Kijkplezier

Het vorige weekend was er ten huize Brompot overigens weer een om in te lijsten op cinefiel vlak.

Zoals u waarschijnlijk al weet zoek ik de laatste tijd bij gebrek aan beter vertier in de groezelige wereld van de minder geslaagde of minder ambitieuze film.



Allereerst keken we met grote verwachtingen naar 'Attack of the killer tomatoes', een film van eind jaren '70 die de rampen- en monsterfilms uit de jaren ’50 en ’60 trachtte te parodiëren. Laat me de lezer maar meteen waarschuwen : de film is echt wel waardeloos en dat in tal van opzichten. Hij scoort dan ook heel hoog in de lijstjes van ‘slechtste film aller tijden’, al heb ik een sterk vermoeden dat er op dat vlak wellicht toch nog films gemaakt zijn die nog ‘beter’ doen. Het zou eigenlijk eenvoudiger zijn op te sommen wat er wèl goed is aan de film : om te beginnen de titel en, misschien, het concept en enkele zeldzame momenten van geslaagde humor.
Wat maakt de film een beproeving om ernaar te kijken : bijna al de rest. Barslechte acteurprestaties een amateurtoneelgezelschap nog niet waardig, een miniem budget (op zich geen probleem, maar wel hoe men daarmee omgaat), hoe het verhaal zich ontwikkelt, de montage, de humor of wat daarvoor moet doorgaan. Die laatste is van het gehalte 'Airplane' van Zucker, Abrahams en Zucker, maar gewoon veel slechter, ook al was hij er effectief een voorloper van.
Het verhaal : genetisch gemanipuleerde tomaten (ja, reeds in de jaren '70) zaaien dood en vernieling om zo de VS (en daarna de wereld ?) te veroveren. Ze worden ook steeds groter naarmate de film vordert. Jammer genoeg blijkt een van de beroemdste scènes in de film te ontbreken in mijn versie : een vrouw die op een parkeerterrein wordt achtervolgd door een reusachtige tomaat en waarin duidelijk te zien zou zijn dat deze op wieltjes wordt voortgetrokken.
Heel kort genoot deze film enige bekendheid omdat er zich op de set een echte helikoptercrash voordeed en men deze filmde. Hij werd prompt toegevoegd aan de film, waarbij duidelijk werd dat het toestel het slachtoffer werd van een kamikazetomaat.

Deze film is als een (heel) slechte grap : bedoeld om je te laten lachen, maar die wat dat betreft compleet de mist ingaat en je enkel doet (schater/glim)lachen door zijn onnozelheid en/of de gênante situatie die zo ontstaat. Het is dus zoals met zoveel B of C-films of erger : eigenlijk totaal niet genietbaar, maar op een bepaalde manier wel leuk of de moeite waard voor wie openstaat voor de 'kwaliteiten' ervan, hoe beperkt deze ook mogen zijn. Blijkbaar waren de makers zich daar ook van bewust, althans dat beweren ze nu toch. Volgens hen was het ook hun expliciete bedoeling om gewoon rommel te maken.

Alvast een verdienste van de film : nu snap ik waar Tim Burton de mosterd haalde voor het einde van zijn geslaagde 'Mars attacks', wat eveneens een liefdevolle parodie was.

Opgepast dus voor wie zich graag filmliefhebber noemt en alle blockbusters van de laatste 5 of 10 jaar heeft gezien en ervan genoten : dit is een absolute afrader, ook al geniet de film al jaren een grote cultstatus. Ik ben blij dat ik hem gezien heb, maar tegelijk was het ook gewoon tijdverlies.
Wel verbazend vond ik dat de dvd pas geschikt wordt bevonden vanaf 12 jaar, terwijl er nergens geweld of ook maar enige seks of erotiek te zien is. Mogelijk wilde men gevaar op hersenbeschadiging bij kinderen voorkomen ?



En zoals het klassiekers betaamt, werden er ook vervolgfilms van gemaakt. Ik kon dan ook niet anders dan 'Return of the killer tomatoes' in huis halen en hem de dag erna in gezinsverband, rond een pakje chips, een grote fles guaraná, olijven, gedroogde tomaten en kaasblokjes bekijken.

En blijkbaar hadden de makers (John De Bello en Costa Dillon) een patent op het idee genomen, want zij lagen ook aan de basis van deze prent. Wat misschien geen slechte zaak was, want zo konden ze zich toch enigszins herpakken. Er spelen ook enkele van de acteurs mee die in de eerste film al een rol hadden, al is er ten minste 1 zichtbaar een stuk ouder. Deze film is in haast alle opzichten een veel geslaagder werk dan de eerste, vaak grappig, spitsvondig, een al even absurd, maar met een beter uitgewerkt scenario, zelfrelativerend, soms origineel, een mooi meisje èn George Clooney in een van z'n eerste filmrollen. De hoofdrolspeler is vaak de spelbreker hier ; ofwel kan hij niet acteren ofwel moest hij overdrijven. Karen Mistal is heerlijk als wereldvreemde tomaat die incarneert in een mens en een seksgodin blijkt te zijn. John Astin speelt de rol van professor Gangreen met zichtbaar genoegen.
Deze film kan ik u wel aanraden, zelfs voor in gezinsverband, ook al zijn er hier wel degelijk heel wat expliciete en impliciete verwijzingen naar seks. Maar onze kinderen van 6 en 9 snapten ze ofwel niet of tilden er niet zwaar aan.

Beide films leidden thuis bovendien tot vrij surreële gesprekken met de kinderen over de inhoud van onze koelkasten en dat op zich was ook al best grappig.

Een volgend filmproject zou 'Chopper chicks in Zombietown' kunnen zijn. De titel luidt alvast bijzonder veelbelovend. Mocht het ervan komen, dan leest u er ongetwijfeld hier meer over.

Daarnaast heb ik toch ook naar serieuzer werk gekeken, namelijk Terror! op BBC 2 over de terreur tijdens de Franse Revolutie onder het Comité du Salut Public, met Robespierre als bekendste lid. Toch heel wat van opgestoken, zoals over het bloedbad dat in Lyon werd aangericht, wie er zoal in dit comité zat (al was het geen sinecure om de Franse namen enigszins te herkennen als ze op z'n Engels werden uitgesproken). En ook deze documentaire heeft op cinematografisch vlak m'n interesse gewekt omdat er talrijke fragmenten in getoond werden van de film 'Napoléon' van Abel Gance, die, afgaand op dat beeldmateriaal, duidelijk wèl een echt meesterwerk was.