Niets bijzonders

Niet veel te melden vandaag, behalve dat ik moe ben.

Gisterenavond zijn we naar een soort tupperware avond geweest, georganiseerd door een kennis en met als ster Hugo Van Dienderen. Hij kwam er praten over de klimaatsverandering die niet enkel meer op til is, maar nu al aan de gang. Het was een aangename en interessante avond, met mensen die ik eerder al ontmoet had, maar ook nieuwe gezichten, die ik voordien enkel virtueel kende.

Rond 2 uur 's nachts lagen we in bed, maar van slapen is niet zoveel in huis gekomen omdat mijn neus me parten speelde. Hooikoorts weetuwel.

Vanmiddag nog m'n portie snot gehad omdat we een hele middag in Retie in een bos gezeten hebben.

Voor de rest nog even vermelden dat ik gisteren en vandaag 'Sex, lies and videotape' van Steven Soderbergh gezien heb. Een mooie film, een praatfilm, zoals tegenwoordig misschien alleen de Fransen ze nog maken. Ik vind het een aanrader. Voor Soderbergh was het zijn eerste film en meteen viel hij ermee in de prijzen : de Gouden Palm in Cannes. Sindsdien heeft hij naam gemaakt en nog een film van hem die ik gezien heb (een hele tijd geleden), maar die me is bijgebleven : Traffic.

Vanavond, terwijl ik in bad zat heb ik nog naar ( ) van Sigur Rós geluisterd en, o, wat was dat aangenaam. Deze IJslandse groep maakt speciale, redelijk aparte muziek, maar schept zo wel een heel speciale sfeer. Op dit album bestaan de teksten uit onbestaande woorden, meer klanken dus, waarvan de zanger vond dat ze pasten bij de muziek. Enkele jaren geleden heb ik een concert van de groep bijgewoond en dat was van een haast buitenaardse schoonheid. Toen begon ik ook volop te beseffen dat ik ouder werd, want alle groepsleden waren jonger dan ik. Tot dan waren zowat alle artiesten die ik graag hoorde een of meer generaties ouder dan ik...
De andere albums van de groep zijn trouwens net zo goed de moeite waard.

Weer eens stom geweest

Vandaag had ik een dag verlof genomen en ik wou ervan profiteren om naar Antwerpen te gaan en verf te gaan halen in een modelbouwwinkel voor een schaalmodel waaraan ik binnenkort hoop te beginnen. Eerst boodschappen gedaan en rond half elf kon ik vertrekken. Gisterenavond had ik nog vlijtig alle kleurtjes genoteerd die ik nog nodig had.

Nu ken ik m'n weg niet zo goed in Antwerpen en mijn bestemming was een winkel die in de schaduw staat van de Boerentoren. Komende vanuit de Stille Kempen nam ik dus de E34 en daarna de E313 om er in Borgerhout af te gaan en de Turnhoutse Steenweg te nemen. Uit ervaring weet ik dat dit een drukke en trage baan is en dat was vandaag niet anders, maar ik had dit dan ook verwacht.

Maar vanaf de Atheneumbuurt begonnen de onverwachte 'problemen'. Wat verder was men in de eenrichtingsstraat waarin ik in moest aan het werken en de straat was compleet versperd. Geen doorkomen meer aan en iedereen moest andere straatjes in. Dat ging zo traag dat ik gewoon de Kwak op een trottoir heb geparkeerd en de laatste 2 à 300 meter te voet heb afgelegd. Praktisch toch soms om met een moto i.p.v. auto onderweg te zijn !

In de winkel aangekomen, merk ik pas dat ik m'n papiertje met alle gegevens thuis heb laten liggen ! Zucht en binnensmondse vloek. Gelukkig wist ik nog van een aantal kleuren dat ik ze nodig had en geloof me, dat is niet altijd een sinecure in de modelbouwwereld, waar er talloze schakeringen van grijs, blauw, bruin enz. zijn. Uiteindelijk heb ik er 4 meegenomen, maar een van de belangrijkste die ik miste was er niet bij, zag ik achteraf. Gezwind, maar enigszins gefrustreerd en verveeld met mezelf terug naar de moto gestapt, maar Antwerpen verlaten verliep nog moeizamer dan erin komen. Bah, het zal nooit wat worden tussen die stad en mij en vermoedelijk zal geen van beide daar ooit om treuren.

Op de koop toe werden de paar bochten waar de Kwak echt tot z'n recht komt nog verknoeid door achteloze koekblikrijders die niet uit de weg wilden gaan. Zeg nu zelf, wie taffelt er nu tegen 120 door een wijde, paar honderd meter lange bocht (verkeerswisselaar in Ranst, waar je van de E313 de E34 neemt) ? 160 is al een meer gepaste snelheid ! Zo vorige zaterdag nog door een autobestuurder de weg versperd op weg naar huis vanuit Oostende. Om in Gent de autosnelweg richting Antwerpen te nemen, komende vanuit de kust, staan op een bepaald punt borden die 50 of 70 km/u aangeven. Iemand in een SUV hield zich daar ook scrupuleus aan en verknalde zodoende een van de weinige bochten die me enig plezier konden verschaffen (het gas in een rechte lijn opendraaien kan het kleinste kind). Ik ben van frustratie afgestapt, heb een slok water genomen en die SUV alsnog voor het einde van het bochtencomplex ter plekke gelaten (niet dus, maar verdorie zeg, ga dan uit de weg. Da's haast verkeersagressie uitlokken zo'n egoïstisch rijgedrag. ;-) ).

Onderweg ben ik nog een vrachtwagen voorbijgereden waar 'Paul Schockemoehle Logistics' op stond. Ik ken niets van het paardenwereldje, maar deze naam herinner ik me nog uit m'n jonge tijd. Een naam als een klok. Voor mij niet hetzelfde als de truck van het officiële Ducati Superbike team die we in de zomer van 2004 in Frankrijk eens voorbijgestoken hebben op de autosnelweg, maar toch een beroemdheid.

Thuisgekomen zag ik mijn papiertjes mooi op het aanrecht liggen, duidelijk in het zicht klaargelegd om ze zeker niet te vergeten...

Ellende

Niet veel te melden eigenlijk.
Bij het vorige bericht ben ik vergeten mijn gal te spuien over onze krant. Dat heeft u van mij nog te goed.

Voor de rest vooral getroffen geweest door min of meer slecht nieuws overal ter wereld.
Irak natuurlijk, maar ook Darfur of Somalië waar in de hoofdstad Mogadishu al weken vele doden vallen door geweld. Ook Nigeria haalde het nieuws door hoogstwaarschijnlijk massaal bedrog bij de presidentsverkiezingen. In een vorig leven heb ik nog een werk geschreven over dat land, vandaar m'n interesse. Het is misschien al een succes dat de macht op een relatief vreedzame manier wordt overgedragen van de ene burger op de andere (als ik me niet vergis is het daar zelfs een primeur), maar de 'winnaar' heeft niet de minste legitimiteit door grootscheepse fraude. Ik steek er m'n hand niet voor in het vuur, maar ik vermoed dat de machthebbers zich niets zullen aantrekken van het nationaal en internationaal protest.

Tot slot nog een schrijnend voorbeeld van een gebrek aan politieke rechten, ditmaal in Cuba. Daar is een kritische journalist opgesloten op grond van 'predelinquent risico'. Zo'n reden lijkt me recht uit een of ander boek science fictionboek over totalitaire systemen te komen, maar daar bestaat het dus echt en het schijnt een gevreesde beschikking te zijn. Het is dus iets dat al vaker is gebruikt als excuus om mensen op te sluiten. Het betreft hier de heer Oscar Sánchez Madan.

Om op een positieve noot te eindigen : de presidentsverkiezingen in Frankrijk. De heer Le Pen haalde de tweede ronde niet. Het zal een tweestrijd worden tussen klassiek links en klassiek rechts, waarbij de rechtse kandidaat op sommige vlakken bij uiterst rechts aanschurkt. Hopelijk wint mevrouw Royal, maar dan moet ze een vrij grote achterstand ombuigen.

Bullen (gewoon omdat ik het een leuk woord vind en om M. op stang te jagen)

De voorbije week heb ik toch een paar keer de gelegenheid gehad me te ergeren, gelukkig maar, want ik zou beginnen twijfelen aan mezelf.

Eerst vorig weekend gemerkt dat er zeker twee barstjes in de onderkant van de kuip van de gele Duc zitten. Grmbl. Vorige week donderdag was ik er in de late avond tussenenuit gereden om op m'n gemak wat frustratie weg te rijden en nog wat nieuwe straatjes in de buurt te ontdekken. Zoals me al wel meer is overkomen hier in deze streek houdt een van die asfaltwegeltjes gewoon op en moet ik over een soort onverhard van zand en grote keien mijn weg vervolgen. Omkeren had natuurlijk ook een optie geweest, maar koppig als ik soms kan zijn, wou ik me niet laten kennen en dus met de moto erdoor. Mogelijk is toen een van die grote keien tegen de kuip en/of tegen het motorblok geslagen en heeft die barstjes veroorzaakt. Mogelijk zaten die er al in toen ik de motorfiets kocht.

Maandag dan mocht ik ondervinden dat er nog steeds veel ongenoegen heerst bij de NMBS en dat er daar soms druk van de ketel moet worden gehaald. 's Morgens vroeg kondigde men op het radionieuws nog aan dat de actie tot 12 uur 's middags zou duren, dus ik besloot gewoontegetrouw en om te laten zien dat ik de NMBS door dik en dun steun, de trein te nemen. In de loop van de dag begon het me echter te dagen dat die staking wel eens zou kunnen uitlopen en, inderdaad, die vrees werd bewaarheid. Nu wou ik het slim spelen en vertrok net na 15 uur op m'n werk om de spits ten minste voor te zijn en niet als een sardien tegen de oksel van een ander manspersoon gedrukt te worden of in het zitvlak van een of andere matrone. In het station stond mijn trein ook gewoon aangekondigd zonder enige vermelding van vertraging. Daarom laat ik dus een trein naar Antwerpen gewoon rijden, want ik verkeerde in de waan dat de 'mijne' wel zou komen. Al snel bleek dat ik me vergist had : geen trein richting Kempen en enkele treinen richting Antwerpen reden evenmin. Net voor vieren dan toch een IC-trein naar Antwerpen, maar die zat natuurlijk al aardig vol en op de koop toe kwam ik in een wagon terecht met een joelende klas van ongeveer 12-jarige jongens en meisjes. Oordoppen had ik niet bij... Wel heb ik een zitje geweigerd dat enkele van de kinderen me aanboden. Ik zit immers al bijna de hele dag op een stoel. Of misschien wou ik niet toegeven dat ik op een oudere heer begin te lijken. Die IC-trein was wel omgetoverd tot een P-trein, wat betekende dat hij in elk minuscuul stationnetje stopte en dat de trip naar Antwerpen bijgevolg vrij lang duurde. In Antwerpen Centraal aangekomen, merkte ik dat er gewoon geen treinverbinding meer is tussen de Grote Provinciestad en ons kleiner provincienest, terwijl dat vroeger wel het geval was. Dan maar naar de bushaltes op het F. Rooseveltplein gestapt waar ik meteen een bus zag klaarstaan en waar ik opgewekt in stapte en een ticket kocht. Ernaast stond nog een bus, meer bepaald een 'direct' naar ons provinciestadje, terwijl ik op de boemelbus zat. Maar omdat ik reeds betaald had, bleef ik maar zitten. De direct vertrok natuurlijk nog voor de onze en zal waarschijnlijk wel een half uur eerder aangekomen zijn. Ik heb ruim een uur op de omnibus gezeten die grosso modo de Antwerpse Steenweg volgt en dus langs Schilde enzovoort rijdt. Verschrikkelijk, maar ik kon op m'n gemak de krant lezen van enkele dagen ervoor. Om 15 uur vertrokken, kwam ik uiteindelijk nog vrij goed gemutst thuis aan om 19 uur ; een kleine vier uur op een traject waar ik anders anderhalf uur over doe. Fraai. Ik beklaag de mensen die toen pas na 16 uur konden stoppen met werken.

Tot slot, en om in het haar te blijven, kreeg mijn vermoeden dat mijn terugwijkende haarlijn op het voorhoofd aan het ontaarden is tot kaalheid een extra duw in de rug. Kaalheid, het is geen prettig vooruitzicht, maar ik denk dat ik met die vorm van aftakeling nog zou kunnen leven, net als met de vele grijze haren die ik nu al heb. Waar ik echter van gruwde was de vaststelling dat er zich op het eerste zicht een pluk haar zal handhaven op m'n voorhoofd en dat daarrond een hele kring aan het verdwijnen is. Kaal ok, maar een potsierlijke pluk op m'n voorhoofd blijven rondlopen, neen, dat is te veel gevraagd. Ik hoop dus dat ik het tij nog kan keren en vandaag gaf iemand me de tip van 's morgens 3 Duvels of zo te drinken, omdat gist haarverlies zou tegengaan. We zullen zien.

Vergeleken met de ellende in de wereld zijn bovenstaande zaken uiteraard bijna obscene fait divers. Bij de kapper hoorde ik zo dat er donderdag alleen al zeker 180 mensen zijn omgekomen bij bomaanslagen in Irak alleen al. Ik kan het niet meer vatten ; hoe moet het dagelijks leven van iemand in Baghdad eruit zien ? Wat een hel toch.

Maar om af te sluiten op een luchtige, welhaast poëtische noot : vanmorgen op stap naar m'n werk, komende van het Noordstation, doorkruiste ik een park met ook Japanse kerselaars die net dezer dagen in bloei stonden. De wind blies voortdurend bloemblaadjes weg en ik liep daar een tijdje middenin, tussen en onder die roze blaadjes.

En dan, deze namiddag-avond (ook weer bijna een uur vertraging trouwens !), heb ik een fractie van een seconde me de onpeilbare diepte mogen inbeelden die de weelderige boezem van een mooie Oosterse schone, gehuld in een vrij diepe décolleté, suggereerde. God zij geloofd !

Makeover, (nog) niet extreme

Gisteren heb ik een relatief grote stap gezet, namelijk een nieuwe kapper geprobeerd. Mijn vorige kapper is er om persoonlijke redenen namelijk een tijd geleden mee gekapt (hehe, goed Brompot, wat een heerlijk woordspelletje. Pffft...) en ik moest dus op zoek naar een andere, dat fel tegen mijn zin. Ik heb namelijk een hekel aan veranderen van bijvoorbeeld oogarts en dergelijke. Zo wonen wij al haast 7 jaar hier in het hoge noorden en nog steeds ga ik bij mijn tandarts van uit m'n adolescentie, die ik zo'n 20 jaar geleden voor het eerst bezocht en die op goed 80 kilometer van bij ons woont. Waarschijnlijk is het min of meer hetzelfde als wat vrouwen hebben met hun gynaecoloog.

Vorige week had ik M. verzocht eens een afspraak te maken bij haar kapper en gisteren kon ik dus langs. Ik liep al enkele dagen verveeld rond met de gedachte dat ik naar een nieuwe kapper moest, waar ik weer moest uitleggen wat ik wilde enzovoort. Daar aangekomen, stelden twee vriendelijke, charmante en zeker geen lelijke dames me echter meteen op m'n gemak en ze stelden me voor me te installeren aan een wasbak, zodat ze m'n haar konden wassen. Dat was nog maar de 2de maal in m'n leven dat ik iemand anders m'n haar liet wassen (uitgezonderd m'n moeder dan) en de eerste keer was een ronduit erotische ervaring. Toen had ik nog haar tot op m'n schouderbladen en een Vietnamese kapster heeft die met veel zorg gewassen. Gisteren was het iets minder zinnenprikkelend, maar soit, daarvoor was ik ook niet daar gekomen.

Na praktisch alles te hebben afgeschoren met de tondeuse stelt de kapster me echter de vraag of mijn wenkbrauwen ook moesten worden bijgeknipt. Ik was stomverbaasd, zoiets had ik nog nooit gehoord. Met verstomming geslagen heb ik 'euh ja, doe maar' of zoiets gemompeld en ze begon eraan. Daarna m'n gekortwiekte kruin nog eens spoelen en betalen. De prijs viel best mee en waarschijnlijk ga ik er nog wel teruggaan, wat me meteen ook een zoektocht naar een andere kap(st)er bespaart. Ik had het gevoel behandeld te worden als een volwaardige klant en dat was net zo fijn.

Maar wenkbrauwen bijknippen, hoe komt men erbij ? Op het vlak van decadentie heb ik in ieder geval nog veel te leren, dat is duidelijk. Wat wordt het de volgende keer of wat zijn de mogelijkheden in een schoonheidssalon ? Dat moet ronduit hallucinant zijn. Op de trein van het werk naar huis zaten trouwens 3 jonge vrouwen die het een hele tijd over allerlei schoonheidsproducten hadden : zalfjes, lotions, sprays en misschien nog meer. Da's echt een wereld waar ik niets van ken en waar ik me ook helemaal niet thuisvoel. Na een tijdje ging het dan over hun seksleven en hun (vorige) relaties en toen kon ik al beter volgen. :-D

Brompot de bouwer ?

Kon ik het maken ?!? Niet echt enthousiast "Nou en of !!", maar toch iets in de trant van een goedkeurend "Hmmm, niet zo slecht eigenlijk."

Waar gaat dit over ? Zowat anderhalve maand geleden ben ik begonnen met het zelf betegelen van de wc op het gelijkvloers. Een hele onderneming omdat ik dat uitgezonderd de gewaardeerde hulp van R., de oudste, dat helemaal alleen gedaan heb, maar bovendien omdat ik zoiets nog nooit eerder deed en omdat ik eigenlijk helemaal niet manueel ben aangelegd. Sinds een paar jaar verbaas ik mezelf echter toch eens om de 12 maanden met een technisch hoogstandje : zelf iets herstellen aan de motorfiets of ten minste zelf uitzoeken wat er precies schort, eigenhandig een kettingzaag van de kinderen maken enzovoort. En nu dus dit. En eerlijk gezegd, ik ben vrij tevreden met het resultaat. Het doorstaat uiteraard de vergelijking niet met wat een vakman zou doen, maar wèl (denk, hoop ik) die met wat iedere andere Jan Modaal qua betegeling zou hebben gepresteerd. Dat was ook de reden waarom ik hier een hele tijd minder postte, al vind ik het huidige ritme wel aangenaam ; een paar berichtjes per week.

Vanwaar dat idee ? Al jaren zeurt M. me de oren van het hoofd dat onze huidige badkamer moet worden afgebroken en dat de kleinste kamer de nieuwe badkamer moet worden. Uiteindelijk ben ik overstag gegaan en ging ik akkoord met deze verbouwing. Zij heeft zich met de praktische kant van de zaak bezig gehouden (het was immers haar project en, het moet gezegd, tot nu toe is dat goed verlopen), ik heb enkel mee het meubel, bad, de tegels e.d. gekozen. Om de kosten toch enigszins te drukken, had ik me voorgenomen om de badkamer te betegelen en bij wijze van voorbereiding of proef zou ik dan meteen de onderste wc ook maar doen.

Bovendien hebben we dit huis gekocht van een hobbyklusser die dacht dat hij het ook allemaal kon, maar bij nader inzien waren heel wat zaken heel wat minder degelijk gemaakt. Ik dacht bij mezelf "als die prutser half zijn huis heeft ingericht, dan moet ik dat ook ten minste eens proberen.". En zodoende...

En zodoende toogde ik na wat studiewerk en de aankoop van het benodigde materieel aan het werk naar rato van 1 dag per weekend. Het werk vorderde langzaam, maar niettemin gestaag. En zie, na weken van gemeet, gezaag (tegels zagen met een tegelzaagje is een trage klus, dat kan ik u wel vertellen !), geplak, gezwoeg, gesakker dat ik wel leukere dingen wou doen, mezelf afvragen of het wel wat zou worden, hingen de tegels tegen de muur. Maar dat was nog niet alles. Er moest nog worden gevoegd en tevens met siliconen gespoten.

En vandaag zette ik de kroon op het werk door de houder voor de wc-rollen en het kapstokje voor de handdoeken mits enig boorwerk te bevestigen. Het betegelen van de badkamer is, helaas misschien, toch uitbesteed aan werklieden die er hun dagelijkse kost mee verdienen. M. decreteerde immers dat dit zo wel moest, omdat het op mijn tempo véél te lang zou duren en die mensen hun tijdschema helemaal in het honderd zou lopen.

Op de tonen van 'Crocodiles' van Echo and the Bunnymen legde ik dus de laatste hand aan mijn levenswerk in onze wc. Zoals ik ooit al elders opmerkte, kan ik nu met een gerust hart sterven, want ik heb iets zinvols in dit ondermaanse verricht !

'Crocodiles' klinkt na haast 30 jaar nog altijd fris en beluisterenswaardig ; een klassieker dus. New wave is praktisch helemaal aan mij voorbijgegaan en ik heb die schade eigenlijk nauwelijks ingehaald. Naast Echo en zijn of haar konijnenmannen (Echo was naar verluidt de naam die de groepsleden gaven aan hun drumcomputer), prijken in mijn platenkast nog platen of cd's van onder meer The Birthday Party, maar een boegbeeld als Anne Clark ken ik bijna alleen van naam en het interesseert me ook niet me erin te verdiepen. Ooit heb ik wel eens een cassette helemaal kapot gedraaid met heel wat jaren '80-muziek op van Front 242 en The Art of Noise, maar in hoeverre dat echte new wave was, kan ik niet beoordelen. New wave liep immers op z'n laatste pootjes toen ik me voor 'serieuze' pop en/of rockmuziek begon te interesseren (vanaf medio jaren '80) en toen ik in mijn 'alternatieve' kwam, was die mode al voorbij.

New wavers leken me ook eerder rare snuiters en hun alternatieve kleding en gedrag stootten me eerder af dan dat ze me nieuwsgierig maakten. Punkers, new wavers, allemaal een pot nat voor mij en uiteindelijk waren de meesten ook maar meelopers op zoek naar hun identiteit ! :-p

Binnenkort ga ik naar een concert van Los Lobos, een groep die bij de meesten bekend is wegens 'La Bamba', een nummer dat ik altijd al achterlijk heb gevonden, maar dat helemaal niet representatief is voor hun oeuvre. Alleen heeft het jaren geduurd voordat ik dat besefte en de zware erfenis van 'La Bamba' kon vergeten. Benieuwd wat het wordt, maar ik kijk er naar uit.

Nog een laatste luistertip voor de hitsigaards hier : 'Electric Mud' van Muddy Waters. Alleen mensen zonder hormonen kunnen dit aanhoren zonder meteen aan seks te denken en goesting te krijgen.

'Waterkieken'

Vanmorgen ben ik voor het eerst sinds máánden nog eens gaan zwemmen en, voorwaar, ik ben het niet verleerd ! :-D

Aan lopen heb ik een hekel, fietsen doe ik omdat het moet (naar het station bijvoorbeeld) of omdat het praktischer en soms ook gewoon sneller is dan met de auto en voor andere sporten heb je al heel wat materieel nodig. Bovendien ontbreekt het me vaak ook gewoon aan de nodige fut. Maar zwemmen vormt dus een uitzondering, hoewel baantjes trekken in wezen niet verschilt van het doelloos rondjes lopen op een piste.

Wegens allerlei redenen is het er de voorbije maanden nooit van gekomen en bleef het utopische einddoel van toch zeker 1x maal per week te zwemmen, lekker onhaalbaar. Ik was bijgevolg benieuwd of ik mijn gewone aantal baantjes zou kunnen doen of ergens na een 20-tal al zou moeten opgeven wegens uitgeput. Daarenboven was er de extra vrees dat ik naar het zwembad van Turnhout ging, terwijl ik eigenlijk liever naar Herentals trek. Daar zitten namelijk minder speelvogels in het grote bad.

Enfin, résultat des courses : 82 lengtes, waarvan 60 schoolslag en daarna 22 crawl. Ik kan het dus nog ! Hoezee.
En dat zonder injectie, medische begeleiding, persoonlijke trainer of manager !
Afspraak volgende week ?

Gezinsuitbreiding (bis)

Het resultaat van de uitspattingen van Juliette en Arthur : 5 caviaatjes.
Na de vier van eind januari nu dus vijf.
't Zijn toeren (om het met iemand anders te zeggen) !

Hier een foto met 4 van de 5 kleintjes die de ooievaar bracht, met achteraan de trotse mama. Eigenlijk is de 5de ook aanwezig, maar Juliette lag erop :

Filmrubriekje (bis)

DVD's kopen, het is een van mijn zwakke kanten. Eens ik een winkel binnenstap met een voor mij interessant aanbod kun je er bijna zeker van zijn dat ik met een of meer films onder de arm buitenstap. Een gevolg daarvan is dat we enerzijds een hele stapel met kinderfilms hebben en anderzijds een andere stapel met andere films waarvan we er een vrij groot aantal nog niet hebben kunnen bekijken, dit deels omdat hier eigenlijk de kinderen over de tv heersen en wij er slechts van kunnen profiteren als ze slapen (maar dan zijn we zelf meestal ook moe of moeten we zo vroeg opstaan dat het haast niet de moeite is om een film op te zetten, tenzij we hem in 7 episodes willen bekijken) of niet thuis zijn. En dan heb ik het nog niet gehad op de films die ik met de videorecorder heb opgenomen.

Enfin, de voorbije week toch 2 films kunnen bekijken.
De eerste 'Night on earth' van Jim Jarmush, waarvoor ik om een of andere reden al lang een zwak heb. Ik denk dat het met 'Stranger than paradise' te maken heeft en de rol die John Lurie daar neerzet als zoon van Hongaarse immigranten en mogelijk ook geef ik tot m'n scha en schande toe, met de invloed die Humo in de tweede helft van de jaren '80 uitoefende op m'n muziek- en filmsmaak.

'Night on earth' bestaat uit 5 verschillende delen met telkens hetzelfde patroon, maar met een andere ontknoping : iemand heeft een taxi nodig en er ontstaat een -kortstondige- band tussen de taxichauffeur en de persoon die hij of zij vervoert. Allemaal portretjes die Jarmush met de nodige humor neerzet en die ook doen nadenken. Een film zonder veel pretentie, maar die je toch even je dagelijkse beslommeringen doet vergeten en die ik graag nog eens bekijk (al eens in de bioscoop en op tv).

Van een heel ander kaliber is Ivan de Verschrikkelijke (I en II), door Sergej Eisenstein, een van de allergrootste namen uit de filmgeschiedenis. Enkele maanden geleden had ik bij Bibliopolis enkele klassiekers van de Russische film gekocht, waaronder beide delen van Ivan de Verschrikkelijke. Waarlijk een indrukwekkende film en nog steeds meer de moeite waard dan het gros van de hedendaagse filmproductie, al zal diegene die met prenten als Mission Impossible, Mad Max, Dirty dancing, Titanic, Lord of the Rings e.d. opgegroeid is, het mogelijk niet met me eens zijn.

De prestatie van Eisenstein krijgt nog meer glans door de politieke omstandigheden waarin de film werd gemaakt : tijdens Stalins dictatuur. De parallellen met deze figuur zijn dan ook vrij duidelijk, zelfs voor de leek, wat de regisseurs diens banbliksems opleverde. Ivan wordt hier geportretteerd als een getormenteerde ziel die de eenmaking van Rusland als zijn grote opdracht beschouwd. Nadat zijn geliefde echtgenote wordt vergiftigd door zijn tegenstanders (binnenlandse en buitenlandse), begint zijn heerschappij te ontsporen. De buitengewoon cynische manipulaties van beide kanten, waarbij niemands leven veilig is, tonen de donkere kant van machtsspelletjes zoals die vermoedelijk ook vandaag nog gespeeld worden. Ook louter filmisch bevat de film scenes die alleen maar bewondering kunnen afdwingen.

Wie interesse heeft in de betere film (zowel Russische als andere en eveneens cultfilms of gewoon waardeloze films die om een of andere reden 'iets' hebben) : Bach films.

Zoete herinneringen

Goed een jaar geleden zijn we met het hele gezin op vakantie geweest in Andalusië en meer bepaald Granada en Nerja. Het was voor echt een vakantie die me nog lang zal heugen : vrij ontspannend, mooi, rustig, onbekommerd.

Voor mij persoonlijk kwam de reis ook net op tijd. De hele winter was het al grijs geweest, ik liep wegens een aantal boeken die ik pas gelezen had niet bepaald met opbeurende gedachten rond en er was het lange uitkijken naar en wachten op de reis (we waren er al van in de kerstvakantie mee bezig). Voor de kinderen was het ook bijzonder : R. vroeg al heel lang om nog eens met een vliegtuig te reizen en voor S. zou het de eerste keer zijn. R. keek er ook al maanden naar uit omdat hij hoopte Sinterklaas te ontmoeten. Die woont per slot van rekening in Spanje. Er was zelfs een correspondentie tussen beide geweest en hij was daar heel trots op.

De dag van het vertrek was iedereen wel wat nerveus, maar niet buitensporig. Alles verliep ook vrij vlot. In Zaventem waren de kinderen heel opgewonden over de vliegtuigen die ze zagen aankomen en vertrekken. In het vliegtuig zelf kregen we tot onze verbazing geen eten of drinken tenzij we extra betaalden. Op de eerste dag bleek de grootste stressfactor de huurauto en hoe we daarmee tot bij ons hotel moesten komen. Dat was in hartje Granada gelegen en het bleek geen sinecure om het te vinden. Uiteindelijk lukte het ons toch, maar dan moest die grote Toyota Avensis nog in een bijzonder krappe garage worden gemanoeuvreerd. Dat lukte maar net.

Granada is op zich geen speciaal mooie stad, maar ik vind dat er een bepaalde sfeer hangt die een vreemdeling zich er op een vreemde manier thuis of op z'n gemak doet voelen. Mogelijk heeft het te maken met de jonge bevolking (er is een universiteit gevestigd). Ook het weer hielp uiteraard. Aanvankelijk vreesden we dat het er vrij koud en grijs zou zijn (een beetje zoals in België toen), maar die vrees was ongegrond. Ondanks de niet zo opbeurende weersverwachtingen die we vanuit België volgden, was het gewoon aangenaam warm en scheen de zon meestal.

Wat me ook trof, waren de talrijke en vaak mooie fonteinen die je daar ziet. Hoogtepunten op de reis waren eerst en vooral de meestal brave kinderen. Zij hebben er zeker en vast mee voor gezorgd dat de vakantie geslaagd verlopen is en dit in niet steeds optimale omstandigheden (zo was onze hotelkamer inderdaad niet groter dan een kamer waar nauwelijks bewegingsruimte in was door de extra bedden). Ze zijn tijdens het 'culturele' gedeelte (in Granada) heel geduldig en meestal braaf geweest en tijdens de laatste 3 dagen aan zee konden ze zich uitleven. Voorts waren nog het Alhambra, Granada zelf dat we te voet ontdekten en doorkruisten (met onder meer de Moorse wijk Albaicin), het eten, Cordóba en meer bepaald de bijzonder indrukwekkende Mezquita, het Parque de Ciências in Granada en vermoedelijk nog een paar plaatsen de moeite van een bezoek meer dan waard.

Zoals vermeld, verbleven we eerst een kleine week in Granada, om dan nog 3 volle dagen aan zee door te brengen. Ik stond nogal huiverachtig tegenover dat laatste deel (zon, zee, reuzehotel met half pension in een toeristisch oord), maar ik heb m'n mening moeten herzien. De kinderen vonden het reuze en liepen er ontspannen bij, zodat wij automatisch ook goed geluimd waren, er waren nog niet zo veel toeristen en het is praktisch de zee aan de voet van het hotel te hebben. Ook het buffet 's morgens en 's avonds viel in goede smaak. R. is ook nog verliefd geworden op een van de diensters van het hotel en maakte voor haar een mooie tekening. Ikzelf heb er Spaanse (witte) wijn leren waarderen.

Omdat het nogal laat is, laat m'n inspiratie me wat in de steek, waardoor ik nog minder dan anders adequaat kan beschrijven welke indruk deze reis op ons maakte, maar ik steek mijn hand er voor in het vuur dat we er allemaal met veel plezier aan terugdenken. Ikzelf zou niet twijfelen, mocht ik morgen de kans krijgen er nogmaals terug te keren.