreef, voor de 13demaal sinds 2000. Toyota, dat maar 2 bolides inzette was ook hier het snelst, maar pech en een onbezonnen actie van een van hun piloten, die uitmondde in een meervoudige crash, zorgde ervoor dat ze nog minstens een jaar moeten wachten alvorens hun eerste overwinning in deze mythische race te behalen. Al bijna 30 jaar proberen ze dat vruchteloos, waarbij ze er een paar keer erg dicht bij waren.
In de GT-klassen gaat de strijd doorgaans tussen merken als Porsche, Ferrari, Aston Martin en Corvette. Ook daar is er steevast vanalles te beleven en dat was tijdens de 6 uur van Francorchamps niet anders.



Na enkele uren in de paddock en langs het circuit vertoefd te hebben, keerden we tevreden naar huis, weliswaar nog voor de race beëindigd was, maar anders zouden we in de late avond pas zijn aangekomen.

Film en opera

't Is al een hele poos geleden, maar niettemin vind ik het toch de moeite om vlug nog twee cultureel verantwoorde uitjes met M. te vermelden.

Eind maart hadden we nog eens de kans om met 2 naar de bioscoop te gaan, iets wat al ettelijke jaren geleden was. Onze keuze viel op het fel gelauwerde '12 years a slave', waarin men het verhaal vertelt van een vrije zwarte die in het Amerika van de 19de eeuw ontvoerd wordt en alsnog 12 jaar lang een slavenbestaan moet leiden. De film is gebaseerd op een autobiografisch verhaal van Solomon Northup, dat in 1853 verscheen.
Indrukwekkend en soms heel confronterend. Mooi is ook het contrast tussen de vaak fraaie beelden van de omgeving en de bikkelharde, wrede werkelijkheid van de slavernij. Kinderen die van hun ouders worden gescheiden, mensen overgeleverd aan de willekeur en razernij van anderen wegens hun huidskleur, verraad en een uitzichtloos bestaan leven.

Tegenvaller van formaat echter was wat mij betreft de verschijning van Brad Pitt. Aangezien hij een van de producers was, vermoed ik dat hij als deal de rol mocht spelen van de weldoener dankzij wie Northup uiteindelijk vrij kwam en weer naar zijn gezin kon terugkeren. Het zou hem gesierd hebben indien hij eens de rol van booswicht had gespeeld i.p.v. alweer die van edelmoedige held.

Een film die een diepe indruk nalaat en die ik klasseer bij prenten als 'Shindler's List' of 'The Pianist' bijvoorbeeld.

Enkele weken later gingen we dan beide op zondagnamiddag naar de Antwerpse opera voor een voorstelling van 'Lady Macbeth uit het district Mtsensk' van de Russische componist Dmitri Sjostakovitsj. Alweer een evenement waar de toeschouwer niet meteen vrolijk van werd, maar dat ook weer een diepe indruk laat. Dat heeft ook niet enkel te maken met de opera op zich, maar met het lot dat Sjostakovitsj te wachten stond nadat Stalin een voorstelling had bijgewoond : zijn operacarrière werd erdoor gefnuikt.

Het is een grimmig stuk waar nauwelijks enige vreugde te beleven valt. Ik denk niet dat het bekende aria's telt (toch niet ten onzent), maar muzikaal zitten er verschillende mooie stukken in. Het decor voor deze versie was ook nogal troosteloos en dan zeker in het laatste bedrijf, iets wat aansluit bij de thematiek.
Wat interessant is bij de opvoeringen bij de Vlaamse Opera zijn de inleidingen voor het stuk begint. Een kenner geeft dan uitleg over de componist en bij de opera. Daar steekt een liefhebber veel van op en het helpt om alles beter te begrijpen.

Het is leuk om op een zondag rustig wat rond te kuieren als zowat alles gesloten is. Rond het operagebouw zijn er echter nog wat plekken waar je rustig en in een aangenaam kader een koffie of iets dergelijks kunt drinken.
Na het einde van de voorstelling zijn we dan naar het Braziliaans-Mexicaans restaurant Tropicos gegaan om ons daar tegoed te doen aan exotische kost en een caipirinha. Dat restaurant ligt vlakbij de Antwerpse opera, wat dus erg praktisch was. Ons laatste bezoek eraan dateerde van zeker 5 jaar (wellicht meer) tevoren, dus het werd wel tijd om nog eens de sfeer te gaan opsnuiven. Die is nauwelijks of niet veranderd en nu met het WK voetbal zijn ze ook open èn staat er een tv-scherm om de wedstrijden te volgen. We zullen ervan profiteren om er met m'n verjaardag eens naartoe te gaan met de kinderen. Voor R. zijn de examens dan net achter de rug, dus dat treft en die avond speelt bovendien de Seleção. Maar of we dat daar gaan kunnen bekijken is nog lang niet zeker, want anders bestaat de kans dat we niet meer thuisraken...

Lang geleden

Gisteren nog eens 3 zaken gedaan waarvan het al veel te lang duurde dat het er nog eens van gekomen was en er echt van genoten :

a) voor het eerst sinds de opening op de nieuwe plek (toch alweer bijna anderhalf jaar blijkbaar, nadat de winkel zijn oude vertrouwde stek in een wat onderkomen winkelgalerij gedwongen moest verlaten) de muziek Caroline echt bezocht en er ook voor het eerst iets gekocht : 'Cosmic Slop' van Funkadelic, een compilatie van Sam & Dave en de 1ste van Mano Negra (Patchanka ; jeugdsentiment). Het aanbod nieuwe vinylplaten is indrukwekkend en blijkbaar hebben ze een niche gevonden in de markt, want de winkel houdt het dus al ruim een jaar vol. Ik vermoed dat veel van de oude klanten de weg er naartoe teruggevonden hebben. Goede zaak.

b) voor het eerst sinds erg lang (zowat 3 jaar schat ik) nog eens een hele rit fictie kunnen lezen in de trein. Sinds 2011 heb ik er ofwel geen tijd meer voor gehad, ofwel non-fictie gelezen. Het was fijn me nog eens te kunnen onderdompelen in een (korte) roman : 'De eeuwige echtgenoot' van Dostojevski. Op zich niet meteen de meest opbeurende lectuur, maar ik kikkerde er merkbaar van op eens meer dan amper een paar bladzijden na elkaar te kunnen lezen. Wat Dostojevski en de trein betreft nog een leuke anecdote : enkele weken geleden zat ik op de terugreis van het werk tegenover een vrouw die ik wel vaker zie. In mijn tas zat dus 'De eeuwige echtgenoot', maar ik was eerst begonnen om de krant van de voorgaande dag verder uit te lezen. Tegelijk zat zij in een turf van een boek ; ook een Dostojevski ('De idioot', wel in het Engels). De tweede helft van de treinreis zaten we zodoende beide in een boek van deze Russische schrijver te lezen. Het is wel niet tot een gesprek gekomen.

c) voor het eerst in jaren heb ik gisteren Italiaans moeten spreken en, wonder boven wonder, het ging nog redelijk. Het hielp daarbij natuurlijk dat het 'gesprek' hoop en al 2 minuten duurde. Iemand vroeg me bevestiging of hij wel op het juiste perron stond voor de trein naar de luchthaven van Zaventem. Ik heb hem dan maar zo goed en zo kwaad als het ging te woord gestaan en meen begrepen te hebben dat hij me begreep. Al is dat niet helemaal zeker, want meteen daarna klampte hij een treinbegeleider aan, maar die straalde in de gegeven omstandigheden wellicht iets meer expertise uit. Alhoewel ik betwijfel dat diens Italiaans even vlekkeloos was als het mijne !

Vreemd zicht

een depot (afgeschreven of nieuwe ?) bushokjes
vlakbij het station van Vilvoorde
ik rij er vaak voorbij met de trein

Gedoogbeleid in de praktijk

Gisteren was ik getuige van een opvallend tafereel in een van de hoerenbuurten van Brussel.

TIjdens m'n middagpauze wandelde ik richting Begijnhofplein en Grootgodshuisstraat. Daarbij kwam ik voorbij de Alhambrawijk en de KVS met de alom geposteerde dames van plezier. Voor het pleintje met het frituur stond een politiecombi en een van de 2 agenten stond wat verderop te praten met enkele vrouwen. De andere stonden of zaten doodgemoedereerd te wachten op klanten zonder ook maar in het minst gealarmeerd te lijken.

Toen ik 20 minuten later weer langs daar kwam, hield de agent toezicht op het schoonmaken van het bushokje, terwijl op amper enkele meter van hem dezelfde vrouwen opvallend niets stonden te doen, maar ook totaal geen acht op hem leken te slaan (wat overigens ook wederzijds leek).
Het viel me voorts op dat de bar Tropicana opnieuw gesloten en verzegeld is. Dat is een van de vaste stamcafés van deze dienstverleensters en hun pooiers. De stad Brussel of het OCMW heeft diep in de buidel moeten tasten om het te kopen, met de bedoeling om een eind te maken aan de overlast die de prostitue(e)s en, vooral, hun klanten teweeg brengen. De huidige uitbater bleef echter niet bij de pakken zitten en heropende deze bar al een of twee keer, maar telkens voor korte duur, want al snel was hij opnieuw gesloten.

Op m'n wandeling door de buurt haalde ik trouwens een menu af bij een afhaalchinees daar vlakbij. M'n blik viel daarbij op een vrouw met een heel diepe en bijzonder goed gevulde décolleté. Aangezien ze er oosters uitzag, dacht ik dat ze bij de zaak hoorde, maar toen ik dat vertelde aan enkele vrouwelijke collega's die daar af en toe hun middagmaal gaan halen, moesten deze lachen om zoveel naïviteit...