Middagwandeling

Gisteren heb ik van het mooie weer geprofiteerd om een wandeling te maken. De laatste tijd gaat die steeds vaker richting kanaalbuurt en/of Molenbeek uit dan dat ik naar Schaarbeek of Sint-Joost-ten-Node ga.

Zoals al eerder gebeurde, stootte ik daarbij op miskende of onbekende plekjes. Ditmaal ging het om Haubrechtsstraat en het Meelfabrieksquare (square de la Minoterie). Het zijn weliswaar geen wondermooie plaatsen, maar in wat doorgaans als een grauwe buurt wordt bestempeld zorgen sommige aspecten toch voor enige kleur en charme.



Aan het Meelfabrieksquare stond vroeger ook een meelfabriek. Wellicht is het square dan ook daar naar vernoemd.



En in de Haubrechsstraat staan twee huisjes met een soort van voortuin ('t is eigenlijk geen tuin, eerder een afgebakend en betegeld koertje) en wat groen.

Dankzij deze 'ontdekkingen' (een groot stuk van Molenbeek is voor mij onbekend) keerde ik goed gemutst terug naar het werk, onderwijl turend naar de plek waar sinds kort een soort van konijnenkwekerij is opgestart door een 3-tal kinderen op de Materialenkaai. Daar ga ik mogelijk de volgende keer eens langs.

Lang geleden

Gisteren nog eens 3 zaken gedaan waarvan het al veel te lang duurde dat het er nog eens van gekomen was en er echt van genoten :

a) voor het eerst sinds de opening op de nieuwe plek (toch alweer bijna anderhalf jaar blijkbaar, nadat de winkel zijn oude vertrouwde stek in een wat onderkomen winkelgalerij gedwongen moest verlaten) de muziek Caroline echt bezocht en er ook voor het eerst iets gekocht : 'Cosmic Slop' van Funkadelic, een compilatie van Sam & Dave en de 1ste van Mano Negra (Patchanka ; jeugdsentiment). Het aanbod nieuwe vinylplaten is indrukwekkend en blijkbaar hebben ze een niche gevonden in de markt, want de winkel houdt het dus al ruim een jaar vol. Ik vermoed dat veel van de oude klanten de weg er naartoe teruggevonden hebben. Goede zaak.

b) voor het eerst sinds erg lang (zowat 3 jaar schat ik) nog eens een hele rit fictie kunnen lezen in de trein. Sinds 2011 heb ik er ofwel geen tijd meer voor gehad, ofwel non-fictie gelezen. Het was fijn me nog eens te kunnen onderdompelen in een (korte) roman : 'De eeuwige echtgenoot' van Dostojevski. Op zich niet meteen de meest opbeurende lectuur, maar ik kikkerde er merkbaar van op eens meer dan amper een paar bladzijden na elkaar te kunnen lezen. Wat Dostojevski en de trein betreft nog een leuke anecdote : enkele weken geleden zat ik op de terugreis van het werk tegenover een vrouw die ik wel vaker zie. In mijn tas zat dus 'De eeuwige echtgenoot', maar ik was eerst begonnen om de krant van de voorgaande dag verder uit te lezen. Tegelijk zat zij in een turf van een boek ; ook een Dostojevski ('De idioot', wel in het Engels). De tweede helft van de treinreis zaten we zodoende beide in een boek van deze Russische schrijver te lezen. Het is wel niet tot een gesprek gekomen.

c) voor het eerst in jaren heb ik gisteren Italiaans moeten spreken en, wonder boven wonder, het ging nog redelijk. Het hielp daarbij natuurlijk dat het 'gesprek' hoop en al 2 minuten duurde. Iemand vroeg me bevestiging of hij wel op het juiste perron stond voor de trein naar de luchthaven van Zaventem. Ik heb hem dan maar zo goed en zo kwaad als het ging te woord gestaan en meen begrepen te hebben dat hij me begreep. Al is dat niet helemaal zeker, want meteen daarna klampte hij een treinbegeleider aan, maar die straalde in de gegeven omstandigheden wellicht iets meer expertise uit. Alhoewel ik betwijfel dat diens Italiaans even vlekkeloos was als het mijne !

Gedoogbeleid in de praktijk

Gisteren was ik getuige van een opvallend tafereel in een van de hoerenbuurten van Brussel.

TIjdens m'n middagpauze wandelde ik richting Begijnhofplein en Grootgodshuisstraat. Daarbij kwam ik voorbij de Alhambrawijk en de KVS met de alom geposteerde dames van plezier. Voor het pleintje met het frituur stond een politiecombi en een van de 2 agenten stond wat verderop te praten met enkele vrouwen. De andere stonden of zaten doodgemoedereerd te wachten op klanten zonder ook maar in het minst gealarmeerd te lijken.

Toen ik 20 minuten later weer langs daar kwam, hield de agent toezicht op het schoonmaken van het bushokje, terwijl op amper enkele meter van hem dezelfde vrouwen opvallend niets stonden te doen, maar ook totaal geen acht op hem leken te slaan (wat overigens ook wederzijds leek).
Het viel me voorts op dat de bar Tropicana opnieuw gesloten en verzegeld is. Dat is een van de vaste stamcafés van deze dienstverleensters en hun pooiers. De stad Brussel of het OCMW heeft diep in de buidel moeten tasten om het te kopen, met de bedoeling om een eind te maken aan de overlast die de prostitue(e)s en, vooral, hun klanten teweeg brengen. De huidige uitbater bleef echter niet bij de pakken zitten en heropende deze bar al een of twee keer, maar telkens voor korte duur, want al snel was hij opnieuw gesloten.

Op m'n wandeling door de buurt haalde ik trouwens een menu af bij een afhaalchinees daar vlakbij. M'n blik viel daarbij op een vrouw met een heel diepe en bijzonder goed gevulde décolleté. Aangezien ze er oosters uitzag, dacht ik dat ze bij de zaak hoorde, maar toen ik dat vertelde aan enkele vrouwelijke collega's die daar af en toe hun middagmaal gaan halen, moesten deze lachen om zoveel naïviteit...

Vreemd zicht (bis)

In augustus vorig jaar had ik hier een foto gepost van aan de gang zijnde bouwwerken vlakbij het station van Schaarbeek.
Intussen hebben de bouwvakkers niet stilgezeten en m'n toenmalig vermoeden lijkt te kloppen : ze laten het huisje in kwestie staan, maar hebben er gewoon een hele constructie rond gebouwd, een soort loods lijkt het wel.

Zo zag het er enkele weken geleden uit :



En eerder deze week nam ik nog deze foto (het is nog net zichtbaar via de opening in de rechterbenedenhoek) :



Een paar weken geleden stootte ik dan weer op een ander tafereel :
dit is het 'blauw huizeke' waarvan ook sprake in de bovenstaande link. Blijkbaar staat het te koop.
Het vastgoedagentschap heeft het wel een niet voor de hand liggende naam gegeven (wetende dat het pal in de Noordwijk ligt, omgeven door andere huizen/gebouwen). Wat verder ligt wel het Gaucheretpark.

Bootsy Collins

Voor het eerst sinds lang speel ik nog eens kort op de bal.

Gisterenavond naar een concert geweest in de Brusselse Ancienne Belgique, waar Bootsy Collins en zijn groep optraden.
Bootsy Collins is al decennia een van de meest gekende basspelers uit de pop/rockmuziek en mee een bepalende figuur geweest in de geschiedenis van de funk. Zo speelde hij samen met grote namen als James Brown en George Clinton (Funkadelic en Parliament) en bepaalde mee de sound en de look van deze groepen. Daarnaast had hij ook nog zijn eigen project/groep Bootsy's Rubber Band. Aangezien ik niet elke dag de kans krijg een levende (muziek)legende aan het werk te zien èn te horen, liet ik me ditmaal deze buitenkans niet ontglippen, temeer daar Bootsy Collins niet vaak in onze contreien langskomt en hij garant staat voor een stevige portie gezonde waanzin. Mensen die deze blog al jaren lezen (bestaan ze, behalve M. dan ?) zullen al wel gemerkt hebben dat ik een zwak heb voor deze muziekvorm en deze artiesten in het bijzonder.
Eind jaren '90 had ik in dezelfde zaal wel al eens een concert van Parliament meegemaakt, maar dat stelde lichtjes teleur of anders was ik niet helemaal in de juiste sfeer.

Gisterenavond werd de band voorafgegaan door een oproep om een bijdrage te overwegen voor Bootsy's project om kinderen een instrument te laten spelen. Young James Brown gaf toen ook enkele seconden lang een staaltje van zijn kunnen. Vervolgens kwamen de muzikanten, zanger(s) en danseressen (in catsuit !) op in een wit pak en sommigen met een astronautenhelm op het hoofd. En toen barstte het feest los, met Bootsy die als 13de en laatste opkwam, zoals gebruikelijk in een extravagant glitterpak en met zijn basgitaar.

Muzikaal gezien, was dit zeker niet het beste concert dat ik de voorbije jaren meemaakte (relatief veel lang uitgesponnen nummers, iets te veel kalmere nummers en ook wat te vaak transities in ritme tussen de liedjes onderling), maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de sfeer die er hing, het charisma van Bootsy en diens enthousiasme en eeuwige lach. Vreemd genoeg kwamen enkele van de hoogtepunten er toen Collins zelf een pauze nam (om zich om te kleden) en de groep aan het werk liet, die dan telkens bijzonder opzwepend te keer ging. Zo brachten ze ook een eigen versie van 'Changes' van Buddy Miles, zoals dat te horen is op 'Band of Gypsys' met Jimi Hendrix. Daarbij lieten de zangeressen zich ook op bijzonder positieve manier opvallen, zowel in vocaal als in ander opzicht.

Op het programma stonden uiteraard heel wat nummers van Bootsy Collins zelf (een oeuvre dat ik nauwelijks ken), maar er waren eveneens liedjes van Parliament te horen en talrijke referenties naar Funkadelic.
Er waren helaas geen echte bisnummers (blijkbaar moeten concerten in de AB tegenwoordig om 10.30 afgelopen zijn), maar naar het einde toe was er toch nog spektakel te beleven, met onder meer een Bootsy Collins die bij wijze van toegift aan het publiek onder zijn 3de gewaad voor de avond een Anderlecht-shirt verborg, waarmee hij het laatste halfuur van de show afwerkte. Een bijzonder gesmaakte geste. Daarnaast begaf hij zich ook nog minutenlang tussen het publiek terwijl de groep voort speelde.

Dit prettig gestoorde zootje mag zeker nog eens ons land aandoen en liefst zo snel mogelijk.
Er zouden veel meer mensen als Bootsy Collins moeten zijn ; een enorm aanstekelijk enthousiasme en goed humeur, met een positieve kijk op het leven en een dienovereenkomstige houding t.o.v. de wereld rondom hem. Een bijzonder genereus persoon.
Wel jammer dat ik de namen van de bandleden nog niet gevonden heb en ook dat er na het concert geen cd's of LP's werden verkocht, enkel maar snuisterijen om aan te trekken (hoeden, T-shirts, ring enz.).

Conclusie : de muziek was soms wat minder, maar de show als geheel was bijzonder geslaagd.
Het heilige vuur brandt nog steeds en ook nog even intens, allen laait het niet meer zo hoog op.
De rest van de avond was de glimlacht niet meer van m'n gezicht te krijgen.

Tentoonstellingen - beurzen

Van eind december tot grosso modo halfweg januari was de agenda volgeboekt met bezoeken aan tentoonstellingen : 3 in totaal, maar eentje heb ik 2 maal bezocht omdat ik de eerste keer ons fototoestel vergeten was...

De eerste tentoonstelling was 'The Art of the Brick' die plaatsvindt in het vroegere Brusselse beursgebouw. Vooral S. was erop gebrand om daar eens naartoe te gaan en 26 december paste voor ons allemaal, dus wij allemaal goedgemutst naar Brussel.

Toen we er aankwamen, was het middag en dus tijd om iets te gaan eten.
Dat werd het Ethiopisch restaurant 'Toukoul' in de Lakensestraat. Het was al een kleine eeuwigheid geleden dat we nog van die keuken geproefd hadden en ik keek er wel naar uit, onder meer vanwege de aparte manier waarop je jezelf bedient : niet met mes en vork maar met je handen stukjes van een grote opgerolde deegkoek scheuren en dat dan vullen met saus, vlees, groenten of een combinatie. Echt lekker en een heel andere manier van eten. Ook de plaatselijke drankjes smaken best lekker als was de Ethiopische koffie helaas niet beschikbaar.



Na fijn gegeten te hebben, ging het dus naar het Beursgebouw waar we eerst nog een klein uur moesten aanschuiven om binnen te kunnen en daar was het dan ook vaak drummen of even aanschuiven om sommige werken te kunnen bekijken. Nathan Sawaya maakt met behulp van legoblokjes bekende kunstwerken of iconische beelden die in ons collectief geheugen gebeiteld zijn. Daarnaast maakt hij ook nog eigen sculpturen, maar dus telkens met de bouwblokjes waar de meesten van ons in onze jeugd mee gespeeld hebben.


Er zitten wel een aantal indrukwekkende stukken tussen, maar 'grote' kunst zou ik het nu ook niet noemen.
Niettemin vond ik het samen met het etentje ervoor en de uitstap naar de Inno erna wel de moeite van een uitstap naar Brussel waard. Misschien bezoek ik ze nog wel eens voor ze sluit, omdat er dan wellicht minder bezoekers zullen zijn (nu was de kerstmarkt in Brussel ook in volle gang, wat voor extra volk zal gezorgd hebben).

De volgende dag was ik alweer in Brussel te vinden, niet voor m'n werk, maar om naar de Porsche-tentoonstelling in Autoworld (Jubelpark) te gaan, samen met vriend PC. Er stonden daar ettelijke unieke exemplaren van zowel race- als straatwagens uit het bijzonder roemrijke verleden van dit automerk en ook van andere merken waar de stichter, Ferdinand Porsche, eerder voor gewerkt had. Ettelijke prachtstukken vielen daar te bewonderen en toen we onder de staart van een Can-Am Porsche uit de eerste helft van de jaren '70 gingen kijken, roken we daar nog steeds een onmiskenbare benzine- of oliegeur.


Voor de deur van het museum stond overigens ook een zeldzame auto geparkeerd, die helemaal vanuit Nederland was gekomen en waarbij de bestuurder echt hondenweer getrotseerd had (voor zo'n wagen althans) : een Iso Rivolta Lele (tussen 1969 en 1974 amper 285 stuks van gebouwd en ook mee ontworpen door de legendarische Marcello Gandini).



Het automuseum sloeg de laatste jaren ontegensprekelijk andere paden in en pakt al een poosje uit met belangwekkende tentoonstellingen. Vroeger stond er een permanente collectie te bestoffen, maar die tijd lijkt voorgoed voorbij.











Begin dit jaar dan, op de eerste dag van de solden, vrijdag 3 januari, heb ik M. met een list zover gekregen me ook te vergezellen naar de tentoonstelling over de Belgische architect en designer Henry Van de Velde, die onder meer aan de wieg stond van de school La Cambre in Brussel. Wat een mooie voorwerpen stonden daar bijeen en ik was opgetogen dat we er nog vlak voor het einde van de tentoonstelling naartoe zijn gegaan. Jammer genoeg was het verboden foto's te maken. M. keerde ook bijzonder opgewekt naar huis, met haar twee nieuwe wintervesten die ze met stevige korting op de kop had kunnen tikken.

Op vrijdag 17 januari ging het dan samen met PC naar het MECC in Maastricht, waar een autobeurs werd georganiseerd die dit jaar het merk Maserati in het zonnetje zette. Twee jaar geleden waren we er al eens naartoe gegaan, al herinner ik me niet meer wat toen het centrale thema was (mogelijk was het Bugatti).
Tegen 13 uur kwamen we aan en ook al was het op een vrijdag en de eerste dag van de beurs, er was al geen parkeerplaats meer vrij op de reguliere parking. Toch vonden we dankzij behulpzame stewards redelijk snel een plekje, waarna we ons naar binnen haastten. Ettelijke droomwagens van vroeger en nu stonden er gestald, talloze racebolides ook uit allerlei disciplines en tijdperken en lang niet alleen van Maserati. Veel Mercedessen, Porsches, Ford Mustangs ook, Aston Martin, en tal van andere namen die ten minste een belletje doen rinkelen.
Daarnaast stonden er ook enkele boekenstands met tal van interessante maar meestal dure boeken, maar gelukkig heb ik aan die verleiding grotendeels kunnen weerstaan.
Na een paar uur daar te hebben rondgewandeld en gefotografeerd, keerden we weer tevreden terug naar huis, waarbij ik PC gewoontegetrouw in Hasselt afzette zodat hij de trein naar Brussel kon nemen.

Werkverzuim

't is niet omdat het donderdag 2 januari is en de meeste pendelaars nog niet opnieuw aan het werk zijn dat de bedelaars en schooiers in en rond het Noordstation zomaar een steek kunnen laten vallen en evenmin moeten opdagen !
er zijn inderdaad geen zekerheden meer als zij het ook al laten afweten

enfin, ik hoop dat ze in 2014 toch ettelijke hartverwarmende momenten (en liefst nog veel meer) mogen meemaken, al dan niet dankzij de duizenden reizigers die ze dagelijks zien langskomen

Pho Pho

Toen we halfweg de jaren '90 in Brussel gingen wonen, leerde ik de Vietnamese keuken kennen. Heel snel was ik een liefhebber en verkies ze veruit boven de Chinese (of wat daarvoor in onze contreien moet doorgaan). Vietnamese gerechten combineren raffinement (zowel qua presentatie als bereiding) met heerlijke smaken.

Hier, hoeft het nog gezegd, zijn er geen Vietnamese restaurants (een paar jaar geleden is er gelukkig wel een Thais restaurant bij gekomen, dat goed draait en waar ik ook al enkele keren over de vloer ben gekomen), dus bezoek ik er af en toe eentje in Brussel waar er een grote keuze is.
Nu, heel wat Vietnamese restaurants die ik ken (op 'Little Asia' na) zien er meer uit als een kantine dan als een plek waar rechtgeaarde gastronomen terecht kunnen, maar schijn bedriegt (meestal).
Zelf ging ik heel vaak voor een klassieker : de pho groot formaat.
Da's een bouillon in een grote kom, waar vlees, noedels, kruiden enz. aan toegevoegd zijn en die op zich een volwaardige maaltijd vormt.

Tot mijn grote vreugde is er nu sinds enkele maanden vlakbij m'n werk een 'soepbar' bijgekomen die als hoofdgerecht allerlei soorten pho aanbiedt, toepasselijk (of clichématig ?) 'Pho Pho' geheten. Het is eens iets dan de obligate (kebab)broodjeszaak.
Dinsdag ben ik er voor het eerst iets gaan eten/drinken/slurpen en ik moet zeggen dat het me zeer gesmaakt heeft. Het publiek dat er toen was, had wel een hoog bobogehalte, maar als je je voor het grote raam richting boulevard installeert, heb je daar weinig last van. Ik vermoed dat de kliënteel hoofdzakelijk ambtenaar is, zoals ik overigens.

De bar lijkt goed te draaien en ikzelf hoop er nog wel eens over de vloer te komen.
Het adres : Kruidtuinlaan 6, 1000 Brussel (vlakbij de City 2).
Let wel : behalve pho zijn er geen hoofdgerechten, dus wie iets vasters wil, moet toch nog richting Jules Van Praetstraat (de Aziatische buurt aan de Beurs).

Vreemd zicht

Naast het treinstation van Schaarbeek zijn bouwwerken aan de gang.

Daar kan men dit staaltje vreemde architectuur bewonderen : een huisje waarrond een veel grotere constructie wordt gebouwd. Mogelijk is het een beschermd pand. 

Enkele jaren geleden was er toch wat ophef over de mogelijke afbraak van een gebouw dat in de Noordwijk staat (het zogenaamde "blauw huizeke", wat, als ik me niet vergis, uiteindelijk gered werd), maar dat heeft hiermee niets te maken.

Geen idee waarvoor het vroeger diende, was het een woonhuis, een opslagplaats of iets anders ? Nu lijkt het er alvast op dat het niet meer gebruikt wordt, want alle ramen zijn dichtgespijkerd.

Heb blijft wel een ongewoon zicht. Benieuwd wat men daar aan het bouwen is en of dat huis uiteindelijk gesloopt zal worden of niet.

Protest

Daarnet, rond half acht 's ochtends heb ik een ongewoon tafereel gezien : tientallen en tientallen betogende sneeuwmannen in verschillende grootten op de Albert II-laan.
Toen ik een ervan de reden van hun ongenoegen vroeg, verwijsde hij/zij (?) nors naar de pancartes die ze meedroegen.

Het was een leuk zicht en ik ben benieuwd hoe lang ze mogen blijven protesteren van onze overheden.

Walking with dinosaurs

Rond eind september - begin oktober had S. er lucht van gekregen dat er begin december een groots opgezette dinoshow gepland was in Brussel.
Hoewel de inkom verre van goedkoop was, vonden we dat we hem dat pleziertje wel mochten gunnen en kochten we dus 4 tickets.

Op een goede zondagochtend vertrokken we dus goegemutst naar de Heizel, waar in een van de paleizen het spektakel zou plaatsvinden. Zelf had ik lage verwachtingen en ik vermoedde dat het een nogal statische boel zou zijn met enkele grote poppen die wat met hun nek zouden draaien en lawaai zouden maken.
Aan de afrit voor de Heizel aangekomen, was het al vanop de autosnelweg aanschuiven, dus i.p.v. te blijven wachten, reed ik maar door tot de afrit 'Wemmel', waarna we op een 5 à 10 minuten een plek op de parking van Kinepolis gevonden hadden. Het voordeel van die buurt een beetje te kennen.

Dat was toch een vrij grote misrekening. Niet dat de show overweldigend was, maar er was een stuk meer te zien dan ik dacht. De dinosaurussen stonden meestal op een soort van sokkel op wieltjes die vanop afstand bestuurd werd en waren net heel mobiel, wellicht een stuk meer dan de echte beesten ooit geweest zijn. Het geheel werd ingeleid en becommentarieerd door een of andere acteur die paleontoloog speelde.

Er waren onder meer een T-Rex te zien, een stegosaurus, enkele beesten die op triceratopsen lijken (maar met 'maar' 2 horens), velociraptors (als ik het me goed herinner waren dat verklede mensen) en nog een boel sauriërs. Verrassend en vrij mooi was hoe de vegetatie werd uitgebeeld : d.m.v. opblaasbare plastic figuren/ballonnen.

Zo ging men op zowat anderhalf uur tijd van (mogelijk) het Trias, het Krijt en het Jura totdat die meteoriet in de Golf van Mexico stortte.
Ik denk wel dat de kinderen ervan genoten hebben en voor ons viel het ook een stuk beter mee dan aanvankelijk gedacht.

Daarna repten we ons naar Brupark om iets te gaan eten in hetzelfde Mexicaans restaurant waar we eerder dit jaar al geweest waren en waar S. met zoveel smaak zijn 'piou piou' had gegeten. Ditmaal was onze ervaring wat minder positief, ten eerste omdat S. heel wat minder enthousiast was over zijn (nochtans identieke) eten en ook omdat men ons tot tweemaal toe vergeten was (we zaten dan ook wat verdoken).
Maar al bij al een fijne dag, waarna we op ons gemak weer naar huis konden rijden, ondanks de overvloedige regen en de zomerbanden onder onze auto.

Roma

De zigeuners die tot onlangs in de inkomhal van het Noordstation verbleven, zijn al ettelijke weken 'verdwenen'.
Voor velen een opluchting wellicht, maar waar zijn ze naartoe ?

Ik heb de indruk dat een relatief groot gedeelte de inkomhal gewoon geruild heeft voor een andere stek rond het Noordstation, waar ze zich schuilhouden in nissen en andere overdekte plaatsen.
Of mogelijk in het Maximiliaanpark, waar ik vorige week alweer enkele mensen zag liggen met matrassen en enkele bezittingen.

Nu, eens ze wat uit het zicht zijn verdwenen, zal het ook wel makkelijker zijn om een nieuwe opruimactie te houden en ze te verjagen.

Miskoop

Maandag besloot ik tijdens m'n middagpauze nog maar eens naar Caroline te gaan.
Caroline is een 'platenwinkel', voorlopig nog gevestigd in de wat groezelige St-Honorégalerij in hartje Brussel.
Het is bij mijn weten binnen de vijfhoek ook de enig overblijvende onafhankelijke zaak waar je cd's of vinylplaten kunt kopen. De rest zijn Media Markts, Free Record Shops en tutti quanti.

Caroline heeft samen met de andere handelszaken in de galerij een paar maanden geleden het bericht gekregen dat ze moeten opkrassen. Het huurcontract wordt niet verlengd.
Om te weten hoe ze ervoor stonden ging ik maandag eens poolshoogte nemen, denkend dat ze reeds in september hun winkelruimte moesten verlaten.
Bleek het 'pas' in oktober te zijn, wat ze dus nog anderhalve maand respijt geeft. Er is nog geen geschikte plek gevonden om de zaak voort te zetten en de zoektocht verloopt moeizaam. De uitbater wil per se in het centrum blijven omdat de winkel zo bereikbaar blijft voor de occasionele bezoeker die tijdens zijn middagpauze eens binnenspringt en die voor een groot deel van de omzet zorgt.

Hopelijk vinden ze alsnog een oplossing, want het zou doodjammer zijn als deze speciaalzaak (de zoveelste) moet verdwijnen door de wensdromen van een sakkerse projectontwikkelaar.

Omdat ik er dan toch was, heb ik maar van de gelegenheid geprofiteerd om enkele afgeprijsde cd's te kopen. Twee daarvan waren van de Britse jaren '80-band Talk Talk : 'The Colour of Spring' en 'The Party's over'. En die laatste was een vergissing.
Ik was namelijk op zoek naar de laatste cd die ze hadden opgenomen, maar kende er de titel niet van. Daarom ging ik ervan uit dat het wel 'The Party's over' zou zijn, temeer omdat de enige datums die vermeld waren van de jaren '90 of '00 waren. Blijkt dat dit hun debuutalbum was, waarin ze nog op zoek waren naar een geluid en die dateert uit het begin van de jaren '80, met navenant elektrogeluid.

Als Mark Hollis en zijn companen dezelfde muziek hadden blijven maken als op hun eerste twee LP's, dan zouden ze geëindigd zijn als oninteressante voetnoten à la Heaven 17, ABC of OMD, die wel enkele hits scoorden ('It's my life' en 'Such a shame' blijven voor mensen van mijn generatie fijne nummers, maar anderen zeggen ze vrij weinig denk ik), maar voor de rest weinig of niets artistieks betekenden.
Vanaf hun 3de ('The Colour of Spring')gooiden ze het evenwel over een andere boeg om met hun 4de (Spirit of Eden) commerciële zelfmoord te plegen door radicaal andere muziek op te nemen. Dat album en de opvolger worden door critici intussen als klassiekers beschouwd, maar het grote publiek lustte er geen pap van.
De 5de en laatste studioplaat (diegene die ik eigenlijk zocht zonder de titel te kennen, 'Laughing Stock) sloot hun muziekcarrière begin jaren '90 definitief af (een comeback is wel bijzonder weinig waarschijnlijk).

En wie 'The Party's Over' wenst, mag het gratis komen afhalen. Twee beluisteringen volstaan eigenlijk wel wat mij betreft.

BSF

Vanavond blijf ik gewoon thuis.
Ondanks het feit dat er in Brussel 3 acts zijn, waarvoor ik eigenlijk best uit m'n luie zetel zou willen/moeten komen, al was het maar om ze eens in m'n leven aan het werk te horen en zien.

Dat in het kader van het muziekfestival Brussels Summer Festival.

Wie treedt er dan wel op ?
Als eerste The Stranglers, gevolgd door de overblijvende helft van Les Ritas Mitsouko, namelijk Catherine Ringer en als afsluiter Iggy & The Stooges.

Iggy heb ik solo al enkele malen gezien, maar nog niet met zijn companen van weleer.
Alhoewel... Dave Alexander en Ron Asheton zijn niet meer van de partij, wegens allebei overleden (Ron pas enkele jaren geleden). Maar toch, Scott Asheton en James Williamson zullen wellicht toch het beste van zichzelf geven en het gebeuren vanavond zo op een waardige wijze mee afsluiten.

En enkele dagen geleden heb ik op de Lokerse Feesten naar verluidt een magistraal concert gemist van The Beach Boys. Maar dat 'magistrale' moet misschien met een korrel zout worden genomen, want de journalist van dienst was Bart Steenhout en met die mens heb ik toch al verschillende slechte ervaringen gehad (althans, met zijn recensies).

Zonde.

Mobiliteit

Vorige week zondag werd er na een oproep van de filosoof Philippe Van Parijs dus een picknick gehouden. Wat aanvankelijk werd opgevat als een oproep tot burgerlijke ongehoorzaamheid evolueerde uiteindelijk tot een grootscheepse happening tussen de Beurs en het De Brouckèreplein.

Zelf had ik er graag bij geweest, maar om allerlei redenen ging dat niet.
Maar het initiatief verdient zeker een vervolg en het ziet er naar uit dat het volgende week zondag, 24 juni, al het geval zal zijn. Helaas zal ik het alweer moeten missen.

Het opgekomen publiek bestond blijkbaar vooral uit jonge Nederlandstaligen, maar de manier waarop het nieuws de ronde deed, bewijst dat het idee van Van Parijs wel degelijk een gevoelige snaar geraakt heeft en dat de problematiek van de door de auto verpeste openbare ruimte in een stad leeft.

Zelf vroeg ik me deze week af of het niet mogelijk zou zijn om in (grote) steden (brom)fietsers en wandelaars radicaal te scheiden auto's. Deze laatsten zouden dan zo veel mogelijk onder de grond kunnen worden gestopt d.m.v. tunnels, grote parkeergarages enz. waar ze elkaar het leven kunnen zuur maken en meer aangepaste infrastructuur tot hun beschikken zouden kunnen hebben om sneller van a naar b te rijden.

Intussen kunnen fietsers en wandelaars en het openbaar vervoer volop genieten en gebruik maken van de openbare ruimte boven de grond. Men zou een soort van aparte fietslanen en -tunnels kunnen bouwen boven de grond om ook fietsers van voetgangers te scheiden. Vaak hangt er in Brussel tussen deze beide soorten weggebruikers ook wat spanning in de lucht. Fietsers zijn door de gebrekkige infrastructuur en het gedrag van vele automobilisten immers vaak bijna gedwongen om de voor voetgangers gereserveerde ruimte ook te gebruiken.

Misschien zou zo'n radicale scheiding meer automobilisten aanzetten om hun koekblik wat vaker te laten staan. Ik kan me namelijk niet inbeelden dat het leuk is om je bijna constant ondergronds te verplaatsen met vooral kunstlicht als bron van verlichting.
Zo'n project zou ongetwijfeld enorm veel kosten, maar op langere termijn zeker ook veel opbrengen.

Maar compleet utopisch uiteraard. Makkelijker zou zijn om de auto's op vaste en geregelde tijdstippen gewoon uit een heel stuk van stadscentra te bannen.

Ontdek de artiest/architect in uw kinderen

Ik heb het hier eerder al gehad over het Atelier340 in Jette.

Nu ze met een leuk idee op de proppen zijn gekomen, probeer ik m'n kinderen warm te maken mee te doen, maar het ziet er niet naar uit dat ze zullen meedoen. Jammer.
Waarover gaat het ?
Het ontwerpen van een kippenhok !


Omdat het initiatief mij dus ook kan bekoren, vond ik het gepast om er hier ook wat reclame voor te maken.
Bij deze dus.

Pikorde

Vandaag heb ik van het goede weer geprofiteerd om tijdens m'n middagpauze in vooral Schaarbeek een wandeling te maken.
Zo keerde ik nog eens terug naar het Koningin-Groenpark (blijkbaar in de volksmond toepasselijk het 'Parc raide' genoemd).
Vandaar kon ik ook eindelijk eens een gebouw van naderbij bekijken dat ik al jaren zie als de trein in Brussel-Noord aankomt : het voormalig RTT gebouw met de 4 torentjes op elke 'hoek' ervan. Nu huizen er blijkbaar allerlei administraties.

In het park is ook een voetbalterreintje, waar een groepje van eerst 3, dan 4 jongetjes wat aan het voetballen was. Plots doken er 4 iets oudere en grotere jongens op en meteen was het gedaan met spelen. De jongsten pakten ogenblikkelijk hun bal en vertrokken slecht geluimd. Waren het kennissen of zijn bepaalde codes me ontgaan ?
Het was eigenlijk niet zo'n fijn tafereel om te aanschouwen. Of het typisch grootstedelijks is ? Geen idee.

Kort erna vertrok ik om nog wat te dolen langs onder meer de Aarschotstraat en vervolgens de brug onder de sporen die leidt richting Vooruitgangstraat en Destouvellesstraat.
Daaronder vielen me eens te meer de schilderijen op die er onder impuls van het Comité de quartier Gaucheret-Destouvelles kwamen om de buurt te verfraaien.
Aan de ene kant van de brug schilderde men kleurrijke, wat naïeve schilderijen terwijl aan de andere kant donkerder en wat somberder taferelen werden afgebeeld die minder hoop en optimisme uitstralen.
Deze keer nam ik ook eens de tijd om de teksten te lezen die ze daarbij achterlieten.
Wat verder, vlakbij een school, nog wat tekeningen waarbij ze oproepen om de wijk leefbaar te houden.
Al deze werken worden al bij al toch redelijk gerespecteerd door de taggers/vandalen uit de buurt, wat op zich al een mooi teken is.
Er zijn dan toch verschillende bewoners van de buurt die het heft in handen genomen hebben om te trachten de situatie in die niet bepaald bevoorrechte plek niet uit de hand te laten lopen.

Touring

Wij hebben een auto, toegegeven, meer dan 1 zelfs.
Voor de wagen die we doorgaans gebruiken hebben we al jaren een pechverhelpingscontract met Touring.

Echter, regelmatig erger ik me aan sommige van hun standpunten en als ze nog veel dergelijke nonsens gaan blijven uitkramen, denk ik dat ik het gewoon opzeg.

31 december 2011

Voor de laatste dag van het vorige jaar wilden we het ons makkelijk maken.
In plaats van 's avonds zelf een volledig menu te bereiden, kozen we ervoor om 's middags in een restaurant te gaan eten en het dan later thuis gewoon bij hapjes, olijven, kaasblokjes, dorrito's enz. te houden.

Zo gezegd, zo gedaan.
Voor het restaurant viel onze keuze na een intensieve brainstormsessie en door eliminatie uiteindelijk op La Medina in Elsene. Toen M. en ik in de jaren '90 nog in Brussel woonden, kwamen we daar af en toe over de vloer en we hielden er goede herinneringen aan over.

Maar eerst wilde M. nog eens over de campus van de VUB lopen, wat we een twintigtal jaar geleden zowat dagelijks deden. Nu lag hij er volkomen desolaat bij, op een verwarde student en een eenzame bewaker na dan. Voor de kinderen was het wellicht de eerste maal dat ze er kwamen, maar of ze echt onder de indruk waren, betwijfel ik. M. leek wel deugd gehad te hebben van dit bezoekje en goedgemutst reden we naar het restaurant. Voorzichtigheidshalve hadden we er gereserveerd, maar dat bleek volkomen overbodig, want lange tijd waren we er de enige gasten, uitgezonderd diegenen die iets kwamen afhalen.

Allevier hebben we ons toen uitgebreid te goed gedaan aan de Marokkaanse keuken en oververzadigd trokken we naar het 3de luik van onze uitstap naar Brussel : de tentoonstelling 'Aan tafel' in de gebouwen van Thurn und Taxis. Een echte aanrader !
De tentoonstelling is onderverdeeld in 4 grote, thematische delen : de grondstoffen voor voedselproductie, de (over)consumptie - productie - marketing - transport, het afval - hoe verschillende culturen met eten omgaan, hoe de groeiende wereldbevolking en exploderende stadspoluaties blijven voeden ?
Er zijn tal van filmpjes te zien en er wordt een schat aan informatie verstrekt ; wie alles grondig wil bekijken, is toch wel een paar uur zoet. Zelf hadden we niet zo heel veel tijd en bovendien hadden we het geduld van de kinderen toch al aardig op de proef gesteld. Toch gingen we tevreden naar huis en wellicht probeer ik de tentoonstelling een tweede maal te bezoeken, ook al is de inkom vrij duur.
Deze tentoonstelling zet de bezoeker echt aan het denken over ons eetpatroon, onze eetgewoonten en onze voedselproductie.

En omdat ik het niet laten kan, toch nog een sneer naar de heer Etienne Vermeersch, die elke gelegenheid te baat neemt om te pleiten voor een opgelegde bevolkingsbeperking : op wereldschaal is het grote probleem niet zozeer de overbevolking/bevolkingsexplosie, maar de ongelijke verdeling van het voedsel en de ongelijke toegang tot de productiemiddelen. De aarde kan zonder al te grote problemen meer dan voldoende voedsel produceren, alleen heeft een minderheid veel te veel en vaak te ongezond voedsel te zijner beschikking, terwijl de meesten moeten knokken om dagelijks voldoende gezond te kunnen eten.

Iets na vijven vertrokken we dan naar huis en installeerden we ons knus in de salon om middernacht af te wachten en ons verder vol te proppen met allerlei 'amuse-gueules'.

Cinéma Arenberg

Een paar weken sloot de bioscoop Cinéma Arenberg definitief de deuren.
Meer bepaald op zondag 4 december.

Daarmee verloor Brussel een van zijn meer gezellige bioscopen en tegelijk ook een van die cinema's waar je steeds terecht kon voor iets anders als de grote publiekstrekkers.
Daarnaast was er natuurlijk ook nog het onvolprezen Ecran Total, een zomerfestival waarin zowel klassiekers als weinig of onbekende films werden vertoond.

Reden voor de sluiting was dat de eigenaar het huurcontract niet wilde verlengen.
Blijkbaar komt er wel een andere bioscoop in de plaats, maar ik betwijfel of ik er ooit dezelfde band mee zal krijgen als het geval was met Cinéma Arenberg, waar ik toch wel enkele tientallen films bekeken heb.
Een van de eerste daarvan moet 'Do the right thing' van Spike Lee in 1989 zijn geweest.